Rāmāyaṇa de Vālmīki · Sarga 2.48
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
2.48.1
तेषामेवम् विष्ण्णानाम्पीडितानामतीव च ।
बाष्पविप्लुतनेत्राणाम् सशोकानाम् मुमूर्षया ॥ २.४८.१ ॥
Assim, todos eles, profundamente abatidos e aflitos, com os olhos turvos de lágrimas, cheios de tristeza, como se desejassem morrer.
2.48.2
अनुगम्य निवृत्तानाम् रामम् नगर वासिनाम् ।
उद्गतानि इव सत्त्वानि बभूवुर् अमनस्विनाम् ॥ २.४८.२ ॥
Os habitantes da cidade que haviam seguido Rāma e voltaram ficaram como se o sopro vital tivesse deixado os abatidos.
2.48.3
स्वम् स्वम् निलयम् आगम्य पुत्र दारैः समावृताः ।
अश्रूणि मुमुचुः सर्वे बाष्पेण पिहित आननाः ॥ २.४८.३ ॥
Cada um voltou para a sua própria casa, cercado de filhos e esposas, e todos derramaram lágrimas, com os rostos cobertos de pranto.
2.48.4
न च आहृष्यन् न च अमोदन् वणिजो न प्रसारयन् ।
न च अशोभन्त पण्यानि न अपचन् गृह मेधिनः ॥ २.४८.४ ॥
Os mercadores não se alegraram nem ficaram contentes, nem estenderam suas mercadorias; as mercadorias não brilharam, e os chefes de família não cozinharam.
2.48.5
नष्टम् दृष्ट्वा न अभ्यनन्दन् विपुलम् वा धन आगमम् ।
पुत्रम् प्रथमजम् लब्ध्वा जननी न अभ्यनन्दत ॥ २.४८.५ ॥
Ao ver o que se perdera, o povo não se alegrou, nem com a chegada de grande riqueza; tendo obtido seu filho primogênito, a mãe não se alegrou.
2.48.6
गृहे गृहे रुदन्त्यः च भर्तारम् गृहम् आगतम् ।
व्यगर्हयन्तः दुह्ख आर्ता वाग्भिस् तोत्रैः इव द्विपान् ॥ २.४८.६ ॥
Em cada casa, as mulheres em pranto, atormentadas pela dor, censuravam com palavras seus maridos que voltavam, como ferrões que picam elefantes.
2.48.7
किम् नु तेषाम् गृहैः कार्यम् किम् दारैः किम् धनेन वा ।
पुत्रैः वा किम् सुखैः वा अपि ये न पश्यन्ति राघवम् ॥ २.४८.७ ॥
De que servem casas, esposas, riquezas, filhos ou prazeres a quem não vê Rāghava?
2.48.8
एकः सत् पुरुषो लोके लक्ष्मणः सह सीतया ।
यो अनुगच्चति काकुत्स्थम् रामम् परिचरन् वने ॥ २.४८.८ ॥
No mundo há um só homem verdadeiro, Lakṣmaṇa, que, junto com Sītā, segue Kākutstha Rāma, servindo-o na floresta.
2.48.9
आपगाः कृत पुण्याः ताः पद्मिन्यः च सराम्सि च ।
येषु स्नास्यति काकुत्स्थो विगाह्य सलिलम् शुचि ॥ २.४८.९ ॥
Há rios tornados sagrados, lagoas de lótus e lagos, nos quais Kākutstha mergulhará na água pura e se banhará.
2.48.10
शोभयिष्यन्ति काकुत्स्थम् अटव्यो रम्य काननाः ।
आपगाः च महा अनूपाः सानुमन्तः च पर्वताः ॥ २.४८.१० ॥
Florestas de bosques encantadores, rios, grandes pântanos e montanhas com seus cumes adornarão Kākutstha.
2.48.11
काननम् वा अपि शैलम् वा यम् रामः अभिगमिष्यति ।
प्रिय अतिथिम् इव प्राप्तम् न एनम् शक्ष्यन्ति अनर्चितुम् ॥ २.४८.११ ॥
Seja floresta ou montanha, o lugar a que Rāma chegar, como a um caro hóspede que chegou, não poderá deixar de honrá-lo.
2.48.12
विचित्र कुसुम आपीडा बहु मन्जलि धारिणः ।
अकाले च अपि मुख्यानि पुष्पाणि च फलानि च ॥ २.४८.१२ ॥
Árvores adornadas com guirlandas variegadas de flores, carregando muitos cachos, darão excelentes flores e frutos mesmo fora de época.
2.48.13
अकाले चापि मुख्यानि पुष्पाणि च फलानि च ।
दर्शयिष्यन्ति अनुक्रोशात् गिरयो रामम् आगतम् ॥ २.४८.१३ ॥
Mesmo fora de época, as montanhas, por compaixão, mostrarão a Rāma, que chegou, as melhores flores e frutos.
2.48.14
प्रस्रविष्यन्ति तोयानि विमलानि महीधराः ।
विदर्शयन्तः विविधान् भूयः चित्रामः च निर्झरान् ॥ २.४८.१४ ॥
As montanhas farão correr águas puras e mostrarão repetidamente diversos riachos maravilhosos.
2.48.15
पादपाः पर्वत अग्रेषु रमयिष्यन्ति राघवम् ।
यत्र रामः भयम् न अत्र न अस्ति तत्र पराभवः ॥ २.४८.१५ ॥
As árvores nos cumes das montanhas deleitarão Rāghava. Onde está Rāma, não há medo nem derrota.
2.48.16
स हि शूरः महा बाहुः पुत्रः दशरथस्य च ।
पुरा भवति नो दूरात् अनुगच्चाम राघवम् ॥ २.४८.१६ ॥
Ele é bravo, de braços poderosos e filho de Daśaratha; outrora esteve perto de nós. Sigamos Rāghava de longe.
2.48.17
पादच् चाया सुखा भर्तुस् तादृशस्य महात्मनः ।
स हि नाथो जनस्य अस्य स गतिः स परायणम् ॥ २.४८.१७ ॥
Doce é a sombra dos pés de um senhor tão magnânimo. Ele é o protetor deste povo, seu refúgio, seu apoio supremo.
2.48.19
वयम् परिचरिष्यामः सीताम् यूयम् तु राघवम् ।
युष्माकम् राघवो अरण्ये योग क्षेमम् विधास्यति ।
सीता नारी जनस्य अस्य योग क्षेमम् करिष्यति ॥ २.४८.१९ ॥
Nós serviremos Sītā, e vós servi Rāghava. Na floresta, Rāghava cuidará do vosso bem-estar e segurança; Sītā, como mulher entre este povo, cuidará do bem-estar e da segurança deles.
2.48.20
को न्व् अनेन अप्रतीतेन स उत्कण्ठित जनेन च ।
सम्प्रीयेत अमनोज्ञेन वासेन हृत चेतसा ॥ २.४८.२० ॥
Quem poderia se alegrar nesta morada desagradável, entre essas pessoas descontentes e pouco agradáveis, nesta morada que roubou o coração?
2.48.21
कैकेय्या यदि चेद् राज्यम् स्यात् अधर्म्यम् अनाथवत् ।
न हि नो जीवितेन अर्थः कुतः पुत्रैः कुतः धनैः ॥ २.४८.२१ ॥
Se o reino caísse nas mãos de Kaikeyī, seria injusto e como algo sem protetor; então, que proveito temos da vida, dos filhos, da riqueza?
2.48.22
यया पुत्रः च भर्ता च त्यक्ताव् ऐश्वर्य कारणात् ।
कम् सा परिहरेद् अन्यम् कैकेयी कुल पाम्सनी ॥ २.४८.२२ ॥
Ela, que por causa do poder abandonou filho e marido, Kaikeyī, mácula da família, a quem mais ela não abandonaria?
2.48.23
कैकेय्या न वयम् राज्ये भृतका निवसेमहि ।
जीवन्त्या जातु जीवन्त्यः पुत्रैः अपि शपामहे ॥ २.४८.२३ ॥
Enquanto Kaikeyī viver, jamais habitaremos seu reino como assalariados; mesmo vivos, juramos por nossos filhos.
2.48.24
या पुत्रम् पार्थिव इन्द्रस्य प्रवासयति निर्घृणा ।
कः ताम् प्राप्य सुखम् जीवेद् अधर्म्याम् दुष्ट चारिणीम् ॥ २.४८.२४ ॥
Quem poderia viver feliz tendo aquela que, impiedosa, expulsa o filho do senhor dos reis, a injusta de conduta perversa?
2.48.25
उपद्रुतमिदम् सर्वमनालम्बमनायकम् ।
कैकेय्या हि कृते सर्वम् विनाशमुपयास्यति ॥ २.४८.२५ ॥
Tudo isto está assolado pela calamidade, sem apoio e sem guia; por causa de Kaikeyī, tudo chegará à ruína.
2.48.26
न हि प्रव्रजिते रामे जीविष्यति मही पतिः ।
मृते दशरथे व्यक्तम् विलोपः तत् अनन्तरम् ॥ २.४८.२६ ॥
Se Rāma for exilado, o senhor da terra não viverá. Depois da morte de Daśaratha, a ruína certamente virá em seguida.
2.48.27
ते विषम् पिबत आलोड्य क्षीण पुण्याः सुदुर्गताः ।
राघवम् वा अनुगच्चध्वम् अश्रुतिम् वा अपि गच्चत ॥ २.४८.२७ ॥
Misturem veneno e bebam, vós cujo mérito se esgotou e que estais profundamente desgraçados; ou sigam o Rāghava, ou vão a algum lugar nunca ouvido.
2.48.28
मिथ्या प्रव्राजितः रामः सभार्यः सह लक्ष्मणः ।
भरते सम्निषृष्टाः स्मः सौनिके पशवो यथा ॥ २.४८.२८ ॥
Falsamente, Rāma foi exilado com sua esposa e com Lakṣmaṇa; fomos entregues a Bharata, como animais entregues ao açougueiro.
2.48.29
पूर्णचन्द्राननः श्यामो गूढजत्रुररिंदमः ।
आजानुबाहुः पद्माक्षो रामो लक्ष्मनपूर्वजः ॥ २.४८.२९ ॥
Rāma, de rosto como lua cheia, tez escura, clavículas ocultas, subjugador de inimigos, de braços longos que alcançam os joelhos, olhos de lótus, o irmão mais velho de Lakṣmaṇa.
2.48.30
पूर्वाभिभाषी मधुरः सत्यवादी महाबलः ।
सौम्यः सर्वस्य लोकस्य चन्द्रवत्प्रियदर्शनः ॥ २.४८.३० ॥
Ele, que fala primeiro, doce, veraz, muito poderoso, gentil com todo o mundo, agradável de ver como a lua.
2.48.31
नूनम् पुरुषशार्दूलो मत्तमातङ्गविक्रमः ।
शोभयुश्यत्यरण्यानि विचरन् स महारथः ॥ २.४८.३१ ॥
Certamente aquele tigre entre os homens, de valor de elefante em cio, aquele grande condutor de carro, errando pelas florestas, as adornará.
2.48.32
तास्तथा विलपन्त्यस्तु नगरे नागरस्त्रियः ।
चुक्रुशुर्दुःखसम्तप्तामृत्योरिव भयागमे ॥ २.४८.३२ ॥
Assim lamentando-se, as mulheres dos cidadãos da cidade gritaram, atormentadas pela dor, como se chegasse o temor da morte.
2.48.33
इत्येव विलपन्तीनाम् स्त्रीणाम् वेश्मसु राघवम् ।
जगामास्तम् दिनकरो रजनी चाभ्यवर्तत ॥ २.४८.३३ ॥
Enquanto as mulheres nas casas lamentavam assim por Rāghava, o sol se pôs e a noite se aproximou.
2.48.34
नष्टज्वलनसम्पाता प्रशान्ताध्यायसत्कथा ।
तिमिरेणाभिलिप्तेव तदा सा नगरी बभौ ॥ २.४८.३४ ॥
Aquela cidade, com seus fogos e reuniões extintos e seu estudo e boas conversas silenciados, brilhou então como se estivesse untada de trevas.
2.48.35
उपशान्तवणिक्पण्या नष्टहर्षा निराश्रया ।
अयोध्या नगरी चासीन्नष्टतारमिवाम्बरम् ॥ २.४८.३५ ॥
Com o comércio e os negócios apaziguados e a alegria perdida, Ayodhyā tornou-se uma cidade sem refúgio, como o céu com suas estrelas desaparecidas.
2.48.36
तथा स्त्रियो राम निमित्तम् आतुरा ।
यथा सुते भ्रातरि वा विवासिते ।
विलप्य दीना रुरुदुर् विचेतसः ।
सुतैः हि तासाम् अधिको हि सो अभवत् ॥ २.४८.३६ ॥
Ó Rāma, as mulheres ficaram aflitas por tua causa, como ficamos quando um filho ou irmão é exilado; miseráveis e desorientadas, lamentaram-se e choraram, pois ele lhes era mais querido que os próprios filhos.
2.48.37
प्रशान्तगीतोत्सव नृत्तवादना ।
व्यपास्तहर्षा पिहितापणोदया ।
तदा ह्ययोध्या नगरी बभूव सा ।
महार्णवः सम्क्षपितोदको यथा ॥ २.४८.३७ ॥
Com seus cantos, festas, danças e música silenciados, sua alegria afastada, suas lojas fechadas e o comércio interrompido, Ayodhyā tornou-se então como um grande oceano cujas águas foram drenadas.