மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 7.99
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
7.99.1
वर्तमाने तदा युद्धे द्रोणस्य सह पाण्डुभिः ।
परिवर्तमान आदित्ये तत्र सूर्ये च रश्मिभिः।
रजसा कीर्यमाणाश्च मन्दीभूताश्च कौरवाः ॥ ७.९९.१ ॥
அப்போது துரோணர் பாண்டவர்களுடன் போரிட்டுக்கொண்டிருந்தபோது, சூரியன் தன் கதிர்களுடன் வானில் நகர்ந்துகொண்டிருந்தான்; தூசியால் சிதறடிக்கப்பட்ட கௌரவர்கள் மந்தமடைந்தனர்.
7.99.2
तिष्ठतां युध्यमानानां पुनरावर्ततामपि ।
भज्यतां जयतां चैव जगाम तदहः शनैः ॥ ७.९९.२ ॥
நிலைத்து நின்று போரிடுவோரும், மீண்டும் திரும்புவோரும், உடைந்து போவோரும், வெல்வோரும் இருக்க, அந்த நாள் மெல்ல கழிந்தது.
7.99.3
तथा तेषु विषक्तेषु सैन्येषु जयगृद्धिषु ।
अर्जुनो वासुदेवश्च सैन्धवायैव जग्मतुः ॥ ७.९९.३ ॥
இவ்வாறு படைகள் வெற்றி ஆசையில் ஒன்றோடொன்று மோதிக்கொண்டிருக்க, அர்ஜுனரும் வாசுதேவரும் சைந்தவனை நோக்கிச் சென்றனர்.
7.99.4
रथमार्गप्रमाणं तु कौन्तेयो निशितैः शरैः ।
चकार यं च पन्थानं ययौ तेन जनार्दनः ॥ ७.९९.४ ॥
குந்தியின் மகன் கூர்மையான அம்புகளால் தேர்ப்பாதையின் அளவை உருவாக்கினான்; அந்த வழியிலேயே ஜனார்த்தனன் சென்றான்.
7.99.5
यत्रयत्र रथो याति पाण्डवस्य महात्मनः ।
तत्रतत्रैव दीर्यन्ते सेनास्तव विशाम्पते ॥ ७.९९.५ ॥
மகாத்மாவான பாண்டவரின் தேர் எங்கெங்கு செல்கிறதோ, அங்கங்கே உமது படைகள் சிதறுகின்றன, ஓ மக்களின் தலைவரே.
7.99.6
रथशिक्षां तु दाशार्हो दर्शयामास वीर्यवान् ।
उत्तमाधममध्यानि मण्डलानि विदर्शयन् ॥ ७.९९.६ ॥
வலிமையுள்ள தாசார்ஹர் தேர் ஓட்டும் கலையைக் காட்டினார்; உயர்ந்த, தாழ்ந்த, நடுத்தர சுழல்களை தெளிவாகக் காட்டினார்.
7.99.7
ते तु नामाङ्किता बाणाः कालज्वलनसन्निभाः ।
स्नायुनद्धाः सुपर्वाणः पृथवो दीर्घगामिनः ॥ ७.९९.७ ॥
அந்த பெயர் பொறிக்கப்பட்ட அம்புகள் காலாக்கினிக்கு ஒப்பானவை; தசைநார்களால் கட்டப்பட்டவை, நல்ல முனைகள் கொண்டவை, அகன்றவை, நெடுந்தூரம் செல்பவை.
7.99.8
वैणवाश्चायसाश्चोग्रा ग्रसन्तो विविधानरीन् ।
रुधिरं पतगैः सार्धं प्राणिनां पपुराहवे ॥ ७.९९.८ ॥
மூங்கிலாலும் இரும்பாலும் ஆன கொடிய அம்புகள் பல வகைப் பகைவர்களை விழுங்கி, போரில் பறவைகளுடன் உயிரினங்களின் இரத்தத்தைக் குடித்தன.
7.99.9
रथस्थितोऽग्रतः क्रोशं यानस्यत्यर्जुनः शरान् ।
रथे क्रोशमतिक्रान्ते तस्य ते घ्नन्ति शात्रवान् ॥ ७.९९.९ ॥
தேரில் நின்ற அர்ஜுனன் தேருக்கு முன்னே ஒரு குரோசம் தூரம் அம்புகளை எய்தான்; தேர் ஒரு குரோசம் கடந்தபின் அவை பகைவர்களைத் தாக்கின.
7.99.10
तार्क्ष्यमारुतरंहोभिर्वाजिभिः साधुवाहिभिः ।
यथाऽगच्छद्धृषीकेशः कृत्स्नं विस्मापयञ्जगत् ॥ ७.९९.१० ॥
கருடன் மற்றும் காற்றின் வேகம் கொண்ட, நன்கு இழுக்கும் குதிரைகளால் ஹ்ருஷீகேசன் சென்றான்; முழு உலகையும் வியப்பில் ஆழ்த்தியபடி.
7.99.11
न तथा गच्छति रथस्तपनस्य विशाम्पते ।
नेन्द्रस्य न तु रुद्रस्य नापि वैश्रवणस्य च ॥ ७.९९.११ ॥
மக்கள் தலைவனே, சூரியனின் தேர் இவ்வாறு செல்லாது; இந்திரனின், ருத்திரனின், குபேரனின் தேரும் இவ்வாறு செல்லாது.
7.99.12
नान्यस्य समरे राजन्गतपूर्वस्तथा रथः ।
यथा ययावर्जुनस्य मनोभिप्रायशीघ्रगः ॥ ७.९९.१२ ॥
அரசே, போரில் வேறு எவருடைய தேரும் முன்பு இவ்வாறு சென்றதில்லை; அர்ஜுனனின் தேர் மனதின் நோக்கம் போல் வேகமாகச் சென்றது.
7.99.13
प्रविश्य तु रणे राजन्केशवः परवीरहा ।
सेनामध्ये हयांस्तूर्णं चोदयामास भारत ॥ ७.९९.१३ ॥
ஓ அரசே, எதிரி வீரர்களை அழிப்பவரான கேசவன் போரில் நுழைந்து, படையின் நடுவே குதிரைகளை விரைவாக ஓட்டினார், ஓ பாரதா.
7.99.14
ततस्तस्य रथौघस्य मध्यं प्राप्य हयोत्तमाः ।
कृच्छ्रेणरथमूहुस्तं क्षुत्पिपासासमन्विताः ॥ ७.९९.१४ ॥
பின்னர் அந்த தேர்ப்படையின் நடுவை அடைந்த சிறந்த குதிரைகள், பசியாலும் தாகத்தாலும் வாடி, மிகுந்த சிரமத்துடன் அந்தத் தேரை இழுத்தன.
7.99.15
क्षताश्च बहुभिः शस्त्रैर्युद्धशौण्डैरनेकशः ।
मण्डलानि विचित्राणि विचेरुस्ते मुहुर्मुहुः ॥ ७.९९.१५ ॥
போரில் வல்லவர்களின் பல ஆயுதங்களால் பலமுறை காயமடைந்த அவை, மீண்டும் மீண்டும் பலவிதமான வட்டங்களில் சுழன்று திரிந்தன.
7.99.16
हतानां वाजिनागानां रथानां च नरैः सह ।
उपरिष्टादतिक्रान्ताः शैलाभानां सहस्रशः ॥ ७.९९.१६ ॥
கொல்லப்பட்ட குதிரைகள், யானைகள், தேர்கள் மற்றும் மனிதர்களின் குவியல்களின் மேல், மலைபோன்ற ஆயிரக்கணக்கானவை தாண்டிச் செல்லப்பட்டன.
7.99.17
श्रमेण महता युक्तास्ते हया वातरंहसः ।
मन्दवेगगता राजन्संवृत्तास्तत्र संयुगे ॥ ७.९९.१७ ॥
ஓ அரசே, காற்றைப் போன்ற வேகமுடைய அந்தக் குதிரைகள் பெரும் களைப்பால் வாடி, அந்தப் போரில் மந்த வேகம் கொண்டவையாயின.
7.99.18
एतस्मिन्नन्तरे वीरावावन्त्यौ भ्रातरौ नृप ।
सहसेनौ समार्च्छेतां पाण्डवं क्लान्तवाहनम् ॥ ७.९९.१८ ॥
இதற்கிடையில், ஓ அரசே, அவந்தியின் இரு வீர சகோதரர்களும் தங்கள் படைகளுடன், சோர்ந்த வாகனங்களையுடைய பாண்டவனை எதிர்த்துச் சென்றனர்.
7.99.19
तावर्जुनं चतुःषष्ट्या सप्तत्या च जनार्दनम् ।
शराणां च शतैरश्वानविध्येतां मुदान्वितौ ॥ ७.९९.१९ ॥
அவ்விருவரும் அர்ஜுனனை அறுபத்துநான்கு அம்புகளாலும், ஜனார்த்தனரை எழுபது அம்புகளாலும் துளைத்தனர்; குதிரைகளையும் நூறு அம்புகளால் மகிழ்ச்சியுடன் துளைத்தனர்.
7.99.20
तावर्जुनो महाराज नवभिर्नतपर्वभिः ।
आजघान रणे क्रुद्धो मर्मज्ञो मर्मभेदिभिः ॥ ७.९९.२० ॥
மகாராஜனே, அர்ஜுனன் கோபமுற்று, போரில் உறுப்புகளின் மர்மத்தை அறிந்தவனாய், மர்மங்களைத் துளைக்கும் வளைந்த முனைகளுள்ள ஒன்பது அம்புகளால் அவ்விருவரையும் தாக்கினான்.
7.99.21
ततस्तौ तु शरौघेण बीभत्सुं सहकेशवम् ।
आच्छादयेतां संरब्धौ सिंहनादं च चक्रतुः ॥ ७.९९.२१ ॥
பின்னர் அவ்விருவரும் கோபமுற்று, அம்பு வெள்ளத்தால் பீபத்ஸுவையும் கேசவனையும் மறைத்தனர்; சிங்க முழக்கமும் செய்தனர்.
7.99.22
तयोस्तु धनुषी मुष्टौ भल्लाभ्यां श्वेतवाहनः ।
चिच्छेद समरे तूर्णं भूय एव धनञ्जयः।
अथान्यैर्विशिखैस्तूर्णं ध्वजौ च कनकोज्ज्वलौ ॥ ७.९९.२२ ॥
அவ்விருவரின் வில்களை, அவற்றின் பிடிகளருகே இரண்டு பல்ல அம்புகளால் வெள்ளைக்குதிரையனான அர்ஜுனன் போரில் உடனே வெட்டினான்; பின்னர் தனஞ்சயன் மற்ற அம்புகளால் பொன்போல் ஒளிரும் இரு கொடிகளையும் விரைவில் வெட்டினான்.
7.99.23
अथान्ये धनुषी राजन्प्रगृह्य समरे तदा ।
पाण्डवं भृशसङ्क्रुद्धावर्दयामासतुः शरैः ॥ ७.९९.२३ ॥
அரசே, அப்போது அவ்விருவரும் வேறு வில்களை எடுத்து, போரில் மிகவும் கோபமுற்று பாண்டவனை (அர்ஜுனனை) அம்புகளால் துன்புறுத்தினர்.
7.99.24
तयोस्तु भृशसङ्क्रुद्धः शराभ्यां पाण्डुनन्दनः ।
धनुषी चिच्छिदे तूर्णं भूय एव धनञ्जयः ॥ ७.९९.२४ ॥
அவ்விருவரின் வில்களையும், மிகுந்த கோபமுற்ற பாண்டுவின் மகனான அர்ஜுனன் இரண்டு அம்புகளால் உடனே மீண்டும் வெட்டினான்; அவனே தனஞ்சயன்.
7.99.25
तथान्यैर्विशिखैस्तूर्णं रुक्मपुङ्खैः शिलाशितैः ।
जघानाश्वांस्तथा सूतौ पार्ष्णी च सपदानुगौ ॥ ७.९९.२५ ॥
அவன் விரைவாக வேறு தங்கச் சிறகுள்ள, கல்லில் கூர்தீட்டிய அம்புகளால் குதிரைகளைத் தாக்கினான்; அவ்வாறே இரு தேரோட்டிகளையும் பின்புற காவலர்களையும் பின்பற்றிய காலாட்படையினரையும் தாக்கினான்.
7.99.26
ज्येष्ठस्य च शिरः कायात्क्षुरप्रेण न्यकृन्तत ।
स पपात हतः पृथ्व्यां वातरुग्ण इव द्रुमः ॥ ७.९९.२६ ॥
மூத்தவனாகிய விந்தனின் தலையை கூரிய சுரப்ரம் அம்பால் உடலிலிருந்து வெட்டினான்; அவன் கொல்லப்பட்டு காற்றால் முறிந்த மரம் போல பூமியில் விழுந்தான்.
7.99.27
विन्दं तु निहतं दृष्ट्वा ह्यनुविन्दः प्रतापवान् ।
हताश्वं रथमुत्सृज्य गदां गृह्य महाबलः ॥ ७.९९.२७ ॥
விந்தன் கொல்லப்பட்டதைக் கண்ட வலிமைமிக்க அனுவிந்தன், குதிரைகள் கொல்லப்பட்ட தேரை விட்டு, கதையை எடுத்துக்கொண்ட பெரும்பலசாலி ஆனான்.
7.99.28
अभ्यवर्तत सङ्ग्रामे भ्रातुर्वधमनुस्मरन् ।
गदया रथिनां श्रेष्ठो नृत्यन्निव महारथः ॥ ७.९९.२८ ॥
சகோதரனின் கொலையை நினைத்தபடி அவன் போரில் முன்னேறினான்; தேர்வீரர்களில் சிறந்த அந்த மகாரதன் கதையுடன் ஆடுவது போல் சென்றான்.
7.99.29
अनुविन्दस्तु गदया ललाटे मधुसूदनम् ।
स्पष्ट्वा नाकम्पयत्क्रुद्धो मैनाकमिव पर्वतम् ॥ ७.९९.२९ ॥
ஆனால் அனுவிந்தன் கோபத்துடன் கதையால் மதுசூதனனின் (கிருஷ்ணனின்) நெற்றியைத் தொட்டான்; ஆனால் மைநாக மலையைப் போல அவனை அசைக்கவில்லை.
7.99.30
तस्यार्जुनः शरैः षड्भिर्ग्रीवां पादौ भुजौ शिरः ।
निचकर्त स सञ्छन्नः पपाताद्रिचयो यथा ॥ ७.९९.३० ॥
அவனுடைய கழுத்து, கால்கள், தோள்கள், தலை ஆகியவற்றை அர்ஜுனன் ஆறு அம்புகளால் வெட்டினான்; அம்புகளால் மூடப்பட்டு அவன் மலைக்குவியல் போல விழுந்தான்.
7.99.31
ततस्तौ निहतौ दृष्ट्वा तयो राजन्पदानुगाः ।
अभ्यद्रुवन्त सङ्क्रुद्धाः किरन्तः शतशः शरान् ॥ ७.९९.३१ ॥
அப்போது அவ்விருவரும் கொல்லப்பட்டதைக் கண்டு, அரசே, அவர்களின் காலாட்படை வீரர்கள் கோபத்தால் நிறைந்து நூற்றுக்கணக்கான அம்புகளைப் பொழிந்தபடி அவனை நோக்கிப் பாய்ந்தனர்.
7.99.32
तानर्जुनः शरैस्तूर्णं निहत्य भरतर्षभ ।
व्यरोचत यथा वह्निर्दावं दग्ध्वा हिमात्यये ॥ ७.९९.३२ ॥
பரதர்களில் சிறந்தவனே, அர்ஜுனன் விரைவாக அம்புகளால் அவர்களைக் கொன்று, பனிக்காலம் முடியும்போது காட்டை எரித்த நெருப்பைப் போல ஒளிர்ந்தான்.
7.99.33
तयोः सेनामतिक्रम्य कृच्छ्रादिव धनञ्जयः ।
विबभौ जलदं हित्वा दिवाकर इवोदितः ॥ ७.९९.३३ ॥
அவ்விருவரின் படையைக் கடினத்துடன் கடந்தவன் போல தனஞ்சயன் மேகத்தை விட்டு உதித்த சூரியனைப் போல ஒளிர்ந்தான்.
7.99.34
तं दृष्ट्वा कुरवस्त्रस्ताः प्रहृष्टाश्चाभवन्पुनः ।
अभ्यवर्तन्त पार्थं च समन्ताद्भरतर्षभ ॥ ७.९९.३४ ॥
அவனைக் கண்டு அஞ்சிய கௌரவர்கள் மீண்டும் மகிழ்ச்சியடைந்தனர்; பரதர்களில் சிறந்தவனே, அவர்கள் நாற்புறத்திலிருந்தும் பார்த்தனை நோக்கித் திரும்பினர்.
7.99.35
श्रान्तं चैनं समालक्ष्य ज्ञात्वा दूरे च सैन्धवम् ।
सिंहनादेन महता सर्वतः पर्यवारयन् ॥ ७.९९.३५ ॥
அவன் களைப்படைந்திருப்பதைக் கண்டும், சைந்தவன் (ஜயத்ரதன்) தூரத்தில் இருப்பதை அறிந்தும், அவர்கள் பெரிய சிங்க முழக்கமிட்டு அவனை நாற்புறமும் சூழ்ந்தனர்.
7.99.36
तांस्तु दृष्ट्वा सुसंरब्धानुत्स्मयन्पुरुषर्भः ।
शनकैरिव दाशार्हमर्जुनो वाक्यमब्रवीत् ॥ ७.९९.३६ ॥
அவர்கள் அனைவரும் மிகவும் கோபம் கொண்டிருப்பதைக் கண்டு, மனிதர்களில் சிறந்தவனான அர்ஜுனன் புன்னகைத்து, தாழ்ந்த குரலில் தாசார்ஹனிடம் இந்த வார்த்தைகளைச் சொன்னான்.
7.99.37
शरार्दिताश्च ग्लानाश्च हया दूरे च सैन्धवः ।
किमिहानन्तरं कार्यं साधिष्ठं तव रोचते ॥ ७.९९.३७ ॥
அம்புகளால் துன்புற்றவையும் களைத்தவையுமான குதிரைகள், மேலும் சிந்து நாட்டுக் குதிரைகள் தொலைவில் உள்ளன. இதன் பின் என்ன செய்வது மிகச் சிறந்தது? உனக்கு எது விருப்பமாக உள்ளது?
7.99.38
ब्रूहि कृष्ण यथातत्त्वं त्वं हि प्राज्ञतमः सदा ।
भवन्नेत्रा रणे शत्रून्विजेष्यन्तीह पाण्डवाः ॥ ७.९९.३८ ॥
கிருஷ்ணா, உண்மைப்படி சொல். நீ எப்போதும் மிகுந்த அறிவாளி. உன்னை வழிகாட்டியாகக் கொண்ட பாண்டவர்கள் இங்கே போரில் எதிரிகளை வெல்வார்கள்.
7.99.39
मम त्वनन्तरं कृत्यं यद्वै तत्त्वं निबोध मे ।
हयान्विमुच्य हि सुखं विशल्यान्कुरु माधव ॥ ७.९९.३९ ॥
இனி எனது அடுத்த கடமை என்ன என்பதை என்னிடமிருந்து கேள். மாதவா, குதிரைகளை அவிழ்த்து அவற்றை வசதியாக அம்புகளின்றி ஆக்கு.
7.99.40
एवमुक्तस्तु पार्थेन केशवः प्रत्युवाच तम् ।
ममाप्येतन्मतं पार्थ यदितं ते प्रभाषितम् ॥ ७.९९.४० ॥
பார்த்தனால் இவ்வாறு சொல்லப்பட்ட கேசவன் அவனுக்குப் பதில் சொன்னான்: "பார்த்தா, நீ சொன்னதே என் கருத்தும் ஆகும்."
7.99.41
अहमावारयिष्यामि सर्वसैन्यानि केशव ।
त्वमप्यत्र यथान्यायं कुरु कार्यमनन्तरम् ॥ ७.९९.४१ ॥
நான் கேசவா, எல்லா படைகளையும் தடுத்து நிறுத்துவேன். நீயும் இங்கே நியாயப்படி அடுத்த கடமையைச் செய்.
7.99.42
सोऽवतीर्य रथोपस्थादसम्भ्रान्तो धनञ्जयः ।
गाण्डीवं धनुरादाय तस्थौ गिरिविवाचलः ॥ ७.९९.४२ ॥
அவன் தனஞ்சயன், கலக்கமின்றி தேரின் இருக்கையிலிருந்து இறங்கி, காண்டீவ வில்லை ஏந்தி மலையைப்போல் அசையாமல் நின்றான்.
7.99.43
तमभ्यधावन्क्रोशन्तः क्षत्रिया जयकाङ्क्षिणः ।
इदं छिद्रमिति ज्ञात्वा धरणीस्थं धनञ्जयम् ॥ ७.९९.४३ ॥
வெற்றியை விரும்பிய க்ஷத்திரியர்கள், 'இதுவே சந்தர்ப்பம்' என்று அறிந்து, நிலத்தில் நின்ற தனஞ்சயனை நோக்கி கூச்சலிட்டவாறு பாய்ந்தனர்.
7.99.44
तमेकं रथवंशेन महता पर्यवारयन् ।
विकर्षन्तश्च चापानि विसृजन्तश्च सायकान् ॥ ७.९९.४४ ॥
அவர்கள் தனியாக இருந்த அவனை ஒரு பெரிய தேர்வரிசையால் சூழ்ந்துகொண்டு, வில்லை இழுத்தும் அம்புகளை எய்தும் நின்றனர்.
7.99.45
शस्त्राणि च विचित्राणि क्रुद्धास्तत्र व्यदर्शयन् ।
छादयन्तः शरैः पार्थं मेघा इव दिवाकरम् ॥ ७.९९.४५ ॥
சினம் கொண்டவர்கள் அங்கு பலவகையான ஆயுதங்களைக் காட்டினர்; மேகங்கள் சூரியனை மறைப்பது போல, அம்புகளால் பார்த்தனை மறைத்தனர்.
7.99.46
अभ्यद्रवन्त वेगेन क्षत्रियाः क्षत्रियर्षभम् ।
नरसिंहं रथोदाराः सिंहं मत्ता इव द्विपाः ॥ ७.९९.४६ ॥
உயர்ந்த தேர்வீரர்கள் வேகமாக அந்த க்ஷத்திரிய-காளையும் நரசிங்கமுமான அவனை நோக்கிப் பாய்ந்தனர்; மதம் கொண்ட யானைகள் சிங்கத்தை நோக்கிப் பாய்வது போல.
7.99.47
तत्र पार्थस्य भुजयोर्महद्बलमदृश्यत ।
यत्क्रुद्धो बहुलाः सेनाः सर्वतः समवारयत् ॥ ७.९९.४७ ॥
அங்கு பார்த்தனின் கரங்களில் பெரும் வலிமை தெரிந்தது; கோபமுற்று அவன் பலவாகிய படைகளை எல்லாப் பக்கங்களிலும் தடுத்து நிறுத்தினான்.
7.99.48
अस्त्रैरस्त्राणि संवार्य द्विषतां सर्वतो विभुः ।
इषुभिर्बुभिस्तूर्णं सर्वानेव समावृणोत् ॥ ७.९९.४८ ॥
வலிமைமிக்கவன் தன் ஆயுதங்களால் பகைவர்களின் ஆயுதங்களை எல்லாப் பக்கங்களிலும் தடுத்து, விரைவில் அம்புகளால் அனைவரையும் மறைத்தான்.
7.99.49
तत्रान्तरिक्षे बाणानां प्रगाढानां विशाम्पते ।
सङ्घर्षेण महार्चिष्मान्पावकः समजायत ॥ ७.९९.४९ ॥
மக்களின் தலைவனே, அங்கே ஆகாயத்தில் அடர்ந்த அம்புகளின் மோதலால் மிகப் பெரிய ஜ்வாலையுடன் நெருப்பு தோன்றியது.
7.99.50
तत्रतत्र महेष्वासैः श्वसद्भिः शोणितोक्षितैः ।
हयैर्नागैश्च सम्भिन्नैर्नदद्भिश्चारिकर्शन ॥ ७.९९.५० ॥
எதிரிகளை வருத்துபவனே, அங்கங்கே மகா வில்லாளிகள், இரத்தம் பூசிய, மூச்சிரைக்கும் குதிரைகள், பிளக்கப்பட்ட யானைகள் கர்ஜித்தன.
7.99.51
संरब्धैश्चारिभिर्वीरैः प्रार्थयद्भिर्जयं मृधे ।
एकस्थैर्बहुभिः क्रुद्धैरूष्मेव समजायत ॥ ७.९९.५१ ॥
போரில் வெற்றியை விரும்பும், கோபம் கொண்ட, ஓரிடத்தில் நின்ற பல வீரர்களால் ஆவி போன்ற வெப்பம் எழுந்தது.
7.99.52
शरोर्मिणं ध्वजावर्तं नागनक्रं दुरत्ययम् ।
पदातिमत्स्यकलिलं शङ्खदुन्दुभिनिःस्वनम् ॥ ७.९९.५२ ॥
அம்புகளின் அலைகள், கொடிகளின் சுழல்கள், யானைகளாகிய முதலைகளுடன் கடக்க முடியாததும், காலாட்படை மீன்களால் நிரம்பியதும், சங்கு மற்றும் துந்துபி ஒலியால் முழங்குவதுமான.
7.99.53
असङ्ख्येयमपारं च रजो नीरमतीव च ।
उष्णीषकमठं छत्रपताकाफेनमालिनम् ॥ ७.९९.५३ ॥
எண்ணிலடங்காததும் எல்லையற்றதும், தூசியாகிய நீருடையதும், தலைப்பாகைகளாகிய ஆமைகளைக் கொண்டதும், குடைகளும் கொடிகளும் நுரை மாலையாக அணிந்ததுமான.
7.99.54
रथसागरमक्षोभ्यं मातङ्गाङ्गशिलाचितम् ।
वेलाभूतस्तदा पार्थः पत्रिभिः समवारयत् ॥ ७.९९.५४ ॥
தேர்களாகிய கடலை, அசைக்கமுடியாததும் யானையுடல்களாகிய பாறைகளால் நிரம்பியதுமான அதை, அப்போது பார்த்தன் கரையாக நின்று அம்புகளால் தடுத்தான்.
7.99.55
अर्जुने धरणीं प्राप्ते हयहस्ते च केशवे ।
एतदन्तरमासाद्य कथं पार्थो न घातितः ॥ ७.९९.५५ ॥
அர்ஜுனன் தரையில் விழுந்தபோதும், கேசவன் கையில் குதிரைக் கயிறு இருந்தபோதும், அந்த நேரத்தில் பார்த்தன் ஏன் கொல்லப்படவில்லை?
7.99.56
सद्यः पार्थिव पार्थेन निरुद्धाः सर्वपार्थिवाः ।
रथस्था धरणीस्थेन वाक्यमच्छान्दसं यथा ॥ ७.९९.५६ ॥
அரசே! தரையில் நின்றிருந்த பார்த்தன் உடனே தேர்களில் நின்ற எல்லா அரசர்களையும் தடுத்து நிறுத்தினான்; இச்சொல் செய்யுள் வடிவம் இல்லாததுபோல் இருக்கிறது.
7.99.57
स पार्थः पार्थिवान्सर्वान्भूमिस्थोपि रथस्थितान् ।
एको निवारयामास लोभः सर्वगुणानिव ॥ ७.९९.५७ ॥
தரையில் நின்ற அந்தப் பார்த்தன் ஒருவனே தேர்களில் நின்ற எல்லா அரசர்களையும் தடுத்தான்; பேராசை எல்லா நற்குணங்களையும் தடுப்பதுபோல.
7.99.58
ततो जनार्दनः सङ्ख्ये प्रियं पुरुषसत्तमम् ।
असम्भ्रान्तो महाबाहुरर्जुनं वाक्यमब्रवीत् ॥ ७.९९.५८ ॥
பிறகு மகாபாஹுவான ஜனார்த்தனன், போரில் கலங்காமல், தனக்குப் பிரியமான புருஷோத்தமனான அர்ஜுனனிடம் இவ்வாறு சொன்னான்.
7.99.59
उदपानमिहाश्वानां नालमस्ति रणेऽर्जुन ।
परीप्सन्ते जलं चेमे पेयं न त्ववगाहनम् ॥ ७.९९.५९ ॥
அர்ஜுனா! இந்தப் போர்க்களத்தில் குதிரைகளுக்கு இந்தக் கிணறு போதாது; இவை குடிக்க நீரை விரும்புகின்றன, நீராட அல்ல.
7.99.60
इदमस्तीत्यसम्भ्रान्तो ब्रुवन्नस्त्रेण मेदिनीम् ।
अभिहत्यार्जुनश्चक्रे वाजिपानं सरः शुभम् ॥ ७.९९.६० ॥
"இதோ இருக்கிறது" என்று கலங்காமல் கூறியபடி, அர்ஜுனன் அஸ்திரத்தால் பூமியை அடித்து, குதிரைகள் குடிப்பதற்கான அழகிய ஏரியை உண்டாக்கினான்.
7.99.61
हंसकारण्डवाकीर्णं चक्रवाकोपशोभितम् ।
सुविस्तीर्णं प्रसन्नाम्भः प्रफुल्लवरपङ्कजम् ॥ ७.९९.६१ ॥
அன்னங்களும் காரண்டவப் பறவைகளும் நிறைந்து, சக்ரவாகங்களால் அழகு பெற்று, மிக விரிந்து, தெளிந்த நீருடன், சிறந்த தாமரைகள் முழுதும் மலர்ந்திருந்தது.
7.99.62
कूर्ममत्स्यगणाकीर्णमगाधमृषिसेवितम् ।
आगच्छन्नारदमुनिर्दर्शनार्थं कृतं क्षणात् ॥ ७.९९.६२ ॥
ஆமைகளும் மீன்களும் கூட்டமாக நிறைந்து, ஆழம் அறியமுடியாததாய், முனிவர்களால் சேவிக்கப்பட்டதாய், காட்சி காண வந்த நாரத முனிவரால் ஒரு கணத்தில் உருவாக்கப்பட்டது.
7.99.63
शरवंशं शरस्थूणं शराच्छादनमद्भुतम् ।
शरवेश्माकरोत्पार्थस्त्वष्टेवाद्भुतकर्मकृत् ॥ ७.९९.६३ ॥
அம்புகளே மூங்கில் சட்டமும், அம்புகளே தூண்களும், அம்புகளே கூரையுமாய் அமைந்த அற்புதமான அம்பு-மாளிகையை பார்த்தன் அமைத்தான்; அற்புதச் செயல் செய்யும் த்வஷ்டாவைப் போல்.
7.99.64
ततः प्रहस्य गोविन्दः साधुसाध्वित्यथाब्रवीत् ।
शरवेश्मनि पार्थेन कृते तस्मिन्महात्मना ॥ ७.९९.६४ ॥
அப்போது கோவிந்தன் சிரித்துக்கொண்டு, 'சாது! சாது!' என்று கூறினான்; மகாத்மாவாகிய பார்த்தனால் அந்த அம்பு-மாளிகை அமைக்கப்பட்ட பிறகு.