மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 5.44
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
5.44.1
सनत्सुजात यामिमां परां त्वं ।
ब्राह्मीं वाचं वदसे विश्वरूपाम्।
परां हि कामेन सुदुर्लभां कथां ।
प्रब्रूहि मे वाक्यमिदं कुमार । ॥ ५.४४.१ ॥
சனத்சுஜாதரே, நீர் பேசும் இந்த உயர்ந்த, பிரம்மத்தைக் குறித்த, பல வடிவம் கொண்ட பேச்சை, விருப்பத்தாலும் பெறுவதற்கு மிகக் கடினமான அந்த உயர்ந்த கதையை, குமாரரே, எனக்கு விளக்குங்கள்.
5.44.2
नैतद्ब्रह्म त्वरमाणेन लभ्यं ।
यन्मां पृच्छन्नतिहृष्यस्यतीव।
बुद्धौ विलीने मनसि प्रचिन्त्य ।
विद्या हि सा ब्रह्मचर्येण लभ्या ॥ ५.४४.२ ॥
இந்தப் பிரம்மம் அவசரப்படுபவனால் அடையப்படுவதில்லை; என்னிடம் கேட்பதால் நீ மிகவும் மகிழ்கிறாய். புத்தி மனதில் ஒடுங்கியபின் நன்கு சிந்தித்தே அந்த வித்தை பிரம்மச்சரியத்தால் அடையப்படும்.
5.44.3
अत्यन्तविद्यामिति यत्सनातनीं ।
ब्रवीषि त्वं ब्रह्मचर्येण सिद्धाम्।
अनारभ्यां वसतीह कार्यकाले ।
कथं ब्राह्मण्यममृतत्वं लभेत ॥ ५.४४.३ ॥
நீ சொல்லும் இந்த நித்தியமான, உயர்ந்த வித்தை பிரம்மச்சரியத்தால் சித்திக்கிறது என்கிறாய்; ஆனால் செயல்படும் காலத்தில் அது இங்கு தொடங்கப்படாமல் இருக்கிறது. அப்படியானால் பிராம்மணத்துவமும் அமரத்துவமும் எப்படி அடையப்படும்?
5.44.4
अव्यक्तविद्यामभिधास्ये पराणीं ।
बुद्ध्या च तेषां ब्रह्मचर्येण सिद्धाम्।
यां प्राप्यैनं मर्त्यलोकं त्यजन्ति ।
या वै विद्या गुरुवृद्धेषु नित्या ॥ ५.४४.४ ॥
நான் அவ்யக்தமான, உயர்ந்த வித்தையை விவரிப்பேன்; அது புத்தியாலும் அவர்களுடைய பிரம்மச்சரியத்தாலும் சித்திக்கிறது. அதை அடைந்து மனிதர்கள் இந்த மரண உலகை விட்டுவிடுகின்றனர். அந்த வித்தை குருக்களிடமும் பெரியோர்களிடமும் நித்தியமாக இருக்கிறது.
5.44.5
ब्रह्मचर्येण या विद्या शक्या वेदितुमञ्चसा ।
तत्कथं ब्रह्मचर्यं स्यादेतद्ब्रह्मन्ब्रवीहि मे ॥ ५.४४.५ ॥
பிரம்மச்சரியத்தால் எளிதில் அறியக்கூடிய அந்த வித்தை எவ்வாறு பிரம்மச்சரியமாக இருக்கும்? ஓ பிராமணரே, இதை எனக்குச் சொல்லுங்கள்.
5.44.6
आचार्ययोनिमिह ये प्रविश्य ।
भूत्वा गर्भे ब्रह्मचर्यं चरन्ति।
इहैव ते शास्त्रकारा भवन्ति ।
प्रहाय देहं परमं यान्ति योगम् ॥ ५.४४.६ ॥
இங்கு ஆசிரியரின் கருவறையில் நுழைந்து, கருவில் இருப்பது போல பிரம்மச்சரியத்தை நோற்பவர்கள் இங்கேயே சாஸ்திரகாரர்களாவார்கள்; உடலைத் துறந்து அவர்கள் உயர்ந்த யோகத்தை அடைகிறார்கள்.
5.44.7
अस्मिँल्लोके वै जयन्तीह कामा-
न्ब्राह्मीं स्थितिं ह्यनुतितिक्षमाणाः।
त आत्मानं निर्हरन्तीह देहा-
न्मुञ्जादिषीकामिव सत्वसंस्थाः ॥ ५.४४.७ ॥
இவ்வுலகில் அவர்கள் ஆசைகளை வெல்கிறார்கள்; பிரம்ம நிலையைப் பொறுமையுடன் தாங்கி, சத்துவத்தில் நிலைத்தவர்கள் இங்கே ஆன்மாவை உடலிலிருந்து முஞ்சப்புல் தண்டை உருவுவது போல உருவியெடுக்கிறார்கள்.
5.44.8
शरीरमेतौ कुरुतः पिता माता च भारत ।
आचार्यशास्ता या जातिः सा पुण्या साऽऽजराऽमम ॥ ५.४४.८ ॥
ஓ பரதா, தந்தையும் தாயும் இரண்டு உடல்களை உருவாக்குகிறார்கள்; ஆசிரியரும் வழிகாட்டியும் அளிக்கும் பிறப்பு புனிதமானது, முதுமையற்றது, மாறாதது.
5.44.9
यः प्रावृणोत्यवितथेन वर्णा-
नृतं कुर्वन्नमृतं संप्रयच्छम्।
तं मन्येत पितरं मातरं च ।
तस्मै न द्रुह्येत्कतमस्य जानन् ॥ ५.४४.९ ॥
உண்மையாகவே வர்ணங்களை மூடி வைப்பவனும், சத்தியத்தைச் செய்து அமிர்தத்தை அளிப்பவனும் ஆனவனை தந்தையாகவும் தாயாகவும் கருத வேண்டும்; அவனுக்குத் தெரிந்துகொண்டே எவ்வகையிலும் துரோகம் செய்யக்கூடாது.
5.44.10
गुरुं शिष्यो नित्यमभिवादयीत ।
स्वाध्यायमिच्छेच्छुचिरप्रमत्तः।
मानं न कुर्यान्नादधीत रोप-
मेप प्रथमो ब्रह्मचर्यस्य पादः ॥ ५.४४.१० ॥
மாணவன் எப்போதும் குருவை வணங்க வேண்டும். தூய்மையுடனும் கவனத்துடனும் சுவாத்யாயத்தை விரும்ப வேண்டும். செருக்கு கொள்ளக் கூடாது, கோபத்தைப் பற்றிக்கொள்ளக் கூடாது. இதுவே பிரம்மசரியத்தின் முதல் பாதம்.
5.44.11
शिष्यवृत्तिक्रमेणैव विद्यामाप्नोति यः शुचिः ।
ब्रह्मचर्यव्रतस्यास्य प्रथमः पाद उच्यते ॥ ५.४४.११ ॥
தூய்மையுடன் மாணவனின் நடத்தை முறையால் எவன் வித்யையைப் பெறுகிறானோ, அதுவே பிரம்மசரிய விரதத்தின் இந்த முதல் பாதம் எனப்படுகிறது.
5.44.12
आचार्यस्य प्रियं कुर्यात्प्राणैरपि धनैरपि ।
कर्मणा मनसा वाचा द्वितीयः पाद उच्यते ॥ ५.४४.१२ ॥
ஆசிரியருக்கு உயிராலும் செல்வத்தாலும் கூட இனிய செயலைச் செய்ய வேண்டும். செயலாலும் மனத்தாலும் வாக்காலும் செய்வது இரண்டாம் பாதம் எனப்படுகிறது.
5.44.13
समा गुरौ यथा वृत्तिर्गरुपत्न्यां तथा चरेत् ।
तत्पुत्रे च तथा कुर्वन्द्वितीयः पाद उच्यते ॥ ५.४४.१३ ॥
குருவிடம் எவ்வாறு நடந்துகொள்கிறாரோ, அவ்வாறே குருபத்தினியிடமும் நடக்க வேண்டும். அவரது மகனிடமும் அவ்வாறே செய்பவன் இரண்டாம் பாதம் எனப்படுகிறான்.
5.44.14
आचार्येणात्मकृतं विजानन् ।
ज्ञात्वा चार्थं भावितोऽस्मीत्यनेन ।
यन्मन्यते तं प्रति हृष्टबुद्धिः ।
स वै तृतीयो ब्रह्मचर्यस्य पादः ॥ ५.४४.१४ ॥
ஆசிரியர் செய்த உதவியை அறிந்து, பொருளை உணர்ந்து, 'இதனால் நான் பண்படுத்தப்பட்டேன்' என்று கருதி, மகிழ்ந்த மனதுடன் அவருக்கு நன்றி கொள்பவனே பிரம்மசரியத்தின் மூன்றாம் பாதம்.
5.44.15
नाचार्यस्यानपाकृत्य प्रवासं ।
प्राज्ञः कुर्वीत नैतदहं करोमि।
इतीव मन्येत न भाषयेत ।
स वै चतुर्थो ब्रह्मचर्यस्य पादः ॥ ५.४४.१५ ॥
ஆசிரியரை விட்டு விலகி வெளியூரில் வசிக்கக் கூடாது; அறிஞன் அவ்வாறு செய்யமாட்டான். 'நான் இதைச் செய்வதில்லை' என்று நினைத்தாலும் சொல்லக்கூடாது. இதுவே பிரம்மசரியத்தின் நான்காம் பாதம்.
5.44.16
कालेन पादं लभते तथार्थं ।
ततश्च पादं गुरुयोगतश्च।
उत्साहयोगेन च पादमृच्छे-
च्छास्त्रेण पादं च ततोऽभियाति ॥ ५.४४.१६ ॥
காலப்போக்கில் ஒரு பாதத்தைப் பெறுகிறான்; அதுபோலவே பொருளும். பின்னர் குருவின் சேர்க்கையால் ஒரு பாதம், முயற்சியின் சேர்க்கையால் ஒரு பாதம், சாஸ்திரத்தால் ஒரு பாதம் அடைகிறான்; பின்னர் முன்னேறிச் செல்கிறான்.
5.44.17
धर्मादयो द्वादश यस्य रूप-
मन्यानि चाङ्गानि तथा बलं च।
आचार्ययोगे फलतीति चाहु-
र्ब्रह्मार्थयोगेन च ब्रह्मचर्यम् ॥ ५.४४.१७ ॥
தருமம் முதலான பன்னிரண்டு எதன் வடிவமோ, மற்ற அங்கங்களும் பலமும் எதுவோ; 'ஆசிரியர் சேர்க்கையால் பலன் தரும்' என்றும், பிரம்மத்தின் பொருளின் சேர்க்கையால் பிரம்மசரியம் என்றும் கூறுவர்.
5.44.18
एवं प्रवृत्तो यदुपालभेत वै ।
धनमाचार्याय तदनुप्रयच्छेत्।
स तां वृत्तिं बहुगुणामेवमेति ।
गुरोः पुत्रे भवति च वृत्तिरेषा ॥ ५.४४.१८ ॥
இவ்வாறு ஈடுபட்டவன், ஆசிரியரைக் குறைகூறினால், அந்தப் பொருளை ஆசிரியருக்கே அளிக்கட்டும். இவ்வாறு அவன் பல குணங்கள் கொண்ட அந்த நடத்தையை அடைகிறான்; குருவின் மகனிடமும் இதுவே நடத்தை ஆகும்.
5.44.19
एवं वसन्सर्वतो वर्धतीह ।
बहून्पुत्रांल्लभते च प्रतिष्ठाम्।
वर्षन्ति चास्मै प्रदिशो दिशश्च ।
वसत्यस्मिन्ब्रह्मचर्ये जनाश्च ॥ ५.४४.१९ ॥
இவ்வாறு வாழ்ந்து அவன் இங்கு எல்லா வகையிலும் வளர்கிறான்; பல புதல்வர்களையும் நிலைபெற்ற மதிப்பையும் அடைகிறான். அவனுக்காகத் திசைகளும் உபதிசைகளும் மழை பொழிகின்றன; இந்தப் பிரம்மசரியத்தில் மக்களும் வாழ்கின்றனர்.
5.44.20
एतेन ब्रह्मंचर्येण देवा देवत्वमाप्नुवन् ।
ऋषयश्च महाभागा ब्रह्मलोकं मनीषिणः ॥ ५.४४.२० ॥
இந்த பிரம்மசரியத்தால் தேவர்கள் தேவநிலையை அடைந்தனர்; மகாபாக்கியவான்களான ரிஷிகளும் ஞானியரும் பிரம்மலோகத்தை அடைந்தனர்.
5.44.21
गन्धर्वाणामनेनैव रूपमप्सरसमभूत् ।
एतेन ब्रह्मचर्येण सूर्योऽप्यह्नाय जायते ॥ ५.४४.२१ ॥
இதனாலேயே கந்தர்வர்களுக்கு அப்சரஸ் உருவம் ஏற்பட்டது; இந்த பிரம்மசரியத்தாலேயே சூரியனும் பகலுக்காகப் பிறக்கிறான்.
5.44.22
आकाङ्क्ष्यार्थस्य संयोगाद्रसभेदार्थिनामिव ।
एवं ह्येते समाज्ञाय तादृग्भावं गता इमे ॥ ५.४४.२२ ॥
சுவை வேறுபாட்டை விரும்புவோர் தங்கள் இலக்கின் சேர்க்கையால் நிறைவடைவது போல, இவர்கள் இதை நன்கறிந்து அந்த நிலையை அடைந்தனர்.
5.44.23
य आश्रयेत्पावयेच्चापि राज-
न्सर्वं शरीरं तपसा तप्यमानः।
एतेन वै बाल्यमभ्येति विद्वान् ।
मृत्युं तथा स जयत्यन्तकाले ॥ ५.४४.२३ ॥
அரசே, இதை ஆதரிப்பவனும் தவத்தால் தன் முழு உடலையும் தூய்மைப்படுத்துபவனும், இதன் மூலமே அறிஞனாக பால்யத்தை மீண்டும் அடைகிறான்; அந்திம காலத்தில் மரணத்தையும் இவ்வாறே வெல்கிறான்.
5.44.24
अन्तवतः क्षत्रिय ते जयन्ति ।
लोकाञ्जनाः कर्मणा निर्मलेन ।
ब्रह्मैव विद्वांस्तेन चाभ्येति सर्वं ।
नान्यः पन्था अयनाथ विद्यते ॥ ५.४४.२४ ॥
க்ஷத்திரியனே, மனிதர்கள் அழியும் உலகங்களை வெல்கின்றனர்; தூய செயலால் அறிஞன் பிரம்மத்தையே அடைகிறான், அதன் மூலம் எல்லாவற்றையும் அடைகிறான்; வழிச்செலவுக்கு இதைத் தவிர வேறு வழி இல்லை.
5.44.25
आभाति शुक्लमिव लोहितमि-
वाथो कृष्णमथाञ्जनं काद्रवं वा।
सद्ब्रह्मणः पश्यति योऽत्र विद्वा-
न्कथं रूपं तदमृतमक्षरं पदम् ॥ ५.४४.२५ ॥
இங்கு பிரம்மத்தின் உண்மையை காண்பவன், வெண்மையாகவோ சிவப்பாகவோ, கருமையாகவோ மையாகவோ அல்லது பழுப்பாகவோ தோன்றும் அந்த அமிர்தமான அழியாத நிலையின் வடிவத்தை எவ்வாறு காண்கிறான்?
5.44.26
आभाति शुक्लमिव लोहितमि-
वाथो कृष्णमायसमर्कवर्णम्।
न पृथिव्यां तिष्ठति नान्तरिक्षे ।
नैतत्समुद्रे सलिलं बिभर्ति ॥ ५.४४.२६ ॥
அது வெண்மைபோலவும், சிவப்புபோலவும், அல்லது கருமையும் இரும்பின் நிறமும் சூரியனின் நிறமும் கொண்டதுபோலவும் தோன்றுகிறது; அது பூமியிலும் நிற்பதில்லை, வானவெளியிலும் நிற்பதில்லை; கடலின் நீரையும் தாங்குவதில்லை.
5.44.27
न तारकासु न च विद्युदाश्रितं ।
न चाभ्रेषु दृश्यते रूपमस्य।
न चापि वायौ न च देवतासु ।
नैतच्चन्द्रे दृश्यते नोत सूर्ये ॥ ५.४४.२७ ॥
நட்சத்திரங்களிலும் இல்லை, மின்னலில் தங்கியதிலும் இல்லை; மேகங்களிலும் அதன் வடிவம் காணப்படுவதில்லை; காற்றிலும் இல்லை, தேவர்களிலும் இல்லை; இது சந்திரனிலும் காணப்படுவதில்லை, சூரியனிலும் இல்லை.
5.44.28
नैवर्क्षु तन्न यजुष्षु नाप्यथर्वसु ।
न दृश्यते वै विमलेषु सामसु।
रथन्तरे बार्हद्रथे वापि राज-
न्महाव्रते नैव दृश्येद्भ्रुवं तत् ॥ ५.४४.२८ ॥
ருக் மந்திரங்களிலும் அது இல்லை; யஜுஸ் மந்திரங்களிலும் இல்லை, அதர்வங்களிலும் இல்லை; தூய சாம மந்திரங்களிலும் அது காணப்படுவதில்லை; ஓ அரசே, ரதந்தரத்திலும், பார்ஹத்ரத்திலும், அல்லது மஹாவ்ரதத்திலும் அது நிச்சயமாகக் காணப்படாது.
5.44.29
अपारणीयं तमसः परस्ता-
त्तदन्तकोऽप्येति विनाशकाले।
अणीयो रूपं क्षुरधारया समं ।
महच्च रूपं तद्वै पर्वतेभ्यः ॥ ५.४४.२९ ॥
இருளுக்கு அப்பால் உள்ளது, கடக்க முடியாதது; அழிவின் காலத்தில் மரணனும் அதை அடைகிறான். அது நுண்ணியதிலும் நுண்ணியது, கத்தியின் கூர்முனையைப் போன்றது; அதுவே மலைகளைவிடவும் பெரியது.
5.44.30
सा प्रतिष्ठा तदमृतं लोकास्तद्ब्रह्म तद्यशः ।
भूतानि जझिरे तस्मात्प्रलयं यान्ति तत्र हि ॥ ५.४४.३० ॥
அதுவே அடித்தளம், அதுவே அமிர்தம், அதுவே உலகங்கள்; அதுவே பிரம்மம், அதுவே புகழ். உயிரினங்கள் அதிலிருந்தே பிறந்தன; அதிலேயே அவை ஒடுங்கி அழிகின்றன.
5.44.31
अनामयं तन्महदुद्यतं यशो ।
वाचो विकारं कवयो वदन्ति।
यस्मिञ्जगत्सर्वमिदं प्रतिष्ठितं ।
ये तद्विदुरमृतास्ते भवन्ति ॥ ५.४४.३१ ॥
அது குறையற்ற, மகத்தான, உயர்ந்த புகழ்; அதை வாக்கின் மாற்றம் என்று கவிஞர்கள் சொல்கிறார்கள். இந்த அனைத்து உலகமும் எதில் நிலைபெற்றுள்ளதோ, அதை அறிந்தவர்கள் அமரர்களாகிறார்கள்.
5.44.32
तदेतदह्ना संस्थितं भाति सर्वं ।
तदात्मवित्पश्यति ज्ञानयोगात्।
तस्मिञ्जगत्सर्वमिदं प्रतिष्ठितं ।
ये तद्विदुरमृतास्ते भवन्ति ॥ ५.४४.३२ ॥
அதுவே இதுவாக நாளின் ஒளியில் நிலைத்து எல்லாவற்றிலும் விளங்குகிறது. தன்னை அறிந்தவன் ஞானயோகத்தால் அதைக் காண்கிறான். இந்த அனைத்து உலகமும் எதில் நிலைபெற்றுள்ளதோ, அதை அறிந்தவர்கள் அமரர்களாகிறார்கள்.