Vālmīki-Rāmāyaṇa · Sarga 2.48
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
2.48.1
तेषामेवम् विष्ण्णानाम्पीडितानामतीव च ।
बाष्पविप्लुतनेत्राणाम् सशोकानाम् मुमूर्षया ॥ २.४८.१ ॥
So waren sie alle tief niedergeschlagen und gequält, die Augen von Tränen getrübt, voller Kummer, als wünschten sie den Tod.
2.48.2
अनुगम्य निवृत्तानाम् रामम् नगर वासिनाम् ।
उद्गतानि इव सत्त्वानि बभूवुर् अमनस्विनाम् ॥ २.४८.२ ॥
Die Bewohner der Stadt, die Rāma gefolgt waren und umkehrten, wurden, als hätten die Lebensgeister die Niedergeschlagenen verlassen.
2.48.3
स्वम् स्वम् निलयम् आगम्य पुत्र दारैः समावृताः ।
अश्रूणि मुमुचुः सर्वे बाष्पेण पिहित आननाः ॥ २.४८.३ ॥
Jeder kehrte in sein eigenes Haus zurück, umgeben von Söhnen und Frauen, und alle vergossen Tränen, die Gesichter von Tränen verhüllt.
2.48.4
न च आहृष्यन् न च अमोदन् वणिजो न प्रसारयन् ।
न च अशोभन्त पण्यानि न अपचन् गृह मेधिनः ॥ २.४८.४ ॥
Die Kaufleute freuten sich nicht und waren nicht froh, sie breiteten ihre Waren nicht aus; die Waren glänzten nicht, und die Hausbewohner kochten nicht.
2.48.5
नष्टम् दृष्ट्वा न अभ्यनन्दन् विपुलम् वा धन आगमम् ।
पुत्रम् प्रथमजम् लब्ध्वा जननी न अभ्यनन्दत ॥ २.४८.५ ॥
Als sie das Verlorene sahen, freuten sich die Menschen nicht, auch nicht über den Zuwachs großen Reichtums; und als die Mutter ihren erstgeborenen Sohn erhielt, freute sie sich nicht.
2.48.6
गृहे गृहे रुदन्त्यः च भर्तारम् गृहम् आगतम् ।
व्यगर्हयन्तः दुह्ख आर्ता वाग्भिस् तोत्रैः इव द्विपान् ॥ २.४८.६ ॥
In jedem Haus schluchzten die Frauen, von Kummer gequält, und machten ihren zurückgekehrten Männern Vorwürfe mit Worten, wie Stachel, die Elefanten treffen.
2.48.7
किम् नु तेषाम् गृहैः कार्यम् किम् दारैः किम् धनेन वा ।
पुत्रैः वा किम् सुखैः वा अपि ये न पश्यन्ति राघवम् ॥ २.४८.७ ॥
Was nützen Häuser, Frauen, Reichtum, Söhne oder Freuden denen, die Rāghava nicht sehen?
2.48.8
एकः सत् पुरुषो लोके लक्ष्मणः सह सीतया ।
यो अनुगच्चति काकुत्स्थम् रामम् परिचरन् वने ॥ २.४८.८ ॥
Auf der Welt gibt es nur einen wahren Mann, Lakṣmaṇa, der zusammen mit Sītā dem Kākutstha Rāma folgt und ihm im Wald dient.
2.48.9
आपगाः कृत पुण्याः ताः पद्मिन्यः च सराम्सि च ।
येषु स्नास्यति काकुत्स्थो विगाह्य सलिलम् शुचि ॥ २.४८.९ ॥
Es gibt geheiligte Flüsse, Lotusteiche und Seen, in denen Kākutstha sich ins reine Wasser tauchen und baden wird.
2.48.10
शोभयिष्यन्ति काकुत्स्थम् अटव्यो रम्य काननाः ।
आपगाः च महा अनूपाः सानुमन्तः च पर्वताः ॥ २.४८.१० ॥
Wälder mit reizvollen Hainen, Flüsse, große Sumpfländer und Berge mit Gipfeln werden Kākutstha schmücken.
2.48.11
काननम् वा अपि शैलम् वा यम् रामः अभिगमिष्यति ।
प्रिय अतिथिम् इव प्राप्तम् न एनम् शक्ष्यन्ति अनर्चितुम् ॥ २.४८.११ ॥
Ob Wald oder Berg — der Ort, zu dem Rāma kommt, wird ihn wie einen lieben, angekommenen Gast nicht ohne Ehrung lassen können.
2.48.12
विचित्र कुसुम आपीडा बहु मन्जलि धारिणः ।
अकाले च अपि मुख्यानि पुष्पाणि च फलानि च ॥ २.४८.१२ ॥
Bäume, mit bunten Blütengirlanden geschmückt und viele Rispen tragend, werden auch zur Unzeit vorzügliche Blüten und Früchte hervorbringen.
2.48.13
अकाले चापि मुख्यानि पुष्पाणि च फलानि च ।
दर्शयिष्यन्ति अनुक्रोशात् गिरयो रामम् आगतम् ॥ २.४८.१३ ॥
Auch außer der Zeit werden die Berge aus Mitgefühl dem angekommenen Rāma die auserlesensten Blumen und Früchte zeigen.
2.48.14
प्रस्रविष्यन्ति तोयानि विमलानि महीधराः ।
विदर्शयन्तः विविधान् भूयः चित्रामः च निर्झरान् ॥ २.४८.१४ ॥
Die Berge werden klare Wasser fließen lassen und immer wieder vielfältige, wunderbare Bergbäche zeigen.
2.48.15
पादपाः पर्वत अग्रेषु रमयिष्यन्ति राघवम् ।
यत्र रामः भयम् न अत्र न अस्ति तत्र पराभवः ॥ २.४८.१५ ॥
Die Bäume auf den Bergkuppen werden Rāghava erfreuen. Wo Rāma ist, gibt es weder Furcht noch Niederlage.
2.48.16
स हि शूरः महा बाहुः पुत्रः दशरथस्य च ।
पुरा भवति नो दूरात् अनुगच्चाम राघवम् ॥ २.४८.१६ ॥
Er ist tapfer, mächtigarmig und ein Sohn Daśarathas; früher war er uns nahe. Folgen wir Rāghava aus der Ferne.
2.48.17
पादच् चाया सुखा भर्तुस् तादृशस्य महात्मनः ।
स हि नाथो जनस्य अस्य स गतिः स परायणम् ॥ २.४८.१७ ॥
Süß ist der Schatten der Füße eines solch großherzigen Herrn. Er ist der Beschützer dieses Volkes, seine Zuflucht, sein höchster Halt.
2.48.19
वयम् परिचरिष्यामः सीताम् यूयम् तु राघवम् ।
युष्माकम् राघवो अरण्ये योग क्षेमम् विधास्यति ।
सीता नारी जनस्य अस्य योग क्षेमम् करिष्यति ॥ २.४८.१९ ॥
Wir werden Sītā dienen, ihr aber dient Rāghava. Im Wald wird Rāghava für euer Wohl und Heil sorgen; Sītā wird als Frau unter diesem Volk für deren Wohl und Heil sorgen.
2.48.20
को न्व् अनेन अप्रतीतेन स उत्कण्ठित जनेन च ।
सम्प्रीयेत अमनोज्ञेन वासेन हृत चेतसा ॥ २.४८.२० ॥
Wer könnte sich an dieser unangenehmen Wohnstatt erfreuen, unter diesen unzufriedenen, unerfreulichen Menschen, in dieser Wohnstatt, die das Herz geraubt hat?
2.48.21
कैकेय्या यदि चेद् राज्यम् स्यात् अधर्म्यम् अनाथवत् ।
न हि नो जीवितेन अर्थः कुतः पुत्रैः कुतः धनैः ॥ २.४८.२१ ॥
Sollte das Königreich an Kaikeyī fallen, wäre es unrechtmäßig und wie eines ohne Beschützer; was nützt uns dann das Leben, was die Söhne, was der Reichtum?
2.48.22
यया पुत्रः च भर्ता च त्यक्ताव् ऐश्वर्य कारणात् ।
कम् सा परिहरेद् अन्यम् कैकेयी कुल पाम्सनी ॥ २.४८.२२ ॥
Sie, die um der Herrschaft willen Sohn und Gatten verstieß, Kaikeyī, Schandfleck der Sippe, wen sollte sie sonst meiden?
2.48.23
कैकेय्या न वयम् राज्ये भृतका निवसेमहि ।
जीवन्त्या जातु जीवन्त्यः पुत्रैः अपि शपामहे ॥ २.४८.२३ ॥
Solange Kaikeyī lebt, werden wir niemals in ihrem Reich als Lohnknechte wohnen; auch lebend schwören wir es bei unseren Söhnen.
2.48.24
या पुत्रम् पार्थिव इन्द्रस्य प्रवासयति निर्घृणा ।
कः ताम् प्राप्य सुखम् जीवेद् अधर्म्याम् दुष्ट चारिणीम् ॥ २.४८.२४ ॥
Wer könnte glücklich leben, wenn er jene erlangt hat, die unbarmherzig den Sohn des Königs der Könige verbannt, die Unrechtmäßige von bösem Wandel?
2.48.25
उपद्रुतमिदम् सर्वमनालम्बमनायकम् ।
कैकेय्या हि कृते सर्वम् विनाशमुपयास्यति ॥ २.४८.२५ ॥
Dies alles ist von Unheil heimgesucht, ohne Stütze und ohne Führer; wegen Kaikeyī wird alles zugrunde gehen.
2.48.26
न हि प्रव्रजिते रामे जीविष्यति मही पतिः ।
मृते दशरथे व्यक्तम् विलोपः तत् अनन्तरम् ॥ २.४८.२६ ॥
Wenn Rāma ins Exil geht, wird der Herrscher der Erde nicht leben. Nach dem Tod Daśarathas wird danach offensichtlich der Untergang folgen.
2.48.27
ते विषम् पिबत आलोड्य क्षीण पुण्याः सुदुर्गताः ।
राघवम् वा अनुगच्चध्वम् अश्रुतिम् वा अपि गच्चत ॥ २.४८.२७ ॥
Rührt Gift und trinkt es, ihr, deren Verdienst erschöpft und die tief elend seid; entweder folgt dem Rāghava, oder geht an einen unerhörten Ort.
2.48.28
मिथ्या प्रव्राजितः रामः सभार्यः सह लक्ष्मणः ।
भरते सम्निषृष्टाः स्मः सौनिके पशवो यथा ॥ २.४८.२८ ॥
Zu Unrecht wurde Rāma mit seiner Gemahlin und mit Lakṣmaṇa verbannt; wir sind Bharata überantwortet worden, wie Tiere dem Schlächter überlassen werden.
2.48.29
पूर्णचन्द्राननः श्यामो गूढजत्रुररिंदमः ।
आजानुबाहुः पद्माक्षो रामो लक्ष्मनपूर्वजः ॥ २.४८.२९ ॥
Rāma, mit mondvollem Gesicht, dunkel von Hautfarbe, mit verborgenen Schlüsselbeinen, Bezwinger der Feinde, langarmig mit bis zu den Knien reichenden Armen, lotusäugig, der ältere Bruder Lakṣmaṇas.
2.48.30
पूर्वाभिभाषी मधुरः सत्यवादी महाबलः ।
सौम्यः सर्वस्य लोकस्य चन्द्रवत्प्रियदर्शनः ॥ २.४८.३० ॥
Er, der zuerst spricht, süß, wahrhaftig, sehr mächtig, sanft gegenüber aller Welt, angenehm anzusehen wie der Mond.
2.48.31
नूनम् पुरुषशार्दूलो मत्तमातङ्गविक्रमः ।
शोभयुश्यत्यरण्यानि विचरन् स महारथः ॥ २.४८.३१ ॥
Gewiss wird jener Tiger unter den Menschen, von der Tapferkeit eines brünstigen Elefanten, jener große Wagenkämpfer, durch die Wälder wandernd, sie schmücken.
2.48.32
तास्तथा विलपन्त्यस्तु नगरे नागरस्त्रियः ।
चुक्रुशुर्दुःखसम्तप्तामृत्योरिव भयागमे ॥ २.४८.३२ ॥
So klagend schrien die Frauen der Bürger in der Stadt auf, von Kummer gequält, als käme die Angst vor dem Tod.
2.48.33
इत्येव विलपन्तीनाम् स्त्रीणाम् वेश्मसु राघवम् ।
जगामास्तम् दिनकरो रजनी चाभ्यवर्तत ॥ २.४८.३३ ॥
Während die Frauen in den Häusern so um Rāghava klagten, ging die Sonne unter, und die Nacht nahte.
2.48.34
नष्टज्वलनसम्पाता प्रशान्ताध्यायसत्कथा ।
तिमिरेणाभिलिप्तेव तदा सा नगरी बभौ ॥ २.४८.३४ ॥
Jene Stadt, deren Feuer und Versammlungen erloschen und deren Studium und gute Gespräche verstummt waren, glänzte damals, als wäre sie mit Finsternis bestrichen.
2.48.35
उपशान्तवणिक्पण्या नष्टहर्षा निराश्रया ।
अयोध्या नगरी चासीन्नष्टतारमिवाम्बरम् ॥ २.४८.३५ ॥
Mit verstummtem Handel und verlorener Freude wurde Ayodhyā eine Stadt ohne Zuflucht, wie der Himmel, dessen Sterne verschwunden sind.
2.48.36
तथा स्त्रियो राम निमित्तम् आतुरा ।
यथा सुते भ्रातरि वा विवासिते ।
विलप्य दीना रुरुदुर् विचेतसः ।
सुतैः हि तासाम् अधिको हि सो अभवत् ॥ २.४८.३६ ॥
O Rāma, die Frauen waren um deinetwillen betrübt, wie man es ist, wenn ein Sohn oder Bruder verbannt wird; elend und verwirrt klagten und weinten sie, denn er war ihnen lieber als ihre eigenen Söhne.
2.48.37
प्रशान्तगीतोत्सव नृत्तवादना ।
व्यपास्तहर्षा पिहितापणोदया ।
तदा ह्ययोध्या नगरी बभूव सा ।
महार्णवः सम्क्षपितोदको यथा ॥ २.४८.३७ ॥
Mit verstummten Gesängen, Festen, Tänzen und Musik, verbannter Freude und geschlossenen Läden, wurde Ayodhyā da wie ein großer Ozean, dessen Wasser versiegt ist.