மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 5.45
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
5.45.1
शोकः क्रोधश्च लोभश्च कामो मानः परासुता ।
ईर्ष्या मोहो विवित्सा च कृपाऽसूया जुगुप्सुता ॥ ५.४५.१ ॥
துக்கம், கோபம், பேராசை, காமம், செருக்கு, பிறர் உயிருக்குக் கேடு செய்தல், பொறாமை, மயக்கம், அறிய வேட்கை, இரக்கம், குற்றம் காணல், வெறுப்பு ஆகியவை.
5.45.2
द्वादशैते महादोषा मनुष्यप्राणनाशनाः ।
एकैकमेते राजेन्द्र मनुष्यान्पर्युपासते।
यौराविष्टो नरः पापं मूढसंज्ञो व्यवस्यति ॥ ५.४५.२ ॥
இந்தப் பன்னிரண்டு பெரும் குற்றங்கள் மனிதர்களின் உயிரைப் போக்குபவை. ஓ அரசர்களின் தலைவனே, இவை ஒவ்வொன்றாக மனிதர்களைப் பற்றுகின்றன. இவற்றால் பீடிக்கப்பட்ட மனிதன் மயங்கிய மனதுடன் பாவத்தையே தேர்ந்தெடுக்கிறான்.
5.45.3
स्पृहयालुरुग्रः परुषो वा वदान्यः ।
क्रोधं बिभ्रन्मनसा वै विकत्थी।
नृशंसधर्माः षडिमे जना वै ।
प्राप्याप्यर्थं नोत सभाजयन्ते ॥ ५.४५.३ ॥
பேராசையுள்ளவன், கொடியவன், கடுமையானவன், அல்லது கொடையாளி, மனதில் கோபத்தைச் சுமப்பவன், தன்னைத்தானே புகழ்பவன் — இந்த ஆறு பேரும் கொடுமைக் குணம் கொண்டவர்கள். செல்வத்தைப் பெற்றாலும் அவர்கள் பிறரை மதிப்பதில்லை.
5.45.4
संभोगसंविद्विषमोऽतिमानी ।
दत्त्वा विकत्थी कृपणो दुर्बलश्च।
बहुप्रशंकसी वनिताद्विट् सदैव ।
सप्तैवोक्ताः पापशीला नृशंसाः ॥ ५.४५.४ ॥
இன்பம் துய்ப்பதில் ஒழுங்கற்றவன், மிகுந்த செருக்குடையவன், கொடுத்த பின்னரும் தன்னைப் புகழ்பவன், கஞ்சன், பலவீனன், மிகுதியாகத் தன்னைப் புகழ்ச்சி பெற விரும்புபவன், எப்போதும் பெண்களை வெறுப்பவன் — இந்த ஏழு பேரே பாவச் செயல் புரிபவர்களும் கொடியவர்களும் எனக் கூறப்பட்டுள்ளது.
5.45.5
धर्मश्च सत्यं च तपो दमश्च ।
अमात्सर्यं ह्रीस्तितिक्षानसूया।
दानं श्रुतं चैव धृतिः क्षमा च ।
महाव्रता द्वादश ब्राह्मणस्य ॥ ५.४५.५ ॥
அறம், உண்மை, தவம், அடக்கம், பொறாமையின்மை, நாணம், பொறுமை, குற்றம் காணாமை, கொடை, கல்வி, உறுதி, மன்னிப்பு — இவையே பிராமணனின் பன்னிரண்டு பெரும் நோன்புகள்.
5.45.6
यो नैतेभ्यः प्रच्यवेद्द्वादशभ्यः ।
सर्वामपीमां पृथिवीं स शिष्यात्।
त्रिभिर्द्वाभ्यामेकतो वार्थितो यो ।
नास्य स्वमस्तीति च वेदितव्यम् ॥ ५.४५.६ ॥
இந்தப் பன்னிரண்டிலிருந்து எவன் விலகாதிருக்கிறானோ, அவன் இந்த முழுப் பூமியையும் ஆளக்கூடும். மூவராலோ, இருவராலோ, அல்லது ஒருவராலோ கேட்கப்பட்டவனுக்கு, அவனுடையது என்று எதுவும் இல்லை என்பதை அறிய வேண்டும்.
5.45.7
दमस्त्यागोऽथाप्रमाद इत्येतेष्वमृतं स्थितम् ।
एतानि ब्रह्ममुख्यानां ब्राह्मणानां मनीषिणाम् ॥ ५.४५.७ ॥
அடக்கம், தியாகம், அதன் பின் பிரமாதமின்மை—இவற்றிலேயே அமிர்தம் நிலைகொண்டுள்ளது. பிரம்மத்தில் முதன்மையான, ஞானியான பிராமணர்களுக்கு இவையே உரியவை.
5.45.8
सद्वाऽसद्वा परीवादे ब्राह्मणस्य न शस्यते ।
नरकप्रतिष्ठास्ते स्युर्य एवं कुरुते जनाः ॥ ५.४५.८ ॥
உண்மையோ பொய்யோ, பிராமணனை நிந்திப்பதில் பேசுவது புகழ்ச்சிக்குரியதல்ல. இவ்வாறு செய்யும் மனிதர்கள் நரகத்தில் நிலைபெறுவார்கள்.
5.45.9
मदोऽष्टादशदोषः स स्यात्पुरा योऽप्रकीर्तितः ।
लोकद्वेष्यं प्रतिकूल्यमभ्यसूया मृषावचः ॥ ५.४५.९ ॥
மதம் என்பது பதினெட்டு குற்றங்களைக் கொண்டது; முன்பு அது சொல்லப்படவில்லை: உலகின் வெறுப்பு, எதிர்ப்பு, பொறாமை, பொய்ப்பேச்சு.
5.45.10
कामक्रोधौ पारतन्त्र्यं परिवादोऽथ पैशुनम् ।
अर्थहानिर्विवादश्च मात्सर्यं प्राणिपीडनम् ॥ ५.४५.१० ॥
காமமும் கோபமும், பிறரைச் சார்ந்திருத்தலும், நிந்தையும், புறங்கூறுதலும், பொருள் இழப்பும், வாதமும், மாத்சர்யமும், உயிர்களை வருத்தலும்.
5.45.11
ईर्ष्या मोदोऽतिवादश्च संज्ञानाशोऽभ्यसूयिता ।
तस्मात्प्राज्ञो न माद्येत सदा ह्येतद्विगर्हितम् ॥ ५.४५.११ ॥
பொறாமை, களிப்பு, மிகைப் பேச்சு, உணர்வின்மை, அசூயை. ஆகையால் அறிவுடையவன் ஒருபோதும் மதம்கொள்ளக்கூடாது; ஏனெனில் இது எப்போதும் கண்டிக்கத்தக்கது.
5.45.12
नभ्यर्थितश्चार्हति शुद्धभावः ॥ ५.४५.१२ ॥
தூய மனம் கொண்டவன் வேண்டப்பட்டாலும் (கொடைக்குத் தகுதியுடையவனாக ஆகமாட்டான்).
5.45.13
त्यक्तद्रव्यः संवसेन्नेह कामा-
द्भिङ्क्ते कर्मस्वाशिषं बाधते च ॥ ५.४५.१३ ॥
செல்வத்தைத் துறந்தவன் இங்கு ஆசையால் வாழக்கூடாது; செயல்களில் பலனை விரும்புபவன் அவற்றை அனுபவிக்கிறான், அவற்றால் தடைபடவும் செய்கிறான்.
5.45.14
द्रव्यवान्गुणवानेवं त्यागी भवति सात्विकः ।
पञ्चभूतानि पञ्चभ्यो निवर्तयति तादृशः ॥ ५.४५.१४ ॥
செல்வமுள்ளவனும் குணமுள்ளவனும் இவ்வாறு துறவியாகி சாத்விகனாகிறான்; அத்தகையவன் ஐந்து பூதங்களை அவ்வைந்திலிருந்தே விலக்குகிறான்.
5.45.15
एतत्समृद्धमप्यृद्धं तपो भवति केवलम् ।
सत्वात्प्रच्यवमानानां सङ्कल्पेन समाहितम् ॥ ५.४५.१५ ॥
இது செழிப்பானதாக இருந்தாலும் வெறும் செழிப்பே ஆகும்; தம் சத்துவத்திலிருந்து விலகுபவர்களின் தவம் சங்கல்பத்தால் மட்டுமே ஒருமுகப்படுத்தப்படுகிறது.
5.45.16
यतो यज्ञः प्रवर्धन्ते मत्यस्यैवावरोधनात् ।
मनसान्यस्य भवति वाच्यन्यस्याथ कर्मणा ॥ ५.४५.१६ ॥
மனிதன் அடக்கத்தினாலேயே யாகங்கள் வளர்கின்றன; ஆனால் மனதால் ஒன்றும், வாக்கால் வேறொன்றும், செயலால் மற்றொன்றும் நிகழ்கிறது.
5.45.17
सङ्कल्पसिद्धं पुरुषमसङ्कल्पोऽधितिष्ठति ।
ब्राह्मणस्य विशेषेण किञ्चान्यदपि मे श्रृणु ॥ ५.४५.१७ ॥
சங்கல்பத்தால் சித்தியடைந்த மனிதனை சங்கல்பமின்மை ஆட்சி செய்கிறது; குறிப்பாக பிராமணனுக்கு. இன்னும் வேறொன்றையும் கேள்.
5.45.18
अध्यापयेन्महदेतद्यशस्यं ।
वाचो विकराः कवयो वदन्ति।
अस्मिन्योगे सर्वमिदं प्रतिष्ठितं ।
ये तद्विदुरमृतास्ते भवन्ति ॥ ५.४५.१८ ॥
இதை மிகப் பெரியதும் புகழ் தருவதுமான போதனையாகக் கற்பிக்க வேண்டும். ஞானிகள் வாக்கின் பல்வேறு வடிவங்களைப் பற்றிச் சொல்கிறார்கள். இந்த யோகத்தில் இவை அனைத்தும் நிலைபெற்றுள்ளன. இதை அறிந்தவர்கள் அமரர்கள் ஆகிறார்கள்.
5.45.19
न कर्मणा सुकृतेनैव राजन् ।
सत्यं जयेज्जुहुयाद्वा यजेद्वा।
नैतेन वालोऽमृत्युमभ्येति राजन् ।
रतिं चासौ न लभत्यन्तकाले ॥ ५.४५.१९ ॥
அரசே, செயலாலோ நல்வினையாலோ மட்டும் அல்ல; சத்தியத்தை வெல்வதாலோ, ஹோமம் செய்வதாலோ, யாகம் செய்வதாலோ மட்டும் அல்ல. அரசே, இவற்றால் ஒருவன் மரணமற்ற நிலையை அடைவதில்லை; இறுதிக் காலத்தில் அவன் மகிழ்ச்சியைப் பெறுவதுமில்லை.
5.45.20
तृष्णीमेक उपासीत चेष्टेत मनसापि न ।
तथा संस्तुतिनिन्दाभ्यां प्रीतिरोषौ विवर्जयेत् ॥ ५.४५.२० ॥
தனியாக மௌனமாக அமர்ந்திருக்க வேண்டும்; மனத்தாலும் எந்த முயற்சியும் செய்யக்கூடாது. அதுபோலவே, புகழ்ச்சியாலும் இகழ்ச்சியாலும் வரும் விருப்பையும் கோபத்தையும் விட்டுவிட வேண்டும்.
5.45.21
अत्रैव तिष्ठन्क्षत्रिय ब्रह्माविशति पश्यति ।
वेदेषु चानुपूर्व्येण एतद्विद्वन्ब्रवीमि ते ॥ ५.४५.२१ ॥
ஷத்திரியனே, இங்கேயே நிலைத்திருந்தால் ஒருவன் பிரம்மத்தில் நுழைந்து அதைக் காண்கிறான். அறிந்தவனே, வேதங்களில் முறைப்படி உள்ளதை உனக்கு இதைச் சொல்கிறேன்.