Mahābhārata · Adhyāya 6.1
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
6.1.1
श्रीवेदव्यासाय नमः ।
नारायणं नमस्कृत्य नरं चैव नरोत्तमम् ।
देवीं सरस्वती चैव ततो जयमुदीरयेत् ।
कथं युयुधिरे वीराः कुरुपाण्डवसोमकाः ।
पार्थिवाश्च महात्मानो नानादेशसमागताः । ॥ ६.१.१ ॥
Gruß dem ehrwürdigen Vyāsa. Nachdem man sich vor Nārāyaṇa und Nara, dem besten der Menschen, sowie vor der Göttin Sarasvatī verneigt hat, soll man dann das Jaya verkünden. Wie kämpften die Helden der Kuru, der Pāṇḍava und der Somaka und die großmütigen Könige, die aus vielen Ländern zusammengekommen waren?
6.1.2
यथा युयुधिरे वीराः कुरुपाण्डवसोमकाः ।
कुरुक्षेत्रे तपः क्षेत्रे श्रृणु त्वं पृथिवीपते ॥ ६.१.२ ॥
Höre, Herr der Erde, wie die Helden der Kuru, der Pāṇḍava und der Somaka auf Kurukṣetra, dem Feld der Askese, kämpften.
6.1.3
तेऽवतीर्य कुरुक्षेत्रं पाण्डवाः सहसोमकाः ।
कौरवानभ्यवर्तन्त जिगीषन्तो महाबलाः ॥ ६.१.३ ॥
Nachdem sie zusammen mit den Somaka auf Kurukṣetra herabgestiegen waren, rückten die Pāṇḍava gegen die mächtigen Kaurava vor, begierig zu siegen.
6.1.4
वेदाध्ययनसंपन्नाः सर्वे युध्दाभिनन्दिनः ।
आश्ंसन्तो जयं युध्दे बलेनाभिमुखा रणे ॥ ६.१.४ ॥
Alle, im Vedastudium bewandert und an der Schlacht Freude findend, auf den Sieg hoffend, standen mit ihren Heeren einander gegenüber im Kampf.
6.1.5
अभियाय च दुर्धर्षा धार्तराष्ट्रस्य वाहिनीम ।
प्रामुखाः पश्चिमे भागे न्यविशन्त ससैनिकाः ॥ ६.१.५ ॥
Gegen das Heer der Söhne Dhṛtarāṣṭras anrückend, schlugen die unbezwingbaren Pāṇḍava auf der Westseite ihr Lager auf, mit dem Gesicht nach vorn, samt ihren Kriegern.
6.1.6
स्यमन्तपञ्चकाद्वाह्यं शिविराणि सहस्रशः ।
कारयामास विधिवत्कुन्तीपुत्रो युधिष्ठिरः ॥ ६.१.६ ॥
Außerhalb von Syamantapañcaka ließ der Sohn Kuntīs, Yudhiṣṭhira, Tausende von Lagern gemäß der Vorschrift errichten.
6.1.7
शून्येव पृथिवी सर्वाअ बालवृध्दावशेषिता ।
निरश्वपुरुषेवासीद्रथक्कुञ्जरवर्जिता ॥ ६.१.७ ॥
Die Erde war wie völlig leer, nur Kinder und Alte waren übrig, ohne Pferde, Männer, Wagen und Elefanten.
6.1.8
यावत्तपति सूर्यो हि जम्बूद्वीपस्य मण्डलम् ।
तावदेव समावृत्तं बलं पार्थिवसत्तम ॥ ६.१.८ ॥
So weit die Sonne den Kreis von Jambudvīpa erwärmt, so weit, o bester der Könige, erstreckte sich das Heer.
6.1.9
एकस्याः सर्ववर्णास्ते मण्डलं बहुयोजनम् ।
पर्याक्रामन्त देशांश्च नदीः शैलान्वनानि च ॥ ६.१.९ ॥
Alle Stände dieser einen Erde verteilten sich über einen Kreis von vielen Yojanas, durchquerten Länder, Flüsse, Berge und Wälder.
6.1.10
तेषां युधिष्ठिरो राजा सर्वेषां पुरुषर्षभ ।
व्यादिदेश सवाहानां भक्ष्यभोज्यमनुत्तमम् ॥ ६.१.१० ॥
O Stier unter den Männern, König Yudhiṣṭhira befahl, für alle von ihnen, samt ihren Reittieren, die besten Speisen und Getränke bereitzustellen.
6.1.11
संज्ञाश्च विविघास्तात् तेषां चक्रे युधिष्ठिरः ।
एवंवादी वेदितव्यः पाण्डवेयोऽयमित्युत ॥ ६.१.११ ॥
Lieber, Yudhiṣṭhira bestimmte für sie verschiedene Zeichen, damit erkannt werde: Dieser ist ein Pāṇḍava, dieser ist der, der so spricht.
6.1.12
अभिज्ञानानि सर्वेषां संज्ञाश्चाभरणानि च ।
योजयामास कौरव्यो युध्दकाल उपस्थिते ॥ ६.१.१२ ॥
Als die Zeit der Schlacht gekommen war, wies der Kaurava Yudhiṣṭhira allen Erkennungszeichen, Abzeichen und Schmuck zu.
6.1.13
दृष्ट्वा ध्वजाग्रं पार्थस्य धार्तराष्ट्रो महामनाः ।
सहसर्वैर्महीपालैः प्रत्यव्यूहत पाण्डवम् ॥ ६.१.१३ ॥
Als er die Spitze der Standarte Pārthas sah, stellte der großmütige Sohn Dhṛtarāṣṭras zusammen mit allen Königen sein Heer gegen die Pāṇḍavas auf.
6.1.14
पाण्डरेणातपत्रेण धियमाणेन मूर्धनि ।
मध्ये नागसहस्रस्य भ्रातृभिः परिवारितः ॥ ६.१.१४ ॥
Einen weißen Sonnenschirm über dem Haupt, stand er inmitten von tausend Elefanten, umgeben von seinen Brüdern.
6.1.15
दृष्ट्वा दुर्योधनं हृष्टाः पाञ्चाला युध्दनन्दिनः ।
दध्मुः प्रीता महाशङ्खान्भेरीर्जध्रुः सहस्रशः ॥ ६.१.१५ ॥
Als sie Duryodhana sahen, freuten sich die kampfbegierigen Pāñcālas; sie bliesen große Muschelhörner und schlugen tausendfach die Trommeln.
6.1.16
ततः प्रहृष्टां स्वां सेनामभिवीक्ष्याथ पाण्डवाः ।
वभूवुर्हृष्टमनसो वासुदेवश्च वीर्यवान् ॥ ६.१.१६ ॥
Als sie ihr eigenes Heer hocherfreut sahen, wurden die Pāṇḍavas froh im Herzen, ebenso der mächtige Vāsudeva.
6.1.17
स्वयोधान्हर्षयन्तौ च वासुदेवघनञ्चयौ ।
दध्मतुः पुरुषव्याघ्रौ दिव्यौ शङ्खौ रथे स्थितौ ॥ ६.१.१७ ॥
Ihre eigenen Krieger erfreuend, bliesen Vāsudeva und Dhanañjaya — jene beiden Tiger unter den Menschen, auf dem Streitwagen stehend — ihre göttlichen Muschelhörner.
6.1.18
पाञ्चजन्यस्य शङ्खस्य देवदत्तस्य चोभयोः ।
श्रुत्वा तु निनदं योघाः शकृन्मूत्रं प्रसुस्त्रुवुः ॥ ६.१.१८ ॥
Als sie das Dröhnen der Muschelhörner Pāñcajanya und Devadatta hörten, entleerten die Krieger Kot und Urin.
6.1.19
यथा सिंहस्य नदतः स्वनं श्रुत्वेतरे मृगाः ।
त्रसेयुर्निनदं श्रुत्वा तथाऽसीदत तद्लम् ॥ ६.१.१९ ॥
Wie andere Hirsche vor Schrecken erzittern, wenn sie das Brüllen eines brüllenden Löwen hören, so sank jenes Heer nieder, als es jenes Getöse vernahm.
6.1.20
उदतिष्ठद्रजो भौमं न प्राज्ञायत किंचन ।
असं गत इवादित्यः सैन्येन रजसा वृतः ॥ ६.१.२० ॥
Staub erhob sich von der Erde, so dass nichts mehr zu erkennen war; die Sonne, von dem Staub des Heeres verhüllt, schien untergegangen zu sein.
6.1.21
ववर्प तत्र पर्जन्यो मांसशोणितवृष्टिमान् ।
व्युक्षन्सर्वाणि सैन्यानि तदद्भुतमिवाभवत् ॥ ६.१.२१ ॥
Dort regnete eine Wolke einen Schauer von Fleisch und Blut herab, der alle Heere überschüttete; und es erschien als ein Wunder.
6.1.22
वायुस्ततः प्रादुरभून्नीचैः शर्करकर्षणः ।
विनिध्नंस्तान्यनीकानि शतशोऽथ सहस्रशः ॥ ६.१.२२ ॥
Dann erhob sich ein Wind, der niedrig wehte und Kies mit sich riss, und schlug die Heeresabteilungen zu Hunderten und Tausenden nieder.
6.1.23
उभे सैन्ये च राजेन्द्र युध्दाय मुदिते भृशम् ।
कुरुक्षेत्रे स्थिते यत्ते सागरक्षुभितोपमे ॥ ६.१.२३ ॥
O Herr der Könige, beide Heere, sehr begierig zur Schlacht, standen auf Kurukṣetra da, gleich einem aufgewühlten Ozean.
6.1.24
तयोस्तु सेनयोरासीदद्भुतः स तु संगमः ।
युगान्ते समनुप्राप्ते द्वयोः सागरयोरिव ॥ ६.१.२४ ॥
Jene Begegnung der beiden Heere war wunderbar, wie zwei Ozeane, die am Ende eines Zeitalters zusammentreffen.
6.1.25
शून्याऽऽसीत्पृथिवी सर्वा वृध्दबालावशेषिता ।
निरश्वपुरुषेवासीद्रथकुञ्चरवर्जिता ।
तेन सेनासमूहेन समानीतेन कौरवैः ॥ ६.१.२५ ॥
Die ganze Erde war leer durch jenes von den Kauravas versammelte Heer; nur Alte und Kinder waren übrig, keine Pferde und Männer mehr, auch Wagen und Elefanten waren verschwunden.
6.1.26
ततस्ते समयं चक्रुः कुरुपाण्डावसोमकाः ।
धर्मन्संस्थापयामासुर्युध्दानां भरतर्षभ ॥ ६.१.२६ ॥
Dann schlossen die Kuru, die Pāṇḍava und die Somaka eine Vereinbarung, und, o Stier der Bharata, sie legten das Recht der Schlachten fest.
6.1.27
निवृत्ते विहिते युध्दे स्यात्प्रीतिर्नः परस्परम् ।
यथापरं यथायोगं न च स्यात्कस्याचित्पुनः ॥ ६.१.२७ ॥
Wenn der Kampf geendet und die Ordnung getroffen ist, soll zwischen uns gegenseitige Zuneigung herrschen, einer nach dem andern, gemäß der passenden Ordnung; und mit niemandem soll wieder gekämpft werden.
6.1.28
वाचा युध्दे प्रव्रुत्तानां वाचैव प्रतियोधनम् ।
निष्क्रान्ताः पृतनामध्यान्नहन्तव्याः कदाचन ॥ ६.१.२८ ॥
Denen, die im Kampf sind, soll man nur mit Worten antworten; und die aus der Mitte des Heeres herausgetreten sind, dürfen niemals getötet werden.
6.1.29
रथी च रथिना योध्यो गजेन गक्षधूर्गतः ।
अश्वेनाश्वी पदातिश्च पादातेनैव भारत ॥ ६.१.२९ ॥
Ein Wagenkämpfer soll mit einem Wagenkämpfer kämpfen, wer an der Front der Elefanten steht mit einem Elefantenreiter; ein Reiter mit einem Reiter, und ein Fußsoldat nur mit einem Fußsoldaten, o Bhārata.
6.1.30
यथायोगं यथाकामं यथोत्साहं यथाबलम् ।
समाभाप्य प्रहर्तव्यं न विश्वस्ते न विह्वले ॥ ६.१.३० ॥
Je nach Eignung, nach Wunsch, nach Eifer und nach Kraft soll man nach Herausforderung (des Feindes) zuschlagen; man soll nicht den Arglosen und nicht den Verwirrten schlagen.
6.1.31
परेण सह संयुक्तः प्रमत्तो विमुखस्तथा ।
क्षीणशस्त्रो विवर्मा च न हन्तव्यः कदाचन ॥ ६.१.३१ ॥
Wer mit einem Feind kämpft, unachtsam ist, den Rücken gekehrt hat, dessen Waffen erschöpft sind oder der ohne Rüstung ist, darf niemals geschlagen werden.
6.1.32
न सूतेषु न धुर्येषु न च शस्त्रोपनायिषु ।
न भेरीशङ्खवादेषु प्रहर्तव्यं कथंचन ॥ ६.१.३२ ॥
Man darf auf keine Weise Wagenlenker, Zugtiere, Waffenträger oder die Trommel- und Muschelbläser schlagen.
6.1.33
एवं ते समयं कृत्वा कुरुपाण्डवसोमकाः ।
विस्मयं परमं जग्मुः प्रेक्षमाणाः परस्परम् ॥ ६.१.३३ ॥
Nachdem sie so ihre Übereinkunft getroffen hatten, gerieten die Kurus, Pāṇḍavas und Somakas, einander anblickend, in große Verwunderung.
6.1.34
निविश्य च महात्मानस्ततस्ते पुरुषर्षभाः ।
हृष्टरुपाःसृमनसोबभूवुःसहसैनिकाः ॥ ६.१.३४ ॥
Dann setzten sich jene großherzigen Stiere unter den Männern mit ihren Soldaten nieder, mit frohen Gesichtern und heiteren Gemütern.