Mahābhārata · Adhyāya 5.40
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
5.40.1
योऽभ्यर्चितः मद्भिरसञ्जमानः ।
करोत्यर्थं शक्तिमहापयित्वा।
क्षिप्रं यशस्तं समुपैति मन्त-
मलं प्रसन्ना हि सुखाय सन्तः ॥ ५.४०.१ ॥
Quem, honrado pelos sábios, sem apego, realiza sua tarefa sem diminuir sua força, logo alcança a fama; pois os bons serenos são de fato suficientes para a felicidade.
5.40.2
महान्तमप्यर्थमधर्मयुक्तं ।
यः मन्त्यजत्यनपाकृष्ट एव।
सुखं सुदुःखान्यवमुच्य शेते ।
जीर्णां त्वचं सर्प इवावमुच्य ॥ ५.४०.२ ॥
Quem abandona até uma grande riqueza unida à injustiça, antes de ser arrastado por ela, descansa em felicidade, tendo lançado fora grandes sofrimentos, como a serpente despe a pele velha.
5.40.3
अनृते च समुत्कर्पो राजगामि च पैशुनम् ।
गुरोश्चालीकनिर्बन्धः समानि ब्रह्महत्यया ॥ ५.४०.३ ॥
O orgulho na mentira, a calúnia que leva ao rei e a teimosia na falsidade diante do mestre são todos iguais ao assassinato de um brâmane.
5.40.4
असूयैकपदं मृत्युरतिवादः श्रियो वधः ।
अशुश्रूषा त्वरा श्लाघा विद्यायाः शत्रवस्त्रः ॥ ५.४०.४ ॥
A inveja é um passo para a morte; o excesso de palavras é a ruína da prosperidade; a recusa em servir, a pressa e a autoexaltação são inimigos do saber.
5.40.5
आलस्यं मदमोहौ च चापलं गोष्ठिरेव च ।
स्तब्धता चाभिमानित्वं तथा त्यागित्वमेव च ।
एते वै सप्त दोषाः स्युः सदा विद्यार्थिनां मताः ॥ ५.४०.५ ॥
A preguiça, a embriaguez e o engano, a inconstância, o hábito de juntar-se em conversas ociosas, a rigidez, a arrogância e a vaidade, e também a doação indiscriminada: estas sete faltas são sempre tidas como próprias dos que buscam o saber.
5.40.6
सुखार्थिनः कुतो विद्या नास्ति विद्यार्थिनः सुखं ।
सुखार्थी वा त्यजेद्विद्यां विद्यार्थी वा त्यजेत्सुखम् ॥ ५.४०.६ ॥
Como pode quem busca o prazer ter saber? Quem busca o saber não tem prazer. Que quem busca o prazer abandone o saber, ou que quem busca o saber abandone o prazer.
5.40.7
नाग्निस्तृप्यति काष्ठानां नापगानां महोदधिः ।
नान्तकः सर्वभूतानां न पुंसां वामलोचना ॥ ५.४०.७ ॥
O fogo não se sacia de lenha, nem o grande oceano dos rios; nem a Morte se sacia de todos os seres, nem os homens de uma mulher de belos olhos.
5.40.8
आशा धृतिं हन्ति समृद्धिमन्तकः ।
क्रोधः श्रियं हन्ति यशः कदर्यता ।
अपालनं हन्ति पशूंश्च राज-
न्नेकः क्रुद्धो ब्राह्मणो हन्ति राष्ट्रम् ॥ ५.४०.८ ॥
A esperança destrói a firmeza, a morte destrói a prosperidade. A ira destrói a fortuna, a mesquinhez destrói a fama. A falta de proteção destrói o gado, ó rei; e um só brâmane irado destrói o reino.
5.40.9
अजाश्च कांस्यं रजतं च नित्यं ।
मध्वाकर्षः शकुनिः श्रोत्रियश्च ।
वृद्धो ज्ञातिरवसन्नः कुलीन ।
एतानि ते सन्तु गृहे सदैव ॥ ५.४०.९ ॥
Cabras, bronze e prata sempre; o coletor de mel, a ave, o brâmane versado no Veda, o ancião, o parente aflito e o homem de nobre linhagem: que todos estejam sempre em tua casa.
5.40.10
अजोक्षा चन्दनं वीणा आदर्शो मधुसर्पिषी ।
विषमौदुम्बरं शङ्खः स्वर्णनाभोऽथ रोचना ॥ ५.४०.१० ॥
Cabra e touro, sândalo, a vīṇā, um espelho, mel e manteiga clarificada, a madeira de udumbara irregular, uma concha, o de umbigo dourado e rocanā (pigmento amarelo).
5.40.11
गृहे स्थापयितव्यानि धन्यानि मनुरब्रवीत् ।
देवब्राह्मणपूजार्थमतिथीनां च भारत ॥ ५.४०.११ ॥
Manu declarou que coisas auspiciosas devem ser guardadas em casa, para o culto aos deuses e aos brâmanes, e para os hóspedes, ó descendente de Bharata.
5.40.12
इदं च त्वां सर्वपरं ब्रवीमि ।
पुण्यं पदं तात महाविशिष्टम्।
न जातु कामान्न भयान्न लोभा-
द्धर्मं जह्याज्जीविस्यापि हेतोः ॥ ५.४०.१२ ॥
Digo-te isto, que está acima de tudo: querido filho, este é o grande e excelente estado do mérito: nunca se deve abandonar o dharma por desejo, por medo ou por cobiça, nem mesmo pela própria vida.
5.40.13
नित्यो धर्मः सुखदुःखे त्वनित्ये ।
जीवो नित्यो धातुरस्य त्वनित्यः।
त्यक्त्वाऽनित्यं प्रतितिष्ठस्व नित्ये ।
संतुष्य सन्तोषपरा हि सन्तः ॥ ५.४०.१३ ॥
O dharma é eterno; prazer e dor são impermanentes. O ser vivente é eterno, mas os elementos deste corpo são impermanentes. Abandona o impermanente e firma-te no eterno, pois os sábios, dedicados à contentamento, estão verdadeiramente satisfeitos.
5.40.14
महाबलान्पश्य महानुभावान् ।
प्रशास्य भूमिं धनधान्यपूर्णाम्।
राज्यानि हित्वा विपुलांश्च भोगान् ।
गतान्नरेन्द्रान्वशमन्तकस्य ॥ ५.४०.१४ ॥
Olha para aqueles reis poderosos e magnânimos que governaram a terra, cheia de riquezas e grãos. Tendo deixado vastos reinos e abundantes prazeres, foram para o poder do Ceifador, a Morte.
5.40.15
मृतं पुत्रं दुःखपुष्टं मनुष्या ।
उत्क्षिप्य राजन्स्वगृहान्निर्हरन्ति।
तं मुक्तकेशाः करुणं रुदन्ति ।
चितामध्ये काष्ठमिव क्षिपन्ति ॥ ५.४०.१५ ॥
Ó rei, as pessoas erguem o seu filho morto, criado na dor, e o levam para fora de casa. Com os cabelos soltos, chorando piedosamente, lançam-no no meio da pira como um pedaço de lenha.
5.40.16
अन्यो धनं प्रेतगतस्य भुङ्क्ते ।
वयांसि चाग्निश्च शरीरधातून्।
द्वाभ्यामयं सह गच्छत्यमुत्र ।
पुण्येन पापेन च वेष्ट्यमानः ॥ ५.४०.१६ ॥
Outro desfruta da riqueza daquele que partiu para o reino dos mortos. Aves e o fogo levam os elementos de seu corpo. Preso ao mérito e à falta, este segue para o outro mundo junto com esses dois.
5.40.17
उसृज्य विनिवर्तन्ते ज्ञातयः सुहृदः सुताः ।
अपुष्पानफलान्वृक्षान्यथा तात पतत्रिणः ॥ ५.४०.१७ ॥
Tendo-o abandonado, retornam parentes, amigos e filhos, querido, como as aves deixam as árvores sem flores nem frutos.
5.40.18
अग्नौ प्रास्तं तु पुरुषं कर्मान्वेति स्वयं कृतम् ।
तस्मात्तु पुरुषो यत्नाद्धर्मं सञ्चिनुयाच्छनैः ॥ ५.४०.१८ ॥
Somente a ação que o homem mesmo praticou o segue quando é lançado ao fogo. Portanto, o homem deve acumular dharma pouco a pouco, com esforço.
5.40.19
अस्माल्लोकादूर्ध्वममुष्य चाधो ।
महत्तमस्तिष्ठति ह्यन्धकारम्।
तद्वै महामोहनमिन्द्रियाणां ।
बुद्ध्यस्व मा त्वां प्रलभेत राजन् ॥ ५.४०.१९ ॥
Acima deste mundo e abaixo daquele, existe uma grande escuridão, que confunde profundamente os sentidos. Comprende-a, ó rei, para que ela não te engane.
5.40.20
इदं वचः शक्ष्यसि चेद्यथाव-
न्निशम्य सर्वं प्रतिपत्तुमेव।
यशः परं प्राप्स्यसि जीवलोके ।
भयं नचामुत्र नचेह तेऽस्ति ॥ ५.४०.२० ॥
Se conseguires ouvir esta palavra como deve ser e compreendê-la por inteiro, alcançarás a suprema fama no mundo dos vivos; para ti não haverá medo nem aqui nem no outro mundo.
5.40.21
आत्मा नदी भारत पुण्यतीर्था ।
सत्योदया धृतिकूला दयोर्मिः।
तस्यां स्नातः पूयते पुण्यकर्मा ।
पुण्यो ह्यात्मा नित्यमलोभ एव ॥ ५.४०.२१ ॥
Ó Bhārata, o eu é um rio de vaus sagrados; a verdade é sua nascente, a firmeza suas margens, a compaixão suas ondas. Quem nele se banha, de ações meritórias, é purificado, pois o eu é sempre puro e livre de cobiça.
5.40.22
कामक्रोधग्राहवतीं पञ्चेन्द्रियजलां नदीम् ।
नावं धृतिमयीं कृत्वा जन्मदुर्गाणि संतर ॥ ५.४०.२२ ॥
Fazendo da firmeza uma barca, atravessa o rio cheio de crocodilos de desejo e ira, com a água dos cinco sentidos; ultrapassa as fortalezas do nascimento.
5.40.23
प्रज्ञावृद्धं धर्मवृद्धं स्वबन्धुं ।
विद्यावृद्धं वयसा चापि वृद्धम् ।
कार्याकार्ये पूजयित्वा प्रसाद्य ।
यः संपृच्छेन्न स मुह्येत्कदाचित् ॥ ५.४०.२३ ॥
Quem, após honrar e apaziguar seus parentes mais velhos em sabedoria, em dharma, em saber e em anos, os consulta sobre o que fazer e não fazer, jamais se confundirá.
5.40.24
धृत्या शिश्रोदरं रक्षेत्पाणिपादं च चक्षुषा ।
चक्षुःश्रोत्रे च मनसा मनो वाचं च कर्मणा ॥ ५.४०.२४ ॥
Pela firmeza deve-se guardar o sexo e o ventre; pela vista, as mãos e os pés; pela mente, os olhos e os ouvidos; pela ação, a mente e a fala.
5.40.25
नित्योदकी नित्ययज्ञोपवीती ।
नित्यस्वाध्यायी पतितान्नवर्जी ।
सत्यं ब्रुवन्गुरवे कर्म कुर्व-
न्न ब्राह्मणश्र्यवते ब्रह्मलोकात् ॥ ५.४०.२५ ॥
O brâmane que faz diariamente as oferendas de água, sempre usa o cordão sagrado, estuda diariamente o Veda, evita a comida dos decaídos, fala a verdade e cumpre seu dever para com o mestre, não cai do mundo de Brahmā.
5.40.26
अधीत्य वेदान्परिसंस्तीर्य चाग्नी-
निष्ट्वा यज्ञैः पालयित्वा प्रजाश्च।
गोब्रह्मणार्थं शस्त्रपूतान्तरात्मा ।
हतः सङ्ग्रामे क्षत्रियः स्वर्गमेति ॥ ५.४०.२६ ॥
Tendo estudado os Vedas, espalhado a relva sagrada em torno dos fogos, adorado com sacrifícios e protegido os súditos, o kṣatriya cujo ser interior foi purificado pelas armas, morto em batalha pelas vacas e pelos brâmanes, vai ao céu.
5.40.27
वैश्योऽधीत्य ब्राह्मणान्क्षत्रियांश्च ।
धनैः काले संविभज्याश्रितांश्च।
त्रेतापूतं धूममाघ्राय पुण्यं ।
प्रेत्य स्वर्गे दिव्यसुखानि भुङ्क्ते ॥ ५.४०.२७ ॥
O vaiśya, tendo aprendido com brâmanes e kṣatriyas, repartido a tempo sua riqueza com os dependentes e inalado a fumaça meritória purificada pelo fogo triplo, após a morte desfruta de prazeres divinos no céu.
5.40.28
ब्रह्म क्षत्रं वैश्यवर्णं च शूद्रः ।
क्रमेणैतान्न्यायतः पूजयानः।
तुष्टेष्वेतेष्वव्यथो दग्धपाप-
स्त्यक्त्वा देहं स्वर्गसुखानि भुङ्क्ते ॥ ५.४०.२८ ॥
O śūdra, honrando na ordem devida e com justiça os brâmanes, kṣatriyas e vaiśyas, estando estes satisfeitos, livre de aflição e com os pecados queimados, após deixar o corpo desfruta dos prazeres do céu.
5.40.29
चातुर्वर्ण्यस्यैष धर्मस्तवोक्तो ।
हेतुं चानुब्रुवतो मे निबोध।
क्षात्राद्धर्माद्धीयते पाण्डुपुत्र-
स्तं त्वं राजन्राजधर्मे नियुङ्क्ष ॥ ५.४०.२९ ॥
Declaraste este ser o dever das quatro classes; agora ouve a razão do que digo. O filho de Pāṇḍu está a afastar-se do dever kṣatra; ó rei, ocupa-o no dever real.
5.40.30
एवमेतद्यथा त्वं मामनुशासनि नित्यदा ।
ममापि च मतिः सौम्य भवत्येवं यथात्थ माम् ॥ ५.४०.३० ॥
Dhṛtarāṣṭra disse: Assim como sempre me instruis, assim é. Ó gentil, também a minha própria mente é como me disseste.
5.40.31
सा तु बुद्धिः कृताप्येवं पाण्डवान्प्रति मे सदा ।
दुर्योधनं समासाद्य पुनर्विपरिवर्तते ॥ ५.४०.३१ ॥
Dhṛtarāṣṭra disse: Aquele meu juízo, embora sempre se forme assim para com os Pāṇḍavas, volta a mudar assim que chega a Duryodhana.
5.40.32
न दिष्टमभ्यतिक्रान्तुं शक्यं भूतेन केनचित् ।
दिष्टमेव ध्रुवं मन्ये पौरुषं तु निरर्थकम् ॥ ५.४०.३२ ॥
Dhṛtarāṣṭra disse: Nenhum ser pode transpor o que está destinado. Certamente considero que só o destino é firme; o esforço humano é, de fato, inútil.