Vālmīki-Rāmāyaṇa · Sarga 2.53
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
2.53.1
स तम् वृक्षम् समासाद्य सम्ध्याम् अन्वास्य पश्चिमाम् ।
रामः रमयताम् श्रेष्ठैति ह उवाच लक्ष्मणम् ॥ २.५३.१ ॥
Als er jenen Baum erreicht und das westliche Abenddämmerungsritual vollzogen hatte, sprach Rāma, der Beste unter denen, die erfreuen, zu Lakṣmaṇa.
2.53.2
अद्य इयम् प्रथमा रात्रिर् याता जन पदात् बहिः ।
या सुमन्त्रेण रहिता ताम् न उत्कण्ठितुम् अर्हसि ॥ २.५३.२ ॥
Heute ist die erste Nacht, die wir außerhalb des Landes verbringen, eine Nacht ohne Sumantra. Du solltest dich deswegen nicht sehnen.
2.53.3
जागर्तव्यम् अतन्द्रिभ्याम् अद्य प्रभृति रात्रिषु ।
योग क्षेमः हि सीताया वर्तते लक्ष्मण आवयोह् ॥ २.५३.३ ॥
Von heute an müssen wir beide die Nächte wachend und ohne Müdigkeit verbringen, Lakṣmaṇa, denn Sītās Schutz und Wohl ruhen auf uns beiden.
2.53.4
रात्रिम् कथम्चित् एव इमाम् सौमित्रे वर्तयामहे ।
उपावर्तामहे भूमाव् आस्तीर्य स्वयम् आर्जितैः ॥ २.५३.४ ॥
Sohn der Sumitrā, irgendwie verbringen wir diese Nacht; wir breiten auf dem Boden aus, was wir selbst gesammelt haben, und legen uns nieder.
2.53.5
स तु सम्विश्य मेदिन्याम् महा अर्ह शयन उचितः ।
इमाः सौमित्रये रामः व्याजहार कथाः शुभाः ॥ २.५३.५ ॥
Er, der eines großen Lagers würdig und an es gewöhnt war, legte sich auf die Erde und sprach diese verheißungsvollen Worte zu Saumitri (Lakṣmaṇa).
2.53.6
ध्रुवम् अद्य महा राजो दुह्खम् स्वपिति लक्ष्मण ।
कृत कामा तु कैकेयी तुष्टा भवितुम् अर्हति ॥ २.५३.६ ॥
Lakṣmaṇa, sicherlich schläft der große König heute in Kummer, und Kaikeyī, deren Wunsch erfüllt ist, sollte zufrieden sein.
2.53.7
सा हि देवी महा राजम् कैकेयी राज्य कारणात् ।
अपि न च्यावयेत् प्राणान् दृष्ट्वा भरतम् आगतम् ॥ २.५३.७ ॥
Jene Königin Kaikeyī könnte aus Sorge um das Reich, als sie Bharata ankommen sieht, dem großen König sogar das Leben nehmen.
2.53.8
अनाथः चैव वृद्धः च मया चैव विनाकृतः ।
किम् करिष्यति काम आत्मा कैकेय्या वशम् आगतः ॥ २.५३.८ ॥
Ohne Schutz und alt, und auch von mir getrennt, was wird er tun, da er, von Begierde beherrscht, in Kaikeyīs Gewalt geraten ist?
2.53.9
इदम् व्यसनम् आलोक्य राज्ञः च मति विभ्रमम् ।
कामएव अर्ध धर्माभ्याम् गरीयान् इति मे मतिः ॥ २.५३.९ ॥
Angesichts dieses Unglücks und der Verwirrung des Königs ist meine Meinung, dass allein die Begierde schwerer wiegt als Besitz und Dharma.
2.53.10
को हि अविद्वान् अपि पुमान् प्रमदायाः कृते त्यजेत् ।
चन्द अनुवर्तिनम् पुत्रम् तातः माम् इव लक्ष्मण ॥ २.५३.१० ॥
Welcher unweise Mann würde um einer Frau willen einen Sohn verstoßen, der ihm wie der Mond folgt, so wie der Vater mich verstoßen hat?
2.53.11
सुखी बत सभार्यः च भरतः केकयी सुतः ।
मुदितान् कोसलान् एको यो भोक्ष्यति अधिराजवत् ॥ २.५३.११ ॥
Glücklich wahrlich wird Bharata, Kaikeyīs Sohn, mit seiner Gattin sein; allein wird er die frohen Kosalas wie ein Oberkönig genießen.
2.53.12
स हि सर्वस्य राज्यस्य मुखम् एकम् भविष्यति ।
ताते च वयसा अतीते मयि च अरण्यम् आश्रिते ॥ २.५३.१२ ॥
Er allein wird das Gesicht des ganzen Reiches werden, wenn der Vater an Jahren vorgerückt ist und ich im Walde Zuflucht genommen habe.
2.53.13
अर्थ धर्मौ परित्यज्य यः कामम् अनुवर्तते ।
एवम् आपद्यते क्षिप्रम् राजा दशरथो यथा ॥ २.५३.१३ ॥
Wer Reichtum und Recht aufgibt und dem Verlangen folgt, gerät schnell in solches Unglück, wie es König Daśaratha widerfuhr.
2.53.14
मन्ये दशरथ अन्ताय मम प्रव्राजनाय च ।
कैकेयी सौम्य सम्प्राप्ता राज्याय भरतस्य च ॥ २.५३.१४ ॥
Sanfter Freund, ich glaube, Kaikeyī ist gekommen für den Tod Daśarathas, für meine Verbannung und für Bharatas Königreich.
2.53.15
अपि इदानीम् न कैकेयी सौभाग्य मद मोहिता ।
कौसल्याम् च सुमित्राम् च सम्प्रबाधेत मत् कृते ॥ २.५३.१५ ॥
Wird nicht Kaikeyī, verblendet vom Stolz auf ihr Glück, Kausalyā und Sumitrā meinetwegen nun bedrängen?
2.53.16
मा स्म मत् कारणात् देवी सुमित्रा दुह्खम् आवसेत् ।
अयोध्याम् इतएव त्वम् काले प्रविश लक्ष्मण ॥ २.५३.१६ ॥
Die Königin Sumitrā soll meinetwegen nicht in Kummer leben. Lakṣmaṇa, kehre von hier zur rechten Zeit nach Ayodhyā zurück.
2.53.17
अहम् एको गमिष्यामि सीतया सह दण्डकान् ।
अनाथाया हि नाथः त्वम् कौसल्याया भविष्यसि ॥ २.५३.१७ ॥
Ich allein werde mit Sītā in den Daṇḍaka-Wald gehen. Du wirst der Beschützer Kausalyās sein, die keinen Beschützer hat.
2.53.18
क्षुद्र कर्मा हि कैकेयी द्वेषात् अन्याय्यम् आचरेत् ।
परिदद्या हि धर्मज्ञे भरते मम मातरम् ॥ २.५३.१८ ॥
Kaikeyī, niedrig in ihren Taten, könnte aus Hass Unrecht begehen und, o Kenner des Dharma, meine Mutter an Bharata ausliefern.
2.53.19
नूनम् जाति अन्तरे कस्मिम्स् स्त्रियः पुत्रैः वियोजिताः ।
जनन्या मम सौमित्रे तत् अपि एतत् उपस्थितम् ॥ २.५३.१९ ॥
Gewiss haben in einer früheren Geburt irgendwelche Frauen ihre Söhne von sich getrennt; darum, o Saumitri, ist dies auch über meine Mutter gekommen.
2.53.20
मया हि चिर पुष्टेन दुह्ख सम्वर्धितेन च ।
विप्रायुज्यत कौसल्या फल काले धिग् अस्तु माम् ॥ २.५३.२० ॥
Durch mich, lange gehegt und im Leid aufgewachsen, wurde Kausalyā gerade zur Zeit der Ernte getrennt; Schande über mich!
2.53.21
मा स्म सीमन्तिनी काचिज् जनयेत् पुत्रम् ईदृशम् ।
सौमित्रे यो अहम् अम्बाया दद्मि शोकम् अनन्तकम् ॥ २.५३.२१ ॥
O Saumitri, möge keine Frau einen Sohn wie mich gebären, der meiner Mutter unendlichen Kummer bereitet.
2.53.22
मन्ये प्रीति विशिष्टा सा मत्तः लक्ष्मण सारिका ।
यस्याः तत् श्रूयते वाक्यम् शुक पादम् अरेर् दश ॥ २.५३.२२ ॥
O Lakṣmaṇa, ich glaube, sie ist mir lieber als ich selbst; denn von ihr hört man die Rede der Sārikā, wie die Pfote des Papageis.
2.53.23
शोचन्त्याः च अल्प भाग्याया न किम्चित् उपकुर्वता ।
पुर्त्रेण किम् अपुत्राया मया कार्यम् अरिम् दम ॥ २.५३.२३ ॥
Für eine klagende, unglückliche Mutter tut ein Sohn wie ich nichts Gutes. O Bezwinger der Feinde, was soll ich für sie tun, die wie ohne Sohn ist?
2.53.24
अल्प भाग्या हि मे माता कौसल्या रहिता मया ।
शेते परम दुह्ख आर्ता पतिता शोक सागरे ॥ २.५३.२४ ॥
Meine unglückliche Mutter Kausalyā, von mir getrennt, liegt von großem Leid gequält, in den Ozean des Kummers gestürzt.
2.53.25
एको हि अहम् अयोध्याम् च पृथिवीम् च अपि लक्ष्मण ।
तरेयम् इषुभिः क्रुद्धो ननु वीर्यम् अकारणम् ॥ २.५३.२५ ॥
O Lakṣmaṇa, zornig könnte ich allein Ayodhyā und die Erde mit meinen Pfeilen erobern; gewiss ist meine Tapferkeit nicht ohne Grund.
2.53.26
अधर्म भय भीतः च पर लोकस्य च अनघ ।
तेन लक्ष्मण न अद्य अहम् आत्मानम् अभिषेचये ॥ २.५३.२६ ॥
O makelloser Lakṣmaṇa, aus Furcht vor Unrecht und vor der jenseitigen Welt gefürchtet, werde ich mich heute nicht selbst salben.
2.53.27
एतत् अन्यच् च करुणम् विलप्य विजने बहु ।
अश्रु पूर्ण मुखो रामः निशि तूष्णीम् उपाविशत् ॥ २.५३.२७ ॥
Nachdem er dies und viele andere klägliche Klagen an einem einsamen Ort beklagt hatte, setzte sich Rāma mit tränenfeuchtem Gesicht still in die Nacht.
2.53.28
विलप्य उपरतम् रामम् गत अर्चिषम् इव अनलम् ।
समुद्रम् इव निर्वेगम् आश्वासयत लक्ष्मणः ॥ २.५३.२८ ॥
Lakṣmaṇa, unerschütterlich wie der Ozean, tröstete Rāma, der sein Klagen beendet hatte und wie ein Feuer war, dessen Flamme erloschen ist.
2.53.29
ध्रुवम् अद्य पुरी रामायोध्या युधिनाम् वर ।
निष्प्रभा त्वयि निष्क्रान्ते गत चन्द्रा इव शर्वरी ॥ २.५३.२९ ॥
O bester der Krieger, wenn du fortgehst, wird Rāmas Stadt Ayodhyā heute gewiss ohne Glanz sein, wie eine Nacht ohne Mond.
2.53.30
न एतत् औपयिकम् राम यद् इदम् परितप्यसे ।
विषादयसि सीताम् च माम् चैव पुरुष ऋषभ ॥ २.५३.३० ॥
O Rāma, es ist nicht angemessen, dass du so trauerst; o Stier unter den Menschen, du betrübst Sītā und auch mich.
2.53.31
न च सीता त्वया हीना न च अहम् अपि राघव ।
मुहूर्तम् अपि जीवावो जलान् मत्स्याव् इव उद्धृतौ ॥ २.५३.३१ ॥
Weder Sītā noch ich könnten auch nur einen Augenblick ohne dich leben, o Rāghava; wir wären wie zwei aus dem Wasser gezogene Fische.
2.53.32
न हि तातम् न शत्रुघ्नम् न सुमित्राम् परम् तप ।
द्रष्टुम् इच्चेयम् अद्य अहम् स्वर्गम् वा अपि त्वया विना ॥ २.५३.३२ ॥
O Vernichter der Feinde, ohne dich wünschte ich heute weder unseren Vater, noch Śatrughna, noch Sumitrā zu sehen, noch auch den Himmel.
2.53.33
ततस्तत्र सुखासीने नातिदूरे निरीक्ष्य ताम् ।
न्यग्रोधे सुकृताम् शय्याम् भेजाते धर्मवत्सलौ ॥ २.५३.३३ ॥
Dann, als sie sie bequem sitzend nicht weit entfernt erblickten, gingen die beiden Liebhaber des Dharma zu einem gut bereiteten Lager unter einem Banyanbaum.
2.53.34
स लक्ष्मणस्य उत्तम पुष्कलम् वचो ।
निशम्य च एवम् वन वासम् आदरात् ।
समाः समस्ता विदधे परम् तपः ।
प्रपद्य धर्मम् सुचिराय राघवः ॥ २.५३.३४ ॥
Nachdem Rāghava die vortrefflichen und reichen Worte Lakṣmaṇas gehört hatte, nahm er das Waldleben ehrerbietig an und beschloss, im Schutz des Dharma viele Jahre die höchste Askese zu üben.
2.53.35
ततस्तु तस्मिन् विजने वने तदा ।
महाबलौ राघववम्शवर्धनौ ।
न तौ भयम् सम्भ्रममभ्युपेयतु ।
र्यथैव सिम्हौ गिरिसानुगोचरौ ॥ २.५३.३५ ॥
Dann, in diesem einsamen Wald, empfanden die beiden mächtigen Mehrer der Raghu-Linie weder Furcht noch Unruhe, so wie zwei Löwen, die über die Berghänge streifen.