Vālmīki-Rāmāyaṇa · Sarga 1.32
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.32.1
ब्रह्मयोनिर्महानासीत् कुशो नाम महातपाः ।
अक्लिष्टव्रतधर्मज्ञः सज्जनप्रतिपूजकः ॥ १.३२.१ ॥
Aus dem Geschlecht Brahmās stammte ein großer Asket namens Kuśa, der das Dharma der unermüdlichen Gelübde kannte und die Guten ehrte.
1.32.2
स महात्मा कुलीनायां युक्तायां सुमहाबलान् ।
वैदर्भ्यां जनयामास चतुरः सदृशान् सुतान् ॥ १.३२.२ ॥
Jener Großgesinnte zeugte mit der edlen und passenden Prinzessin von Vidarbha vier überaus mächtige Söhne, ihm selbst gleich.
1.32.3
कुशाम्बं कुशनाभं च असूर्तरजसं वसुम् ।
दीप्तियुक्तान् महोत्साहान् क्षत्रधर्मचिकीर्षया ॥ १.३२.३ ॥
Kuśāmba, Kuśanābha, Asūtarajas und Vasu—strahlend und von großem Tatendrang, begierig, das Dharma des Kriegers zu üben.
1.32.4
तानुवाच कुशः पुत्रान् धर्मिष्ठान् सत्यवादिनः ।
क्रियतां पालनं पुत्रा धर्मं प्राप्स्यथ पुष्कलम् ॥ १.३२.४ ॥
Kuśa sprach zu jenen rechtschaffenen, wahrhaftigen Söhnen: „Söhne, übernehmt den Schutz des Reiches; ihr werdet reichliches Dharma erlangen.“
1.32.5
कुशस्य वचनं श्रुत्वा चत्वारो लोकसत्तमाः ।
निवेशं चक्रिरे सर्वे पुराणां नृवरास्तदा ॥ १.३२.५ ॥
Nachdem jene vier besten Männer Kuśas Worte gehört hatten, gründeten sie damals ihre Städte.
1.32.6
कुशाम्बस्तु महातेजाः कौशाम्बीमकरोत् पुरीम् ।
कुशनाभस्तु धर्मात्मा पुरं चक्रे महोदयम् ॥ १.३२.६ ॥
Kuśāmba, von großem Glanz, erbaute die Stadt Kauśāmbī; und Kuśanābha, rechtschaffen im Herzen, schuf eine Stadt von großem Wohlstand.
1.32.7
असूर्तरजसो नाम धर्मारण्यं महीपतिः ।
चक्रे पुरवरं राजा वसुनाम गिरिव्रजम् ॥ १.३२.७ ॥
König Vasu, Herrscher des Dharmāraṇya namens Asūrtarajas, gründete die herrliche Stadt Girivraja.
1.32.8
एषा वसुमती राम वसोस्तस्य महात्मनः ।
एते शैलवराः पञ्च प्रकाशन्ते समन्ततः ॥ १.३२.८ ॥
O Rāma, dies ist das Vasumatī des hochherzigen Vasu; diese fünf herrlichen Berge leuchten ringsum.
1.32.9
सुमागधी नदी रम्या मागधान् विश्रुताऽऽययौ ।
पञ्चानां शैलमुख्यानां मध्ये मालेव शोभते ॥ १.३२.९ ॥
Der liebliche Fluss Sumāgadhī kam herbeigeflossen, berühmt unter den Māgadhas; inmitten der fünf Hauptberge glänzt sie wie eine Girlande.
1.32.10
सैषा हि मागधी राम वसोस्तस्य महात्मनः ।
पूर्वाभिचरिता राम सुक्षेत्रा सस्यमालिनी ॥ १.३२.१० ॥
O Rāma, dies ist in der Tat der Māgadhī-Fluss jenes hochherzigen Vasu; einst bestellt, hat er schöne Felder und ist reich an Ernten.
1.32.11
कुशनाभस्तु राजर्षिः कन्याशतमनुत्तमम् ।
जनयामास धर्मात्मा घृताच्यां रघुनन्दन ॥ १.३२.११ ॥
Der königliche Weise Kuśanābha, o Wonne der Raghus, zeugte mit Ghṛtācī hundert unvergleichliche Töchter.
1.32.12
तास्तु यौवनशालिन्यो रूपवत्यः स्वलङ्कृताः ।
उद्यानभूमिमागम्य प्रावृषीव शतह्रदाः ॥ १.३२.१२ ॥
Diese Töchter, strahlend vor Jugend, schön und wohl geschmückt, kamen auf den Lustgartenplatz und leuchteten wie Blitze in der Regenzeit.
1.32.13
गायन्त्यो नृत्यमानाश्च वादयन्त्यस्तु राघव ।
आमोदं परमं जग्मुर्वराभरणभूषिताः ॥ १.३२.१३ ॥
O Rāghava, singend, tanzend und Instrumente spielend, mit prächtigem Schmuck geschmückt, gelangten sie zu höchster Freude.
1.32.14
अथ ताश्चारुसर्वाङ्ग्यो रूपेणाप्रतिमा भुवि ।
उद्यानभूमिमागम्य तारा इव घनान्तरे ॥ १.३२.१४ ॥
Da kamen jene Frauen mit schönen Gliedern, auf Erden an Schönheit unvergleichlich, zum Garten und leuchteten wie Sterne inmitten der Wolken.
1.32.15
ताः सर्वा गुणसम्पन्ना रूपयौवनसंयुताः ।
दृष्ट्वा सर्वात्मको वायुरिदं वचनमब्रवीत् ॥ १.३२.१५ ॥
Als er alle diese Frauen sah, mit Tugenden begabt und von Schönheit und Jugend erfüllt, sprach Vāyu, der Allgegenwärtige, diese Worte.
1.32.16
अहं वः कामये सर्वा भार्या मम भविष्यथ ।
मानुषस्त्यज्यतां भावो दीर्घमायुरवाप्स्यथ ॥ १.३२.१६ ॥
Ich begehre euch alle; ihr werdet meine Gattinnen sein. Gebt die menschliche Gesinnung auf, so werdet ihr ein langes Leben erlangen.
1.32.17
चलं हि यौवनं नित्यं मानुषेषु विशेषतः ।
अक्षयं यौवनं प्राप्ता अमर्यश्च भविष्यथ ॥ १.३२.१७ ॥
Bei den Menschen ist die Jugend stets vergänglich, besonders. Wenn ihr unvergängliche Jugend erlangt, werdet ihr unsterblich sein.
1.32.18
तस्य तद्वचनं श्रुत्वा वायोरक्लिष्टकर्मणः ।
अपहास्य ततो वाक्यं कन्याशतमथाब्रवीत् ॥ १.३२.१८ ॥
Als die hundert Mädchen diese Worte Vāyus hörten, des Mannes ohne Mühe im Handeln, lachten sie spöttisch und sprachen dann diese Worte.
1.32.19
अन्तश्चरसि भूतानां सर्वेषां सुरसत्तम ।
प्रभावज्ञाश्च ते सर्वाः किमर्थमवमन्यसे ॥ १.३२.१९ ॥
Du wandelst im Innern aller Wesen, Bester der Götter. Warum verachtest du uns alle, die deine Kraft kennen?
1.32.20
कुशनाभसुता देव सर्वाः समस्ताः सुरसत्तम ।
स्थानाच्च्यावयितुं देवं रक्षामस्तु तपो वयम् ॥ १.३२.२० ॥
O Gott, wir alle, die Töchter Kuśanābhas, Bester der Götter, werden unsere Askese bewahren; wir werden nicht zulassen, dass du von deinem Platz verdrängt wirst.
1.32.21
मा भूत् स कालो दुर्मेधः पितरं सत्यवादिनम् ।
अवमन्य स्वधर्मेण स्वयं वरमुपास्महे ॥ १.३२.२१ ॥
O Tor, möge jene Zeit nie kommen, in der wir unseren wahrhaftigen Vater verachten, unsere Pflicht verlassen und selbst einen Gemahl suchen.
1.32.22
पिता हि प्रभुरस्माकं दैवतं परमं च सः ।
यस्य नो दास्यति पिता स नो भर्ता भविष्यति ॥ १.३२.२२ ॥
Unser Vater ist unser Herr und die höchste Gottheit. Wem der Vater uns geben wird, der wird unser Gemahl sein.
1.32.23
तासां तु वचनं श्रुत्वा हरिः परमकोपनः ।
प्रविश्य सर्वगात्राणि बभञ्ज भगवान् प्रभुः ॥ १.३२.२३ ॥
Als Hari (Vāyu) ihre Worte hörte, zornentbrannt, drang er in alle ihre Glieder ein, und der erhabene Herr brach sie.
1.32.24
अरत्निमात्राकृतयो भग्नगात्रा भयार्दिताः ।
ताः कन्या वायुना भग्ना विविशुर्नृपतेर्गृहम् ।
प्रविश्य च सुसम्भ्रान्ताः सलज्जाः सास्रलोचनाः ॥ १.३२.२४ ॥
Auf die Größe einer Elle geschrumpft, mit gebrochenen Gliedern und von Furcht gequält, traten jene Jungfrauen, von Vāyu zerbrochen, in das Haus des Königs ein. Eingetreten, zutiefst verwirrt, beschämt und mit tränenvollen Augen, standen sie dort.
1.32.25
स च ता दयिता भग्नाः कन्याः परमशोभनाः ।
दृष्ट्वा दीनास्तदा राजा सम्भ्रान्त इदमब्रवीत् ॥ १.३२.२५ ॥
Als der König seine geliebten, zerbrochenen, überaus schönen Töchter so betrübt sah, sprach er bestürzt diese Worte.
1.32.26
किमिदं कथ्यतां पुत्र्यः को धर्ममवमन्यते ।
कुब्जाः केन कृताः सर्वाश्चेष्टन्त्यो नाभिभाषथ ।
एवं राजा विनिःश्वस्य समाधिं संदधे ततः ॥ १.३२.२६ ॥
„Töchter, was ist das? Sagt es: Wer hat das Dharma verachtet? Von wem seid ihr alle verkrümmt worden? Ihr regt euch, doch sprecht nicht.“ So sprach der König, seufzte tief und sammelte dann seinen Geist.