Rāmāyaṇa de Vālmīki · Sarga 2.31
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
2.31.1
एवं श्रुत्वा स संवादं लक्ष्मणः पूर्वमागतः।
बाष्पपर्याकुलमुखः शोकं सोढुमशक्नुवन् ॥ २.३१.१ ॥
Assim, tendo ouvido a conversa, Lakṣmaṇa, que chegara antes, com o rosto perturbado pelas lágrimas, não conseguiu suportar a dor.
2.31.2
स भ्रातुश्चरणौ गाढं निपीड्य रघुनन्दनः।
सीतामुवाचातियशां राघवं च महाव्रतम् ॥ २.३१.२ ॥
O deleite dos Raghus, apertando firmemente os pés do irmão, falou à gloriosa Sītā e a Rāghava, o de grandes votos.
2.31.3
यदि गन्तुं कृता बुद्धिर्वनं मृगगजायुतम्।
अहं त्वानुगमिष्यामि वनमग्रे धनुर्धरः ॥ २.३१.३ ॥
Se decidiste ir à floresta, cheia de veados e milhares de elefantes, então eu te seguirei, portando o arco e caminhando à frente.
2.31.4
मया समेतोऽरण्यानि रम्याणि विचरिष्यसि।
पक्षिभिर्मृगयूथैश्च संघुष्टानि समन्ततः ॥ २.३१.४ ॥
Comigo percorrerás as florestas encantadoras, ressoando por todos os lados com aves e rebanhos de veados.
2.31.5
न देवलोकाक्रमणं नामरत्वमहं वृणे।
ऐश्वर्यं चापि लोकानां कामये न त्वया विना ॥ २.३१.५ ॥
Não escolho a conquista do mundo celeste, nem a imortalidade; e sem ti não desejo sequer a soberania sobre os mundos.
2.31.6
एवं ब्रुवाणः सौमित्रिर्वनवासाय निश्चितः।
रामेण बहुभिः सान्त्वैर्निषिद्धः पुनरब्रवीत् ॥ २.३१.६ ॥
Assim falava Saumitri, resolvido ao exílio na floresta; Rāma o deteve com muitas palavras de consolo, e ele voltou a falar.
2.31.7
अनुज्ञातस्तु भवता पूर्वमेव यदस्म्यहम्।
किमिदानीं पुनरपि क्रियते मे निवारणम् ॥ २.३१.७ ॥
Vós já me tínheis concedido a permissão, tal como sou. Por que me é agora novamente proibido?
2.31.8
यदर्थं प्रतिषेधो मे क्रियते गन्तुमिच्छतः।
एतदिच्छामि विज्ञातुं संशयो हि ममानघ ॥ २.३१.८ ॥
Desejo saber por que razão me é proibido, a mim que quero partir. Tenho dúvida, ó sem mácula.
2.31.9
ततोऽब्रवीन्महातेजा रामो लक्ष्मणमग्रतः।
स्थितं प्राग्गामिनं धीरं याचमानं कृताञ्जलिम् ॥ २.३१.९ ॥
Então Rāma, de grande esplendor, falou a Lakṣmaṇa, que estava diante dele, pronto a partir, firme, suplicando de mãos juntas.
2.31.10
स्निग्धो धर्मरतो धीरः सततं सत्पथे स्थितः।
प्रियः प्राणसमो वश्यो विजेयश्च सखा च मे ॥ २.३१.१० ॥
É afetuoso, deleita-se no dharma, é firme, sempre estabelecido no caminho do bem, querido, igual à minha vida, obediente, fácil de conquistar, e meu amigo.
2.31.11
मयाद्य सह सौमित्रे त्वयि गच्छति तद्वनम्।
को भजिष्यति कौसल्यां सुमित्रां वा यशस्विनीम् ॥ २.३१.११ ॥
Ó filho de Sumitrā, se hoje fores comigo para aquela floresta, quem servirá a ilustre Kausalyā ou Sumitrā?
2.31.12
अभिवर्षति कामैर्यः पर्जन्यः पृथिवीमिव।
स कामपाशपर्यस्तो महातेजा महीपतिः ॥ २.३१.१२ ॥
Esse grande soberano da terra, que derrama desejos como a nuvem de chuva derrama sobre a terra, está atado, abatido pelos laços do desejo.
2.31.13
सा हि राज्यमिदं प्राप्य नृपस्याश्वपतेः सुता।
दुःखितानां सपत्नीनां न करिष्यति शोभनम् ॥ २.३१.१३ ॥
Tendo obtido este reino, ela, filha do rei Aśvapati, não tratará bem suas desventuradas co-esposas.
2.31.14
न भरिष्यति कौसल्यां सुमित्रां च सुदुःखिताम्।
भरतो राज्यमासाद्य कैकेय्यां पर्यवस्थितः ॥ २.३१.१४ ॥
Bharata, tendo obtido o reino e permanecendo sob a influência de Kaikeyī, não sustentará Kauśalyā nem a muito aflita Sumitrā.
2.31.15
तामार्यां स्वयमेवेह राजानुग्रहणेन वा।
सौमित्रे भर कौसल्यामुक्तमर्थममुं चर ॥ २.३१.१५ ॥
Ó Saumitri, sustenta tu mesmo essa nobre Kauśalyā aqui, ou pela graça do rei; cumpre este assunto que mencionei.
2.31.16
एवं मयि च ते भक्तिर्भविष्यति सुदर्शिता।
धर्मज्ञगुरुपूजायां धर्मश्चाप्यतुलो महान् ॥ २.३१.१६ ॥
Assim, a tua devoção a mim será bem demonstrada, e na honra aos mestres conhecedores do dharma há também um grande dharma incomparável.
2.31.17
एवं कुरुष्व सौमित्रे मत्कृते रघुनन्दन।
अस्माभिर्विप्रहीणाया मातुर्नो न भवेत् सुखम् ॥ २.३१.१७ ॥
Faz isso por mim, ó Saumitri, alegria dos Raghus; a nossa mãe, privada de nós, não teria felicidade.
2.31.18
एवमुक्तस्तु रामेण लक्ष्मणः श्लक्ष्णया गिरा।
प्रत्युवाच तदा रामं वाक्यज्ञो वाक्यकोविदम् ॥ २.३१.१८ ॥
Assim interpelado por Rāma com palavras gentis, Lakṣmaṇa, conhecedor da fala, respondeu então a Rāma, hábil nas palavras.
2.31.19
तवैव तेजसा वीर भरतः पूजयिष्यति।
कौसल्यां च सुमित्रां च प्रयतो नास्ति संशयः ॥ २.३१.१९ ॥
Ó herói, pelo teu próprio esplendor Bharata honrará Kausalyā e Sumitrā; não há dúvida.
2.31.20
यदि दुःस्थो न रक्षेत भरतो राज्यमुत्तमम्।
प्राप्य दुर्मनसा वीर गर्वेण च विशेषतः ॥ २.३१.२० ॥
Ó herói, se o malintencionado Bharata, tendo obtido este reino supremo, não o proteger, sobretudo com mente perversa e por orgulho—
2.31.21
तमहं दुर्मतिं क्रूरं वधिष्यामि न संशयः।
तत्पक्षानपि तान् सर्वांस्त्रैलोक्यमपि किं तु सा ॥ २.३१.२१ ॥
Aquele cruel de mente perversa eu certamente matarei, sem dúvida; e todos os seus partidários também, mesmo que estejam nos três mundos—e ela?
2.31.22
कौसल्या बिभृयादार्या सहस्रं मद्विधानपि।
यस्याः सहस्रं ग्रामाणां सम्प्राप्तमुपजीविनाम् ॥ २.३१.२२ ॥
A nobre Kausalyā poderia sustentar até mil como eu; ela possui mil aldeias, obtidas para os que vivem dela.
2.31.23
तदात्मभरणे चैव मम मातुस्तथैव च।
पर्याप्ता मद्विधानां च भरणाय मनस्विनी ॥ २.३१.२३ ॥
Portanto, aquela mulher de mente elevada basta para o próprio sustento, para o de minha mãe e até para o de pessoas como eu.
2.31.24
कुरुष्व मामनुचरं वैधर्म्यं नेह विद्यते।
कृतार्थोऽहं भविष्यामि तव चार्थः प्रकल्प्यते ॥ २.३१.२४ ॥
Faze de mim teu seguidor; aqui não há injustiça. Ficarei realizado, e também teu propósito será cumprido.
2.31.25
धनुरादाय सगुणं खनित्रपिटकाधरः।
अग्रतस्ते गमिष्यामि पन्थानं तव दर्शयन् ॥ २.३१.२५ ॥
Empunhando o arco armado, carregando a enxada e o cesto, irei à tua frente mostrando-te o caminho.
2.31.26
आहरिष्यामि ते नित्यं मूलानि च फलानि च।
वन्यानि च तथान्यानि स्वाहार्हाणि तपस्विनाम् ॥ २.३१.२६ ॥
Sempre trarei para ti raízes e frutos, e outras coisas da floresta próprias para as oferendas dos ascetas.
2.31.27
भवांस्तु सह वैदेह्या गिरिसानुषु रंस्यसे।
अहं सर्वं करिष्यामि जाग्रतः स्वपतश्च ते ॥ २.३१.२७ ॥
Tu te deleitarás com Vaidehī nas encostas das montanhas; acordado ou dormindo, farei tudo por ti.
2.31.28
रामस्त्वनेन वाक्येन सुप्रीतः प्रत्युवाच तम्।
व्रजापृच्छस्व सौमित्रे सर्वमेव सुहृज्जनम् ॥ २.३१.२८ ॥
Rāma, muito satisfeito com estas palavras, respondeu-lhe: 'Ó Saumitri, vai e despede-te de todos os teus amigos.'
2.31.29
ये च राज्ञो ददौ दिव्ये महात्मा वरुणः स्वयम्।
जनकस्य महायज्ञे धनुषी रौद्रदर्शने ॥ २.३१.२९ ॥
os dois arcos divinos, terríveis de se ver, que o magnânimo Varuṇa em pessoa deu ao rei no grande sacrifício de Janaka,
2.31.30
अभेद्ये कवचे दिव्ये तूणी चाक्षय्यसायकौ।
आदित्यविमलाभौ द्वौ खड्गौ हेमपरिष्कृतौ ॥ २.३१.३० ॥
duas armaduras divinas impenetráveis, duas aljavas com flechas inesgotáveis e duas espadas brilhantes como o sol puro, adornadas de ouro.
2.31.31
सत्कृत्य निहितं सर्वमेतदाचार्यसद्मनि।
सर्वमायुधमादाय क्षिप्रमाव्रज लक्ष्मण ॥ २.३१.३१ ॥
Lakṣmaṇa, tendo depositado tudo isso com respeito na casa do mestre, pega todas as armas e volta depressa.
2.31.32
स सुहृज्जनमामन्त्र्य वनवासाय निश्चितः।
इक्ष्वाकुगुरुमागम्य जग्राहायुधमुत्तमम् ॥ २.३१.३२ ॥
Resolvido ao exílio na floresta, despediu-se dos amigos, foi ao mestre dos Ikṣvākus e recebeu a excelente arma.
2.31.33
तद् दिव्यं राजशार्दूलः सत्कृतं माल्यभूषितम्।
रामाय दर्शयामास सौमित्रिः सर्वमायुधम् ॥ २.३१.३३ ॥
Saumitri, o tigre entre os reis, mostrou a Rāma todas aquelas armas divinas, honradas e adornadas com guirlandas.
2.31.34
तमुवाचात्मवान् रामः प्रीत्या लक्ष्मणमागतम्।
काले त्वमागतः सौम्य कांक्षिते मम लक्ष्मण ॥ २.३१.३४ ॥
Rāma, senhor de si, disse a Lakṣmaṇa, que chegara com afeto: 'Gentil Lakṣmaṇa, chegaste no momento certo, como eu desejava.'
2.31.35
अहं प्रदातुमिच्छामि यदिदं मामकं धनम्।
ब्राह्मणेभ्यस्तपस्विभ्यस्त्वया सह परंतप ॥ २.३१.३५ ॥
Ó abrasador de inimigos, desejo dar esta minha riqueza, junto contigo, aos brâmanes e aos ascetas.
2.31.36
वसन्तीह दृढं भक्त्या गुरुषु द्विजसत्तमाः।
तेषामपि च मे भूयः सर्वेषां चोपजीविनाम् ॥ २.३१.३६ ॥
Aos melhores dos duas vezes nascidos que aqui habitam firmemente na devoção aos mestres, e novamente a eles, e a todos os que dependem de mim.
2.31.37
वसिष्ठपुत्रं तु सुयज्ञमार्यं
त्वमानयाशु प्रवरं द्विजानाम्।
अपि प्रयास्यामि वनं समस्ता-
नभ्यर्च्य शिष्टानपरान् द्विजातीन् ॥ २.३१.३७ ॥
Traze logo aqui Suyajña, filho de Vasiṣṭha, aquele nobre, o melhor dos duas vezes nascidos. Depois de honrar a todos e aos demais dvijas sábios, partirei para a floresta.