மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 6.1
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
6.1.1
श्रीवेदव्यासाय नमः ।
नारायणं नमस्कृत्य नरं चैव नरोत्तमम् ।
देवीं सरस्वती चैव ततो जयमुदीरयेत् ।
कथं युयुधिरे वीराः कुरुपाण्डवसोमकाः ।
पार्थिवाश्च महात्मानो नानादेशसमागताः । ॥ ६.१.१ ॥
ஸ்ரீ வேதவ்யாசருக்கு வணக்கம். நாராயணனையும் நரோத்தமனான நரனையும் வணங்கி, தேவி சரஸ்வதியையும் வணங்கி, பின்னர் ஜயம் என்னும் காவியத்தை உரைக்க வேண்டும். குரு, பாண்டவ, சோமக வீரர்கள் எவ்வாறு போரிட்டனர்? பல தேசங்களிலிருந்து வந்த மகாத்மாவான அரசர்கள் எவ்வாறு போரிட்டனர்?
6.1.2
यथा युयुधिरे वीराः कुरुपाण्डवसोमकाः ।
कुरुक्षेत्रे तपः क्षेत्रे श्रृणु त्वं पृथिवीपते ॥ ६.१.२ ॥
பூமிபதியே, குரு, பாண்டவ, சோமக வீரர்கள் தவவெளியான குருக்ஷேத்திரத்தில் எவ்வாறு போரிட்டனர் என்பதை நீ கேள்.
6.1.3
तेऽवतीर्य कुरुक्षेत्रं पाण्डवाः सहसोमकाः ।
कौरवानभ्यवर्तन्त जिगीषन्तो महाबलाः ॥ ६.१.३ ॥
பாண்டவர்கள் சோமகர்களுடன் குருக்ஷேத்திரத்தில் இறங்கி, வெல்ல விரும்பி, மகாபலம் கொண்ட கௌரவர்களை எதிர்த்து முன்னேறினர்.
6.1.4
वेदाध्ययनसंपन्नाः सर्वे युध्दाभिनन्दिनः ।
आश्ंसन्तो जयं युध्दे बलेनाभिमुखा रणे ॥ ६.१.४ ॥
வேத கல்வியில் சிறந்தவர்களான அவர்கள் அனைவரும் போரில் மகிழ்ச்சி கொண்டவர்கள்; போரில் வெற்றியை எதிர்பார்த்து, படையுடன் போர்க்களத்தில் எதிரெதிரே நின்றனர்.
6.1.5
अभियाय च दुर्धर्षा धार्तराष्ट्रस्य वाहिनीम ।
प्रामुखाः पश्चिमे भागे न्यविशन्त ससैनिकाः ॥ ६.१.५ ॥
அஜேயர்களான பாண்டவர்கள் திருதராஷ்டிரரின் மகன்களின் படையை நோக்கிச் சென்று, வீரர்களுடன் முன்புறம் நோக்கி, மேற்குப் பக்கத்தில் பாளையமிறங்கினர்.
6.1.6
स्यमन्तपञ्चकाद्वाह्यं शिविराणि सहस्रशः ।
कारयामास विधिवत्कुन्तीपुत्रो युधिष्ठिरः ॥ ६.१.६ ॥
சியமந்தபஞ்சகத்திற்கு வெளியே, குந்தியின் மகன் யுதிஷ்டிரர் விதிப்படி ஆயிரக்கணக்கான பாளையங்களை அமைத்தார்.
6.1.7
शून्येव पृथिवी सर्वाअ बालवृध्दावशेषिता ।
निरश्वपुरुषेवासीद्रथक्कुञ्जरवर्जिता ॥ ६.१.७ ॥
பூமி முற்றிலும் வெறுமையாக இருந்தது போல, சிறுவரும் முதியவருமே எஞ்சியிருந்தனர்; குதிரைகளும் ஆண்களும், தேர்களும் யானைகளும் இல்லாமல்.
6.1.8
यावत्तपति सूर्यो हि जम्बूद्वीपस्य मण्डलम् ।
तावदेव समावृत्तं बलं पार्थिवसत्तम ॥ ६.१.८ ॥
சூரியன் ஜம்புத்வீபத்தின் வட்டம் முழுவதையும் சுடும் எல்லை வரை, ஓ அரசர்களில் சிறந்தவனே, படை சூழ்ந்திருந்தது.
6.1.9
एकस्याः सर्ववर्णास्ते मण्डलं बहुयोजनम् ।
पर्याक्रामन्त देशांश्च नदीः शैलान्वनानि च ॥ ६.१.९ ॥
அந்த ஒரே பூமியின் அனைத்து வருணத்தாரும் பல யோசனை பரப்பு கொண்ட வட்டத்தில், நாடுகளையும் ஆறுகளையும் மலைகளையும் காடுகளையும் கடந்து சுற்றித் திரிந்தனர்.
6.1.10
तेषां युधिष्ठिरो राजा सर्वेषां पुरुषर्षभ ।
व्यादिदेश सवाहानां भक्ष्यभोज्यमनुत्तमम् ॥ ६.१.१० ॥
ஓ மனிதர்களில் காளை போன்றவனே, அவர்கள் அனைவருக்கும், அவர்களின் வாகனங்களுடன் சேர்த்து, உயர்ந்த உண்பொருட்களையும் குடிபொருட்களையும் ஏற்பாடு செய்யுமாறு அரசன் யுதிஷ்டிரன் ஆணையிட்டான்.
6.1.11
संज्ञाश्च विविघास्तात् तेषां चक्रे युधिष्ठिरः ।
एवंवादी वेदितव्यः पाण्डवेयोऽयमित्युत ॥ ६.१.११ ॥
அன்பே, யுதிஷ்டிரன் அவர்களுக்காக பல்வேறு அடையாளங்களை ஏற்படுத்தினான்; 'இவன் பாண்டவன், இவன் இப்படி சொல்பவன்' என்று அறியப்பட வேண்டும் என்பதற்காக.
6.1.12
अभिज्ञानानि सर्वेषां संज्ञाश्चाभरणानि च ।
योजयामास कौरव्यो युध्दकाल उपस्थिते ॥ ६.१.१२ ॥
போர்க் காலம் வந்தபோது, கௌரவனான யுதிஷ்டிரன் அனைவருக்கும் அடையாளக் குறிகளையும் சின்னங்களையும் ஆபரணங்களையும் நியமித்தான்.
6.1.13
दृष्ट्वा ध्वजाग्रं पार्थस्य धार्तराष्ट्रो महामनाः ।
सहसर्वैर्महीपालैः प्रत्यव्यूहत पाण्डवम् ॥ ६.१.१३ ॥
பார்த்தனின் கொடியின் நுனியைக் கண்டு, பெருமனம் கொண்ட திருதராஷ்டிரரின் மகன் அனைத்து அரசர்களுடனும் சேர்ந்து பாண்டவர்களுக்கு எதிராக அணிவகுத்தான்.
6.1.14
पाण्डरेणातपत्रेण धियमाणेन मूर्धनि ।
मध्ये नागसहस्रस्य भ्रातृभिः परिवारितः ॥ ६.१.१४ ॥
தலைக்கு மேல் வெண்குடை பிடிக்கப்பட்டு, ஆயிரம் யானைகளின் நடுவில் தம்பியரால் சூழப்பட்டவனாக அவன் இருந்தான்.
6.1.15
दृष्ट्वा दुर्योधनं हृष्टाः पाञ्चाला युध्दनन्दिनः ।
दध्मुः प्रीता महाशङ्खान्भेरीर्जध्रुः सहस्रशः ॥ ६.१.१५ ॥
துரியோதனனைக் கண்ட போர் விரும்பும் பாஞ்சாலர்கள் மகிழ்ந்து, பெரிய சங்குகளை ஊதினர்; ஆயிரக்கணக்கான முரசுகளை முழக்கினர்.
6.1.16
ततः प्रहृष्टां स्वां सेनामभिवीक्ष्याथ पाण्डवाः ।
वभूवुर्हृष्टमनसो वासुदेवश्च वीर्यवान् ॥ ६.१.१६ ॥
பின்னர் தங்கள் படை மகிழ்ந்திருப்பதைக் கண்ட பாண்டவர்கள் மனம் மகிழ்ந்தனர்; வலிமைமிக்க வாசுதேவரும் அவ்வாறே ஆனார்.
6.1.17
स्वयोधान्हर्षयन्तौ च वासुदेवघनञ्चयौ ।
दध्मतुः पुरुषव्याघ्रौ दिव्यौ शङ्खौ रथे स्थितौ ॥ ६.१.१७ ॥
தங்கள் வீரர்களை மகிழ்வித்தபடி, வாசுதேவரும் தனஞ்சயனும் — ரதத்தில் நின்ற அந்த இரு புருஷ சிங்கங்களும் — தெய்வீகச் சங்குகளை ஊதினர்.
6.1.18
पाञ्चजन्यस्य शङ्खस्य देवदत्तस्य चोभयोः ।
श्रुत्वा तु निनदं योघाः शकृन्मूत्रं प्रसुस्त्रुवुः ॥ ६.१.१८ ॥
பாஞ்சஜன்யம், தேவதத்தம் என்ற இரு சங்குகளின் முழக்கத்தைக் கேட்டதும், வீரர்கள் மலமூத்திரம் கழித்தனர்.
6.1.19
यथा सिंहस्य नदतः स्वनं श्रुत्वेतरे मृगाः ।
त्रसेयुर्निनदं श्रुत्वा तथाऽसीदत तद्लम् ॥ ६.१.१९ ॥
கர்ஜிக்கும் சிங்கத்தின் ஒலியைக் கேட்டு மற்ற மான்கள் அஞ்சுவது போல, அந்த முழக்கத்தைக் கேட்டு அந்தப் படை நடுங்கியது.
6.1.20
उदतिष्ठद्रजो भौमं न प्राज्ञायत किंचन ।
असं गत इवादित्यः सैन्येन रजसा वृतः ॥ ६.१.२० ॥
நிலத்திலிருந்து புழுதி எழுந்தது; எதுவும் தெரியவில்லை. படையின் தூசியால் சூழப்பட்ட சூரியன் மறைந்ததுபோல் ஆனான்.
6.1.21
ववर्प तत्र पर्जन्यो मांसशोणितवृष्टिमान् ।
व्युक्षन्सर्वाणि सैन्यानि तदद्भुतमिवाभवत् ॥ ६.१.२१ ॥
அங்கே மாம்சமும் இரத்தமும் பொழியும் மேகம் மழை பொழிந்தது; அனைத்துப் படைகளையும் நனைத்து, அது அற்புதமாகத் தோன்றியது.
6.1.22
वायुस्ततः प्रादुरभून्नीचैः शर्करकर्षणः ।
विनिध्नंस्तान्यनीकानि शतशोऽथ सहस्रशः ॥ ६.१.२२ ॥
பின்னர் தரையோடு ஊர்ந்து கற்களை இழுத்துச் செல்லும் காற்று எழுந்தது; அது நூற்றுக்கணக்கிலும் ஆயிரக்கணக்கிலும் படைப்பிரிவுகளை வீழ்த்தியது.
6.1.23
उभे सैन्ये च राजेन्द्र युध्दाय मुदिते भृशम् ।
कुरुक्षेत्रे स्थिते यत्ते सागरक्षुभितोपमे ॥ ६.१.२३ ॥
அரசர்களின் தலைவரே! இரண்டு படைகளும் போருக்காக மிகவும் மகிழ்ச்சியுடன் குருக்ஷேத்திரத்தில் நின்றன; கடல் கொந்தளித்ததைப் போல இருந்தன.
6.1.24
तयोस्तु सेनयोरासीदद्भुतः स तु संगमः ।
युगान्ते समनुप्राप्ते द्वयोः सागरयोरिव ॥ ६.१.२४ ॥
அந்த இரண்டு படைகளின் சந்திப்பு அற்புதமாக இருந்தது; யுகமுடிவில் இரண்டு கடல்கள் சந்திப்பது போல் இருந்தது.
6.1.25
शून्याऽऽसीत्पृथिवी सर्वा वृध्दबालावशेषिता ।
निरश्वपुरुषेवासीद्रथकुञ्चरवर्जिता ।
तेन सेनासमूहेन समानीतेन कौरवैः ॥ ६.१.२५ ॥
கௌரவர்களால் ஒன்றுதிரட்டப்பட்ட அந்தப் படைத்திரளால் முழு பூமியும் வெறிச்சோடிப் போயிருந்தது; முதியோரும் குழந்தைகளுமே எஞ்சியிருந்தனர், குதிரைகளும் ஆண்களும் இல்லை, தேர்களும் யானைகளும் இல்லாமல் போயின.
6.1.26
ततस्ते समयं चक्रुः कुरुपाण्डावसोमकाः ।
धर्मन्संस्थापयामासुर्युध्दानां भरतर्षभ ॥ ६.१.२६ ॥
பின்னர் குருக்களும் பாண்டவர்களும் சோமகர்களும் ஓர் ஒப்பந்தம் செய்துகொண்டனர்; ஓ பரதர்களில் சிறந்தவனே, போர்களுக்கான தர்மத்தை அவர்கள் நிலைநிறுத்தினர்.
6.1.27
निवृत्ते विहिते युध्दे स्यात्प्रीतिर्नः परस्परम् ।
यथापरं यथायोगं न च स्यात्कस्याचित्पुनः ॥ ६.१.२७ ॥
போர் நின்று ஏற்பாடுகள் செய்யப்பட்ட பின், நம்மிடையே பரஸ்பர நல்லுறவு இருக்கட்டும்; ஒருவர் பின் ஒருவராக, உரிய ஒழுங்கின்படி; இனி யாருடனும் மீண்டும் போர் நேரக்கூடாது.
6.1.28
वाचा युध्दे प्रव्रुत्तानां वाचैव प्रतियोधनम् ।
निष्क्रान्ताः पृतनामध्यान्नहन्तव्याः कदाचन ॥ ६.१.२८ ॥
போரில் ஈடுபட்டவர்களுக்குச் சொல்லாலேயே பதில் சொல்ல வேண்டும்; படையின் நடுவிலிருந்து விலகி வெளியே வந்தவர்களை ஒருபோதும் கொல்லக்கூடாது.
6.1.29
रथी च रथिना योध्यो गजेन गक्षधूर्गतः ।
अश्वेनाश्वी पदातिश्च पादातेनैव भारत ॥ ६.१.२९ ॥
தேர்வீரன் தேர்வீரனுடனும், யானையின் முன்னணியில் வந்தவன் யானை வீரனுடனும் போரிட வேண்டும்; குதிரைவீரன் குதிரைவீரனுடனும், காலாள் காலாளுடனுமே, ஓ பாரதா.
6.1.30
यथायोगं यथाकामं यथोत्साहं यथाबलम् ।
समाभाप्य प्रहर्तव्यं न विश्वस्ते न विह्वले ॥ ६.१.३० ॥
தகுதிக்கேற்ப, விருப்பத்திற்கேற்ப, ஊக்கத்திற்கேற்ப, வலிமைக்கேற்ப, எதிரியை அழைத்துப் பேசி தாக்க வேண்டும்; நம்பிக்கையுடன் இருப்பவன் மீதும் கலங்கியவன் மீதும் தாக்கக்கூடாது.
6.1.31
परेण सह संयुक्तः प्रमत्तो विमुखस्तथा ।
क्षीणशस्त्रो विवर्मा च न हन्तव्यः कदाचन ॥ ६.१.३१ ॥
எதிரியுடன் போரிடுபவனாகவும், கவனமற்றவனாகவும், முதுகு காட்டுபவனாகவும், ஆயுதம் இழந்தவனாகவும், கவசமற்றவனாகவும் இருப்பவனை ஒருபோதும் தாக்கக் கூடாது.
6.1.32
न सूतेषु न धुर्येषु न च शस्त्रोपनायिषु ।
न भेरीशङ्खवादेषु प्रहर्तव्यं कथंचन ॥ ६.१.३२ ॥
தேரோட்டிகள் மீதும், இழுக்கும் விலங்குகள் மீதும், ஆயுதம் எடுத்துச் செல்பவர்கள் மீதும், பேரிகை சங்கு ஊதுபவர்கள் மீதும் எந்த வகையிலும் தாக்கக் கூடாது.
6.1.33
एवं ते समयं कृत्वा कुरुपाण्डवसोमकाः ।
विस्मयं परमं जग्मुः प्रेक्षमाणाः परस्परम् ॥ ६.१.३३ ॥
இவ்வாறு உடன்படிக்கை செய்துகொண்டு, குரு, பாண்டவ, சோமகர்கள் ஒருவரையொருவர் பார்த்து மிகுந்த வியப்படைந்தனர்.
6.1.34
निविश्य च महात्मानस्ततस्ते पुरुषर्षभाः ।
हृष्टरुपाःसृमनसोबभूवुःसहसैनिकाः ॥ ६.१.३४ ॥
பின்னர் அந்த மகாத்மாக்களாகிய நரசிரேஷ்டர்கள் தங்கள் வீரர்களுடன் அமர்ந்து, மகிழ்ந்த முகமும் மலர்ந்த மனமும் கொண்டனர்.