Mahābhārata · Adhyāya 9.65
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
9.65.1
अधिष्ठितः पदा मूर्ध्नि भग्नसक्थो महीं गतः ।
शौटीर्यमानी पुत्रो मे किमभाषत सञ्जय ॥ ९.६५.१ ॥
Sañjaya, o que disse meu filho, orgulhoso de sua bravura, pisoteado na cabeça, com a coxa quebrada, caído ao chão?
9.65.2
अत्यर्थं कोपनो राजा जावैरश्च पाण्डुषु ।
व्यसनं परमं प्राप्तः किमाह परमाहवे ॥ ९.६५.२ ॥
O rei, extremamente iracundo e rival dos Pāṇḍavas, tendo alcançado a suprema desgraça naquela grande batalha, o que disse?
9.65.3
शृणु राजन्प्रवक्ष्यामि यथावृत्तं नराधिप ।
राज्ञा यदुक्तं मग्नेन तस्मिन्व्यसनसागरे ॥ ९.६५.३ ॥
Ouve, ó rei, senhor dos homens, vou relatar como aconteceu o que disse o rei, submerso naquele oceano de desgraça.
9.65.4
भग्नसक्थो नृपो राजन्पांसुना सोऽवकुण्ठितः ।
यमयन्मूर्धजांस्तत्र वीक्ष्य चैव दिशो दश ॥ ९.६५.४ ॥
Ó rei, aquele rei de coxa quebrada estava coberto de poeira; ali, segurando os cabelos, olhou para as dez direções.
9.65.5
केशान्नियस्य यत्नेन निःश्वसन्नुरगो यथा ।
संरम्भाश्रुपरीताब्यां नेत्राभ्यामभिवीक्ष्य माम् ॥ ९.६५.५ ॥
Contendo os cabelos com esforço, suspirando como uma serpente, olhou para mim com olhos úmidos de lágrimas de ira.
9.65.6
बाहू धरण्यां निष्पिष्य सुदुर्मत्त इव द्विपः ।
प्रकीर्णान्मूर्धजान्धुन्वन्दन्तैर्दन्तानुपस्पृशन्।
गर्हयन्पाण्डवं ज्येष्ठं निःश्वस्येदमथाब्रवीत् ॥ ९.६५.६ ॥
Batendo os braços contra a terra, como um elefante muito enlouquecido, sacudindo os cabelos desgrenhados, tocando dentes com dentes, censurando o Pāṇḍava mais velho, suspirando, disse então estas palavras.
9.65.7
भीष्मे शान्तनवे नाथे कर्णे शस्त्रभृतां वरे ।
गौतमे शकुनौ चापि द्रोणे चास्त्रभृतां वरे ॥ ९.६५.७ ॥
Bhīṣma, filho de Śantanu, era o protetor; Karṇa, o melhor dos portadores de armas; também Gautama e Śakuni, e Droṇa, o melhor dos portadores de projéteis.
9.65.8
अश्वत्थाम्नि यथा शल्ये शूरे च कृतवर्मणि ।
अन्येष्वपि च शूरेषु न्यस्तभारो महात्मसु।
इमामवस्थां प्राप्तोऽस्मि कालो हि दुरतिक्रमः ॥ ९.६५.८ ॥
Tendo confiado meu fardo a Aśvatthāman, Śalya, ao herói Kṛtavarman e a outros heróis magnânimos, cheguei a este estado; pois o tempo é difícil de superar.
9.65.9
एकादशचमूभर्ता सोऽहमेतां दशां गतः ।
कालं प्राप्य महाबाहो न कश्चिदतिवर्तते ॥ ९.६५.९ ॥
Eu, senhor das onze divisões, cheguei a este estado. Ó de braços poderosos, quando o tempo chega, ninguém o transgride.
9.65.10
आख्यातव्यं मदीयानां येऽस्मिञ्जीवन्ति संयुगे ।
यथाऽहं भीमसेनेन व्युत्क्रम्य समयं हतः ॥ ९.६५.१० ॥
Deve-se dizer aos meus que estão vivos nesta batalha como fui abatido por Bhīmasena, que quebrou o acordo.
9.65.11
बहूनि सुनृशंसानि कृतानि खलु पाण्डवैः ।
भूरिश्रवसि कर्णे च भीष्मे द्रोणे च धीमति ॥ ९.६५.११ ॥
Os Pāṇḍava, de fato, cometeram muitos atos muito cruéis contra Bhūriśravas, Karṇa, Bhīṣma e o sábio Droṇa.
9.65.12
इदं च गर्हितं कर्म नृशंसैः पाण्डवैः कृतम् ।
येन ते वाच्यतां सत्सु गमिष्यन्तीति मे मतिः ॥ ९.६५.१२ ॥
E os Pāṇḍava, homens cruéis, cometeram este ato reprovável, pelo qual, penso eu, serão censurados entre os bons.
9.65.13
का प्रीतिः सत्वयुक्तस्य कृत्वोपाधिकृतं जयम् ।
को वा समयभेत्तारं बुधः सम्मन्तुमर्हति ॥ ९.६५.१३ ॥
Que alegria pode ter um homem íntegro numa vitória obtida por artifício? Ou que sábio poderia honrar quem quebra um pacto?
9.65.14
अधर्मेण जयं लब्ध्वा को नु हृष्येत पण्डितः ।
यथा संहृष्यते पापः पाण्डुपुत्रो वृकोदरः ॥ ९.६५.१४ ॥
Qual sábio se alegraria com uma vitória obtida pela injustiça? No entanto, o filho pecador de Pāṇḍu, Vṛkodara, exulta profundamente.
9.65.15
किन्नु चित्रमितस्त्वद्य भग्नसक्थस्य यन्मम ।
क्रुद्धेन भीमसेनेन पादेन मृदितं शिरः ॥ ९.६५.१५ ॥
Que espanto há hoje nisto para mim, de coxas quebradas, que Bhīmasena, irado, tenha esmagado a cabeça com o pé?
9.65.16
प्रतपन्तं श्रिया जुष्टं वर्तमानं च बन्धुषु ।
एवं कुर्यान्नरो यो हि स वै स़ञ्जय पूरुषः ॥ ९.६५.१६ ॥
O homem que resplandece, dotado de fortuna, e vive entre os seus parentes, deve agir assim. Esse, ó Sañjaya, é o verdadeiro homem.
9.65.17
अभिज्ञौ युद्धधर्मस्य मम माता पिता च यौ ।
तौ हि सञ्जय दुःखार्तौ विज्ञाप्यौ वचनाद्वि मे ॥ ९.६५.१७ ॥
Minha mãe e meu pai, que ambos conhecem o dever da guerra, estão atormentados pela dor, ó Sañjaya. Que sejam informados por minhas palavras.
9.65.18
इष्टं भृत्या भृताः सम्यग्भूः प्रशास्ता ससागरा ।
मूर्ध्नि स्थितममित्राणां जीवतामेव स़ञ्जय ॥ ९.६५.१८ ॥
Aquele que bem sustentou os seus servos e governou a terra com os seus oceanos está agora, ó Sañjaya, de pé sobre as cabeças dos seus inimigos, ainda vivo.
9.65.19
दत्ता दाया यथाशक्ति मित्राणां च प्रियं कृतम् ।
अमित्रा बाधिताः सर्वे को नु स्वन्ततरो मया ॥ ९.६५.१९ ॥
Dons foram dados conforme a capacidade, o que agradava aos amigos foi feito, e todos os inimigos foram oprimidos. Quem é mais afortunado do que eu?
9.65.20
मानिता बान्धवाः सर्वे मान्यः सम्पूजितो जनः ।
त्रितयं सेवितं सर्वं को नु स्वन्ततरो मया ॥ ९.६५.२० ॥
Todos os parentes foram honrados, os venerados foram reverenciados e os três fins foram desfrutados. Quem é mais afortunado do que eu?
9.65.21
आज्ञप्तं नृपमुख्येषु मानः प्राप्तः सुदुर्लभः ।
आजानेयैस्तथा यातं को नु स्वन्ततरो मया ॥ ९.६५.२१ ॥
Ordens foram dadas entre os principais reis, uma honra raríssima foi obtida, e viagens foram feitas em cavalos puro-sangue. Quem é mais afortunado do que eu?
9.65.22
यातानि परराष्ट्राणि नृपा भुक्ताश्च दासवत् ।
प्रियेभ्यः प्रकृतं साधु को नु स्वन्ततरो मया ॥ ९.६५.२२ ॥
Reinos estrangeiros foram invadidos, reis foram tratados como escravos e o bem foi feito aos queridos. Quem é mais afortunado do que eu?
9.65.23
अधीतं विधिवद्दत्तं प्राप्तमायुर्निरामयम् ।
स्वधर्मेण जिता लोकाः को नु स्वन्ततरो मया ॥ ९.६५.२३ ॥
O estudo foi feito segundo a regra, os dons foram dados, uma vida livre de doença foi obtida, e os mundos foram conquistados pelo próprio dever. Quem é mais afortunado do que eu?
9.65.24
दिष्ट्या नाहं जितः सङ्ख्ये परान्प्रेष्यवदाश्रितः ।
दिष्ट्या मे विपुला लक्ष्मीर्मृते त्वन्यगता विभो ॥ ९.६५.२४ ॥
Por sorte não fui vencido em batalha pelos inimigos, nem me refugiei como servo. Por sorte, ó senhor, minha vasta fortuna não passou a outro, mesmo eu estando morto.
9.65.25
यदिष्टं क्षत्रबन्धूनां स्वधर्ममनुतिष्ठताम् ।
निधनं तन्मया प्राप्तं को नु स्वन्ततरो मया ॥ ९.६५.२५ ॥
A morte desejada pelos parentes kṣatriya que cumprem o seu próprio dever, essa morte eu alcancei. Quem é mais afortunado do que eu?
9.65.26
दिष्ट्या नाहं परावृत्तो वैरात्प्राकृतवञ्जितः ।
दिष्ट्या न विमतिं काञ्चिद्भजित्वा तु पराजितः ॥ ९.६५.२६ ॥
Por sorte não fugi virando as costas por inimizade, como um homem comum, nem fui enganado. Por sorte não fui vencido por me apegar a alguma dúvida.
9.65.27
सुप्तं वाऽथ प्रमत्तं वा यथा हन्याद्विषेण वा ।
एवं व्युत्क्रान्तधर्मेण व्युत्क्रम्य समयं हतः ॥ ९.६५.२७ ॥
Como se golpeia um homem adormecido ou descuidado, ou se mata com veneno, assim aquele que transgrediu o dharma, violando a regra combinada, me abateu.
9.65.28
अश्चत्थामा महाभागः कृतवर्मा च सात्वतः ।
कृपः शारद्वतश्चैव वक्तव्या वचनान्मम ॥ ९.६५.२८ ॥
Ao muito afortunado Aśvatthāman, a Kṛtavarman, o Sātvata, e a Kṛpa, filho de Śaradvat, estas palavras devem ser ditas em meu nome.
9.65.29
अधर्मेण प्रवृत्तानां पाण्डवानामनेकशः ।
विश्वासं समयघ्नानां न यूयं गन्तुमर्हथ ॥ ९.६५.२९ ॥
Não deveis confiar nos Pāṇḍava, que repetidas vezes procederam com injustiça e quebraram seus acordos.
9.65.30
वार्तिकांश्चाब्रवीद्राजा पुत्रस्ते सत्यविक्रमः ।
अधर्माद्भीमसेनेन निहतोऽहं यथा रणे ॥ ९.६५.३० ॥
Vosso filho, o rei de verdadeiro valor, falou aos mensageiros: 'Assim como fui abatido na batalha por Bhīmasena, por injustiça.'
9.65.31
सोऽहं द्रोणं स्वर्गगतं कर्णशल्यावुभौ तथा ।
वृषसेनं महावीर्यं शकुनिं चापि सौबलम् ॥ ९.६५.३१ ॥
Eu, que lembro Droṇa, ido ao céu, Karṇa e Śalya, ambos, assim como o poderoso Vṛṣasena e Śakuni, filho de Subala.
9.65.32
जलसन्धं महावीर्यं भगदत्तं च पार्थिवम् ।
सोमदत्तं महेष्वासं सैन्धवं च जयद्रथम् ॥ ९.६५.३२ ॥
Jalasandha de grande poder, o rei Bhagadatta, o grande arqueiro Somadatta e o rei de Sindhu, Jayadratha.
9.65.33
दुऋशासनपुरोगांश्च भ्रातॄनात्मसमांस्तथा ।
दौःशासनिं च विक्रान्तं लक्ष्मणं चात्मजावुभौ ॥ ९.६५.३३ ॥
Meus irmãos liderados por Duḥśāsana, iguais a mim, o valente filho de Duḥśāsana, e Lakṣmaṇa, meus dois filhos.
9.65.34
एतांश्चान्यांश्च सुबहून्मदीयांश्च सहस्रशः ।
पृष्ठतोऽनुगमिष्यामि सार्थहीनो यथाऽध्वगः ॥ ९.६५.३४ ॥
A estes e a muitos outros milhares dos meus, seguirei por trás, como um viajante sem caravana.
9.65.35
कथं भ्रातॄन्हताञ्श्रुत्वा भर्तारं च स्वसा मम ।
रोरूयामाणा दुःखार्ता दुःशला सा भविष्यति ॥ ९.६५.३५ ॥
Ao ouvir que os irmãos e o marido foram mortos, como estará minha irmã Duḥśalā, aflita de dor e chorando?
9.65.36
स्नुषाभिः प्रस्नुषाभिश्च वृद्धो राजा पिता मम ।
गान्धारीसहितश्चैव का गतिं प्रतिपत्स्यति ॥ ९.६५.३६ ॥
Meu velho pai, o rei, junto com as noras, as noras dos netos e Gāndhārī, que destino terá?
9.65.37
नूनं लक्ष्मणमाताऽपि हतपुत्रा हतेश्वरा ।
विनाशं यास्यति क्षिप्रं कल्याणी पृथुलोचना ॥ ९.६५.३७ ॥
Certamente também a mãe de Lakṣmaṇa, com o filho e o senhor mortos, logo irá à ruína, aquela auspiciosa, de olhos largos.
9.65.38
यदि जानाति चार्वाकः परिव्राद्वाग्विशारदः ।
करिष्यति महाभागो ध्रुवं चापचितिं मम ॥ ९.६५.३८ ॥
Se o asceta errante Cārvāka, hábil na palavra, souber disso, aquele de grande fortuna certamente me retribuirá.
9.65.39
समन्तप़ञ्चके पुण्ये त्रिषु लोकेषु विश्रुते ।
अहं निधनमासाद्य लोकान्प्राप्स्यामि शाश्वतान् ॥ ९.६५.३९ ॥
No sagrado Samantapañcaka, renomado nos três mundos, tendo encontrado a morte, alcançarei mundos eternos.
9.65.40
ततो जनसहस्राणि बाष्पपूर्णानि दिशो दश ।
ससागरवना घोरा पृथिवी सचराचरा। ॥ ९.६५.४० ॥
Então a terrível terra, com seus mares e florestas, com tudo o que se move e não se move, encheu-se nas dez direções de milhares de pessoas cheias de lágrimas.
9.65.41
चचालाथ सनिर्हादा दिशश्चैवाविलाऽभवन् ।
ते द्रोणपुत्रमासाद्य यथावृत्तं न्यवेदयन्। ॥ ९.६५.४१ ॥
Então, com um rugido, a terra tremeu e as direções escureceram. Aproximando-se do filho de Droṇa, relataram tudo como tinha acontecido.
9.65.42
व्यवहारं गदायुद्धे पार्थिवस्य च पातनम् ।
तदाख्याय ततः सर्वे द्रोणपुत्रस्य भारत। ॥ ९.६५.४२ ॥
Ó Bhārata, tendo relatado a conduta no combate de maça e a queda do rei, todos então falaram ao filho de Droṇa.
9.65.43
वादिका दुःखसन्तप्ताः शोकोपहतचेतसः ।
ध्यात्वा च सुचिरं कालं जग्मुरार्ता यथागतम् ॥ ९.६५.४३ ॥
Atormentados pela dor e com a mente abatida pelo luto, aqueles mensageiros, depois de refletirem por longo tempo, partiram aflitos pelo caminho por onde haviam chegado.