Mahābhārata · Adhyāya 5.44
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
5.44.1
सनत्सुजात यामिमां परां त्वं ।
ब्राह्मीं वाचं वदसे विश्वरूपाम्।
परां हि कामेन सुदुर्लभां कथां ।
प्रब्रूहि मे वाक्यमिदं कुमार । ॥ ५.४४.१ ॥
O Sanatsujāta, erkläre mir, o junger Prinz, diese höchste, brahmanische und vielgestaltige Rede, die du sprichst, eine Erzählung, die selbst durch Verlangen kaum zu erlangen ist.
5.44.2
नैतद्ब्रह्म त्वरमाणेन लभ्यं ।
यन्मां पृच्छन्नतिहृष्यस्यतीव।
बुद्धौ विलीने मनसि प्रचिन्त्य ।
विद्या हि सा ब्रह्मचर्येण लभ्या ॥ ५.४४.२ ॥
Dieses Brahman wird nicht von einem Eiligen erlangt; du freust dich sehr, während du mich fragst. Wenn sich die Einsicht im Geist aufgelöst und man gut nachgedacht hat, wird dieses Wissen durch keusches Studium gewonnen.
5.44.3
अत्यन्तविद्यामिति यत्सनातनीं ।
ब्रवीषि त्वं ब्रह्मचर्येण सिद्धाम्।
अनारभ्यां वसतीह कार्यकाले ।
कथं ब्राह्मण्यममृतत्वं लभेत ॥ ५.४४.३ ॥
Du sprichst von diesem ewigen, höchsten Wissen, das durch keusches Studium vollendet wird, doch im Augenblick des Handelns bleibt es hier ungeübt. Wie kann man dann Brahmanentum und Unsterblichkeit erlangen?
5.44.4
अव्यक्तविद्यामभिधास्ये पराणीं ।
बुद्ध्या च तेषां ब्रह्मचर्येण सिद्धाम्।
यां प्राप्यैनं मर्त्यलोकं त्यजन्ति ।
या वै विद्या गुरुवृद्धेषु नित्या ॥ ५.४४.४ ॥
Ich werde das unoffenbare, höchste Wissen darlegen, das durch den Intellekt und ihr keusches Studium vollendet wird; wer es erlangt, verlässt diese sterbliche Welt. Dieses Wissen ist ewig bei den Lehrern und den Alten.
5.44.5
ब्रह्मचर्येण या विद्या शक्या वेदितुमञ्चसा ।
तत्कथं ब्रह्मचर्यं स्यादेतद्ब्रह्मन्ब्रवीहि मे ॥ ५.४४.५ ॥
Wie wird jenes Wissen, das durch Brahmacarya leicht zu erkennen ist, selbst zu Brahmacarya? O Brahmane, sag es mir.
5.44.6
आचार्ययोनिमिह ये प्रविश्य ।
भूत्वा गर्भे ब्रह्मचर्यं चरन्ति।
इहैव ते शास्त्रकारा भवन्ति ।
प्रहाय देहं परमं यान्ति योगम् ॥ ५.४४.६ ॥
Wer hier in den Schoß des Lehrers eingeht und, wie im Mutterleib, Brahmacarya übt, wird hier selbst zum Verfasser von Lehrschriften; nach Ablegen des Körpers gelangt er zur höchsten Vereinigung.
5.44.7
अस्मिँल्लोके वै जयन्तीह कामा-
न्ब्राह्मीं स्थितिं ह्यनुतितिक्षमाणाः।
त आत्मानं निर्हरन्तीह देहा-
न्मुञ्जादिषीकामिव सत्वसंस्थाः ॥ ५.४४.७ ॥
In dieser Welt überwinden sie die Begierden, geduldig den brahmischen Zustand ertragend; in der Güte gefestigt, ziehen sie hier das Selbst aus dem Körper heraus wie einen Halm des Muñja-Grases.
5.44.8
शरीरमेतौ कुरुतः पिता माता च भारत ।
आचार्यशास्ता या जातिः सा पुण्या साऽऽजराऽमम ॥ ५.४४.८ ॥
O Bhārata, Vater und Mutter bilden diese beiden Körper; die Geburt, die der Lehrer und Unterweiser schenkt, ist heilig, unvergänglich und unveränderlich.
5.44.9
यः प्रावृणोत्यवितथेन वर्णा-
नृतं कुर्वन्नमृतं संप्रयच्छम्।
तं मन्येत पितरं मातरं च ।
तस्मै न द्रुह्येत्कतमस्य जानन् ॥ ५.४४.९ ॥
Wer die Stände wahrhaftig umhüllt, in der Wahrheit handelt und Unsterblichkeit schenkt, den soll man als Vater und Mutter ansehen; wer dies weiß, soll ihm auf keine Weise Schaden zufügen.
5.44.10
गुरुं शिष्यो नित्यमभिवादयीत ।
स्वाध्यायमिच्छेच्छुचिरप्रमत्तः।
मानं न कुर्यान्नादधीत रोप-
मेप प्रथमो ब्रह्मचर्यस्य पादः ॥ ५.४४.१० ॥
Der Schüler soll seinen Lehrer stets ehrerbietig grüßen. Rein und achtsam soll er das Studium des Veda begehren. Er soll nicht stolz sein noch Zorn hegen. Dies ist das erste Viertel des Gelübdes des Brahmacarya.
5.44.11
शिष्यवृत्तिक्रमेणैव विद्यामाप्नोति यः शुचिः ।
ब्रह्मचर्यव्रतस्यास्य प्रथमः पाद उच्यते ॥ ५.४४.११ ॥
Wer rein ist und das Wissen allein durch die rechte Lebensweise eines Schülers erlangt, dem gilt dieses erste Viertel des Gelübdes des Brahmacarya.
5.44.12
आचार्यस्य प्रियं कुर्यात्प्राणैरपि धनैरपि ।
कर्मणा मनसा वाचा द्वितीयः पाद उच्यते ॥ ५.४४.१२ ॥
Man soll dem Lehrer das Liebste tun, selbst mit dem Leben und mit dem Reichtum. Dies durch Tat, Geist und Rede zu tun, heißt das zweite Viertel.
5.44.13
समा गुरौ यथा वृत्तिर्गरुपत्न्यां तथा चरेत् ।
तत्पुत्रे च तथा कुर्वन्द्वितीयः पाद उच्यते ॥ ५.४४.१३ ॥
So wie man sich gegenüber dem Lehrer verhält, so soll man sich auch gegenüber der Frau des Lehrers verhalten; wer dasselbe gegenüber seinem Sohn tut, dem gilt das zweite Viertel.
5.44.14
आचार्येणात्मकृतं विजानन् ।
ज्ञात्वा चार्थं भावितोऽस्मीत्यनेन ।
यन्मन्यते तं प्रति हृष्टबुद्धिः ।
स वै तृतीयो ब्रह्मचर्यस्य पादः ॥ ५.४४.१४ ॥
Wer das vom Lehrer Erwiesene erkennt, seinen Sinn begreift und denkt: »Dadurch bin ich gebildet worden«, und wer mit freudigem Sinn seine Gedanken ihm zuwendet, der ist das dritte Viertel des Brahmacarya.
5.44.15
नाचार्यस्यानपाकृत्य प्रवासं ।
प्राज्ञः कुर्वीत नैतदहं करोमि।
इतीव मन्येत न भाषयेत ।
स वै चतुर्थो ब्रह्मचर्यस्य पादः ॥ ५.४४.१५ ॥
Ohne sich vom Lehrer abgewandt zu haben, soll der Weise nicht in der Fremde wohnen; das soll er nicht tun. Auch wenn er denkt 'ich tue dies nicht', soll er es nicht aussprechen. Dies ist fürwahr das vierte Viertel des brahmacarya.
5.44.16
कालेन पादं लभते तथार्थं ।
ततश्च पादं गुरुयोगतश्च।
उत्साहयोगेन च पादमृच्छे-
च्छास्त्रेण पादं च ततोऽभियाति ॥ ५.४४.१६ ॥
Mit der Zeit erlangt er ein Viertel, ebenso den Reichtum; dann durch die Verbindung mit dem Lehrer ein weiteres Viertel, durch die Verbindung mit Eifer ein Viertel, und durch die Schrift ein Viertel; danach schreitet er voran.
5.44.17
धर्मादयो द्वादश यस्य रूप-
मन्यानि चाङ्गानि तथा बलं च।
आचार्ययोगे फलतीति चाहु-
र्ब्रह्मार्थयोगेन च ब्रह्मचर्यम् ॥ ५.४४.१७ ॥
Dessen Gestalt die zwölf, beginnend mit dem Dharma, sind, ebenso seine übrigen Glieder und Kraft; man sagt, es trage Frucht durch die Verbindung mit dem Lehrer, und das brahmacarya durch die Verbindung mit dem heiligen Ziel.
5.44.18
एवं प्रवृत्तो यदुपालभेत वै ।
धनमाचार्याय तदनुप्रयच्छेत्।
स तां वृत्तिं बहुगुणामेवमेति ।
गुरोः पुत्रे भवति च वृत्तिरेषा ॥ ५.४४.१८ ॥
Wenn er, so verhalten, den Lehrer tadelt, soll er jenen Reichtum dem Lehrer selbst geben. So erlangt er jene Lebensweise voller Tugenden; und dies ist auch die Haltung gegenüber dem Sohn des Lehrers.
5.44.19
एवं वसन्सर्वतो वर्धतीह ।
बहून्पुत्रांल्लभते च प्रतिष्ठाम्।
वर्षन्ति चास्मै प्रदिशो दिशश्च ।
वसत्यस्मिन्ब्रह्मचर्ये जनाश्च ॥ ५.४४.१९ ॥
So lebend wächst er hier nach allen Seiten, erlangt viele Söhne und festen Stand. Für ihn regnen die Himmelsrichtungen und Zwischenrichtungen nieder; und auch die Menschen wohnen in diesem brahmacarya.
5.44.20
एतेन ब्रह्मंचर्येण देवा देवत्वमाप्नुवन् ।
ऋषयश्च महाभागा ब्रह्मलोकं मनीषिणः ॥ ५.४४.२० ॥
Durch diese Keuschheitsdisziplin erlangten die Götter die Göttlichkeit, und die hochbegnadeten Weisen und Denker erreichten die Welt Brahmās.
5.44.21
गन्धर्वाणामनेनैव रूपमप्सरसमभूत् ।
एतेन ब्रह्मचर्येण सूर्योऽप्यह्नाय जायते ॥ ५.४४.२१ ॥
Durch eben diese Disziplin nahmen die Gandharvas die Gestalt von Apsarasen an, und durch diese Keuschheitsdisziplin wird auch die Sonne für den Tag geboren.
5.44.22
आकाङ्क्ष्यार्थस्य संयोगाद्रसभेदार्थिनामिव ।
एवं ह्येते समाज्ञाय तादृग्भावं गता इमे ॥ ५.४४.२२ ॥
Wie diejenigen, die verschiedene Geschmacksrichtungen suchen, durch die Vereinigung mit ihrem Ziel befriedigt werden, so haben diese, nachdem sie dies recht erkannt haben, einen solchen Zustand erreicht.
5.44.23
य आश्रयेत्पावयेच्चापि राज-
न्सर्वं शरीरं तपसा तप्यमानः।
एतेन वै बाल्यमभ्येति विद्वान् ।
मृत्युं तथा स जयत्यन्तकाले ॥ ५.४४.२३ ॥
O König, wer dazu Zuflucht nimmt und seinen ganzen Körper durch Askese reinigt, erlangt durch eben dies den Zustand der Kindheit zurück, der Weise, und besiegt in der Todesstunde ebenso den Tod.
5.44.24
अन्तवतः क्षत्रिय ते जयन्ति ।
लोकाञ्जनाः कर्मणा निर्मलेन ।
ब्रह्मैव विद्वांस्तेन चाभ्येति सर्वं ।
नान्यः पन्था अयनाथ विद्यते ॥ ५.४४.२४ ॥
O Kshatriya, die Menschen erobern die vergänglichen Welten; durch reines Handeln erlangt der Weise allein Brahman und durch es alles; es gibt keinen anderen Weg des Hingehens.
5.44.25
आभाति शुक्लमिव लोहितमि-
वाथो कृष्णमथाञ्जनं काद्रवं वा।
सद्ब्रह्मणः पश्यति योऽत्र विद्वा-
न्कथं रूपं तदमृतमक्षरं पदम् ॥ ५.४४.२५ ॥
Wie erkennt der Weise, der hier das wahre Brahman schaut, die Gestalt jenes unsterblichen, unvergänglichen Zustandes, der weiß oder rot oder schwarz wie Augenschwärze oder rötlichbraun erscheint?
5.44.26
आभाति शुक्लमिव लोहितमि-
वाथो कृष्णमायसमर्कवर्णम्।
न पृथिव्यां तिष्ठति नान्तरिक्षे ।
नैतत्समुद्रे सलिलं बिभर्ति ॥ ५.४४.२६ ॥
Es erscheint wie weiß, wie rot, oder schwarz, eisenfarben, sonnenfarben; es hält sich weder auf der Erde noch im Luftraum auf; es trägt auch nicht das Wasser des Ozeans.
5.44.27
न तारकासु न च विद्युदाश्रितं ।
न चाभ्रेषु दृश्यते रूपमस्य।
न चापि वायौ न च देवतासु ।
नैतच्चन्द्रे दृश्यते नोत सूर्ये ॥ ५.४४.२७ ॥
Er ist nicht in den Sternen, noch hält er sich im Blitz auf; seine Gestalt ist auch nicht in den Wolken zu sehen; nicht im Wind, nicht in den Göttern; er wird weder im Mond noch in der Sonne gesehen.
5.44.28
नैवर्क्षु तन्न यजुष्षु नाप्यथर्वसु ।
न दृश्यते वै विमलेषु सामसु।
रथन्तरे बार्हद्रथे वापि राज-
न्महाव्रते नैव दृश्येद्भ्रुवं तत् ॥ ५.४४.२८ ॥
Er ist weder in den Ṛk-Versen, noch in den Yajus, noch auch in den Atharva zu sehen; in den reinen Sāman-Versen ist er wahrlich nicht zu sehen. O König, gewiss ist er auch im Rathantara, im Bārhadratha oder im Mahāvrata nicht zu sehen.
5.44.29
अपारणीयं तमसः परस्ता-
त्तदन्तकोऽप्येति विनाशकाले।
अणीयो रूपं क्षुरधारया समं ।
महच्च रूपं तद्वै पर्वतेभ्यः ॥ ५.४४.२९ ॥
Er liegt jenseits der Finsternis, schwer zu überqueren; selbst der Tod nähert sich ihm zur Zeit der Vernichtung. Seine Gestalt ist feiner als das Feinste, wie die Schneide eines Rasiermessers; und diese Gestalt ist größer als die Berge.
5.44.30
सा प्रतिष्ठा तदमृतं लोकास्तद्ब्रह्म तद्यशः ।
भूतानि जझिरे तस्मात्प्रलयं यान्ति तत्र हि ॥ ५.४४.३० ॥
Das ist die Grundlage, das ist das Unsterbliche, das sind die Welten; das ist Brahman, das ist der Ruhm. Aus ihm wurden die Wesen geboren, und in es gehen sie bei der Auflösung ein.
5.44.31
अनामयं तन्महदुद्यतं यशो ।
वाचो विकारं कवयो वदन्ति।
यस्मिञ्जगत्सर्वमिदं प्रतिष्ठितं ।
ये तद्विदुरमृतास्ते भवन्ति ॥ ५.४४.३१ ॥
Jener makellose, große und erhabene Ruhm, den die Seher eine Wandlung der Rede nennen. Die, welche jenes erkennen, in dem diese ganze Welt gegründet ist, werden unsterblich.
5.44.32
तदेतदह्ना संस्थितं भाति सर्वं ।
तदात्मवित्पश्यति ज्ञानयोगात्।
तस्मिञ्जगत्सर्वमिदं प्रतिष्ठितं ।
ये तद्विदुरमृतास्ते भवन्ति ॥ ५.४४.३२ ॥
Jenes, im Licht des Tages gegründet, erstrahlt als alle Dinge. Der Kenner des Selbst schaut es durch den Yoga der Erkenntnis. Die, welche jenes erkennen, in dem diese ganze Welt gegründet ist, werden unsterblich.