Mahābhārata · Adhyāya 5.45
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
5.45.1
शोकः क्रोधश्च लोभश्च कामो मानः परासुता ।
ईर्ष्या मोहो विवित्सा च कृपाऽसूया जुगुप्सुता ॥ ५.४५.१ ॥
Kummer, Zorn, Gier, Begierde, Stolz, Bosheit gegen das Leben anderer, Neid, Verblendung, begehrliches Wissenwollen, Mitleid, Tadelsucht und Verachtung.
5.45.2
द्वादशैते महादोषा मनुष्यप्राणनाशनाः ।
एकैकमेते राजेन्द्र मनुष्यान्पर्युपासते।
यौराविष्टो नरः पापं मूढसंज्ञो व्यवस्यति ॥ ५.४५.२ ॥
Diese zwölf großen Fehler zerstören den Lebensatem der Menschen. O Herr der Könige, sie ergreifen die Menschen einzeln, und der von ihnen Besessene entschließt sich, verwirrten Sinnes, zum Bösen.
5.45.3
स्पृहयालुरुग्रः परुषो वा वदान्यः ।
क्रोधं बिभ्रन्मनसा वै विकत्थी।
नृशंसधर्माः षडिमे जना वै ।
प्राप्याप्यर्थं नोत सभाजयन्ते ॥ ५.४५.३ ॥
Der Begehrliche, der Wilde, der Harte oder der Freigebige, wer Zorn im Herzen trägt, und der Prahler: Diese sechs sind von Natur grausam. Selbst wenn sie Reichtum erlangen, ehren sie andere nicht.
5.45.4
संभोगसंविद्विषमोऽतिमानी ।
दत्त्वा विकत्थी कृपणो दुर्बलश्च।
बहुप्रशंकसी वनिताद्विट् सदैव ।
सप्तैवोक्ताः पापशीला नृशंसाः ॥ ५.४५.४ ॥
Der im Genuss Ungerechte, der übermäßig Stolze, wer sich nach dem Geben rühmt, der Geizige und Schwache, wer viel Lob begehrt, und wer stets den Frauen feindlich ist: Diese sieben allein gelten als von sündhaftem Wesen und grausam.
5.45.5
धर्मश्च सत्यं च तपो दमश्च ।
अमात्सर्यं ह्रीस्तितिक्षानसूया।
दानं श्रुतं चैव धृतिः क्षमा च ।
महाव्रता द्वादश ब्राह्मणस्य ॥ ५.४५.५ ॥
Rechtschaffenheit, Wahrhaftigkeit, Askese, Selbstbeherrschung, Freiheit von Neid, Scham, Geduld, Freiheit von Tadelsucht, Freigebigkeit, Lernen, Standhaftigkeit und Nachsicht: Dies sind die zwölf großen Gelübde des Brahmanen.
5.45.6
यो नैतेभ्यः प्रच्यवेद्द्वादशभ्यः ।
सर्वामपीमां पृथिवीं स शिष्यात्।
त्रिभिर्द्वाभ्यामेकतो वार्थितो यो ।
नास्य स्वमस्तीति च वेदितव्यम् ॥ ५.४५.६ ॥
Wer von diesen zwölfen nicht abweicht, könnte diese ganze Erde beherrschen. Wer von dreien, von zweien oder von einem Einzelnen erbeten wird, von dem muss man wissen, dass ihm nichts eigen ist.
5.45.7
दमस्त्यागोऽथाप्रमाद इत्येतेष्वमृतं स्थितम् ।
एतानि ब्रह्ममुख्यानां ब्राह्मणानां मनीषिणाम् ॥ ५.४५.७ ॥
Selbstbeherrschung, Entsagung und Wachsamkeit – in diesen ruht das Unsterbliche. Dies sind die Eigenschaften der weisen Brahmanen, die unter den Brahman-Kundigen die vornehmsten sind.
5.45.8
सद्वाऽसद्वा परीवादे ब्राह्मणस्य न शस्यते ।
नरकप्रतिष्ठास्ते स्युर्य एवं कुरुते जनाः ॥ ५.४५.८ ॥
Ob wahr oder falsch: Rede in Verleumdung eines Brahmanen wird nicht gelobt. Wer so handelt, wird in der Hölle seine Stätte finden.
5.45.9
मदोऽष्टादशदोषः स स्यात्पुरा योऽप्रकीर्तितः ।
लोकद्वेष्यं प्रतिकूल्यमभ्यसूया मृषावचः ॥ ५.४५.९ ॥
Der Hochmut hat achtzehn Fehler, die zuvor nicht verkündet wurden: Weltverachtung, Widerspenstigkeit, Neid und lügnerische Rede.
5.45.10
कामक्रोधौ पारतन्त्र्यं परिवादोऽथ पैशुनम् ।
अर्थहानिर्विवादश्च मात्सर्यं प्राणिपीडनम् ॥ ५.४५.१० ॥
Begierde und Zorn, Abhängigkeit, Verleumdung und Afterrede, Verlust des Vermögens und Streit, Eifersucht und das Quälen lebender Wesen.
5.45.11
ईर्ष्या मोदोऽतिवादश्च संज्ञानाशोऽभ्यसूयिता ।
तस्मात्प्राज्ञो न माद्येत सदा ह्येतद्विगर्हितम् ॥ ५.४५.११ ॥
Neid, Übermut, übermäßiges Reden, Verlust des Bewusstseins und neidische Tadelsucht. Darum soll der Weise sich niemals berauschen, denn dies ist stets verwerflich.
5.45.12
नभ्यर्थितश्चार्हति शुद्धभावः ॥ ५.४५.१२ ॥
Auch wenn er erbeten wird, verdient der von reinem Sinn nicht (eine Gabe).
5.45.13
त्यक्तद्रव्यः संवसेन्नेह कामा-
द्भिङ्क्ते कर्मस्वाशिषं बाधते च ॥ ५.४५.१३ ॥
Wer die Habe aufgegeben hat, soll nicht aus Begierde hier verweilen; wer in Handlungen den Lohn begehrt, genießt sie, wird aber auch von ihnen gehindert.
5.45.14
द्रव्यवान्गुणवानेवं त्यागी भवति सात्विकः ।
पञ्चभूतानि पञ्चभ्यो निवर्तयति तादृशः ॥ ५.४५.१४ ॥
So wird der Reiche, Tugendhafte und Freigebige sāttvisch; ein solcher löst die fünf Elemente von den fünf selbst.
5.45.15
एतत्समृद्धमप्यृद्धं तपो भवति केवलम् ।
सत्वात्प्रच्यवमानानां सङ्कल्पेन समाहितम् ॥ ५.४५.१५ ॥
Auch wenn diese Askese reichlich und gedeihlich ist, bleibt sie doch nur das; für jene, die von ihrem sattva abfallen, wird sie allein durch Entschluss gesammelt.
5.45.16
यतो यज्ञः प्रवर्धन्ते मत्यस्यैवावरोधनात् ।
मनसान्यस्य भवति वाच्यन्यस्याथ कर्मणा ॥ ५.४५.१६ ॥
Durch die Zurückhaltung des Sterblichen wachsen die Opfer; doch das eine ist im Geist, das andere wird gesprochen, und das dritte wird durch die Tat vollzogen.
5.45.17
सङ्कल्पसिद्धं पुरुषमसङ्कल्पोऽधितिष्ठति ।
ब्राह्मणस्य विशेषेण किञ्चान्यदपि मे श्रृणु ॥ ५.४५.१७ ॥
Die Absichtslosigkeit beherrscht den durch Absicht Vollendeten, besonders den Brahmanen. Höre von mir noch etwas anderes.
5.45.18
अध्यापयेन्महदेतद्यशस्यं ।
वाचो विकराः कवयो वदन्ति।
अस्मिन्योगे सर्वमिदं प्रतिष्ठितं ।
ये तद्विदुरमृतास्ते भवन्ति ॥ ५.४५.१८ ॥
Man soll diese große, ruhmbringende Lehre unterweisen. Die weisen Dichter sprechen von den verschiedenen Formen der Rede. In diesem Yoga ist all dies gegründet. Wer dies erkennt, wird unsterblich.
5.45.19
न कर्मणा सुकृतेनैव राजन् ।
सत्यं जयेज्जुहुयाद्वा यजेद्वा।
नैतेन वालोऽमृत्युमभ्येति राजन् ।
रतिं चासौ न लभत्यन्तकाले ॥ ५.४५.१९ ॥
Nicht durch Handlung oder gute Werke allein, o König, nicht durch das Siegen der Wahrheit, nicht durch Opfergaben oder Opfer erlangt man Unsterblichkeit, o König; durch diese überschreitet der Mensch den Tod nicht, und in der Todesstunde erlangt er keine Freude.
5.45.20
तृष्णीमेक उपासीत चेष्टेत मनसापि न ।
तथा संस्तुतिनिन्दाभ्यां प्रीतिरोषौ विवर्जयेत् ॥ ५.४५.२० ॥
Er soll allein in Stille sitzen und auch mit dem Geist nicht streben. Ebenso soll er Freude und Zorn, die aus Lob und Tadel entstehen, ablegen.
5.45.21
अत्रैव तिष्ठन्क्षत्रिय ब्रह्माविशति पश्यति ।
वेदेषु चानुपूर्व्येण एतद्विद्वन्ब्रवीमि ते ॥ ५.४५.२१ ॥
O Kṣatriya, wer hier verweilt, tritt in Brahman ein und schaut es. O Gelehrter, in der richtigen Reihenfolge der Veden sage ich dir dies.