மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 5.40
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
5.40.1
योऽभ्यर्चितः मद्भिरसञ्जमानः ।
करोत्यर्थं शक्तिमहापयित्वा।
क्षिप्रं यशस्तं समुपैति मन्त-
मलं प्रसन्ना हि सुखाय सन्तः ॥ ५.४०.१ ॥
ஞானிகளால் மதிக்கப்பட்டு, பற்றின்றி, தன் வலிமையைக் குறைக்காமல் தன் செயலைச் செய்பவன் விரைவில் புகழை அடைகிறான்; மகிழ்ச்சியான நல்லோர்களே நிச்சயமாக இன்பத்திற்குப் போதுமானவர்கள்.
5.40.2
महान्तमप्यर्थमधर्मयुक्तं ।
यः मन्त्यजत्यनपाकृष्ट एव।
सुखं सुदुःखान्यवमुच्य शेते ।
जीर्णां त्वचं सर्प इवावमुच्य ॥ ५.४०.२ ॥
அதர்மத்துடன் கூடிய பெரிய செல்வத்தையும், இழுக்கப்படாமலேயே விட்டுவிடுபவன் துன்பங்களை விட்டு இன்பமாக உறங்குகிறான்; பாம்பு பழைய தோலை உதறுவது போல.
5.40.3
अनृते च समुत्कर्पो राजगामि च पैशुनम् ।
गुरोश्चालीकनिर्बन्धः समानि ब्रह्महत्यया ॥ ५.४०.३ ॥
பொய்யில் பெருமை கொள்வதும், அரசனிடம் இட்டுச் செல்லும் கோள்சொல்லலும், குருவிடம் பொய்யை வலியுறுத்துவதும் பிரம்மஹத்திக்குச் சமம்.
5.40.4
असूयैकपदं मृत्युरतिवादः श्रियो वधः ।
अशुश्रूषा त्वरा श्लाघा विद्यायाः शत्रवस्त्रः ॥ ५.४०.४ ॥
பொறாமை மரணத்தின் ஒரு படி; மிகைபட்ட பேச்சு செல்வத்தின் அழிவு; பணிவிடைக்கு மறுப்பு, அவசரம், தற்புகழ்ச்சி ஆகியவை கல்வியின் பகைவர்கள்.
5.40.5
आलस्यं मदमोहौ च चापलं गोष्ठिरेव च ।
स्तब्धता चाभिमानित्वं तथा त्यागित्वमेव च ।
एते वै सप्त दोषाः स्युः सदा विद्यार्थिनां मताः ॥ ५.४०.५ ॥
சோம்பல், மதமும் மயக்கமும், சபலம், கூட்டமாக வீண் பேச்சு, மரத்தன்மை, அகந்தை, மற்றும் தகாத ஈகை—இவை கல்வி நாடுவோருக்கு எப்போதும் ஏழு குற்றங்களாகக் கருதப்படுகின்றன.
5.40.6
सुखार्थिनः कुतो विद्या नास्ति विद्यार्थिनः सुखं ।
सुखार्थी वा त्यजेद्विद्यां विद्यार्थी वा त्यजेत्सुखम् ॥ ५.४०.६ ॥
இன்பம் நாடுபவனுக்கு கல்வி எங்கே? கல்வி நாடுபவனுக்கு இன்பம் இல்லை. இன்பம் நாடுபவன் கல்வியை விடட்டும்; அல்லது கல்வி நாடுபவன் இன்பத்தை விடட்டும்.
5.40.7
नाग्निस्तृप्यति काष्ठानां नापगानां महोदधिः ।
नान्तकः सर्वभूतानां न पुंसां वामलोचना ॥ ५.४०.७ ॥
நெருப்பு விறகுகளால் நிறைவடைவதில்லை; பெருங்கடல் ஆறுகளால் நிறைவடைவதில்லை; மரணம் எல்லா உயிர்களாலும் நிறைவடைவதில்லை; ஆண்கள் அழகிய கண்களுடைய பெண்ணால் நிறைவடைவதில்லை.
5.40.8
आशा धृतिं हन्ति समृद्धिमन्तकः ।
क्रोधः श्रियं हन्ति यशः कदर्यता ।
अपालनं हन्ति पशूंश्च राज-
न्नेकः क्रुद्धो ब्राह्मणो हन्ति राष्ट्रम् ॥ ५.४०.८ ॥
ஆசை மனஉறுதியை அழிக்கிறது; மரணம் செழிப்பை அழிக்கிறது. கோபம் செல்வத்தை அழிக்கிறது; கஞ்சத்தனம் புகழை அழிக்கிறது. காவல் இல்லாமை கால்நடைகளை அழிக்கிறது, அரசே; கோபமுற்ற ஒரு பிராமணன் நாட்டை அழிக்கிறான்.
5.40.9
अजाश्च कांस्यं रजतं च नित्यं ।
मध्वाकर्षः शकुनिः श्रोत्रियश्च ।
वृद्धो ज्ञातिरवसन्नः कुलीन ।
एतानि ते सन्तु गृहे सदैव ॥ ५.४०.९ ॥
வெள்ளாடுகள், வெண்கலம், வெள்ளி, எப்போதும்; தேனெடுப்பவன், பறவை, வேதம் கற்ற பிராமணன், முதியவர், துன்புறும் உறவினர், உயர்குலத்தவர் — இவையெல்லாம் எப்போதும் உன் வீட்டில் இருக்கட்டும்.
5.40.10
अजोक्षा चन्दनं वीणा आदर्शो मधुसर्पिषी ।
विषमौदुम्बरं शङ्खः स्वर्णनाभोऽथ रोचना ॥ ५.४०.१० ॥
ஆடும் காளையும், சந்தனம், வீணை, கண்ணாடி, தேனும் நெய்யும், ஒழுங்கற்ற அத்தி மரம், சங்கு, பொன் நாபி, மற்றும் ரோசனா.
5.40.11
गृहे स्थापयितव्यानि धन्यानि मनुरब्रवीत् ।
देवब्राह्मणपूजार्थमतिथीनां च भारत ॥ ५.४०.११ ॥
வீட்டில் வைக்கத்தக்க நற்பொருட்களை மனு கூறியுள்ளார் — தேவர்களையும் பிராமணர்களையும் வழிபடுவதற்காகவும், விருந்தினர்களுக்காகவும், பாரதனே.
5.40.12
इदं च त्वां सर्वपरं ब्रवीमि ।
पुण्यं पदं तात महाविशिष्टम्।
न जातु कामान्न भयान्न लोभा-
द्धर्मं जह्याज्जीविस्यापि हेतोः ॥ ५.४०.१२ ॥
நான் உனக்கு இதை எல்லாவற்றிற்கும் மேலானதாகச் சொல்கிறேன். அன்பு மகனே, இது புண்ணியத்தின் மிகச் சிறந்த நிலை: ஆசையாலோ, பயத்தாலோ, பேராசையாலோ, உயிரின் பொருட்டும்கூட ஒருவன் தர்மத்தைக் கைவிடக்கூடாது.
5.40.13
नित्यो धर्मः सुखदुःखे त्वनित्ये ।
जीवो नित्यो धातुरस्य त्वनित्यः।
त्यक्त्वाऽनित्यं प्रतितिष्ठस्व नित्ये ।
संतुष्य सन्तोषपरा हि सन्तः ॥ ५.४०.१३ ॥
தர்மம் நித்தியமானது; இன்பமும் துன்பமும் நிலையற்றவை. ஜீவன் நித்தியமானது; ஆனால் இந்த உடலின் தாதுக்கள் நிலையற்றவை. நிலையற்றதை விட்டுவிட்டு நித்தியத்தில் நிலைபெறு; மனநிறைவில் ஈடுபட்ட சான்றோரே உண்மையில் திருப்தியடைகிறார்கள்.
5.40.14
महाबलान्पश्य महानुभावान् ।
प्रशास्य भूमिं धनधान्यपूर्णाम्।
राज्यानि हित्वा विपुलांश्च भोगान् ।
गतान्नरेन्द्रान्वशमन्तकस्य ॥ ५.४०.१४ ॥
செல்வமும் தானியமும் நிறைந்த பூமியை ஆண்ட அந்த மாபெரும் வல்லமையுள்ள மேன்மையாளர்களைப் பார். பரந்த அரசுகளையும் அளவற்ற இன்பங்களையும் விட்டுவிட்டு அவர்கள் அந்தகனின் (யமனின்) வசமாகிப் போனார்கள்.
5.40.15
मृतं पुत्रं दुःखपुष्टं मनुष्या ।
उत्क्षिप्य राजन्स्वगृहान्निर्हरन्ति।
तं मुक्तकेशाः करुणं रुदन्ति ।
चितामध्ये काष्ठमिव क्षिपन्ति ॥ ५.४०.१५ ॥
ஓ அரசே, துன்பத்தில் வளர்த்த இறந்த மகனை மக்கள் தூக்கி தங்கள் வீட்டிலிருந்து வெளியே கொண்டு செல்கிறார்கள். தலைமுடி அவிழ்ந்து இரங்கத்தக்க வகையில் அழுது, அவனை விறகைப் போல சிதையின் நடுவே எறிகிறார்கள்.
5.40.16
अन्यो धनं प्रेतगतस्य भुङ्क्ते ।
वयांसि चाग्निश्च शरीरधातून्।
द्वाभ्यामयं सह गच्छत्यमुत्र ।
पुण्येन पापेन च वेष्ट्यमानः ॥ ५.४०.१६ ॥
இறந்து பேயுலகம் சென்றவனின் செல்வத்தை வேறொருவன் அனுபவிக்கிறான்; பறவைகளும் நெருப்பும் அவன் உடலின் தாதுக்களை (எடுத்துக்கொள்கின்றன). புண்ணியத்தாலும் பாவத்தாலும் பிணைக்கப்பட்ட இவன் அவ்விரண்டுடனும் மறுலோகம் செல்கிறான்.
5.40.17
उसृज्य विनिवर्तन्ते ज्ञातयः सुहृदः सुताः ।
अपुष्पानफलान्वृक्षान्यथा तात पतत्रिणः ॥ ५.४०.१७ ॥
அன்பே, உறவினர், நண்பர், மகன்கள் ஆகியோர் (இறந்தவனை) விட்டுவிட்டுத் திரும்புகின்றனர்; பூவும் கனியும் இல்லாத மரங்களைப் பறவைகள் விட்டுச்செல்வது போல.
5.40.18
अग्नौ प्रास्तं तु पुरुषं कर्मान्वेति स्वयं कृतम् ।
तस्मात्तु पुरुषो यत्नाद्धर्मं सञ्चिनुयाच्छनैः ॥ ५.४०.१८ ॥
நெருப்பில் இடப்பட்ட மனிதனைப் பின்தொடர்வது அவன் தானே செய்த கர்மம் மட்டுமே. ஆகையால் மனிதன் முயற்சியுடன் மெல்ல மெல்ல தர்மத்தைச் சேர்க்க வேண்டும்.
5.40.19
अस्माल्लोकादूर्ध्वममुष्य चाधो ।
महत्तमस्तिष्ठति ह्यन्धकारम्।
तद्वै महामोहनमिन्द्रियाणां ।
बुद्ध्यस्व मा त्वां प्रलभेत राजन् ॥ ५.४०.१९ ॥
இவ்வுலகுக்கு மேலும், அவ்வுலகுக்குக் கீழும் பெரும் இருள் நிற்கிறது. அதுவே புலன்களுக்குப் பெரும் மயக்கத்தைத் தருவது. அரசே, அறிந்துகொள், அது உன்னை ஏமாற்றாமல் இருக்கட்டும்.
5.40.20
इदं वचः शक्ष्यसि चेद्यथाव-
न्निशम्य सर्वं प्रतिपत्तुमेव।
यशः परं प्राप्स्यसि जीवलोके ।
भयं नचामुत्र नचेह तेऽस्ति ॥ ५.४०.२० ॥
இந்த வார்த்தையை முறையாகக் கேட்டு எல்லாவற்றையும் புரிந்துகொள்ள உன்னால் முடிந்தால், உயிருள்ள இவ்வுலகில் உயர்ந்த புகழை அடைவாய்; இங்கும் மறுலோகத்திலும் உனக்கு அச்சம் இருக்காது.
5.40.21
आत्मा नदी भारत पुण्यतीर्था ।
सत्योदया धृतिकूला दयोर्मिः।
तस्यां स्नातः पूयते पुण्यकर्मा ।
पुण्यो ह्यात्मा नित्यमलोभ एव ॥ ५.४०.२१ ॥
ஓ பாரதா, ஆன்மா ஒரு நதி; அதில் புனிதமான துறைகள் உள்ளன. அதன் ஊற்று உண்மை, கரைகள் மனஉறுதி, அலைகள் கருணை. அதில் நீராடுபவன் புண்ணியச் செயல் செய்பவனாகி தூய்மை பெறுகிறான்; ஆன்மா எப்போதும் தூயதும் பேராசையற்றதுமாகும்.
5.40.22
कामक्रोधग्राहवतीं पञ्चेन्द्रियजलां नदीम् ।
नावं धृतिमयीं कृत्वा जन्मदुर्गाणि संतर ॥ ५.४०.२२ ॥
காமம், கோபம் ஆகிய முதலைகள் நிறைந்து, ஐம்புலன்களின் நீர் கொண்ட நதியை, மனஉறுதியால் ஆன படகாக்கி கடந்துவிடு; பிறப்பின் கோட்டைகளைத் தாண்டு.
5.40.23
प्रज्ञावृद्धं धर्मवृद्धं स्वबन्धुं ।
विद्यावृद्धं वयसा चापि वृद्धम् ।
कार्याकार्ये पूजयित्वा प्रसाद्य ।
यः संपृच्छेन्न स मुह्येत्कदाचित् ॥ ५.४०.२३ ॥
ஞானத்தில் மூத்தவர், தர்மத்தில் மூத்தவர், சொந்தப் பந்தம், கல்வியில் மூத்தவர், வயதில் மூத்தவர் ஆகியோரை மதித்துத் திருப்திப்படுத்தி, செய்ய வேண்டியது எது செய்யக்கூடாதது எது என்று கேட்பவன் ஒருபோதும் மயங்கமாட்டான்.
5.40.24
धृत्या शिश्रोदरं रक्षेत्पाणिपादं च चक्षुषा ।
चक्षुःश्रोत्रे च मनसा मनो वाचं च कर्मणा ॥ ५.४०.२४ ॥
மனஉறுதியால் பிறப்புறுப்பையும் வயிற்றையும் காக்க வேண்டும்; கண்ணால் கைகால்களையும், மனதால் கண்ணையும் காதையும், செயலால் மனதையும் பேச்சையும் காக்க வேண்டும்.
5.40.25
नित्योदकी नित्ययज्ञोपवीती ।
नित्यस्वाध्यायी पतितान्नवर्जी ।
सत्यं ब्रुवन्गुरवे कर्म कुर्व-
न्न ब्राह्मणश्र्यवते ब्रह्मलोकात् ॥ ५.४०.२५ ॥
நாள்தோறும் நீராடி, நாள்தோறும் யக்ஞோபவீதம் அணிந்து, நாள்தோறும் ஸ்வாத்தியாயம் செய்து, வீழ்ந்தோரின் உணவைத் தவிர்த்து, உண்மை பேசி, குருவுக்காகச் செயல் செய்பவன் பிராமணன் பிரம்மலோகத்திலிருந்து வீழமாட்டான்.
5.40.26
अधीत्य वेदान्परिसंस्तीर्य चाग्नी-
निष्ट्वा यज्ञैः पालयित्वा प्रजाश्च।
गोब्रह्मणार्थं शस्त्रपूतान्तरात्मा ।
हतः सङ्ग्रामे क्षत्रियः स्वर्गमेति ॥ ५.४०.२६ ॥
வேதங்களைக் கற்று, அக்னிகளை முறைப்படி அமைத்து, யாகங்களால் வழிபட்டு, குடிமக்களைக் காத்து, பசுக்களுக்கும் பிராமணர்களுக்கும் ஆக ஆயுதங்களால் தூய உள்ளம் கொண்ட க்ஷத்திரியன் போரில் கொல்லப்பட்டு சொர்க்கம் செல்கிறான்.
5.40.27
वैश्योऽधीत्य ब्राह्मणान्क्षत्रियांश्च ।
धनैः काले संविभज्याश्रितांश्च।
त्रेतापूतं धूममाघ्राय पुण्यं ।
प्रेत्य स्वर्गे दिव्यसुखानि भुङ्क्ते ॥ ५.४०.२७ ॥
வைசியன் பிராமணர்களிடமும் க்ஷத்திரியர்களிடமும் கற்று, தக்க காலத்தில் செல்வத்தை சார்ந்தோருக்குப் பகிர்ந்து, மூன்று அக்னியால் தூய்மையான புண்ணிய புகையை நுகர்ந்து, இறந்த பின் சொர்க்கத்தில் தெய்வீக இன்பங்களை அனுபவிக்கிறான்.
5.40.28
ब्रह्म क्षत्रं वैश्यवर्णं च शूद्रः ।
क्रमेणैतान्न्यायतः पूजयानः।
तुष्टेष्वेतेष्वव्यथो दग्धपाप-
स्त्यक्त्वा देहं स्वर्गसुखानि भुङ्क्ते ॥ ५.४०.२८ ॥
சூத்திரன் பிராமணன், க்ஷத்திரியன், வைசியன் ஆகியோரை முறைப்படி முறையாக வழிபட்டு, அவர்கள் மகிழ்ந்திருக்கையில் துன்பமின்றி, பாவம் எரிந்து, உடலை விட்டு சொர்க்க இன்பங்களை அனுபவிக்கிறான்.
5.40.29
चातुर्वर्ण्यस्यैष धर्मस्तवोक्तो ।
हेतुं चानुब्रुवतो मे निबोध।
क्षात्राद्धर्माद्धीयते पाण्डुपुत्र-
स्तं त्वं राजन्राजधर्मे नियुङ्क्ष ॥ ५.४०.२९ ॥
நால்வருண தர்மம் இதுவே என்று நீ சொன்னாய்; இப்போது நான் சொல்வதன் காரணத்தைக் கேள். பாண்டுவின் மகன் க்ஷத்திரிய தர்மத்திலிருந்து வீழ்கிறான்; ஆகவே, அரசே, அவனை அரச தர்மத்தில் ஈடுபடுத்து.
5.40.30
एवमेतद्यथा त्वं मामनुशासनि नित्यदा ।
ममापि च मतिः सौम्य भवत्येवं यथात्थ माम् ॥ ५.४०.३० ॥
திருதராஷ்டிரன் கூறினான்: நீ எப்போதும் எனக்கு அறிவுரை கூறுவது போலவே இது உண்மை. ஓ சௌம்யா, நீ என்னிடம் சொன்னது போலவே என் எண்ணமும் இருக்கிறது.
5.40.31
सा तु बुद्धिः कृताप्येवं पाण्डवान्प्रति मे सदा ।
दुर्योधनं समासाद्य पुनर्विपरिवर्तते ॥ ५.४०.३१ ॥
திருதராஷ்டிரன் கூறினான்: பாண்டவர்களைப் பற்றிய என் எண்ணம் எப்போதும் இப்படி அமைந்தாலும், துரியோதனனிடம் சென்றதும் அது மீண்டும் மாறிவிடுகிறது.
5.40.32
न दिष्टमभ्यतिक्रान्तुं शक्यं भूतेन केनचित् ।
दिष्टमेव ध्रुवं मन्ये पौरुषं तु निरर्थकम् ॥ ५.४०.३२ ॥
திருதராஷ்டிரன் கூறினான்: எந்த உயிராலும் விதியைக் கடக்க முடியாது. விதியே நிச்சயம் என்று நான் கருதுகிறேன்; மனித முயற்சியோ பயனற்றது.