வால்மீகி ராமாயணம் · சர்க்கம் 2.52
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
2.52.1
प्रभातायाम् तु शर्वर्याम् पृथु वृक्षा महा यशाः ।
उवाच रामः सौमित्रिम् लक्ष्मणम् शुभ लक्षणम् ॥ २.५२.१ ॥
விடியற்காலை வந்தபோது, பெரும் புகழ்பெற்ற ராமன் நல்ல லட்சணங்கள் கொண்ட சௌமித்ரியான லக்ஷ்மணனிடம் கூறினான்.
2.52.2
भास्कर उदय कालो अयम् गता भगवती निशा ।
असौ सुकृष्णो विहगः कोकिलः तात कूजति ॥ २.५२.२ ॥
இதோ சூரியோதய வேளை; பகவதியான இரவு கழிந்தது. அன்பனே, அதோ அந்த கரிய பறவையான குயில் கூவுகிறது.
2.52.3
बर्हिणानाम् च निर्घोषः श्रूयते नदताम् वने ।
तराम जाह्नवीम् सौम्य शीघ्रगाम् सागरम् गमाम् ॥ २.५२.३ ॥
காட்டில் கூவும் மயில்களின் ஒலி கேட்கிறது. சௌம்யனே, விரைந்து ஓடும் கங்கையைக் கடப்போம்; கடலை நோக்கிச் செல்வோம்.
2.52.4
विज्ञाय रामस्य वचः सौमित्रिर् मित्र नन्दनः ।
गुहम् आमन्त्र्य सूतम् च सो अतिष्ठद् भ्रातुर् अग्रतः ॥ २.५२.४ ॥
ராமனின் சொல்லைப் புரிந்துகொண்டு, நண்பனுக்கு மகிழ்ச்சி தரும் சௌமித்ரி குகனையும் சாரதியையும் அழைத்து, சகோதரனுக்கு முன்னே நின்றான்.
2.52.5
स तु रामस्य वचनम् निशम्य प्रतिगृह्य च ।
स्थपतिस्तूर्णमाहुय सचिवानिदमब्रवीत् ॥ २.५२.५ ॥
ராமனின் சொல்லைக் கேட்டு ஏற்றுக்கொண்டு, அவன் விரைவாக தச்சனை அழைத்து அமைச்சர்களிடம் இதைச் சொன்னான்.
2.52.6
अस्य वाहनसम्युक्ताम् कर्णग्राहवतीम् शुभाम् ।
सुप्रताराम् दृढाम् तीर्खे शीग्रम् नावमुपाहर ॥ २.५२.६ ॥
இந்த நதியின் துறையில் விரைவாக, வாகனங்களுடன் கூடிய, சுக்கான்களும் பிடிகளும் கொண்ட, அழகிய, உறுதியான, எளிதில் கடக்கும் படகைக் கொண்டு வாருங்கள்.
2.52.7
तम् निशम्य समादेशम् गुहामात्यगणो महान् ।
उपोह्य रुचिराम् नावम् गुहाय प्रत्यवेदयत् ॥ २.५२.७ ॥
அந்த ஆணையைக் கேட்டு, குகனின் அமைச்சர்களின் பெரும் குழு அழகிய படகைத் தயார் செய்து குகனுக்கு அறிவித்தது.
2.52.8
ततः सप्राञ्जलिर्भूत्वा गुहो राघवमब्रवीत् ।
उपस्थितेयम् नौर्देव भूयः किम् करवाणि ते ॥ २.५२.८ ॥
பின்னர் கைகூப்பிய குகன் ராகவனிடம் கூறினான்: ஓ தேவரே, இந்தப் படகு தயாராக உள்ளது; இனி உங்களுக்காக நான் வேறு என்ன செய்யட்டும்?
2.52.9
तवामरसुतप्रख्य तर्तुम् सागरगाम् नदीम् ।
नौरियम् पुरुषव्याग्र ताम् त्वमारोह सुव्रत ॥ २.५२.९ ॥
அமரர் மகனைப் போன்றவனே, கடலை நோக்கிச் செல்லும் இந்த ஆற்றைக் கடக்க இந்தப் படகு உமக்காக உள்ளது. ஆண்களில் சிறந்தவனே, உறுதிவிரதனே, அதில் ஏறுக.
2.52.10
अथोवाच महातेजा रामो गुहमिदम् वचः ।
कृतकामोऽस्मि भवता शीघ्रमारोप्यतामिति ॥ २.५२.१० ॥
அப்போது மகா தேஜஸ்வியான ராமன் குகனிடம் இவ்வாறு கூறினான்: உன்னால் என் விருப்பம் நிறைவேறியது; இனி விரைவாக இதில் ஏற்றப்படட்டும்.
2.52.11
ततः कलापान् सम्नह्य खड्गौ बद्ध्वा च धन्विनौ ।
जग्मतुर् येन तौ गन्गाम् सीतया सह राघवौ ॥ २.५२.११ ॥
பின்னர் அம்பறாத்துணிகளைக் கட்டி, வாள்களை இடையில் கட்டிய இரு வில்லாளர்களான ராகவர்கள் சீதையுடன் கங்கையை நோக்கிச் சென்றனர்.
2.52.12
रामम् एव तु धर्मज्ञम् उपगम्य विनीतवत् ।
किम् अहम् करवाणि इति सूतः प्रान्जलिर् अब्रवीत् ॥ २.५२.१२ ॥
தர்மத்தை அறிந்த ராமனை அடக்கத்துடன் அணுகி, சாரதி கைகூப்பி, "நான் என்ன செய்யட்டும்?" என்று கேட்டான்.
2.52.13
ततोऽब्रवीद्दाशरथिः सुमन्त्रम् ।
स्पृशन् करेणोत्तमदक्षिणेन ।
सुमन्त्र शीघ्रम् पुनरेव याहि ।
राज्ञः सकाशे भवचाप्रमत्तः ॥ २.५२.१३ ॥
பின்னர் தசரதனின் மகனான ராமன் சுமந்திரனிடம் கூறினான், அவனது சிறந்த வலது கையால் அவனைத் தொட்டவாறு: சுமந்திரா, விரைவில் மீண்டும் அரசனிடம் செல். கவனத்துடன் இரு.
2.52.14
निवर्तस्व इति उवाच एनम् एतावद्द् हि कृतम् मम ।
रथम् विहाय पद्भ्याम् तु गमिष्यामि महावनम् ॥ २.५२.१४ ॥
அவன் அவனிடம் சொன்னான், திரும்பிப் போ. எனக்கு இவ்வளவு போதும். தேரை விட்டுவிட்டு நான் கால்நடையாக பெரிய காட்டுக்குச் செல்வேன்.
2.52.15
आत्मानम् तु अभ्यनुज्ञातम् अवेक्ष्य आर्तः स सारथिः ।
सुमन्त्रः पुरुष व्याघ्रम् ऐक्ष्वाकम् इदम् अब्रवीत् ॥ २.५२.१५ ॥
தனக்கு அனுமதி அளிக்கப்பட்டதைக் கண்டு துயருற்ற சாரதி சுமந்திரன், ஆடவரில் புலியான இக்ஷ்வாகு வம்சத்து ராமனிடம் இவ்வாறு கூறினான்.
2.52.16
न अतिक्रान्तम् इदम् लोके पुरुषेण इह केनचित् ।
तव सभ्रातृ भार्यस्य वासः प्राकृतवद् वने ॥ २.५२.१६ ॥
இவ்வுலகில் எந்த மனிதனும் இதை மீறியதில்லை: உன் சகோதரனும் மனைவியும் சாதாரண மனிதர்களைப் போல காட்டில் வசிப்பது.
2.52.17
न मन्ये ब्रह्म चर्ये अस्ति स्वधीते वा फल उदयः ।
मार्दव आर्जवयोः वा अपि त्वाम् चेद् व्यसनम् आगतम् ॥ २.५२.१७ ॥
பிரம்மச்சரியத்திலோ, வேத ஓதலிலோ பலன் உண்டு என்று நான் நினைக்கவில்லை; மென்மையும் நேர்மையும் கூட, உனக்கு இப்படி ஒரு துன்பம் வந்தால் பயனற்றவையே.
2.52.18
सह राघव वैदेह्या भ्रात्रा चैव वने वसन् ।
त्वम् गतिम् प्राप्स्यसे वीर त्रीम्ल् लोकाम्स् तु जयन्न् इव ॥ २.५२.१८ ॥
ராகவா, வைதேஹியுடனும் சகோதரனுடனும் காட்டில் வசித்து, வீரனே, நீ மூன்று உலகங்களையும் வென்றவன்போல் உன் இலக்கை அடைவாய்.
2.52.19
वयम् खलु हता राम ये तया अपि उपवन्चिताः ।
कैकेय्या वशम् एष्यामः पापाया दुह्ख भागिनः ॥ २.५२.१९ ॥
ராமா, நாம் அனைவரும் நிச்சயமாக அழிந்தோம்; அவளாலும் ஏமாற்றப்பட்டோம். பாவியான கைகேயியின் ஆதிக்கத்திற்கு உட்பட்டு துன்பத்தை அனுபவிப்போம்.
2.52.20
दृष्ट्वा दुर गतम् रामम् दुह्ख आर्तः रुरुदे चिरम् ॥ २.५२.२० ॥
ராமன் தொலைவுக்குச் செல்வதைக் கண்டு, துன்பத்தால் வருந்தி நெடுநேரம் அழுதான்.
2.52.21
ततः तु विगते बाष्पे सूतम् स्पृष्ट उदकम् शुचिम् ।
रामः तु मधुरम् वाक्यम् पुनः पुनर् उवाच तम् ॥ २.५२.२१ ॥
பின்னர் கண்ணீர் நின்றபின், தூய நீரைத் தொட்டு, ராமன் சாரதியிடம் இனிய சொற்களை மீண்டும் மீண்டும் கூறினான்.
2.52.22
इक्ष्वाकूणाम् त्वया तुल्यम् सुहृदम् न उपलक्षये ।
यथा दशरथो राजा माम् न शोचेत् तथा कुरु ॥ २.५२.२२ ॥
இக்ஷ்வாகு குலத்தில் உன்னைப் போன்ற நலம் விரும்பியை நான் காணவில்லை. அரசன் தசரதன் எனக்காக வருந்தாதபடி அவ்வாறே செய்.
2.52.23
शोक उपहत चेताः च वृद्धः च जगती पतिः ।
काम भार अवसन्नः च तस्मात् एतत् ब्रवीमि ते ॥ २.५२.२३ ॥
துயரால் தாக்கப்பட்ட மனமுள்ளவரும், முதியவரும், பூமியின் அரசருமான அவர், ஆசையின் சுமையால் அழுத்தப்பட்டவராகவும் இருக்கிறார்; ஆகவே இதை உன்னிடம் கூறுகிறேன்.
2.52.24
यद् यद् आज्ञापयेत् किम्चित् स महात्मा मही पतिः ।
कैकेय्याः प्रिय काम अर्थम् कार्यम् तत् अविकान्क्षया ॥ २.५२.२४ ॥
மகாத்மாவான பூமிபதி எதைக் கட்டளையிட்டாலும், கைகேயியின் மகிழ்ச்சிக்காக அதை தயக்கமின்றிச் செய்ய வேண்டும்.
2.52.25
एतत् अर्थम् हि राज्यानि प्रशासति नर ईश्वराः ।
यद् एषाम् सर्व कृत्येषु मनो न प्रतिहन्यते ॥ २.५२.२५ ॥
இதற்காகவே மன்னர்கள் நாடுகளை ஆள்கிறார்கள்; அவர்களின் எல்லாச் செயல்களிலும் அவர்களின் மனம் தடைப்படாமல் இருக்கும் பொருட்டு.
2.52.26
यद्यथा स महा राजो न अलीकम् अधिगच्चति ।
न च ताम्यति दुह्खेन सुमन्त्र कुरु तत् तथा ॥ २.५२.२६ ॥
சுமந்திரா, அந்த மகாராஜா பொய்யை அடையாமலும், துயரத்தால் வருந்தாமலும் இருக்கும்படி எவ்வாறு செய்வாயோ அவ்வாறே செய்.
2.52.27
अदृष्ट दुह्खम् राजानम् वृद्धम् आर्यम् जित इन्द्रियम् ।
ब्रूयाः त्वम् अभिवाद्य एव मम हेतोर् इदम् वचः ॥ २.५२.२७ ॥
சுமந்திரா, துயரம் அறியாதவரும், முதியவரும், உயர்ந்தவரும், புலன்களை வென்றவருமான மன்னரை வணங்கி, என் பொருட்டு இந்தச் சொல்லை நீ சொல்ல வேண்டும்.
2.52.28
न एव अहम् अनुशोचामि लक्ष्मणो न च मैथिली ।
अयोध्यायाः च्युताः च इति वने वत्स्यामह इति वा ॥ २.५२.२८ ॥
நான் வருந்தவில்லை; லக்ஷ்மணனும் மைதிலியும் வருந்தவில்லை. அயோத்தியிலிருந்து விலக்கப்பட்டு காட்டில் வசிப்போம் என்றும் நாங்கள் வருந்தவில்லை.
2.52.29
चतुर् दशसु वर्षेषु निवृत्तेषु पुनः पुनः ।
लक्ष्मणम् माम् च सीताम् च द्रक्ष्यसि क्षिप्रम् आगतान् ॥ २.५२.२९ ॥
பதினான்கு ஆண்டுகள் கடந்த பின், லக்ஷ்மணனையும் என்னையும் சீதையையும் திரும்பி வந்தவர்களாக விரைவில் காண்பாய்.
2.52.30
एवम् उक्त्वा तु राजानम् मातरम् च सुमन्त्र मे ।
अन्याः च देवीः सहिताः कैकेयीम् च पुनः पुनः ॥ २.५२.३० ॥
சுமந்திரா, மன்னரிடமும் என் தாயிடமும், மற்ற அரசிகள் அனைவரிடமும், கைகேயியிடமும் இவ்வாறு மீண்டும் மீண்டும் சொல்லி.
2.52.31
आरोग्यम् ब्रूहि कौसल्याम् अथ पाद अभिवन्दनम् ।
सीताया मम च आर्यस्य वचनाल् लक्ष्मणस्य च ॥ २.५२.३१ ॥
கௌசல்யைக்கு என் நலத்தைச் சொல்; அவரது பாதங்களில் வணக்கம். சீதையின், என்னுடைய, ஆர்யரின் (லட்சுமணனின்) சொல்லின்படி லட்சுமணனின் வணக்கமும்.
2.52.32
ब्रूयाः च हि महा राजम् भरतम् क्षिप्रम् आनय ।
आगतः च अपि भरतः स्थाप्यो नृप मते पदे ॥ २.५२.३२ ॥
மாமன்னரிடம் சொல்; பரதனை விரைவில் அழைக்கவும். பரதன் வந்ததும், அரசே, உங்கள் கருத்துப்படி அவரை அந்தப் பதவியில் நியமியுங்கள்.
2.52.33
भरतम् च परिष्वज्य यौवराज्ये अभिषिच्य च ।
अस्मत् सम्तापजम् दुह्खम् न त्वाम् अभिभविष्यति ॥ २.५२.३३ ॥
பரதனை அணைத்து, அவரை இளவரசுப் பதவியில் அபிஷேகம் செய்து, நாங்கள் பட்ட துயரத்தின் வேதனை உங்களை வருத்தாதிருக்கட்டும்.
2.52.34
भरतः च अपि वक्तव्यो यथा राजनि वर्तसे ।
तथा मातृषु वर्तेथाः सर्वास्व् एव अविशेषतः ॥ २.५२.३४ ॥
பரதனிடமும் சொல்; அரசரிடம் எப்படி நடந்துகொள்கிறாயோ, அப்படியே எல்லா அன்னையரிடமும் வேற்றுமை இன்றி நடந்துகொள்.
2.52.35
यथा च तव कैकेयी सुमित्रा च अविशेषतः ।
तथैव देवी कौसल्या मम माता विशेषतः ॥ २.५२.३५ ॥
உன் தாய் கைகேயியும் சுமித்திரையும் எப்படியோ, அப்படியே வேற்றுமை இன்றி; ஆனால் தேவி கௌசல்யை என் தாய், எனவே சிறப்பாக.
2.52.36
तातस्य प्रियकामेन यौवराज्यमपेक्षता ।
लोकयोरुभयोः शक्यम् त्वया यत्सुखमेधितुम् ॥ २.५२.३६ ॥
தந்தையின் விருப்பத்தை நிறைவேற்ற விரும்பி, இளவரசுப் பதவியை எதிர்பார்த்து, உன்னால் இரு உலகங்களிலும் அந்த சுகத்தைப் பெருக்க முடியும்.
2.52.37
निवर्त्यमानो रामेण सुमन्त्रः शोक कर्शितः ।
तत् सर्वम् वचनम् श्रुत्वा स्नेहात् काकुत्स्थम् अब्रवीत् ॥ २.५२.३७ ॥
ராமனால் திருப்பி அனுப்பப்பட்ட சுமந்திரர், துயரால் மெலிந்தவராக, அந்த வார்த்தைகள் அனைத்தையும் கேட்டு, அன்பினால் காகுத்ஸ்தரான ராமரிடம் கூறினார்.
2.52.38
यद् अहम् न उपचारेण ब्रूयाम् स्नेहात् अविक्लवः ।
भक्तिमान् इति तत् तावद् वाक्यम् त्वम् क्षन्तुम् अर्हसि ॥ २.५२.३८ ॥
நான் முகஸ்துதியாகப் பேசவில்லை; அன்பினால், அஞ்சாமல், பக்தியுடன் பேசுகிறேன். ஆகவே இந்தச் சொற்களை நீங்கள் பொறுத்தருள வேண்டும்.
2.52.39
कथम् हि त्वद् विहीनो अहम् प्रतियास्यामि ताम् पुरीम् ।
तव तात वियोगेन पुत्र शोक आकुलाम् इव ॥ २.५२.३९ ॥
உம்மை இழந்த நான் எப்படி அந்த நகரத்திற்குத் திரும்புவேன்? அன்பு மகனே, உமது பிரிவால் அது மகனுக்கான துயரால் கலங்கிய தாயைப் போல இருக்கும்.
2.52.40
सरामम् अपि तावन् मे रथम् दृष्ट्वा तदा जनः ।
विना रामम् रथम् दृष्ट्वा विदीर्येत अपि सा पुरी ॥ २.५२.४० ॥
ராமருடன் என் தேரைக் கண்டாலும் மக்கள் அப்போது சற்று ஆறுதல் அடைவார்கள்; ஆனால் ராமரின்றித் தேரைக் கண்டால் அந்த நகரமே பிளந்துவிடும்.
2.52.41
दैन्यम् हि नगरी गच्चेद् दृष्ट्वा शून्यम् इमम् रथम् ।
सूत अवशेषम् स्वम् सैन्यम् हत वीरम् इव आहवे ॥ २.५२.४१ ॥
வெறுமையான இந்தத் தேரைக் கண்டு நகரம் துயரடையும்; போரில் வீரர்கள் கொல்லப்பட்டு, சாரதி மட்டும் எஞ்சிய தன் படை போல.
2.52.42
दूरे अपि निवसन्तम् त्वाम् मानसेन अग्रतः स्थितम् ।
चिन्तयन्त्यो अद्य नूनम् त्वाम् निराहाराः कृताः प्रजाः ॥ २.५२.४२ ॥
நீர் தூரத்தில் வசித்தாலும், மனத்தால் உம்மை எதிரில் நிற்பவராக நினைத்து, மக்கள் இன்று உணவின்றி உம்மையே நினைத்திருப்பார்கள்.
2.52.43
दृष्टं तद्धि त्वया राम यादृशम् त्वत्प्रवासने ।
प्रजानाम् सम्कुलम् वृत्तम् त्वच्छोकक्लान्तचेतसाम् ॥ २.५२.४३ ॥
ராமா, உன் வனவாசத்தின் போது, உன் துயரால் மனம் சோர்ந்த மக்களிடையே எத்தகைய கலக்கம் நிலவியது என்பதை நீயே கண்டாய்.
2.52.44
आर्त नादो हि यः पौरैः मुक्तः तत् विप्रवासने ।
रथस्थम् माम् निशाम्य एव कुर्युः शत गुणम् ततः ॥ २.५२.४४ ॥
அந்தப் பிரவாசத்தின் போது நகரவாசிகள் எழுப்பிய துயரக் கூக்குரல் உண்மையிலேயே இருந்தது; தேரில் நிற்கும் என்னைக் கண்டதும் அவர்கள் அதை நூறு மடங்கு அதிகமாக்கியிருப்பார்கள்.
2.52.45
अहम् किम् च अपि वक्ष्यामि देवीम् तव सुतः मया ।
नीतः असौ मातुल कुलम् सम्तापम् मा कृथा इति ॥ २.५२.४५ ॥
நான் தேவியிடம் என்ன சொல்வேன்? 'உங்கள் மகனை நான் மாமன் குலத்திற்கு அழைத்துச் சென்றேன்; வருந்த வேண்டாம்' என்று சொல்வேனா?
2.52.46
असत्यम् अपि न एव अहम् ब्रूयाम् वचनम् ईदृशम् ।
कथम् अप्रियम् एव अहम् ब्रूयाम् सत्यम् इदम् वचः ॥ २.५२.४६ ॥
பொய்யாகக்கூட நான் இப்படிப்பட்ட சொல்லைச் சொல்ல மாட்டேன்; உண்மையான இந்த அப்ரியச் சொல்லை நான் எப்படிச் சொல்வேன்?
2.52.47
मम तावन् नियोगस्थाः त्वद् बन्धु जन वाहिनः ।
कथम् रथम् त्वया हीनम् प्रवक्ष्यन्ति हय उत्तमाः ॥ २.५२.४७ ॥
என் பொறுப்பிலுள்ள, உன் உறவினர்களைச் சுமக்கும் சிறந்த குதிரைகள், நீ இல்லாமல் இந்தத் தேரை எப்படி இழுத்துச் செல்வார்கள்?
2.52.48
तन्न शक्ष्याम्यहम् गन्तुमयोध्याम् त्वदृतेऽनघ ।
वनवासानुयानाय मामनुज्ञातुमर्हसि ॥ २.५२.४८ ॥
ஆகையால், குற்றமற்றவனே, உன்னைத் தவிர நான் அயோத்திக்குச் செல்ல மாட்டேன்; வனவாசத்தில் உன்னைப் பின்தொடர எனக்கு அனுமதி அளிக்க வேண்டும்.
2.52.49
यदि मे याचमानस्य त्यागम् एव करिष्यसि ।
सरथो अग्निम् प्रवेक्ष्यामि त्यक्त मात्रैह त्वया ॥ २.५२.४९ ॥
நான் மன்றாடும்போதும் நீ என்னைத் துறப்பதையே செய்வாயானால், இங்கே உன்னால் கைவிடப்பட்ட உடனே நான் தேருடன் நெருப்பில் புகுவேன்.
2.52.50
भविष्यन्ति वने यानि तपो विघ्न कराणि ते ।
रथेन प्रतिबाधिष्ये तानि सत्त्वानि राघव ॥ २.५२.५० ॥
காட்டில் உன் தவத்திற்குத் தடையாக இருக்கும் உயிரினங்கள் எவையாவது இருந்தால், ஓ ராகவா, அவற்றை நான் தேரால் தடுப்பேன்.
2.52.51
तत् कृतेन मया प्राप्तम् रथ चर्या कृतम् सुखम् ।
आशम्से त्वत् कृतेन अहम् वन वास कृतम् सुखम् ॥ २.५२.५१ ॥
அந்தச் செயலால் நான் தேர்ப்பயணத்தின் இன்பத்தைப் பெற்றேன்; உன் செயலால் நான் வனவாசத்தின் இன்பத்தை அடைவேன் என்று நம்புகிறேன்.
2.52.52
प्रसीद इच्चामि ते अरण्ये भवितुम् प्रत्यनन्तरः ।
प्रीत्या अभिहितम् इच्चामि भव मे पत्यनन्तरः ॥ २.५२.५२ ॥
தயவுசெய்; நான் காட்டில் உன்னைத் தொடர்ந்து நெருக்கமாக இருக்க விரும்புகிறேன். அன்புடன் சொல்கிறேன், நீ என் கணவனாகவே இரு.
2.52.53
इमे चापि हया वीर यदि ते वनवासिनः ।
परिचर्याम् करिष्यन्ति प्राप्स्यन्ति परमाम् गतिम् ॥ २.५२.५३ ॥
வீரனே, உன் குதிரைகளும் காட்டில் வசிப்பவையாக இருந்தால், அவை உனக்குப் பணிவிடை செய்து உயர்ந்த கதியை அடையும்.
2.52.54
तव शुश्रूषणम् मूर्ध्ना करिष्यामि वने वसन् ।
अयोध्याम् देव लोकम् वा सर्वथा प्रजहाम्य् अहम् ॥ २.५२.५४ ॥
காட்டில் வசித்தபடி உன் பணிவிடையை தலைமேல் கொண்டு செய்வேன். அயோத்தியையோ தேவலோகத்தையோ நான் முழுமையாகத் துறப்பேன்.
2.52.55
न हि शक्या प्रवेष्टुम् सा मया अयोध्या त्वया विना ।
राज धानी महा इन्द्रस्य यथा दुष्कृत कर्मणा ॥ २.५२.५५ ॥
உங்களின்றி அயோத்தியில் நுழைவது எனக்கு இயலாது; தீவினை செய்தவன் மகேந்திரனின் தலைநகருக்குள் நுழைய முடியாததுபோல்.
2.52.56
वन वासे क्षयम् प्राप्ते मम एष हि मनो रथः ।
यद् अनेन रथेन एव त्वाम् वहेयम् पुरीम् पुनः ॥ २.५२.५६ ॥
வனவாசம் முடிந்த பின், இதே தேரில் உங்களை மீண்டும் நகரத்திற்கு அழைத்துச் செல்லவேண்டும் என்பதே என் மனவிருப்பம்.
2.52.57
चतुर् दश हि वर्षाणि सहितस्य त्वया वने ।
क्षण भूतानि यास्यन्ति शतशः तु ततः अन्यथा ॥ २.५२.५७ ॥
உங்களுடன் வனத்தில் கழியும் பதினான்கு ஆண்டுகளும் ஒரு கணம்போல் கழிந்துவிடும்; அதற்கு மாறாக அல்ல, பலமுறை அவ்வாறே.
2.52.58
भृत्य वत्सल तिष्ठन्तम् भर्तृ पुत्र गते पथि ।
भक्तम् भृत्यम् स्थितम् स्थित्याम् त्वम् न माम् हातुम् अर्हसि ॥ २.५२.५८ ॥
பணியாளர்களிடம் அன்புள்ளவரே! நான் உம்மை பக்தியுடன் சேவிக்கும் பணியாள்; என் நிலையில் நிலைத்திருக்கிறேன். எஜமானரின் மகனாகிய நீர் வழியில் செல்லும்போது என்னைக் கைவிடத் தகுதியுடையவர் அல்லர்.
2.52.59
एवम् बहु विधम् दीनम् याचमानम् पुनः पुनः ।
रामः भृत्य अनुकम्पी तु सुमन्त्रम् इदम् अब्रवीत् ॥ २.५२.५९ ॥
இவ்வாறு பலவகையாக, பரிதாபமாக, மீண்டும் மீண்டும் வேண்டிக்கொண்டிருந்த (சீதையை) கண்ட பணியாளர்கள் மீது கருணையுள்ள ராமர் சுமந்திரரிடம் இவ்வாறு கூறினார்.
2.52.60
जानामि परमाम् भक्तिम् मयि ते भर्तृ वत्सल ।
शृणु च अपि यद् अर्थम् त्वाम् प्रेषयामि पुरीम् इतः ॥ २.५२.६० ॥
எஜமானரிடம் அன்புள்ளவரே! என்மீது உமக்குள்ள உயர்ந்த பக்தியை நான் அறிவேன்; கேளும், எதற்காக இங்கிருந்து உம்மை நகரத்திற்கு அனுப்புகிறேன் என்பதை.
2.52.61
नगरीम् त्वाम् गतम् दृष्ट्वा जननी मे यवीयसी ।
कैकेयी प्रत्ययम् गच्चेद् इति रामः वनम् गतः ॥ २.५२.६१ ॥
நகரத்தில் நீ திரும்பியிருப்பதைக் கண்டால், என் இளைய தாயான கைகேயிக்கு ராமன் காட்டுக்குச் சென்றுவிட்டான் என்ற நம்பிக்கை ஏற்படும்.
2.52.62
परितुष्टा हि सा देवि वन वासम् गते मयि ।
राजानम् न अतिशन्केत मिथ्या वादी इति धार्मिकम् ॥ २.५२.६२ ॥
தேவி, நான் காட்டுக்குச் சென்றதால் அவள் மகிழ்ச்சியடைவாள்; அரசர் பொய் சொல்பவர் என்று, அவர் தர்மவான் ஆனதால், அவள் சந்தேகப்பட மாட்டாள்.
2.52.63
एष मे प्रथमः कल्पो यद् अम्बा मे यवीयसी ।
भरत आरक्षितम् स्फीतम् पुत्र राज्यम् अवाप्नुयात् ॥ २.५२.६३ ॥
இதுவே என் முதல் திட்டம்: என் இளைய தாய் மகன் பரதன் பாதுகாக்கப்பட்ட, செழிப்பான அரசைப் பெறவேண்டும்.
2.52.64
मम प्रिय अर्थम् राज्ञः च सरथः त्वम् पुरीम् व्रज ।
सम्दिष्टः च असि या अनर्थाम्स् ताम्स् तान् ब्रूयाः तथा तथा ॥ २.५२.६४ ॥
என் நன்மைக்காகவும் அரசரின் நலனுக்காகவும் நீ தேரோடு நகரத்திற்குச் செல். உனக்குச் சொல்லப்பட்ட அந்தத் துன்பகரமான செய்திகளை, அதே விதமாக எடுத்துரை.
2.52.65
गुहम् वचनम् अक्लीबम् रामः हेतुमद् अब्रवीत् ॥ २.५२.६५ ॥
ராமன் குகனிடம் உறுதியான, காரணத்தோடு கூடிய சொல்லைச் சொன்னான்.
2.52.66
नेदानीम् गुह योग्योऽयम् वसो मे सजने वने ।
अवश्यम् ह्याश्रमे वासह् कर्तव्यस्तद्गतो विधिः ॥ २.५२.६६ ॥
குகனே, இப்போது இந்த மக்கள் நிறைந்த காட்டில் என் தங்குமிடம் ஏற்றதல்ல; நிச்சயமாக ஒரு ஆசிரமத்தில் வசிக்கவேண்டும், அதுவே விதி.
2.52.67
सोऽहम् गृहीत्वा नियमम् तपस्विजनभूषणम् ।
हितकामः पितुर्भूयः सीताया लक्ष्मणस्य च ॥ २.५२.६७ ॥
நான் தவசிகளின் அணியான இந்த நியமத்தை ஏற்று, தந்தையின், சீதையின், லக்ஷ்மணனின் நலனை மீண்டும் விரும்புகிறேன்.
2.52.68
जटाः कृत्वा गमिष्यामि न्यग्रोध क्षीरम् आनय ।
तत् क्षीरम् राज पुत्राय गुहः क्षिप्रम् उपाहरत् ॥ २.५२.६८ ॥
சடைகளைச் செய்துகொண்டு நான் செல்வேன்; ஆலமரத்துப் பாலைக் கொண்டுவா. குகன் உடனே அந்தப் பாலை இளவரசனுக்குக் கொண்டுவந்தான்.
2.52.69
लक्ष्मणस्य आत्मनः चैव रामः तेन अकरोज् जटाः ।
दीर्घबाहुर्नरव्याघ्रो जटिलत्व मधारयत् ॥ २.५२.६९ ॥
அதைக் கொண்டு ராமன் லக்ஷ்மணனுக்கும் தனக்கும் சடைகளை உண்டாக்கினான்; நீண்ட கரங்களையுடைய அந்த நரசிங்கம் சடையுடையவனாக ஆனான்.
2.52.70
तौ तदा चीर वसनौ जटा मण्डल धारिणौ ।
अशोभेताम् ऋषि समौ भ्रातरौ राम रक्ष्मणौ ॥ २.५२.७० ॥
அப்போது மரவுரி ஆடை அணிந்து, சடை வட்டத்தைத் தாங்கிய அந்த இரு சகோதரர்களான ராமனும் லக்ஷ்மணனும் முனிவர்களைப் போல் ஒளிர்ந்தனர்.
2.52.71
ततः वैखानसम् मार्गम् आस्थितः सह लक्ष्मणः ।
व्रतम् आदिष्टवान् रामः सहायम् गुहम् अब्रवीत् ॥ २.५२.७१ ॥
பிறகு லக்ஷ்மணனுடன் வைகாநச வழியை மேற்கொண்ட ராமன், விரதத்தை நியமித்து, துணைவனான குகனிடம் கூறினான்.
2.52.72
अप्रमत्तः बले कोशे दुर्गे जन पदे तथा ।
भवेथा गुह राज्यम् हि दुरारक्षतमम् मतम् ॥ २.५२.७२ ॥
குகனே, படையிலும், கருவூலத்திலும், கோட்டையிலும், நாட்டிலும் விழிப்புடன் இரு; அரசாட்சியைக் காப்பதே மிகக் கடினம் என்று கருதப்படுகிறது.
2.52.73
ततः तम् समनुज्ञाय गुहम् इक्ष्वाकु नन्दनः ।
जगाम तूर्णम् अव्यग्रः सभार्यः सह लक्ष्मणः ॥ २.५२.७३ ॥
பின்பு இக்ஷ்வாகு குலத்தின் மகிழ்ச்சியான ராமன் குகனிடம் விடை பெற்று, அமைதியுடன், விரைவாக மனைவியும் லக்ஷ்மணனுடனும் சென்றான்.
2.52.74
स तु दृष्ट्वा नदी तीरे नावम् इक्ष्वाकु नन्दनः ।
तितीर्षुः शीघ्रगाम् गन्गाम् इदम् लक्ष्मणम् अब्रवीत् ॥ २.५२.७४ ॥
ஆனால் இக்ஷ்வாகு குலத்தின் மகிழ்ச்சியான ராமன் ஆற்றங்கரையில் ஒரு படகைக் கண்டு, வேகமாகப் பாயும் கங்கையைக் கடக்க விரும்பி லக்ஷ்மணனிடம் இவ்வாறு சொன்னான்.
2.52.75
आरोह त्वम् नर व्याघ्र स्थिताम् नावम् इमाम् शनैः ।
सीताम् च आरोपय अन्वक्षम् परिगृह्य मनस्विनीम् ॥ २.५२.७५ ॥
ஆண்களில் புலி போன்றவனே, நீ இந்த நிற்கும் படகில் மெதுவாக ஏறு; மனம் உயர்ந்த சீதையைப் பற்றிக்கொண்டு முதலில் அவளை ஏற்றிவிடு.
2.52.76
स भ्रातुः शासनम् श्रुत्वा सर्वम् अप्रतिकूलयन् ।
आरोप्य मैथिलीम् पूर्वम् आरुरोह आत्मवाम्स् ततः ॥ २.५२.७६ ॥
சகோதரனின் கட்டளையை முழுவதும் கேட்டு, எதிர்க்காமல், மைதிலி சீதையை முதலில் ஏற்றிவிட்டு, தன்னடக்கமுள்ள லக்ஷ்மணன் பின்னர் ஏறினான்.
2.52.77
अथ आरुरोह तेजस्वी स्वयम् लक्ष्मण पूर्वजः ।
ततः निषाद अधिपतिर् गुहो ज्ञातीन् अचोदयत् ॥ २.५२.७७ ॥
பின்பு தேஜஸ்வியான லக்ஷ்மணனின் மூத்த சகோதரன் (ராமன்) தானே ஏறினான்; பின்னர் நிஷாதர்களின் தலைவன் குகன் தன் உறவினர்களை ஏவினான்.
2.52.78
राघवोऽपि महातेजा नावमारुह्य ताम् ततः ।
ब्रह्मवत् क्षत्रवच्चैव जजाप हितमात्मनः ॥ २.५२.७८ ॥
மகாதேஜஸ்வியான ராகவனும் (ராமன்) அந்தப் படகில் ஏறிய பின், பிராமணனைப் போலவும் க்ஷத்திரியனைப் போலவும் தனக்கு நன்மை தருவதை மனதில் ஜபித்தான்.
2.52.79
आचम्य च यथाशास्त्रम् नदीम् ताम् सह सीतया ।
प्राणमत्प्रीतिसम्हृष्टो लक्ष्मणश्चामितप्रभः ॥ २.५२.७९ ॥
சாஸ்திரப்படி ஆசமனம் செய்து, சீதையுடன் அந்த நதியை வணங்கினான்; அளவற்ற ஒளியுடைய லக்ஷ்மணனும் அன்பினாலும் மகிழ்ச்சியாலும் நிறைந்து வணங்கினான்.
2.52.80
अनुज्ञाय सुमन्त्रम् च सबलम् चैव तम् गुहम् ।
आस्थाय नावम् रामः तु चोदयाम् आस नाविकान् ॥ २.५२.८० ॥
சுமந்திரனையும் படையுடன் குகனையும் விடைகொடுத்து அனுப்பி, ராமன் படகில் ஏறி படகோட்டிகளைச் செலுத்தும்படி ஆணையிட்டான்.
2.52.81
ततः तैः चोदिता सा नौः कर्ण धार समाहिता ।
शुभ स्फ्य वेग अभिहता शीघ्रम् सलिलम् अत्यगात् ॥ २.५२.८१ ॥
பின்னர் அவர்களால் செலுத்தப்பட்ட அந்தப் படகு, சுக்கான் பிடிப்பவர்களால் கவனமாக இயக்கப்பட்டு, அழகிய துடுப்புகளின் வேகத்தால் உந்தப்பட்டு விரைவாக நீரைக் கடந்தது.
2.52.82
मध्यम् तु समनुप्राप्य भागीरथ्याः तु अनिन्दिता ।
वैदेही प्रान्जलिर् भूत्वा ताम् नदीम् इदम् अब्रवीत् ॥ २.५२.८२ ॥
பாகீரதியின் நடுப்பகுதியை அடைந்தபோது, குற்றமற்ற விதேஹ மகளான சீதை கைகூப்பி அந்த நதியிடம் இவ்வாறு கூறினாள்.
2.52.83
पुत्रः दशरथस्य अयम् महा राजस्य धीमतः ।
निदेशम् पालयतु एनम् गन्गे त्वद् अभिरक्षितः ॥ २.५२.८३ ॥
இவன் தசரதனின் மகன்; அறிவுள்ள மகாராஜாவின் கட்டளையைப் பின்பற்றட்டும். கங்கையே, உன்னால் காக்கப்பட்டு இவன் அதைக் காக்கட்டும்.
2.52.84
चतुर् दश हि वर्षाणि समग्राणि उष्य कानने ।
भ्रात्रा सह मया चैव पुनः प्रत्यागमिष्यति ॥ २.५२.८४ ॥
காட்டில் பதினான்கு முழு ஆண்டுகள் தங்கி, சகோதரனுடனும் என்னுடனும் அவன் மீண்டும் திரும்பி வருவான்.
2.52.85
ततः त्वाम् देवि सुभगे क्षेमेण पुनर् आगता ।
यक्ष्ये प्रमुदिता गन्गे सर्व काम समृद्धये ॥ २.५२.८५ ॥
தேவியே, நற்பேறு பெற்றவளே, பாதுகாப்பாக நான் மீண்டும் வந்துவிட்டேன். கங்கையே, எல்லா விருப்பங்களும் நிறைவேற மகிழ்ச்சியுடன் உன்னை வழிபடுவேன்.
2.52.86
त्वम् हि त्रिपथगा देवि ब्रह्म लोकम् समीक्षसे ।
भार्या च उदधि राजस्य लोके अस्मिन् सम्प्रदृश्यसे ॥ २.५२.८६ ॥
தேவியே, நீ திரிபதகை; பிரம்மலோகத்தைப் பார்க்கிறாய். இந்த உலகில் கடலரசனின் மனைவியாகவும் நீ காணப்படுகிறாய்.
2.52.87
सा त्वाम् देवि नमस्यामि प्रशम्सामि च शोभने ।
प्राप्त राज्ये नर व्याघ्र शिवेन पुनर् आगते ॥ २.५२.८७ ॥
தேவியே, அழகியவளே, நீ திரும்பியதால் நான் உன்னை வணங்கி புகழ்கிறேன்; நரசிங்கம் போன்ற ராமன் அரசைப் பெற்று நலமுடன் திரும்பியுள்ளார்.
2.52.88
गवाम् शत सहस्राणि वस्त्राणि अन्नम् च पेशलम् ।
ब्राह्मणेभ्यः प्रदास्यामि तव प्रिय चिकीर्षया ॥ २.५२.८८ ॥
உனக்கு மகிழ்ச்சி அளிக்கும் விருப்பத்தால், பிராமணர்களுக்கு லட்சக்கணக்கான பசுக்களையும், ஆடைகளையும், சிறந்த உணவையும் தானம் செய்வேன்.
2.52.89
सुराघटसहस्रेण माम्सभूतोदनेन च ।
यक्ष्ये त्वाम् प्रयता देवि पुरीम् पुनरुपागता ॥ २.५२.८९ ॥
தேவியே, நகருக்கு மீண்டும் வந்தவளாய், ஆயிரம் குடம் மதுவாலும் இறைச்சி கலந்த அன்னத்தாலும் பக்தியுடன் உன்னை வழிபடுவேன்.
2.52.90
यानि त्वत्तीरवासीनि दैवतानि च सन्ति हि ।
तानि सर्वाणि यक्ष्यामि तीर्थान्यायतनानि च ॥ २.५२.९० ॥
உன் கரையில் வாழும் தெய்வங்கள் அனைத்தையும், புனித தீர்த்தங்களையும் ஆலயங்களையும் நான் வழிபடுவேன்.
2.52.91
पुनरेव महाबाहुर्मया भ्रात्रा च सम्गतः ।
अयोध्याम् वनवासात्तु प्रविशत्वनघोऽनघे ॥ २.५२.९१ ॥
குற்றமற்றவளே, மஹாபாஹுவான ராமன் என் சகோதரனுடன் மீண்டும் சேர்ந்து, வனவாசத்திலிருந்து அயோத்தியில் பிரவேசிக்கட்டும்.
2.52.92
तथा सम्भाषमाणा सा सीता गन्गाम् अनिन्दिता ।
दक्षिणा दक्षिणम् तीरम् क्षिप्रम् एव अभ्युपागमत् ॥ २.५२.९२ ॥
இவ்வாறு பேசிக்கொண்டே, குற்றமற்ற சீதை கங்கையின் தென்கரையை விரைவில் அடைந்தாள்.
2.52.93
तीरम् तु समनुप्राप्य नावम् हित्वा नर ऋषभः ।
प्रातिष्ठत सह भ्रात्रा वैदेह्या च परम् तपः ॥ २.५२.९३ ॥
கரையை அடைந்து, நரர்களில் சிறந்தவனான ராமன் படகை விட்டுவிட்டு, சகோதரனும் வைதேஹியுமாக முன்னேறினான்.
2.52.94
अथ अब्रवीन् महा बाहुः सुमित्र आनन्द वर्धनम् ।
भव सम्रक्षणार्थाय सजने विजनेऽपि वा ॥ २.५२.९४ ॥
அப்போது மஹாபாஹுவான ராமன் சுமித்திரையின் மகிழ்ச்சியை பெருக்கும் லட்சுமணனிடம் கூறினான்: "குடியிருப்பிலோ, ஆளரவமற்ற இடத்திலோ, பாதுகாப்பிற்காக இரு."
2.52.95
अवश्यम् रक्षणम् कार्यमदृष्टे विजने वने ।
अग्रतः गच्च सौमित्रे सीता त्वाम् अनुगच्चतु ॥ २.५२.९५ ॥
ஆளரவமற்ற காட்டில், கண்ணுக்குத் தெரியாத இடத்தில் பாதுகாப்பு அவசியம் செய்ய வேண்டும். சௌமித்திரியே, முன்னால் செல், சீதை உன்னைப் பின்தொடரட்டும்.
2.52.96
पृष्ठतः अहम् गमिष्यामि त्वाम् च सीताम् च पालयन् ।
अद्य दुह्खम् तु वैदेही वन वासस्य वेत्स्यति ॥ २.५२.९६ ॥
நான் பின்னால் செல்வேன், உன்னையும் சீதையையும் பாதுகாத்துக்கொண்டு. இன்று வைதேஹி வனவாசத்தின் துன்பத்தை அறிவாள்.
2.52.97
न हि तावदतिक्रान्ता सुकरा काचन क्रिया ।
अद्य दुःखम् तु वैदेही वनवासस्य वेत्स्यति ॥ २.५२.९७ ॥
இதுவரை எந்தச் செயலும் எளிதில் கடந்ததில்லை; இன்று வைதேஹி வனவாசத்தின் துன்பத்தை அறிவாள்.
2.52.98
प्रणष्टजनसम्बाधम् क्षेत्रारामविवर्बितम् ।
विषमम् च प्रपातम् च वनमद्य प्रवेक्ष्यति ॥ २.५२.९८ ॥
மனிதர்கள் அற்றுப்போய், வயல்களும் சோலைகளும் இல்லாத, சீரற்றதும் செங்குத்தான பள்ளங்களும் உள்ள காட்டுக்குள் இன்று அவள் நுழைவாள்.
2.52.99
श्रुत्वा रामस्य वचनम् प्रतिस्थे लक्ष्मणोऽग्रतः ।
अनन्तरम् च सीताया राघवो रघनन्धनः ॥ २.५२.९९ ॥
ராமனின் சொல்லைக் கேட்டு லக்ஷ்மணன் முன்னே சென்றான்; சீதைக்குப் பின்னால் ரகுகுலத்தின் மகிழ்ச்சியான ராகவன் சென்றான்.
2.52.100
गतम् तु गन्गा पर पारम् आशु ।
रामम् सुमन्त्रः प्रततम् निरीक्ष्य ।
अध्व प्रकर्षात् विनिवृत्त दृष्टिर् ।
र्मुमोच बाष्पम् व्यथितः तपस्वी ॥ २.५२.१०० ॥
கங்கையின் மறுகரைக்கு விரைவில் சென்றவரை சுமந்திரன் தொடர்ந்து நோக்கினான்; வழியின் தொலைவால் பார்வை திரும்பியது; துயருற்ற தவசி கண்ணீர் சிந்தினான்.
2.52.101
स लोकपालप्रतिमप्रभाववाम् ।
स्तीर्त्वा महात्मा वरदो महानदीम् ।
ततः समृद्धान् शुभसस्यमालिनः ।
क्रमेण वत्सान् मुदितानुपागमत् ॥ २.५२.१०१ ॥
உலகக் காவலர்களுக்கு ஒப்பான ஆற்றல் கொண்ட அந்த மகாத்மா, வரமளிப்பவன், அந்தப் பெரிய நதியைக் கடந்து, பின்னர் செழித்த, நல்ல பயிர்களால் அலங்கரிக்கப்பட்ட, மகிழ்ச்சியான கன்றுகளை (ஊர்களை) வரிசையாக அடைந்தான்.
2.52.102
तौ तत्र हत्वा चतुरः महा मृगान् ।
वराहम् ऋश्यम् पृषतम् महा रुरुम् ।
आदाय मेध्यम् त्वरितम् बुभुक्षितौ।
वासाय काले ययतुर् वनः पतिम् ॥ २.५२.१०२ ॥
அங்கே அவ்விருவரும் நான்கு பெரிய மான்களைக் கொன்று, காட்டுப்பன்றி, ருஶ்யம், ப்ருஷதம், மஹாருரு ஆகியவற்றை எடுத்து, விரைவாக, பசியுடன், உரிய நேரத்தில் வனத்தின் தலைவனாகிய மரத்தினருகே தங்குவதற்குச் சென்றனர்.