Mahābhārata · Adhyāya 5.44
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
5.44.1
सनत्सुजात यामिमां परां त्वं ।
ब्राह्मीं वाचं वदसे विश्वरूपाम्।
परां हि कामेन सुदुर्लभां कथां ।
प्रब्रूहि मे वाक्यमिदं कुमार । ॥ ५.४४.१ ॥
Ó Sanatsujāta, explica-me, ó jovem príncipe, esta palavra suprema, relativa ao brahman e multiforme, que proferes, um discurso muito difícil de alcançar mesmo pelo desejo.
5.44.2
नैतद्ब्रह्म त्वरमाणेन लभ्यं ।
यन्मां पृच्छन्नतिहृष्यस्यतीव।
बुद्धौ विलीने मनसि प्रचिन्त्य ।
विद्या हि सा ब्रह्मचर्येण लभ्या ॥ ५.४४.२ ॥
Este brahman não é alcançado por quem tem pressa; alegras-te muito ao perguntar-me. Quando o intelecto se dissolve na mente e se reflete bem, esse conhecimento obtém-se pela vida de estudo casto.
5.44.3
अत्यन्तविद्यामिति यत्सनातनीं ।
ब्रवीषि त्वं ब्रह्मचर्येण सिद्धाम्।
अनारभ्यां वसतीह कार्यकाले ।
कथं ब्राह्मण्यममृतत्वं लभेत ॥ ५.४४.३ ॥
Falas deste conhecimento eterno e supremo, realizado pelo estudo casto, mas no momento da ação ele permanece aqui não iniciado. Como, então, se obtém a condição brâmane e a imortalidade?
5.44.4
अव्यक्तविद्यामभिधास्ये पराणीं ।
बुद्ध्या च तेषां ब्रह्मचर्येण सिद्धाम्।
यां प्राप्यैनं मर्त्यलोकं त्यजन्ति ।
या वै विद्या गुरुवृद्धेषु नित्या ॥ ५.४४.४ ॥
Explicarei o conhecimento supremo e não manifesto, realizado pelo intelecto e pelo estudo casto deles; ao obtê-lo, as pessoas deixam este mundo mortal. Esse conhecimento é eterno entre os mestres e os anciãos.
5.44.5
ब्रह्मचर्येण या विद्या शक्या वेदितुमञ्चसा ।
तत्कथं ब्रह्मचर्यं स्यादेतद्ब्रह्मन्ब्रवीहि मे ॥ ५.४४.५ ॥
Como aquele conhecimento, que pode ser facilmente conhecido pelo brahmacarya, se torna o próprio brahmacarya? Ó brâmane, diga-me.
5.44.6
आचार्ययोनिमिह ये प्रविश्य ।
भूत्वा गर्भे ब्रह्मचर्यं चरन्ति।
इहैव ते शास्त्रकारा भवन्ति ।
प्रहाय देहं परमं यान्ति योगम् ॥ ५.४४.६ ॥
Aqueles que aqui entram no ventre do mestre e, como se estivessem no útero, praticam o brahmacarya, tornam-se aqui mesmo autores de tratados; ao abandonar o corpo, alcançam a união suprema.
5.44.7
अस्मिँल्लोके वै जयन्तीह कामा-
न्ब्राह्मीं स्थितिं ह्यनुतितिक्षमाणाः।
त आत्मानं निर्हरन्तीह देहा-
न्मुञ्जादिषीकामिव सत्वसंस्थाः ॥ ५.४४.७ ॥
Neste mundo vencem os desejos, suportando pacientemente o estado de Brahman; firmes na bondade, aqui retiram o eu do corpo como se arranca uma haste de capim muñja.
5.44.8
शरीरमेतौ कुरुतः पिता माता च भारत ।
आचार्यशास्ता या जातिः सा पुण्या साऽऽजराऽमम ॥ ५.४४.८ ॥
Ó Bhārata, o pai e a mãe fazem estes dois corpos; o nascimento dado pelo mestre e instrutor é santo, imperecível e imutável.
5.44.9
यः प्रावृणोत्यवितथेन वर्णा-
नृतं कुर्वन्नमृतं संप्रयच्छम्।
तं मन्येत पितरं मातरं च ।
तस्मै न द्रुह्येत्कतमस्य जानन् ॥ ५.४४.९ ॥
Aquele que verdadeiramente cobre as castas, que age na verdade e concede a imortalidade, deve ser considerado pai e mãe; sabendo disso, não se deve prejudicá-lo de modo algum.
5.44.10
गुरुं शिष्यो नित्यमभिवादयीत ।
स्वाध्यायमिच्छेच्छुचिरप्रमत्तः।
मानं न कुर्यान्नादधीत रोप-
मेप प्रथमो ब्रह्मचर्यस्य पादः ॥ ५.४४.१० ॥
O discípulo deve sempre saudar respeitosamente o seu mestre. Puro e atento, deve desejar o estudo dos Vedas. Não deve ser orgulhoso nem guardar a ira. Este é o primeiro quarto do voto de brahmacarya.
5.44.11
शिष्यवृत्तिक्रमेणैव विद्यामाप्नोति यः शुचिः ।
ब्रह्मचर्यव्रतस्यास्य प्रथमः पाद उच्यते ॥ ५.४४.११ ॥
Aquele que, sendo puro, obtém o conhecimento pela conduta correta de um discípulo, diz-se que cumpre o primeiro quarto deste voto de brahmacarya.
5.44.12
आचार्यस्य प्रियं कुर्यात्प्राणैरपि धनैरपि ।
कर्मणा मनसा वाचा द्वितीयः पाद उच्यते ॥ ५.४४.१२ ॥
Deve fazer o que é agradável ao mestre, mesmo com a vida e a riqueza. Fazê-lo por ação, mente e palavra chama-se o segundo quarto.
5.44.13
समा गुरौ यथा वृत्तिर्गरुपत्न्यां तथा चरेत् ।
तत्पुत्रे च तथा कुर्वन्द्वितीयः पाद उच्यते ॥ ५.४४.१३ ॥
Como se conduz perante o mestre, assim deve conduzir-se perante a esposa do mestre; quem faz o mesmo ao filho dele cumpre o segundo quarto.
5.44.14
आचार्येणात्मकृतं विजानन् ।
ज्ञात्वा चार्थं भावितोऽस्मीत्यनेन ।
यन्मन्यते तं प्रति हृष्टबुद्धिः ।
स वै तृतीयो ब्रह्मचर्यस्य पादः ॥ ५.४४.१४ ॥
Conhecendo o benefício que o mestre fez, compreendendo o seu sentido e pensando «por isto fui formado», aquele que, de mente alegre, dirige o pensamento a ele, esse é o terceiro quarto do brahmacarya.
5.44.15
नाचार्यस्यानपाकृत्य प्रवासं ।
प्राज्ञः कुर्वीत नैतदहं करोमि।
इतीव मन्येत न भाषयेत ।
स वै चतुर्थो ब्रह्मचर्यस्य पादः ॥ ५.४४.१५ ॥
Sem ter-se afastado do mestre, o sábio não deve residir em terra estrangeira; não deve fazê-lo. Mesmo pensando 'eu não faço isto', não deve dizê-lo. Este é, de fato, o quarto pé do brahmacharya.
5.44.16
कालेन पादं लभते तथार्थं ।
ततश्च पादं गुरुयोगतश्च।
उत्साहयोगेन च पादमृच्छे-
च्छास्त्रेण पादं च ततोऽभियाति ॥ ५.४४.१६ ॥
Com o tempo obtém um quarto, e igualmente a riqueza; depois, pela união com o mestre, outro quarto, pela união com o esforço um quarto, e pela escritura um quarto; e então avança.
5.44.17
धर्मादयो द्वादश यस्य रूप-
मन्यानि चाङ्गानि तथा बलं च।
आचार्ययोगे फलतीति चाहु-
र्ब्रह्मार्थयोगेन च ब्रह्मचर्यम् ॥ ५.४४.१७ ॥
Cuja forma são os doze, começando pelo dharma, e também seus outros membros e força; dizem que frutifica pela união com o mestre, e o brahmacharya pela união com o fim sagrado.
5.44.18
एवं प्रवृत्तो यदुपालभेत वै ।
धनमाचार्याय तदनुप्रयच्छेत्।
स तां वृत्तिं बहुगुणामेवमेति ।
गुरोः पुत्रे भवति च वृत्तिरेषा ॥ ५.४४.१८ ॥
Se, assim engajado, repreendesse o mestre, deve dar essa riqueza ao próprio mestre. Assim alcança essa conduta de muitas virtudes; e esta é também a conduta para com o filho do mestre.
5.44.19
एवं वसन्सर्वतो वर्धतीह ।
बहून्पुत्रांल्लभते च प्रतिष्ठाम्।
वर्षन्ति चास्मै प्रदिशो दिशश्च ।
वसत्यस्मिन्ब्रह्मचर्ये जनाश्च ॥ ५.४४.१९ ॥
Vivendo assim, cresce em tudo aqui, obtém muitos filhos e uma posição firme. Para ele chovem os quadrantes e as direções; e também os homens habitam neste brahmacharya.
5.44.20
एतेन ब्रह्मंचर्येण देवा देवत्वमाप्नुवन् ।
ऋषयश्च महाभागा ब्रह्मलोकं मनीषिणः ॥ ५.४४.२० ॥
Por esta mesma disciplina de castidade os deuses alcançaram a divindade, e os sábios e pensadores, de grande fortuna, chegaram ao mundo de Brahmā.
5.44.21
गन्धर्वाणामनेनैव रूपमप्सरसमभूत् ।
एतेन ब्रह्मचर्येण सूर्योऽप्यह्नाय जायते ॥ ५.४४.२१ ॥
Por esta mesma disciplina os gandharvas assumiram a forma de apsarases, e por esta disciplina de castidade também o sol nasce para o dia.
5.44.22
आकाङ्क्ष्यार्थस्य संयोगाद्रसभेदार्थिनामिव ।
एवं ह्येते समाज्ञाय तादृग्भावं गता इमे ॥ ५.४४.२२ ॥
Assim como os que buscam sabores diferentes se satisfazem na união com seu objetivo, estes, tendo compreendido isso, alcançaram tal estado.
5.44.23
य आश्रयेत्पावयेच्चापि राज-
न्सर्वं शरीरं तपसा तप्यमानः।
एतेन वै बाल्यमभ्येति विद्वान् ।
मृत्युं तथा स जयत्यन्तकाले ॥ ५.४४.२३ ॥
Ó rei, o sábio que a ela se acolhe e purifica todo o corpo pela austeridade, por isso mesmo retorna à infância e, na hora final, vence igualmente a morte.
5.44.24
अन्तवतः क्षत्रिय ते जयन्ति ।
लोकाञ्जनाः कर्मणा निर्मलेन ।
ब्रह्मैव विद्वांस्तेन चाभ्येति सर्वं ।
नान्यः पन्था अयनाथ विद्यते ॥ ५.४४.२४ ॥
Ó kshatriya, os homens conquistam os mundos perecíveis; pela ação pura o sábio alcança somente Brahman, e por ele alcança tudo; não há outro caminho para seguir.
5.44.25
आभाति शुक्लमिव लोहितमि-
वाथो कृष्णमथाञ्जनं काद्रवं वा।
सद्ब्रह्मणः पश्यति योऽत्र विद्वा-
न्कथं रूपं तदमृतमक्षरं पदम् ॥ ५.४४.२५ ॥
Aqui, o sábio que vê o verdadeiro Brahman, como conhece a forma daquele estado imortal e imperecível, que aparece branco, ou vermelho, ou negro como colírio, ou fulvo?
5.44.26
आभाति शुक्लमिव लोहितमि-
वाथो कृष्णमायसमर्कवर्णम्।
न पृथिव्यां तिष्ठति नान्तरिक्षे ।
नैतत्समुद्रे सलिलं बिभर्ति ॥ ५.४४.२६ ॥
Aparece como branco, como vermelho, ou negro, da cor do ferro, da cor do sol; não permanece na terra nem na atmosfera; nem sustenta a água do oceano.
5.44.27
न तारकासु न च विद्युदाश्रितं ।
न चाभ्रेषु दृश्यते रूपमस्य।
न चापि वायौ न च देवतासु ।
नैतच्चन्द्रे दृश्यते नोत सूर्ये ॥ ५.४४.२७ ॥
Não está nas estrelas, nem reside no relâmpago; sua forma não se vê nas nuvens; nem no vento, nem nos deuses; não se vê na lua, nem no sol.
5.44.28
नैवर्क्षु तन्न यजुष्षु नाप्यथर्वसु ।
न दृश्यते वै विमलेषु सामसु।
रथन्तरे बार्हद्रथे वापि राज-
न्महाव्रते नैव दृश्येद्भ्रुवं तत् ॥ ५.४४.२८ ॥
Não se vê nos versos Ṛg, nem nos Yajus, nem mesmo nos Atharva; de fato não se vê nos puros Sāman. Ó rei, certamente não se vê nem no Rathantara, nem no Bārhadratha, nem no Mahāvrata.
5.44.29
अपारणीयं तमसः परस्ता-
त्तदन्तकोऽप्येति विनाशकाले।
अणीयो रूपं क्षुरधारया समं ।
महच्च रूपं तद्वै पर्वतेभ्यः ॥ ५.४४.२९ ॥
Está além das trevas, difícil de atravessar; até a Morte se aproxima dele no tempo da destruição. Sua forma é mais sutil do que o mais sutil, como o fio de uma navalha; e essa forma é maior que as montanhas.
5.44.30
सा प्रतिष्ठा तदमृतं लोकास्तद्ब्रह्म तद्यशः ।
भूतानि जझिरे तस्मात्प्रलयं यान्ति तत्र हि ॥ ५.४४.३० ॥
Esse é o fundamento, esse é o imortal, esses são os mundos; esse é Brahman, essa é a glória. Dele nasceram os seres, e nele entram na dissolução.
5.44.31
अनामयं तन्महदुद्यतं यशो ।
वाचो विकारं कवयो वदन्ति।
यस्मिञ्जगत्सर्वमिदं प्रतिष्ठितं ।
ये तद्विदुरमृतास्ते भवन्ति ॥ ५.४४.३१ ॥
Essa glória sem mácula, grande e elevada, que os sábios chamam de uma modificação da fala. Aqueles que conhecem aquilo em que todo este mundo está estabelecido tornam-se imortais.
5.44.32
तदेतदह्ना संस्थितं भाति सर्वं ।
तदात्मवित्पश्यति ज्ञानयोगात्।
तस्मिञ्जगत्सर्वमिदं प्रतिष्ठितं ।
ये तद्विदुरमृतास्ते भवन्ति ॥ ५.४४.३२ ॥
Isso, estabelecido na luz do dia, resplandece como todas as coisas. O conhecedor do eu o vê pelo yoga do conhecimento. Aqueles que conhecem aquilo em que todo este mundo está estabelecido tornam-se imortais.