Vālmīki-Rāmāyaṇa · Sarga 2.52
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
2.52.1
प्रभातायाम् तु शर्वर्याम् पृथु वृक्षा महा यशाः ।
उवाच रामः सौमित्रिम् लक्ष्मणम् शुभ लक्षणम् ॥ २.५२.१ ॥
Als die Nacht zum Morgen wurde, sprach Rāma von großem Ruhm zu Lakṣmaṇa, dem Sohn Sumitrās mit den glückverheißenden Zeichen.
2.52.2
भास्कर उदय कालो अयम् गता भगवती निशा ।
असौ सुकृष्णो विहगः कोकिलः तात कूजति ॥ २.५२.२ ॥
Dies ist die Zeit des Sonnenaufgangs; die gesegnete Nacht ist vergangen. Lieber, jener sehr dunkle Vogel, der Kuckuck, ruft.
2.52.3
बर्हिणानाम् च निर्घोषः श्रूयते नदताम् वने ।
तराम जाह्नवीम् सौम्य शीघ्रगाम् सागरम् गमाम् ॥ २.५२.३ ॥
Im Wald ist das Geschrei der rufenden Pfauen zu hören. Sanfter, lass uns die schnell fließende Gaṅgā überqueren und zum Meer gehen.
2.52.4
विज्ञाय रामस्य वचः सौमित्रिर् मित्र नन्दनः ।
गुहम् आमन्त्र्य सूतम् च सो अतिष्ठद् भ्रातुर् अग्रतः ॥ २.५२.४ ॥
Nachdem er Rāmas Worte verstanden hatte, sprach Saumitri, die Freude seines Freundes, Guha und den Wagenlenker an und stellte sich dann vor seinen älteren Bruder.
2.52.5
स तु रामस्य वचनम् निशम्य प्रतिगृह्य च ।
स्थपतिस्तूर्णमाहुय सचिवानिदमब्रवीत् ॥ २.५२.५ ॥
Nachdem er Rāmas Worte gehört und angenommen hatte, rief er rasch den Baumeister und sprach zu seinen Ministern dies.
2.52.6
अस्य वाहनसम्युक्ताम् कर्णग्राहवतीम् शुभाम् ।
सुप्रताराम् दृढाम् तीर्खे शीग्रम् नावमुपाहर ॥ २.५२.६ ॥
An der Furt dieses Flusses bringt schnell ein schönes, festes Boot, mit Steuer und Griffen versehen, leicht zu überqueren.
2.52.7
तम् निशम्य समादेशम् गुहामात्यगणो महान् ।
उपोह्य रुचिराम् नावम् गुहाय प्रत्यवेदयत् ॥ २.५२.७ ॥
Als die große Schar der Minister Guhas diesen Befehl vernahm, rüstete sie das schöne Boot und meldete es Guha.
2.52.8
ततः सप्राञ्जलिर्भूत्वा गुहो राघवमब्रवीत् ।
उपस्थितेयम् नौर्देव भूयः किम् करवाणि ते ॥ २.५२.८ ॥
Dann sprach Guha mit gefalteten Händen zu Rāghava: »O Herr, dieses Boot steht bereit; was soll ich noch für dich tun?«
2.52.9
तवामरसुतप्रख्य तर्तुम् सागरगाम् नदीम् ।
नौरियम् पुरुषव्याग्र ताम् त्वमारोह सुव्रत ॥ २.५२.९ ॥
O du, dem Sohn der Unsterblichen gleich, dieses Boot ist für dich, um den zum Meer strömenden Fluss zu überqueren. O bester der Männer, o du mit festen Gelübden, steig hinauf.
2.52.10
अथोवाच महातेजा रामो गुहमिदम् वचः ।
कृतकामोऽस्मि भवता शीघ्रमारोप्यतामिति ॥ २.५२.१० ॥
Da sprach Rāma von großer Strahlkraft diese Worte zu Guha: »Durch dich ist mein Wunsch erfüllt; möge man uns rasch darauf einschiffen.«
2.52.11
ततः कलापान् सम्नह्य खड्गौ बद्ध्वा च धन्विनौ ।
जग्मतुर् येन तौ गन्गाम् सीतया सह राघवौ ॥ २.५२.११ ॥
Dann, nachdem sie die Köcher umgelegt und die Schwerter gegürtet hatten, zogen die beiden bogenbewaffneten Rāghavas mit Sītā zum Gaṅgā.
2.52.12
रामम् एव तु धर्मज्ञम् उपगम्य विनीतवत् ।
किम् अहम् करवाणि इति सूतः प्रान्जलिर् अब्रवीत् ॥ २.५२.१२ ॥
Demütig zu Rāma, dem Kenner des Dharma, tretend, sprach der Wagenlenker mit gefalteten Händen: »Was soll ich tun?«
2.52.13
ततोऽब्रवीद्दाशरथिः सुमन्त्रम् ।
स्पृशन् करेणोत्तमदक्षिणेन ।
सुमन्त्र शीघ्रम् पुनरेव याहि ।
राज्ञः सकाशे भवचाप्रमत्तः ॥ २.५२.१३ ॥
Da sprach Rāma, Sohn des Daśaratha, zu Sumantra und berührte ihn mit seiner trefflichen rechten Hand: Sumantra, kehre schnell zum König zurück und sei achtsam.
2.52.14
निवर्तस्व इति उवाच एनम् एतावद्द् हि कृतम् मम ।
रथम् विहाय पद्भ्याम् तु गमिष्यामि महावनम् ॥ २.५२.१४ ॥
Er sagte zu ihm: Kehre um; dies genügt mir. Ich lasse den Wagen zurück und gehe zu Fuß in den großen Wald.
2.52.15
आत्मानम् तु अभ्यनुज्ञातम् अवेक्ष्य आर्तः स सारथिः ।
सुमन्त्रः पुरुष व्याघ्रम् ऐक्ष्वाकम् इदम् अब्रवीत् ॥ २.५२.१५ ॥
Als er sah, dass ihm Urlaub gewährt war, sprach der betrübte Wagenlenker Sumantra diese Worte zu Rāma aus dem Geschlecht der Ikṣvākus, dem Tiger unter den Menschen.
2.52.16
न अतिक्रान्तम् इदम् लोके पुरुषेण इह केनचित् ।
तव सभ्रातृ भार्यस्य वासः प्राकृतवद् वने ॥ २.५२.१६ ॥
Kein Mensch in dieser Welt hat dies je überschritten: dass du mit deinem Bruder und deiner Gattin wie gewöhnliche Menschen im Wald wohnst.
2.52.17
न मन्ये ब्रह्म चर्ये अस्ति स्वधीते वा फल उदयः ।
मार्दव आर्जवयोः वा अपि त्वाम् चेद् व्यसनम् आगतम् ॥ २.५२.१७ ॥
Ich glaube nicht, dass es Früchte gibt in Keuschheit oder im Vedastudium, auch nicht in Sanftmut und Redlichkeit, wenn dich ein solches Unglück getroffen hat.
2.52.18
सह राघव वैदेह्या भ्रात्रा चैव वने वसन् ।
त्वम् गतिम् प्राप्स्यसे वीर त्रीम्ल् लोकाम्स् तु जयन्न् इव ॥ २.५२.१८ ॥
Rāghava, im Wald wohnend mit Vaidehī und deinem Bruder, o Held, wirst du dein Ziel erreichen, wie einer, der die drei Welten erobert.
2.52.19
वयम् खलु हता राम ये तया अपि उपवन्चिताः ।
कैकेय्या वशम् एष्यामः पापाया दुह्ख भागिनः ॥ २.५२.१९ ॥
Rāma, wir sind wahrhaftig verloren, wir, die auch von ihr getäuscht wurden. Unter die Macht der sündigen Kaikeyī geraten, werden wir Teilhaber des Leidens sein.
2.52.20
दृष्ट्वा दुर गतम् रामम् दुह्ख आर्तः रुरुदे चिरम् ॥ २.५२.२० ॥
Als er sah, wie Rāma fern entschwand, weinte er, von Schmerz gequält, lange.
2.52.21
ततः तु विगते बाष्पे सूतम् स्पृष्ट उदकम् शुचिम् ।
रामः तु मधुरम् वाक्यम् पुनः पुनर् उवाच तम् ॥ २.५२.२१ ॥
Als die Tränen versiegt waren, berührte Rāma reines Wasser und sprach immer wieder süße Worte zum Wagenlenker.
2.52.22
इक्ष्वाकूणाम् त्वया तुल्यम् सुहृदम् न उपलक्षये ।
यथा दशरथो राजा माम् न शोचेत् तथा कुरु ॥ २.५२.२२ ॥
Unter den Ikṣvākus sehe ich keinen Freund, der dir gleicht. Handle so, dass König Daśaratha nicht um mich trauern möge.
2.52.23
शोक उपहत चेताः च वृद्धः च जगती पतिः ।
काम भार अवसन्नः च तस्मात् एतत् ब्रवीमि ते ॥ २.५२.२३ ॥
Der König, Herr der Erde, ist im Herzen vom Kummer getroffen, alt und von der Last des Verlangens niedergedrückt; darum sage ich dir dies.
2.52.24
यद् यद् आज्ञापयेत् किम्चित् स महात्मा मही पतिः ।
कैकेय्याः प्रिय काम अर्थम् कार्यम् तत् अविकान्क्षया ॥ २.५२.२४ ॥
Was immer der großherzige Herr der Erde befiehlt, das ist ohne Zögern zu tun, um Kaikeyī zu gefallen.
2.52.25
एतत् अर्थम् हि राज्यानि प्रशासति नर ईश्वराः ।
यद् एषाम् सर्व कृत्येषु मनो न प्रतिहन्यते ॥ २.५२.२५ ॥
Eben dazu regieren die Könige ihre Reiche: damit ihr Geist in all ihren Angelegenheiten nicht gehindert wird.
2.52.26
यद्यथा स महा राजो न अलीकम् अधिगच्चति ।
न च ताम्यति दुह्खेन सुमन्त्र कुरु तत् तथा ॥ २.५२.२६ ॥
O Sumantra, tue so, dass der große König weder in Unwahrheit verfällt noch vom Kummer verzehrt wird.
2.52.27
अदृष्ट दुह्खम् राजानम् वृद्धम् आर्यम् जित इन्द्रियम् ।
ब्रूयाः त्वम् अभिवाद्य एव मम हेतोर् इदम् वचः ॥ २.५२.२७ ॥
O Sumantra, nachdem du den König gegrüßt hast, der den Kummer nie erfahren hat, alt, edel und seiner Sinne Herr ist, sollst du diese Worte um meinetwillen sprechen.
2.52.28
न एव अहम् अनुशोचामि लक्ष्मणो न च मैथिली ।
अयोध्यायाः च्युताः च इति वने वत्स्यामह इति वा ॥ २.५२.२८ ॥
Ich trauere nicht, weder Lakṣmaṇa noch Maithilī, darüber, von Ayodhyā getrennt und im Wald zu wohnen.
2.52.29
चतुर् दशसु वर्षेषु निवृत्तेषु पुनः पुनः ।
लक्ष्मणम् माम् च सीताम् च द्रक्ष्यसि क्षिप्रम् आगतान् ॥ २.५२.२९ ॥
Wenn die vierzehn Jahre vergangen sind, wirst du bald Lakṣmaṇa, mich und Sītā zurückgekehrt sehen.
2.52.30
एवम् उक्त्वा तु राजानम् मातरम् च सुमन्त्र मे ।
अन्याः च देवीः सहिताः कैकेयीम् च पुनः पुनः ॥ २.५२.३० ॥
O Sumantra, nachdem du so immer wieder zum König, zu meiner Mutter, zu den anderen Königinnen gemeinsam und zu Kaikeyī gesprochen hast.
2.52.31
आरोग्यम् ब्रूहि कौसल्याम् अथ पाद अभिवन्दनम् ।
सीताया मम च आर्यस्य वचनाल् लक्ष्मणस्य च ॥ २.५२.३१ ॥
Sage Kausalyā meine Gesundheit und verneige dich zu ihren Füßen; ebenso von Sītā, von mir und auf das Wort des Edlen hin von Lakṣmaṇa.
2.52.32
ब्रूयाः च हि महा राजम् भरतम् क्षिप्रम् आनय ।
आगतः च अपि भरतः स्थाप्यो नृप मते पदे ॥ २.५२.३२ ॥
Sage dem großen König, er möge Bharata schnell zurückrufen; und wenn Bharata gekommen ist, o König, soll er nach deinem Urteil in jenes Amt eingesetzt werden.
2.52.33
भरतम् च परिष्वज्य यौवराज्ये अभिषिच्य च ।
अस्मत् सम्तापजम् दुह्खम् न त्वाम् अभिभविष्यति ॥ २.५२.३३ ॥
Wenn du Bharata umarmt und ihn zum Kronprinzen gesalbt hast, möge der Schmerz, der aus unserem Leid entsteht, dich nicht überwältigen.
2.52.34
भरतः च अपि वक्तव्यो यथा राजनि वर्तसे ।
तथा मातृषु वर्तेथाः सर्वास्व् एव अविशेषतः ॥ २.५२.३४ ॥
Auch Bharata soll man sagen: Wie du dich gegenüber dem König verhältst, so verhalte dich gegenüber allen Müttern gleichermaßen, ohne Unterschied.
2.52.35
यथा च तव कैकेयी सुमित्रा च अविशेषतः ।
तथैव देवी कौसल्या मम माता विशेषतः ॥ २.५२.३५ ॥
So wie Kaikeyī und Sumitrā deine Mütter sind, so ohne Unterschied; doch Königin Kausalyā ist meine Mutter, und darum besonders.
2.52.36
तातस्य प्रियकामेन यौवराज्यमपेक्षता ।
लोकयोरुभयोः शक्यम् त्वया यत्सुखमेधितुम् ॥ २.५२.३६ ॥
Wenn du den Vater erfreuen willst und nach dem Amt des Kronprinzen strebst, kannst du dieses Glück in beiden Welten mehren.
2.52.37
निवर्त्यमानो रामेण सुमन्त्रः शोक कर्शितः ।
तत् सर्वम् वचनम् श्रुत्वा स्नेहात् काकुत्स्थम् अब्रवीत् ॥ २.५२.३७ ॥
Sumantra, von Rāma zurückgeschickt und von Kummer ausgezehrt, sprach, nachdem er all diese Worte gehört hatte, aus Zuneigung zu Rāma von der Kakutstha-Linie.
2.52.38
यद् अहम् न उपचारेण ब्रूयाम् स्नेहात् अविक्लवः ।
भक्तिमान् इति तत् तावद् वाक्यम् त्वम् क्षन्तुम् अर्हसि ॥ २.५२.३८ ॥
Dass ich nicht aus Schmeichelei, sondern aus Zuneigung, furchtlos und ergeben spreche, bitte verzeih diese Worte fürs Erste.
2.52.39
कथम् हि त्वद् विहीनो अहम् प्रतियास्यामि ताम् पुरीम् ।
तव तात वियोगेन पुत्र शोक आकुलाम् इव ॥ २.५२.३९ ॥
Wie also soll ich, von dir getrennt, in jene Stadt zurückkehren? Lieber Sohn, durch deine Trennung wird sie wie eine Mutter sein, die vom Kummer um ihren Sohn erschüttert ist.
2.52.40
सरामम् अपि तावन् मे रथम् दृष्ट्वा तदा जनः ।
विना रामम् रथम् दृष्ट्वा विदीर्येत अपि सा पुरी ॥ २.५२.४० ॥
Selbst beim Anblick meines Wagens mit Rāma hätten die Leute damals etwas Trost; doch beim Anblick des Wagens ohne Rāma würde jene Stadt selbst zerbersten.
2.52.41
दैन्यम् हि नगरी गच्चेद् दृष्ट्वा शून्यम् इमम् रथम् ।
सूत अवशेषम् स्वम् सैन्यम् हत वीरम् इव आहवे ॥ २.५२.४१ ॥
Beim Anblick dieses leeren Wagens, bei dem nur der Wagenlenker übrig ist, würde die Stadt in Niedergeschlagenheit verfallen, wie das eigene Heer im Kampf, dessen Helden erschlagen sind und nur der Wagenlenker übrig bleibt.
2.52.42
दूरे अपि निवसन्तम् त्वाम् मानसेन अग्रतः स्थितम् ।
चिन्तयन्त्यो अद्य नूनम् त्वाम् निराहाराः कृताः प्रजाः ॥ २.५२.४२ ॥
Obwohl du fern wohnst und sie dich im Geiste vor sich stehend denken, sind die Menschen heute gewiss ohne Nahrung geblieben und haben nur an dich gedacht.
2.52.43
दृष्टं तद्धि त्वया राम यादृशम् त्वत्प्रवासने ।
प्रजानाम् सम्कुलम् वृत्तम् त्वच्छोकक्लान्तचेतसाम् ॥ २.५२.४३ ॥
Rāma, du selbst hast gesehen, welche Verwirrung unter dem Volk herrschte, als du ins Exil gingst, ihre Gemüter erschöpft vom Kummer um dich.
2.52.44
आर्त नादो हि यः पौरैः मुक्तः तत् विप्रवासने ।
रथस्थम् माम् निशाम्य एव कुर्युः शत गुणम् ततः ॥ २.५२.४४ ॥
Der qualvolle Schrei, den die Bürger beim Verbannen des Brahmanen ausstießen, war wirklich; hätten sie mich auf dem Wagen stehen sehen, hätten sie ihn hundertfach verstärkt.
2.52.45
अहम् किम् च अपि वक्ष्यामि देवीम् तव सुतः मया ।
नीतः असौ मातुल कुलम् सम्तापम् मा कृथा इति ॥ २.५२.४५ ॥
Was soll ich der Königin sagen? Dass ich ihren Sohn in die Familie seines Mutterbruders gebracht habe und sie sich nicht grämen solle?
2.52.46
असत्यम् अपि न एव अहम् ब्रूयाम् वचनम् ईदृशम् ।
कथम् अप्रियम् एव अहम् ब्रूयाम् सत्यम् इदम् वचः ॥ २.५२.४६ ॥
Selbst falsch würde ich solche Worte nicht sprechen; wie also sollte ich dieses wahre, doch unangenehme Wort sagen?
2.52.47
मम तावन् नियोगस्थाः त्वद् बन्धु जन वाहिनः ।
कथम् रथम् त्वया हीनम् प्रवक्ष्यन्ति हय उत्तमाः ॥ २.५२.४७ ॥
Wie werden jene vortrefflichen Pferde, die unter meiner Obhut stehen und deine Verwandten tragen, diesen Wagen ohne dich ziehen?
2.52.48
तन्न शक्ष्याम्यहम् गन्तुमयोध्याम् त्वदृतेऽनघ ।
वनवासानुयानाय मामनुज्ञातुमर्हसि ॥ २.५२.४८ ॥
Darum, o Makelloser, kann ich ohne dich nicht nach Ayodhyā zurückkehren; du solltest mir erlauben, dir in den Waldexil zu folgen.
2.52.49
यदि मे याचमानस्य त्यागम् एव करिष्यसि ।
सरथो अग्निम् प्रवेक्ष्यामि त्यक्त मात्रैह त्वया ॥ २.५२.४९ ॥
Wenn du mich trotz meines Flehens tatsächlich verstoßen willst, dann werde ich, sobald du mich hier verlassen hast, mit meinem Wagen ins Feuer gehen.
2.52.50
भविष्यन्ति वने यानि तपो विघ्न कराणि ते ।
रथेन प्रतिबाधिष्ये तानि सत्त्वानि राघव ॥ २.५२.५० ॥
Welche Wesen im Wald deine Askese behindern werden, o Rāghava, die werde ich mit dem Wagen abwehren.
2.52.51
तत् कृतेन मया प्राप्तम् रथ चर्या कृतम् सुखम् ।
आशम्से त्वत् कृतेन अहम् वन वास कृतम् सुखम् ॥ २.५२.५१ ॥
Durch jene Tat habe ich die Freude der Wagenfahrt erlangt; und durch das, was du getan hast, hoffe ich, die Freude des Waldlebens zu erlangen.
2.52.52
प्रसीद इच्चामि ते अरण्ये भवितुम् प्रत्यनन्तरः ।
प्रीत्या अभिहितम् इच्चामि भव मे पत्यनन्तरः ॥ २.५२.५२ ॥
Sei gnädig: Ich möchte im Wald dicht hinter dir sein. Ich sage es in Liebe: Ich wünsche, dass du mein Gatte bleibst.
2.52.53
इमे चापि हया वीर यदि ते वनवासिनः ।
परिचर्याम् करिष्यन्ति प्राप्स्यन्ति परमाम् गतिम् ॥ २.५२.५३ ॥
O Held, wenn auch diese deine Pferde Waldbewohner werden, werden sie dir dienen und das höchste Ziel erreichen.
2.52.54
तव शुश्रूषणम् मूर्ध्ना करिष्यामि वने वसन् ।
अयोध्याम् देव लोकम् वा सर्वथा प्रजहाम्य् अहम् ॥ २.५२.५४ ॥
Im Wald wohnend, werde ich dir mit gesenktem Haupt dienen. Ayodhyā oder selbst die Welt der Götter werde ich gänzlich verlassen.
2.52.55
न हि शक्या प्रवेष्टुम् सा मया अयोध्या त्वया विना ।
राज धानी महा इन्द्रस्य यथा दुष्कृत कर्मणा ॥ २.५२.५५ ॥
Ohne dich kann ich nicht nach Ayodhyā eintreten, so wie einer, der Böses getan hat, nicht in die Hauptstadt des großen Indra eintreten kann.
2.52.56
वन वासे क्षयम् प्राप्ते मम एष हि मनो रथः ।
यद् अनेन रथेन एव त्वाम् वहेयम् पुरीम् पुनः ॥ २.५२.५६ ॥
Wenn das Ende deines Waldexils kommt, ist dies mein Herzenswunsch: dich in genau diesem Wagen wieder in die Stadt zu bringen.
2.52.57
चतुर् दश हि वर्षाणि सहितस्य त्वया वने ।
क्षण भूतानि यास्यन्ति शतशः तु ततः अन्यथा ॥ २.५२.५७ ॥
Selbst die vierzehn Jahre, die du mit mir im Wald verbringst, werden wie Augenblicke vergehen – nicht anders, sondern hundertfach so.
2.52.58
भृत्य वत्सल तिष्ठन्तम् भर्तृ पुत्र गते पथि ।
भक्तम् भृत्यम् स्थितम् स्थित्याम् त्वम् न माम् हातुम् अर्हसि ॥ २.५२.५८ ॥
O du, der du deine Diener liebst! Ich bin deine ergebene Dienerin, standhaft an meinem Platz; du, der Sohn des Herrn, darfst mich nicht verlassen, wenn du den Weg angetreten hast.
2.52.59
एवम् बहु विधम् दीनम् याचमानम् पुनः पुनः ।
रामः भृत्य अनुकम्पी तु सुमन्त्रम् इदम् अब्रवीत् ॥ २.५२.५९ ॥
Als er Sītā sah, die auf vielfache Weise jammervoll immer wieder flehte, sprach Rāma, mitfühlend gegenüber seinen Dienern, diese Worte zu Sumantra.
2.52.60
जानामि परमाम् भक्तिम् मयि ते भर्तृ वत्सल ।
शृणु च अपि यद् अर्थम् त्वाम् प्रेषयामि पुरीम् इतः ॥ २.५२.६० ॥
O du, der du deinen Herrn liebst! Ich kenne deine höchste Hingabe an mich; höre, aus welchem Grund ich dich von hier in die Stadt zurücksende.
2.52.61
नगरीम् त्वाम् गतम् दृष्ट्वा जननी मे यवीयसी ।
कैकेयी प्रत्ययम् गच्चेद् इति रामः वनम् गतः ॥ २.५२.६१ ॥
Wenn sie dich in die Stadt zurückkehren sieht, wird meine jüngere Mutter Kaikeyī glauben, dass Rāma in den Wald gegangen ist.
2.52.62
परितुष्टा हि सा देवि वन वासम् गते मयि ।
राजानम् न अतिशन्केत मिथ्या वादी इति धार्मिकम् ॥ २.५२.६२ ॥
O Königin, sie wird erfreut sein, dass ich ins Waldexil gegangen bin, und sie wird den König nicht für einen Lügner halten, denn er ist rechtschaffen.
2.52.63
एष मे प्रथमः कल्पो यद् अम्बा मे यवीयसी ।
भरत आरक्षितम् स्फीतम् पुत्र राज्यम् अवाप्नुयात् ॥ २.५२.६३ ॥
Dies ist mein erster Plan: dass der Sohn meiner jüngeren Mutter, Bharata, ein bewachtes und blühendes Reich erlangt.
2.52.64
मम प्रिय अर्थम् राज्ञः च सरथः त्वम् पुरीम् व्रज ।
सम्दिष्टः च असि या अनर्थाम्स् ताम्स् तान् ब्रूयाः तथा तथा ॥ २.५२.६४ ॥
Um meinetwillen und um des Königs willen fahre mit deinem Wagen in die Stadt, und sprich genau jene unerfreulichen Worte, die dir aufgetragen wurden.
2.52.65
गुहम् वचनम् अक्लीबम् रामः हेतुमद् अब्रवीत् ॥ २.५२.६५ ॥
Rāma sprach zu Guha diese festen, begründeten Worte.
2.52.66
नेदानीम् गुह योग्योऽयम् वसो मे सजने वने ।
अवश्यम् ह्याश्रमे वासह् कर्तव्यस्तद्गतो विधिः ॥ २.५२.६६ ॥
O Guha, dieser Aufenthalt inmitten vieler Menschen im Wald passt jetzt nicht zu mir; gewiss muss ich in einer Einsiedelei wohnen, das ist die Regel für meinen Zustand.
2.52.67
सोऽहम् गृहीत्वा नियमम् तपस्विजनभूषणम् ।
हितकामः पितुर्भूयः सीताया लक्ष्मणस्य च ॥ २.५२.६७ ॥
Nachdem ich dieses Gelübde, den Schmuck der Asketen, auf mich genommen habe, wünsche ich erneut das Wohl des Vaters, Sītās und Lakṣmaṇas.
2.52.68
जटाः कृत्वा गमिष्यामि न्यग्रोध क्षीरम् आनय ।
तत् क्षीरम् राज पुत्राय गुहः क्षिप्रम् उपाहरत् ॥ २.५२.६८ ॥
Nachdem ich mir die Jaṭās gemacht habe, werde ich gehen; bring die Milch des Nyagrodha. Guha brachte diese Milch rasch für den Prinzen.
2.52.69
लक्ष्मणस्य आत्मनः चैव रामः तेन अकरोज् जटाः ।
दीर्घबाहुर्नरव्याघ्रो जटिलत्व मधारयत् ॥ २.५२.६९ ॥
Mit dieser Milch machte Rāma Jaṭās für Lakṣmaṇa und für sich selbst; der langarmige Tiger unter den Menschen nahm den Zustand des Jaṭādhārin an.
2.52.70
तौ तदा चीर वसनौ जटा मण्डल धारिणौ ।
अशोभेताम् ऋषि समौ भ्रातरौ राम रक्ष्मणौ ॥ २.५२.७० ॥
Da leuchteten die beiden Brüder Rāma und Lakṣmaṇa, in Baumrindengewänder gekleidet und Kreise von Jaṭās tragend, wie Weise.
2.52.71
ततः वैखानसम् मार्गम् आस्थितः सह लक्ष्मणः ।
व्रतम् आदिष्टवान् रामः सहायम् गुहम् अब्रवीत् ॥ २.५२.७१ ॥
Dann, mit Lakṣmaṇa den vaikhānasischen Pfad einschlagend, gab Rāma die Anweisung zum Gelübde und sprach zu Guha, seinem Helfer.
2.52.72
अप्रमत्तः बले कोशे दुर्गे जन पदे तथा ।
भवेथा गुह राज्यम् हि दुरारक्षतमम् मतम् ॥ २.५२.७२ ॥
O Guha, sei wachsam gegenüber dem Heer, dem Schatz, der Festung und dem Reich; der Schutz eines Königreichs gilt als am schwierigsten.
2.52.73
ततः तम् समनुज्ञाय गुहम् इक्ष्वाकु नन्दनः ।
जगाम तूर्णम् अव्यग्रः सभार्यः सह लक्ष्मणः ॥ २.५२.७३ ॥
Da verabschiedete sich Rāma, die Freude des Ikṣvāku-Geschlechts, von Guha und brach, ruhig und rasch, mit seiner Gattin und Lakṣmaṇa auf.
2.52.74
स तु दृष्ट्वा नदी तीरे नावम् इक्ष्वाकु नन्दनः ।
तितीर्षुः शीघ्रगाम् गन्गाम् इदम् लक्ष्मणम् अब्रवीत् ॥ २.५२.७४ ॥
Doch Rāma, die Freude des Ikṣvāku-Geschlechts, sah am Flussufer ein Boot und sprach, da er den reißenden Ganges überqueren wollte, zu Lakṣmaṇa diese Worte.
2.52.75
आरोह त्वम् नर व्याघ्र स्थिताम् नावम् इमाम् शनैः ।
सीताम् च आरोपय अन्वक्षम् परिगृह्य मनस्विनीम् ॥ २.५२.७५ ॥
Steig, du Tiger unter den Menschen, langsam in dieses dastehende Boot; und nimm zuerst die hochgesinnte Sītā bei der Hand und laß sie einsteigen.
2.52.76
स भ्रातुः शासनम् श्रुत्वा सर्वम् अप्रतिकूलयन् ।
आरोप्य मैथिलीम् पूर्वम् आरुरोह आत्मवाम्स् ततः ॥ २.५२.७६ ॥
Nachdem er alle Weisung seines Bruders gehört und nicht widersprochen hatte, ließ er zuerst Maithilī Sītā einsteigen, dann stieg der selbstbeherrschte Lakṣmaṇa ein.
2.52.77
अथ आरुरोह तेजस्वी स्वयम् लक्ष्मण पूर्वजः ।
ततः निषाद अधिपतिर् गुहो ज्ञातीन् अचोदयत् ॥ २.५२.७७ ॥
Dann stieg der strahlende ältere Bruder Lakṣmaṇas selbst ein; danach wies Guha, der Herr der Niṣādas, seine Verwandten an.
2.52.78
राघवोऽपि महातेजा नावमारुह्य ताम् ततः ।
ब्रह्मवत् क्षत्रवच्चैव जजाप हितमात्मनः ॥ २.५२.७८ ॥
Auch Rāghava, von großem Glanz, stieg in jenes Boot und murmelte dann zu seinem eigenen Wohl Gebete, wie es ein Brahmane und wie es ein Kṣatriya tut.
2.52.79
आचम्य च यथाशास्त्रम् नदीम् ताम् सह सीतया ।
प्राणमत्प्रीतिसम्हृष्टो लक्ष्मणश्चामितप्रभः ॥ २.५२.७९ ॥
Nachdem er gemäß den Schriften Wasser zur Reinigung genommen hatte, verneigte er sich mit Sītā vor jenem Fluss, und auch Lakṣmaṇa von unermesslichem Glanz verneigte sich, erfüllt von Liebe und Freude.
2.52.80
अनुज्ञाय सुमन्त्रम् च सबलम् चैव तम् गुहम् ।
आस्थाय नावम् रामः तु चोदयाम् आस नाविकान् ॥ २.५२.८० ॥
Nachdem er sich von Sumantra und von Guha samt dessen Heer verabschiedet hatte, bestieg Rāma das Boot und befahl den Ruderern loszufahren.
2.52.81
ततः तैः चोदिता सा नौः कर्ण धार समाहिता ।
शुभ स्फ्य वेग अभिहता शीघ्रम् सलिलम् अत्यगात् ॥ २.५२.८१ ॥
Da überquerte das Boot, von den Ruderern angetrieben, von den Steuerleuten sorgfältig gelenkt und vom Schub schöner Ruder getrieben, rasch das Wasser.
2.52.82
मध्यम् तु समनुप्राप्य भागीरथ्याः तु अनिन्दिता ।
वैदेही प्रान्जलिर् भूत्वा ताम् नदीम् इदम् अब्रवीत् ॥ २.५२.८२ ॥
Als sie die Mitte der Bhāgīrathī erreicht hatte, sprach die makellose Vaidehī, Sītā, mit gefalteten Händen so zu diesem Fluss.
2.52.83
पुत्रः दशरथस्य अयम् महा राजस्य धीमतः ।
निदेशम् पालयतु एनम् गन्गे त्वद् अभिरक्षितः ॥ २.५२.८३ ॥
Möge dieser Sohn Daśarathas, des großen und weisen Königs, den Befehl seines Vaters befolgen; o Gaṅgā, möge er, von dir beschützt, dies tun.
2.52.84
चतुर् दश हि वर्षाणि समग्राणि उष्य कानने ।
भ्रात्रा सह मया चैव पुनः प्रत्यागमिष्यति ॥ २.५२.८४ ॥
Nachdem er vierzehn volle Jahre im Wald verbracht hat, wird er zusammen mit seinem Bruder und mit mir wieder zurückkehren.
2.52.85
ततः त्वाम् देवि सुभगे क्षेमेण पुनर् आगता ।
यक्ष्ये प्रमुदिता गन्गे सर्व काम समृद्धये ॥ २.५२.८५ ॥
Nun, o Göttin, o Glückliche, bin ich wohlbehalten zurückgekehrt. O Gaṅgā, freudig werde ich dich verehren, damit alle Wünsche erfüllt werden.
2.52.86
त्वम् हि त्रिपथगा देवि ब्रह्म लोकम् समीक्षसे ।
भार्या च उदधि राजस्य लोके अस्मिन् सम्प्रदृश्यसे ॥ २.५२.८६ ॥
Du, o Göttin, fließt auf drei Wegen; du schaust die Welt Brahmās. Und in dieser Welt erscheinst du als Gemahlin des Königs des Ozeans.
2.52.87
सा त्वाम् देवि नमस्यामि प्रशम्सामि च शोभने ।
प्राप्त राज्ये नर व्याघ्र शिवेन पुनर् आगते ॥ २.५२.८७ ॥
O Göttin, o Strahlende, ich verneige mich vor dir und preise dich, denn der beste der Männer hat das Königreich erlangt und ist wohlbehalten zurückgekehrt.
2.52.88
गवाम् शत सहस्राणि वस्त्राणि अन्नम् च पेशलम् ।
ब्राह्मणेभ्यः प्रदास्यामि तव प्रिय चिकीर्षया ॥ २.५२.८८ ॥
Aus dem Wunsch, dir Freude zu bereiten, werde ich den Brahmanen hunderttausende Kühe, Gewänder und auserlesene Speisen schenken.
2.52.89
सुराघटसहस्रेण माम्सभूतोदनेन च ।
यक्ष्ये त्वाम् प्रयता देवि पुरीम् पुनरुपागता ॥ २.५२.८९ ॥
O Göttin, nach meiner Rückkehr in die Stadt werde ich dich andächtig verehren, mit tausend Krügen Wein und mit Reis, der mit Fleisch vermischt ist.
2.52.90
यानि त्वत्तीरवासीनि दैवतानि च सन्ति हि ।
तानि सर्वाणि यक्ष्यामि तीर्थान्यायतनानि च ॥ २.५२.९० ॥
Alle Gottheiten, die an deinen Ufern wohnen, sowie die heiligen Furten und Schreine werde ich verehren.
2.52.91
पुनरेव महाबाहुर्मया भ्रात्रा च सम्गतः ।
अयोध्याम् वनवासात्तु प्रविशत्वनघोऽनघे ॥ २.५२.९१ ॥
O Makellose, möge der mächtigarmige Rāma, wieder mit mir und meinem Bruder vereint, aus dem Waldexil nach Ayodhyā zurückkehren.
2.52.92
तथा सम्भाषमाणा सा सीता गन्गाम् अनिन्दिता ।
दक्षिणा दक्षिणम् तीरम् क्षिप्रम् एव अभ्युपागमत् ॥ २.५२.९२ ॥
So sprechend gelangte die makellose Sītā rasch an das südliche Ufer der Gaṅgā.
2.52.93
तीरम् तु समनुप्राप्य नावम् हित्वा नर ऋषभः ।
प्रातिष्ठत सह भ्रात्रा वैदेह्या च परम् तपः ॥ २.५२.९३ ॥
Am Ufer angekommen und das Boot verlassen, brach der beste der Männer Rāma mit seinem Bruder und Vaidehī auf.
2.52.94
अथ अब्रवीन् महा बाहुः सुमित्र आनन्द वर्धनम् ।
भव सम्रक्षणार्थाय सजने विजनेऽपि वा ॥ २.५२.९४ ॥
Da sprach der mächtigarmige Rāma zu Lakṣmaṇa, dem Mehrer der Freude Sumitrās: "Sei bereit zu beschützen, sei es an einem bewohnten oder einem verlassenen Ort."
2.52.95
अवश्यम् रक्षणम् कार्यमदृष्टे विजने वने ।
अग्रतः गच्च सौमित्रे सीता त्वाम् अनुगच्चतु ॥ २.५२.९५ ॥
Im verlassenen Wald, wo nichts zu sehen ist, muss gewiss Schutz gewährt werden. O Saumitri, geh voran; möge Sītā dir folgen.
2.52.96
पृष्ठतः अहम् गमिष्यामि त्वाम् च सीताम् च पालयन् ।
अद्य दुह्खम् तु वैदेही वन वासस्य वेत्स्यति ॥ २.५२.९६ ॥
Ich werde hinten gehen und dich und Sītā beschützen. Heute wird Vaidehī den Schmerz des Waldexils kennenlernen.
2.52.97
न हि तावदतिक्रान्ता सुकरा काचन क्रिया ।
अद्य दुःखम् तु वैदेही वनवासस्य वेत्स्यति ॥ २.५२.९७ ॥
Bisher ist keine Tat leicht vollbracht worden; heute wird Vaidehī das Leid des Waldexils kennenlernen.
2.52.98
प्रणष्टजनसम्बाधम् क्षेत्रारामविवर्बितम् ।
विषमम् च प्रपातम् च वनमद्य प्रवेक्ष्यति ॥ २.५२.९८ ॥
Heute wird sie in einen Wald eintreten, der von Menschen verlassen, ohne Felder und Lustgärten ist, rau und voller steiler Abgründe.
2.52.99
श्रुत्वा रामस्य वचनम् प्रतिस्थे लक्ष्मणोऽग्रतः ।
अनन्तरम् च सीताया राघवो रघनन्धनः ॥ २.५२.९९ ॥
Als Lakṣmaṇa Rāmas Worte hörte, brach er voran auf; und hinter Sītā ging Rāghava, die Freude der Raghu.
2.52.100
गतम् तु गन्गा पर पारम् आशु ।
रामम् सुमन्त्रः प्रततम् निरीक्ष्य ।
अध्व प्रकर्षात् विनिवृत्त दृष्टिर् ।
र्मुमोच बाष्पम् व्यथितः तपस्वी ॥ २.५२.१०० ॥
Sumantra blickte unablässig auf Rāma, der schnell ans andere Ufer des Gaṅgā gegangen war; als der Weg sich weit dehnte, wandte sich sein Blick zurück, und der betrübte Asket vergoss Tränen.
2.52.101
स लोकपालप्रतिमप्रभाववाम् ।
स्तीर्त्वा महात्मा वरदो महानदीम् ।
ततः समृद्धान् शुभसस्यमालिनः ।
क्रमेण वत्सान् मुदितानुपागमत् ॥ २.५२.१०१ ॥
Jener Großgesinnte, an Macht den Weltenhütern gleich, der Gewährer von Gaben, überquerte den großen Fluss und erreichte allmählich die wohlhabenden, frohen Dörfer, geschmückt mit glückverheißender Saat.
2.52.102
तौ तत्र हत्वा चतुरः महा मृगान् ।
वराहम् ऋश्यम् पृषतम् महा रुरुम् ।
आदाय मेध्यम् त्वरितम् बुभुक्षितौ।
वासाय काले ययतुर् वनः पतिम् ॥ २.५२.१०२ ॥
Dort, nachdem sie vier große Hirsche — den Eber, den Ṛśya, die gefleckte Antilope und den großen Ruru — erlegt und das reine Fleisch rasch genommen hatten, gingen sie hungrig zur rechten Zeit zum Herrn des Waldes, einem großen Baum, um dort zu wohnen.