Mahābhārata · Adhyāya 5.38
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
5.38.1
ऊर्ध्वं प्राणा ह्युत्क्रामन्ति यूनः स्थविर आयति ।
प्रत्युत्थानाभिवादाभ्यां पुनस्तान्प्रतिपद्यते ॥ ५.३८.१ ॥
Wenn ein Älterer naht, steigen dem Jüngling die Lebensatem empor; durch Aufstehen und Grüßen kehren sie wieder zurück.
5.38.2
पीठं दत्त्वा साधवेऽभ्यागताय ।
आनीयापः परिनिर्णिज्य पादौ।
सुखं पृष्ट्वा प्रतिवेद्यात्मसंस्थां ।
ततो दद्यादन्नमवेक्ष्य धीरः ॥ ५.३८.२ ॥
Nachdem man dem wackeren Gast, der gekommen ist, einen Sitz angeboten und Wasser gebracht hat, um seine Füße gründlich zu waschen, nach seinem Wohlergehen gefragt und den eigenen Zustand mitgeteilt hat, soll der Weise dann überlegen und Speise geben.
5.38.3
यस्योदकं मधुपर्कं च गां च ।
न मन्त्रवित्प्रतिगृह्णाति गेहे ।
लोभाद्भयादथ कार्पण्यतो वा ।
तस्यानर्थं जीवितमाहुरर्याः ॥ ५.३८.३ ॥
In dessen Haus der Mantrakundige weder Wasser, Madhuparka noch eine Kuh annimmt — aus Gier, aus Furcht oder aus Geiz —, dessen Leben ist verdorben, sagen die Edlen.
5.38.4
चिकित्सकः शल्यकर्तावकीर्णी ।
स्तेनः क्रूरो मद्यपो भ्रूणहा च।
सेनाजीवी श्रुतिविक्रायकश्च ।
भृशं प्रियोऽप्यतिथिर्नोदकार्हः ॥ ५.३८.४ ॥
Ein Arzt, ein Chirurg, wer sein Gelübde gebrochen hat, ein Dieb, ein grausamer Mann, ein Trinker, ein Embryomörder, wer vom Kriegsdienst lebt und wer die Veden verkauft — auch wenn er ein sehr lieber Gast ist, ist er des Wassers nicht würdig.
5.38.5
अविक्रेयं लवणं पक्वमन्नं ।
दधि क्षीरं मधु तैलं घृतं च।
तिला मांसं फलमूलानि शाकं ।
रक्तं वासः सर्वगन्धा गुडाश्च ॥ ५.३८.५ ॥
Salz, gekochte Speise, Quark, Milch, Honig, Öl und Ghee, Sesam, Fleisch, Früchte und Wurzeln, Gemüse, rotes Tuch, alle Wohlgerüche und Melasse — diese soll man nicht verkaufen.
5.38.6
अरोषणो यः समलोष्ठाश्मकाञ्चनः ।
प्रहीणशोको गतसन्धिविग्रहः ।
निन्दाप्रशंसोपरतः प्रियाप्रिये ।
त्यजन्नुदासीनवदेष भिक्षुकः ॥ ५.३८.६ ॥
Wer frei von Zorn ist, für den Erdklumpen, Stein und Gold gleich sind, dessen Kummer vergangen ist, der jenseits von Bündnis und Krieg steht, sich von Tadel und Lob zurückgezogen hat und das Liebe und Unliebe wie ein Gleichgültiger ablegt — dieser ist ein Bettelmönch.
5.38.7
नीवारमूलेङ्गुदशाकवृत्तिः ।
सुसंयतात्माग्निकार्येषु चोद्यः।
वने वसन्नतिथिष्वप्रमत्तो ।
धुरन्धरः पुण्यकृदेष तापसः ॥ ५.३८.७ ॥
Wer sich von Wildreis, Wurzeln, Iṅgudī-Früchten und Kräutern nährt, wohl beherrscht im Selbst, eifrig in den Feuerriten, im Wald wohnend, achtsam gegenüber Gästen, Lastenträger und Tuguttäter ist — dieser ist ein Asket.
5.38.8
अपकृत्य बुद्धिमतो दूरस्थोऽस्मीति नाश्वसेत् ।
दीर्घौ बुद्धिमतो बाहू याभ्यां हिंसति हिंसितः ॥ ५.३८.८ ॥
Hat man einem Weisen Unrecht getan, soll man sich nicht sicher wähnen mit dem Gedanken »Ich bin weit weg«; denn die Arme des Weisen sind lang, mit ihnen schlägt er, und der Geschlagene leidet.
5.38.9
न विश्वसेदविश्वस्ते विश्वस्ते नातिविश्वसेत् ।
विश्वासाद्भयमुत्पन्नं मूलान्यपि निकृन्तति ॥ ५.३८.९ ॥
Dem Unzuverlässigen soll man nicht trauen, und auch dem Zuverlässigen nicht übermäßig; die aus dem Vertrauen entstandene Furcht schneidet selbst die Wurzeln ab.
5.38.10
अनीर्षुर्गुप्तदारश्च संविभागी प्रियंवदः ।
श्लक्ष्णो मधुरवाक्स्त्रीणां न चासां वशगो भवेत् ॥ ५.३८.१० ॥
Er soll frei von Neid sein, seine Frau beschützen, teilen, was er hat, freundlich sprechen, sanft und süß im Wort sein — doch er soll nicht unter der Herrschaft der Frauen stehen.
5.38.11
पूजनीया महाभागाः पुण्याश्च गृहदीप्तयः ।
स्त्रियः श्रियो गृहस्योक्तास्तस्माद्रक्ष्या विशेषतः ॥ ५.३८.११ ॥
Frauen sind verehrungswürdig, hochgesegnet, heilig und die Lichter des Hauses; man nennt sie den Wohlstand des Hauses, darum sind sie besonders zu schützen.
5.38.12
पितुरन्तःपुरं दद्यान्मातुर्दद्यान्महानसम् ।
गोषु चात्मसमं दद्यात्स्वयमेव कृषिं व्रजेत्।
भृत्यैर्वाणिज्यचारं च पुत्रैः सेवेत च द्विजान् ॥ ५.३८.१२ ॥
Er soll die inneren Gemächer dem Vater und die Küche der Mutter anvertrauen; das Vieh soll er jemandem übergeben, der ihm selbst ebenbürtig vertrauenswürdig ist; die Landwirtschaft soll er selbst betreuen; den Handel soll er durch Diener führen lassen; und die Zweimalgeborenen soll er durch seine Söhne bedienen lassen.
5.38.13
अद्भ्योऽग्निर्ब्रह्मतः क्षत्रमश्मनो लोहमुत्थितम् ।
तेषां सर्वत्रगं तेजः स्वासु योनिषु शाम्यति ॥ ५.३८.१३ ॥
Das Feuer entsteht aus dem Wasser, die Kriegermacht aus der priesterlichen Macht (brahman), und das Eisen aus dem Stein; ihr überallhin reichender Glanz erlischt in seiner eigenen Quelle.
5.38.14
नित्यं सन्तं कुले जाताः पावकोपमतेजसः ।
क्षमावन्तो निराकाराः काष्ठेऽग्निरिव शेरते ॥ ५.३८.१४ ॥
Die in einer Familie Geborenen, die stets rechtschaffen sind, deren Glanz dem Feuer gleicht, die geduldig und ohne äußeren Prunk sind, ruhen wie das Feuer im Holz.
5.38.15
यस्य मन्त्रं न जानन्ति बाह्याश्चाभ्यन्तराश्च ये ।
स राजा सर्वतश्चक्षुश्चिरमैश्वर्यमश्नुते ॥ ५.३८.१५ ॥
Der König, dessen Rat weder Außenstehende noch Vertraute kennen und der überall Augen hat, genießt die Herrschaft lange.
5.38.16
करिष्यन्न प्रभाषेत कृतान्येव तु दर्शयेत् ।
धर्मकामार्थकार्याणि तथा मन्त्रो न भिद्यते ॥ ५.३८.१६ ॥
Man soll nicht von dem sprechen, was man tun wird, sondern nur das Getane zeigen; so wird die Beratung über Dharma-, Kāma- und Artha-Angelegenheiten nicht gebrochen.
5.38.17
गिरिपृष्ठमुपारुह्य प्रासादं वा रहोगतः ।
अरण्ये निःशलाके वा तत्र मन्त्रोऽभिधीयते ॥ ५.३८.१७ ॥
Nachdem man auf einen Bergrücken gestiegen ist oder sich in einem Palast abgesondert hat, oder in einem Wald ohne Öffnung, dort soll der Rat verkündet werden.
5.38.18
नासुहृत्परमं मन्त्रं भारतार्हति वेदितुम् ।
अपण्डितो वापि सुहृत्पण्डितो वाप्यनात्मवान् ॥ ५.३८.१८ ॥
Wer kein Freund ist, o Bhārata, ist nicht würdig, den höchsten geheimen Rat zu kennen, sei er unwissend oder ein gelehrter Freund, wenn er sich nicht selbst beherrscht.
5.38.19
नापरीक्ष्य महीपालः कुर्यात्सचिवमात्मनः ।
अमात्ये ह्यर्थलिप्सा च मन्त्ररक्षणमेव च ॥ ५.३८.१९ ॥
Ein König sollte sich keinen Ratgeber wählen, ohne ihn geprüft zu haben; denn bei dem, der kein Minister ist, gibt es Gier nach Reichtum, und ebenso ist die Wahrung des Rates gefährdet.
5.38.20
कृतानि सर्वकार्याणि यस्य पारिषदा विदुः ।
धर्मे चार्थे च कामे च स राजा राजसत्तमः। ॥ ५.३८.२० ॥
Der König, dessen Ratsherren wissen, dass alle seine Angelegenheiten vollendet sind — in Dharma, Reichtum und Lust — er ist der beste der Könige.
5.38.21
गूढमन्त्रस्य नृपतेस्तस्य सिद्धिरसंशयम् ।
अप्रशस्तानि कार्याणि यो मोहादनुतिष्ठति। ॥ ५.३८.२१ ॥
Für den König, dessen Rat geheim ist, ist der Erfolg zweifellos; wer aber aus Verblendung unwürdige Taten unternimmt, erreicht ihn nicht.
5.38.22
स तेषां विपरिभ्रंशाद्भ्रश्यते जीवितादपि ।
कर्मणां तु प्रशस्तानामनुष्ठानं सुखावहम्। ॥ ५.३८.२२ ॥
Durch deren völliges Versäumnis fällt er sogar aus dem Leben; doch die Ausübung lobenswerter Taten bringt Glück.
5.38.23
तेषामेवाननुष्ठानं पश्चात्तापकरं मतम् ।
अनधीत्य यथा वेदान्न विप्रः श्राद्धमर्हति । ॥ ५.३८.२३ ॥
Diese Taten nicht zu vollbringen gilt als Ursache späterer Reue, so wie ein Brahmane, der die Veden nicht studiert hat, nicht zum Śrāddha geeignet ist.
5.38.24
एवमश्रुतषाङ्गुण्यो न मन्त्रं श्रोतुमर्हति ।
स्थानवृद्धिक्षयज्ञस्य षाङ्गुण्यविदितात्मनः। ॥ ५.३८.२४ ॥
So ist derjenige, der die sechsfache Politik nicht gehört hat, nicht würdig, Rat zu hören; nur wer Stand, Wachstum und Niedergang kennt und dessen Selbst durch die sechsfache Politik bekannt ist, ist würdig.
5.38.25
अनवज्ञातशीलस्य स्वाधीना पृथिवी नृप ।
अमोघक्रोधहर्षस्य स्वयं कृत्वान्ववेक्षिणः। ॥ ५.३८.२५ ॥
Für den, dessen Charakter nicht verachtet wird, o König, steht die Erde unter eigener Herrschaft; für den, dessen Zorn und Freude nicht vergeblich sind und der selbst handelt und genau prüft.
5.38.26
आत्मप्रत्ययकोशस्य वसुदैव वसुन्धरा ।
नाममात्रेणा तुष्येत छत्रेण च महीपतिः। ॥ ५.३८.२६ ॥
Für den, dessen Schatz das Selbstvertrauen ist, gibt die Erde Reichtum; ein König mag sich schon mit dem bloßen Namen und dem Sonnenschirm zufriedengeben.
5.38.27
भृत्येभ्यो विसृजेदर्थान्नैकः सर्वहरो भवेत् ।
ब्राह्मणं ब्राह्मणो वेद भर्ता वेद स्त्रियं तथा। ॥ ५.३८.२७ ॥
Er soll den Dienern Reichtum verteilen und nicht allein alles an sich reißen; wie der Brahmane den Brahmanen kennt und der Gatte die Gattin kennt, so auch.
5.38.28
अमात्यं नृपतिर्वेद राजा राजानमेव च ।
न शत्रुर्वशमापन्नो मोक्तव्यो वध्यतां गतः। ॥ ५.३८.२८ ॥
Ein König kennt seinen Minister, und ein König kennt auch einen anderen König; ein Feind, der in Gewalt geraten ist, soll nicht freigelassen werden, wenn er dem Tod verfallen ist.
5.38.29
न्यग्भूत्वा पर्युपासीत वध्वं हन्याद्बले सति ।
अहताद्धि भयं तस्माज्जायते नचिरादिव ॥ ५.३८.२९ ॥
Man soll dem Feind demütig dienen und zuschlagen, wenn man die Kraft dazu hat; von dem, der nicht geschlagen wurde, entsteht Furcht, und sie entsteht bald darauf.
5.38.30
दैवतेषु प्रयत्नेन राजसु ब्राह्मणेषु च ।
नियन्तव्यः सदा क्रोधो वृद्धबालातुरेषु च ॥ ५.३८.३० ॥
Gegenüber den Göttern, Königen und Brahmanen sowie gegenüber Alten, Kindern und Kranken muss der Zorn stets sorgfältig gezügelt werden.
5.38.31
निरर्थं कलहं प्राज्ञो वर्जयेन्मूढसेवितम् ।
कीर्ति च लभते लोके न चानर्थेन युज्यते ॥ ५.३८.३१ ॥
Der Weise soll den sinnlosen Streit meiden, den Toren pflegen. Er erlangt Ruhm in der Welt und wird nicht mit Unheil verbunden.
5.38.32
प्रसादो निष्फलो यस्य क्रोधश्चापि निरर्थकः ।
न तं भर्तारमिच्छन्ति षण्ढं पतिमिव स्त्रियः ॥ ५.३८.३२ ॥
Wessen Gunst fruchtlos und dessen Zorn ebenso nutzlos ist, den wünschen die Menschen nicht als Herrn, so wie Frauen keinen impotenten Gatten wünschen.
5.38.33
न बुद्धिर्धनलाभाय न जाड्यमसमृद्धये ।
लोकपर्यायवृत्तान्तं प्राज्ञो जानाति नेतरः ॥ ५.३८.३३ ॥
Klugheit dient nicht dem Gewinn von Reichtum, und Dumpfheit nicht dem Mangel an Wohlstand. Der Weise kennt den Lauf der Ereignisse der Welt; ein anderer kennt ihn nicht.
5.38.34
विद्याशीलवयोवृद्धान्बुद्धिवृद्धांश्च भारत ।
धनाभिजातवृद्धांश्च नित्यं मूढोऽवमन्यते ॥ ५.३८.३४ ॥
O Bhārata, der Tor verachtet stets die an Wissen, Charakter und Alter Ehrwürdigen, die an Weisheit Ehrwürdigen und die an Reichtum und edler Geburt Ehrwürdigen.
5.38.35
अनार्यवृत्तमप्राज्ञमसूयकमधार्मिकम् ।
अनर्थाः क्षिप्रमायान्ति वाग्दुष्टं क्रोधनं तथा ॥ ५.३८.३५ ॥
Unheil kommt schnell über den, der unedles Betragen zeigt, unweise, neidisch, unrechtschaffen, von übler Rede und jähzornig ist.
5.38.36
अविसंवादनं दानं समयस्याव्यतिक्रमः ।
आवर्तयन्ति भूतानि सम्यक्प्रणिहिता च वाक् ॥ ५.३८.३६ ॥
Friedfertigkeit, Freigebigkeit, das Nichtbrechen eines Versprechens und die recht angewandte Rede: Diese lenken die Wesen zurück.
5.38.37
अविसंवादको दक्षः कृतज्ञो मतिमानृजुः ।
अपि संक्षीणकोशोऽपि लभते परिवारणम् ॥ ५.३८.३७ ॥
Der Friedfertige, Geschickte, Dankbare, Kluge und Aufrichtige erlangt den Beistand seines Gefolges, selbst wenn sein Schatz erschöpft ist.
5.38.38
धृतिः शमो दमः शौचं कारुण्यं वागनिष्ठुरा ।
मित्राणां चानभिद्रोहः सप्तैताः समिधः श्रियः ॥ ५.३८.३८ ॥
Standhaftigkeit, Ruhe, Selbstbeherrschung, Reinheit, Mitgefühl, eine nicht harte Rede und das Nichtverraten der Freunde: Diese sieben sind das Brennholz des Glücks.
5.38.39
असंविभागी दुष्टात्मा कृतघ्नो निरपत्रपः ।
तादृङ्वराधिपो लोके वर्जनीयो नराधिप ॥ ५.३८.३९ ॥
Wer nicht teilt, bösen Sinnes, undankbar und schamlos ist — ein solcher Herr der Besten, o Herr der Menschen, ist in der Welt zu meiden.
5.38.40
न च रात्रौ सुखं शेते ससर्प इव वेश्मनि ।
यः कोपयति निर्दोषं सदोषोऽभ्यन्तरं जनम् ॥ ५.३८.४० ॥
Wer, selbst schuldig, einen unschuldigen Nahestehenden erzürnt, schläft nachts nicht glücklich, als schliefe er mit einer Schlange im Haus.
5.38.41
येषु दुष्टेषु दोषः स्याद्योगक्षेमस्य भारत ।
सदा प्रसादनं तेषां देवतानामिवाचरेत् ॥ ५.३८.४१ ॥
O Nachkomme Bharatas, jene Bösen, durch die Mängel in Erwerb und Sicherung des Wohlergehens entstünden, soll man stets besänftigen, wie man die Götter besänftigt.
5.38.42
येऽर्थाः स्त्रीषु समायुक्ताः प्रमत्तपतितेषु च ।
ये चानार्ये समासक्ताः सर्वे ते संशयं गताः ॥ ५.३८.४२ ॥
Die Güter, die Frauen, Leichtfertigen und Gefallenen anvertraut werden, und die an Unedle gebunden sind — alle geraten in Zweifel.
5.38.43
यत्र स्त्री यत्र कितवो बालो यत्रानुशासिता ।
मञ्जन्ति तेऽवशा राजन्नद्यामश्मप्लवा इव ॥ ५.३८.४३ ॥
Wo Frauen herrschen, wo ein Spieler, ein Kind oder ein Zügelloser das Sagen hat, dort versinken sie hilflos, o König, wie Steinflöße im Fluss.
5.38.44
प्रयोजनेषु ये सक्ता न विशेषेषु भारत ।
तानहं पण्डितान्मन्ये विशेषा हि प्रसङ्गिनः ॥ ५.३८.४४ ॥
Die sich an das Nützliche halten, nicht an Nebensächlichkeiten, o Bhārata — sie halte ich für weise, denn Nebensächlichkeiten führen nur zum Übermaß.
5.38.45
यं प्रशंसन्ति कितवा यं प्रशंसन्ति चारणाः ।
यं प्रशंसन्ति बन्धक्यो न स जीवति मानवः ॥ ५.३८.४५ ॥
Der Mann, den Spieler loben, den Barden loben, den Kurtisanen loben — dieser Mann lebt nicht fort.
5.38.46
हित्वा तान्परमेष्वासान्पाण्डवानमितौजसः ।
आहितं भारतैश्वर्यं त्वया दुर्योधने महत् ॥ ५.३८.४६ ॥
Die höchsten Bogenschützen, die Pāṇḍava von unermesslicher Kraft, hast du verlassen und die große Herrschaft der Bhārata Duryodhana anvertraut.
5.38.47
तं द्रक्ष्यसि परिभ्रष्टं तस्मात्त्वमचिरादिव ।
ऐश्वर्यमदसंमूढं बलिं लोकत्रयादिव ॥ ५.३८.४७ ॥
Bald wirst du ihn gestürzt und zugrunde gerichtet sehen, wie Bali, verblendet vom Rausch der Macht, aus den drei Welten fiel.