Mahābhārata · Adhyāya 5.40

हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย

Mit Wortbedeutungen lesen

5.40.1

योऽभ्यर्चितः मद्भिरसञ्जमानः ।
करोत्यर्थं शक्तिमहापयित्वा।
क्षिप्रं यशस्तं समुपैति मन्त-
मलं प्रसन्ना हि सुखाय सन्तः ॥ ५.४०.१ ॥

Wer, von den Weisen geehrt, ohne Anhaftung handelt und dabei seine Kraft nicht mindert, erlangt bald Ruhm; denn die gelassenen Guten genügen wahrlich zum Glück.

5.40.2

महान्तमप्यर्थमधर्मयुक्तं ।
यः मन्त्यजत्यनपाकृष्ट एव।
सुखं सुदुःखान्यवमुच्य शेते ।
जीर्णां त्वचं सर्प इवावमुच्य ॥ ५.४०.२ ॥

Wer selbst großen, mit Unrecht verbundenen Reichtum aufgibt, bevor er davon fortgerissen wird, ruht glücklich, nachdem er großes Leid abgelegt hat, wie die Schlange ihre alte Haut abstreift.

5.40.3

अनृते च समुत्कर्पो राजगामि च पैशुनम् ।
गुरोश्चालीकनिर्बन्धः समानि ब्रह्महत्यया ॥ ५.४०.३ ॥

Hochmut im Lügen, Verleumdung, die zum König führt, und hartnäckiges Beharren auf Lügen gegenüber dem Lehrer sind alle gleich der Tötung eines Brahmanen.

5.40.4

असूयैकपदं मृत्युरतिवादः श्रियो वधः ।
अशुश्रूषा त्वरा श्लाघा विद्यायाः शत्रवस्त्रः ॥ ५.४०.४ ॥

Neid ist ein Schritt zum Tod; übermäßiges Reden ist der Untergang des Wohlstands; Abneigung gegen den Dienst, Eile und Selbstlob sind die Feinde des Wissens.

5.40.5

आलस्यं मदमोहौ च चापलं गोष्ठिरेव च ।
स्तब्धता चाभिमानित्वं तथा त्यागित्वमेव च ।
एते वै सप्त दोषाः स्युः सदा विद्यार्थिनां मताः ॥ ५.४०.५ ॥

Trägheit, Rausch und Verblendung, Unbeständigkeit, das Sich-Versammeln zu müßigem Gerede, Starrheit, Überheblichkeit und Eitelkeit sowie ebenso unbedachtes Geben—diese sieben Fehler gelten stets als Eigenheiten derer, die nach Wissen streben.

5.40.6

सुखार्थिनः कुतो विद्या नास्ति विद्यार्थिनः सुखं ।
सुखार्थी वा त्यजेद्विद्यां विद्यार्थी वा त्यजेत्सुखम् ॥ ५.४०.६ ॥

Wie kann der, der Vergnügen sucht, Wissen haben? Wer Wissen sucht, hat kein Vergnügen. Der Vergnügungssucher gebe das Wissen auf, oder der Wissenssucher gebe das Vergnügen auf.

5.40.7

नाग्निस्तृप्यति काष्ठानां नापगानां महोदधिः ।
नान्तकः सर्वभूतानां न पुंसां वामलोचना ॥ ५.४०.७ ॥

Das Feuer wird von Holz nicht gesättigt, der große Ozean nicht von Flüssen; der Tod nicht von allen Wesen, und die Männer nicht von einer Frau mit schönen Augen.

5.40.8

आशा धृतिं हन्ति समृद्धिमन्तकः ।
क्रोधः श्रियं हन्ति यशः कदर्यता ।
अपालनं हन्ति पशूंश्च राज-
न्नेकः क्रुद्धो ब्राह्मणो हन्ति राष्ट्रम् ॥ ५.४०.८ ॥

Hoffnung zerstört die Standhaftigkeit, der Tod den Wohlstand. Zorn zerstört das Glück, Geiz den Ruhm. Mangelnder Schutz zerstört das Vieh, o König; und ein einziger zürnender Brahmane zerstört das Reich.

5.40.9

अजाश्च कांस्यं रजतं च नित्यं ।
मध्वाकर्षः शकुनिः श्रोत्रियश्च ।
वृद्धो ज्ञातिरवसन्नः कुलीन ।
एतानि ते सन्तु गृहे सदैव ॥ ५.४०.९ ॥

Ziegen, Bronze und Silber stets; der Honigsammler, der Vogel, der gelehrte vedische Brahmane, der Alte, der bedrängte Verwandte und der Mann edler Abstammung – alle diese mögen stets in deinem Hause sein.

5.40.10

अजोक्षा चन्दनं वीणा आदर्शो मधुसर्पिषी ।
विषमौदुम्बरं शङ्खः स्वर्णनाभोऽथ रोचना ॥ ५.४०.१० ॥

Ziege und Stier, Sandelholz, die Laute, ein Spiegel, Honig und geklärte Butter, das unebene Udumbara-Holz, eine Muschel, der Goldnabel und Rocanā (gelber Farbstoff).

5.40.11

गृहे स्थापयितव्यानि धन्यानि मनुरब्रवीत् ।
देवब्राह्मणपूजार्थमतिथीनां च भारत ॥ ५.४०.११ ॥

Manu erklärte, dass glückverheißende Dinge im Hause aufbewahrt werden sollen, zur Verehrung der Götter und Brahmanen und für die Gäste, o Nachkomme des Bharata.

5.40.12

इदं च त्वां सर्वपरं ब्रवीमि ।
पुण्यं पदं तात महाविशिष्टम्।
न जातु कामान्न भयान्न लोभा-
द्धर्मं जह्याज्जीविस्यापि हेतोः ॥ ५.४०.१२ ॥

Ich sage dir dies, das über allem steht: Mein Lieber, dies ist der große und höchst vortreffliche Zustand des Verdienstes: Man soll das Dharma niemals aus Begierde, aus Furcht oder aus Gier aufgeben, auch nicht um des Lebens willen.

5.40.13

नित्यो धर्मः सुखदुःखे त्वनित्ये ।
जीवो नित्यो धातुरस्य त्वनित्यः।
त्यक्त्वाऽनित्यं प्रतितिष्ठस्व नित्ये ।
संतुष्य सन्तोषपरा हि सन्तः ॥ ५.४०.१३ ॥

Das Dharma ist ewig; Lust und Leid sind vergänglich. Das Lebewesen ist ewig, doch die Elemente dieses Körpers sind vergänglich. Gib das Vergängliche auf und stelle dich fest im Ewigen, denn die Weisen, dem Genügen ergeben, sind wahrhaft zufrieden.

5.40.14

महाबलान्पश्य महानुभावान् ।
प्रशास्य भूमिं धनधान्यपूर्णाम्।
राज्यानि हित्वा विपुलांश्च भोगान् ।
गतान्नरेन्द्रान्वशमन्तकस्य ॥ ५.४०.१४ ॥

Sieh jene mächtigen und erhabenen Könige an, die die Erde regierten, reich an Schätzen und Getreide. Nachdem sie weite Reiche und reiche Genüsse zurückgelassen haben, sind sie in die Gewalt des Beenders, des Todes, gegangen.

5.40.15

मृतं पुत्रं दुःखपुष्टं मनुष्या ।
उत्क्षिप्य राजन्स्वगृहान्निर्हरन्ति।
तं मुक्तकेशाः करुणं रुदन्ति ।
चितामध्ये काष्ठमिव क्षिपन्ति ॥ ५.४०.१५ ॥

O König, die Menschen heben ihren toten Sohn, in Kummer großgezogen, auf und tragen ihn aus ihrem Haus. Mit gelösten Haaren, kläglich weinend, werfen sie ihn wie ein Holzscheit in die Mitte des Scheiterhaufens.

5.40.16

अन्यो धनं प्रेतगतस्य भुङ्क्ते ।
वयांसि चाग्निश्च शरीरधातून्।
द्वाभ्यामयं सह गच्छत्यमुत्र ।
पुण्येन पापेन च वेष्ट्यमानः ॥ ५.४०.१६ ॥

Ein anderer genießt den Reichtum dessen, der in das Reich der Toten gegangen ist. Vögel und Feuer nehmen die Elemente seines Körpers. Gebunden an Verdienst und Schuld geht dieser mit beiden in die andere Welt.

5.40.17

उसृज्य विनिवर्तन्ते ज्ञातयः सुहृदः सुताः ।
अपुष्पानफलान्वृक्षान्यथा तात पतत्रिणः ॥ ५.४०.१७ ॥

Ihn verlassend kehren Verwandte, Freunde und Söhne zurück, mein Lieber, wie Vögel Bäume verlassen, die ohne Blüten und Früchte sind.

5.40.18

अग्नौ प्रास्तं तु पुरुषं कर्मान्वेति स्वयं कृतम् ।
तस्मात्तु पुरुषो यत्नाद्धर्मं सञ्चिनुयाच्छनैः ॥ ५.४०.१८ ॥

Nur die Tat, die der Mensch selbst vollbracht hat, folgt ihm, wenn er ins Feuer geworfen wird. Darum soll der Mensch mit Mühe allmählich Dharma sammeln.

5.40.19

अस्माल्लोकादूर्ध्वममुष्य चाधो ।
महत्तमस्तिष्ठति ह्यन्धकारम्।
तद्वै महामोहनमिन्द्रियाणां ।
बुद्ध्यस्व मा त्वां प्रलभेत राजन् ॥ ५.४०.१९ ॥

Oberhalb dieser Welt und unterhalb jener steht eine große Finsternis, die die Sinne tief verwirrt. Begreife es, o König, damit es dich nicht täuscht.

5.40.20

इदं वचः शक्ष्यसि चेद्यथाव-
न्निशम्य सर्वं प्रतिपत्तुमेव।
यशः परं प्राप्स्यसि जीवलोके ।
भयं नचामुत्र नचेह तेऽस्ति ॥ ५.४०.२० ॥

Wenn du dieses Wort recht hören und ganz begreifen kannst, wirst du höchsten Ruhm in der Welt der Lebenden erlangen; für dich wird es weder hier noch in der anderen Welt Furcht geben.

5.40.21

आत्मा नदी भारत पुण्यतीर्था ।
सत्योदया धृतिकूला दयोर्मिः।
तस्यां स्नातः पूयते पुण्यकर्मा ।
पुण्यो ह्यात्मा नित्यमलोभ एव ॥ ५.४०.२१ ॥

O Bhārata, das Selbst ist ein Fluss mit heiligen Furten; die Wahrheit ist seine Quelle, die Standhaftigkeit seine Ufer, das Mitgefühl seine Wellen. Wer sich darin badet, ein Täter verdienstvoller Taten, wird gereinigt, denn das Selbst ist immer rein und frei von Gier.

5.40.22

कामक्रोधग्राहवतीं पञ्चेन्द्रियजलां नदीम् ।
नावं धृतिमयीं कृत्वा जन्मदुर्गाणि संतर ॥ ५.४०.२२ ॥

Mache die Standhaftigkeit zu einem Boot und überquere den Fluss voller Krokodile von Begierde und Zorn, mit dem Wasser der fünf Sinne; überwinde die Festungen der Geburt.

5.40.23

प्रज्ञावृद्धं धर्मवृद्धं स्वबन्धुं ।
विद्यावृद्धं वयसा चापि वृद्धम् ।
कार्याकार्ये पूजयित्वा प्रसाद्य ।
यः संपृच्छेन्न स मुह्येत्कदाचित् ॥ ५.४०.२३ ॥

Wer seine Verwandten, die an Weisheit, Dharma, Gelehrsamkeit und Jahren ehrwürdig sind, ehrt und zufriedenstellt und sie über das Zu-Tuende und Nicht-zu-Tuende befragt, der wird niemals verwirrt werden.

5.40.24

धृत्या शिश्रोदरं रक्षेत्पाणिपादं च चक्षुषा ।
चक्षुःश्रोत्रे च मनसा मनो वाचं च कर्मणा ॥ ५.४०.२४ ॥

Durch Standhaftigkeit soll man Geschlecht und Bauch hüten; durch das Auge Hände und Füße; durch den Geist Augen und Ohren; durch das Handeln Geist und Rede.

5.40.25

नित्योदकी नित्ययज्ञोपवीती ।
नित्यस्वाध्यायी पतितान्नवर्जी ।
सत्यं ब्रुवन्गुरवे कर्म कुर्व-
न्न ब्राह्मणश्र्यवते ब्रह्मलोकात् ॥ ५.४०.२५ ॥

Der Brahmane, der täglich Wasseropfer darbringt, stets die heilige Schnur trägt, täglich das Veda studiert, die Speise der Gefallenen meidet, die Wahrheit spricht und seine Pflicht für seinen Lehrer erfüllt, fällt nicht aus der Welt Brahmās.

5.40.26

अधीत्य वेदान्परिसंस्तीर्य चाग्नी-
निष्ट्वा यज्ञैः पालयित्वा प्रजाश्च।
गोब्रह्मणार्थं शस्त्रपूतान्तरात्मा ।
हतः सङ्ग्रामे क्षत्रियः स्वर्गमेति ॥ ५.४०.२६ ॥

Nachdem er die Veden studiert, das heilige Gras um die Feuer gebreitet, mit Opfern verehrt und die Untertanen beschützt hat, geht der Kṣatriya, dessen inneres Selbst durch die Waffen gereinigt ist und der im Kampf für Kühe und Brahmanen erschlagen wurde, in den Himmel.