வால்மீகி ராமாயணம் · சர்க்கம் 2.53
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
2.53.1
स तम् वृक्षम् समासाद्य सम्ध्याम् अन्वास्य पश्चिमाम् ।
रामः रमयताम् श्रेष्ठैति ह उवाच लक्ष्मणम् ॥ २.५३.१ ॥
அந்த மரத்தை அடைந்து மேற்குச் சந்தியா வந்தனத்தை முடித்த பின், மகிழ்விப்பவர்களில் சிறந்தவரான ராமர் லக்ஷ்மணனிடம் கூறினார்.
2.53.2
अद्य इयम् प्रथमा रात्रिर् याता जन पदात् बहिः ।
या सुमन्त्रेण रहिता ताम् न उत्कण्ठितुम् अर्हसि ॥ २.५३.२ ॥
இன்று நாம் நாட்டிற்கு வெளியே கழிக்கும் முதல் இரவு இது; சுமந்திரர் இல்லாத இரவு. அதற்காக நீ ஏங்கக் கூடாது.
2.53.3
जागर्तव्यम् अतन्द्रिभ्याम् अद्य प्रभृति रात्रिषु ।
योग क्षेमः हि सीताया वर्तते लक्ष्मण आवयोह् ॥ २.५३.३ ॥
இன்று முதல் இரவுகளில் நாம் இருவரும் சோம்பலின்றி விழித்திருக்க வேண்டும்; லக்ஷ்மணா, சீதையின் பாதுகாப்பும் நலனும் நம் இருவர் கையிலும் உள்ளது.
2.53.4
रात्रिम् कथम्चित् एव इमाम् सौमित्रे वर्तयामहे ।
उपावर्तामहे भूमाव् आस्तीर्य स्वयम् आर्जितैः ॥ २.५३.४ ॥
சுமித்திரையின் மகனே, இந்த இரவை எப்படியோ கழிக்கிறோம்; நாமே சேகரித்த பொருட்களைத் தரையில் விரித்து படுத்துக்கொள்கிறோம்.
2.53.5
स तु सम्विश्य मेदिन्याम् महा अर्ह शयन उचितः ।
इमाः सौमित्रये रामः व्याजहार कथाः शुभाः ॥ २.५३.५ ॥
பெரும் படுக்கைக்குத் தகுந்தவரும் அதற்குப் பழகியவருமான அவர் தரையில் படுத்தபடி, சௌமித்திரியிடம் இந்த நல்ல சொற்களைக் கூறினார்.
2.53.6
ध्रुवम् अद्य महा राजो दुह्खम् स्वपिति लक्ष्मण ।
कृत कामा तु कैकेयी तुष्टा भवितुम् अर्हति ॥ २.५३.६ ॥
லக்ஷ்மணா, நிச்சயமாக இன்று மகாராஜா துயரத்தில் உறங்குகிறார்; ஆசை நிறைவேறிய கைகேயி மகிழ்ச்சியாக இருக்கத் தகுதியுடையவள்.
2.53.7
सा हि देवी महा राजम् कैकेयी राज्य कारणात् ।
अपि न च्यावयेत् प्राणान् दृष्ट्वा भरतम् आगतम् ॥ २.५३.७ ॥
அந்த தேவி கைகேயி அரசுரிமைக்காக, வந்த பரதனைக் கண்டு, மகாராஜாவின் உயிரையும் பறித்துவிடக்கூடும்.
2.53.8
अनाथः चैव वृद्धः च मया चैव विनाकृतः ।
किम् करिष्यति काम आत्मा कैकेय्या वशम् आगतः ॥ २.५३.८ ॥
பாதுகாவலற்றவரும் முதியவருமான அவர், என்னாலும் பிரிக்கப்பட்டவர், கைகேயியின் வசப்பட்டுத் தன் ஆசையால் என்ன செய்வார்?
2.53.9
इदम् व्यसनम् आलोक्य राज्ञः च मति विभ्रमम् ।
कामएव अर्ध धर्माभ्याम् गरीयान् इति मे मतिः ॥ २.५३.९ ॥
இந்தத் துன்பத்தையும் அரசரின் மனக்குழப்பத்தையும் கண்டு, அர்த்தம் மற்றும் தர்மத்தைவிட காமமே கனமானது என்பது என் கருத்து.
2.53.10
को हि अविद्वान् अपि पुमान् प्रमदायाः कृते त्यजेत् ।
चन्द अनुवर्तिनम् पुत्रम् तातः माम् इव लक्ष्मण ॥ २.५३.१० ॥
அறிவற்ற மனிதனும் ஒரு பெண்ணுக்காக, தந்தை என்னைப் போல, நிலவைப் பின்பற்றும் மகனைக் கைவிடுவானா?
2.53.11
सुखी बत सभार्यः च भरतः केकयी सुतः ।
मुदितान् कोसलान् एको यो भोक्ष्यति अधिराजवत् ॥ २.५३.११ ॥
கைகேயியின் மகன் பரதன் தன் மனைவியுடன் உண்மையிலேயே மகிழ்வான்; மகிழ்ச்சியுறும் கோசலர்களை ஒருவனாக அதிராஜனைப் போல அனுபவிப்பான்.
2.53.12
स हि सर्वस्य राज्यस्य मुखम् एकम् भविष्यति ।
ताते च वयसा अतीते मयि च अरण्यम् आश्रिते ॥ २.५३.१२ ॥
அவனே அரசு முழுவதற்கும் ஒரே முகமாக ஆவான்; தந்தை வயதால் கடக்கும்போதும், நான் காட்டில் தஞ்சம் புகுந்தபோதும்.
2.53.13
अर्थ धर्मौ परित्यज्य यः कामम् अनुवर्तते ।
एवम् आपद्यते क्षिप्रम् राजा दशरथो यथा ॥ २.५३.१३ ॥
பொருளையும் அறத்தையும் விட்டு விட்டு காமத்தைப் பின்பற்றுபவன், மன்னன் தசரதனைப் போல விரைவில் இத்தகைய இடரில் வீழ்வான்.
2.53.14
मन्ये दशरथ अन्ताय मम प्रव्राजनाय च ।
कैकेयी सौम्य सम्प्राप्ता राज्याय भरतस्य च ॥ २.५३.१४ ॥
நல்லவனே! தசரதனின் அழிவுக்கும் என் நாடுகடத்தலுக்கும், பரதனின் அரசுக்கும் கைகேயி வந்துவிட்டாள் என்று நான் கருதுகிறேன்.
2.53.15
अपि इदानीम् न कैकेयी सौभाग्य मद मोहिता ।
कौसल्याम् च सुमित्राम् च सम्प्रबाधेत मत् कृते ॥ २.५३.१५ ॥
இப்போது கைகேயி செல்வ மதத்தால் மயங்கி, என் காரணமாக கௌசல்யையையும் சுமித்திரையையும் துன்புறுத்தமாட்டாளோ?
2.53.16
मा स्म मत् कारणात् देवी सुमित्रा दुह्खम् आवसेत् ।
अयोध्याम् इतएव त्वम् काले प्रविश लक्ष्मण ॥ २.५३.१६ ॥
என் காரணமாக தேவி சுமித்திரை துன்பத்தில் இருக்கக்கூடாது. லட்சுமணா! நீ இங்கிருந்தே தக்க நேரத்தில் அயோத்தியில் நுழைவாயாக.
2.53.17
अहम् एको गमिष्यामि सीतया सह दण्डकान् ।
अनाथाया हि नाथः त्वम् कौसल्याया भविष्यसि ॥ २.५३.१७ ॥
நான் சீதையுடன் தண்டக வனத்திற்குத் தனியாகச் செல்வேன். பாதுகாவலற்ற கௌசல்யைக்கு நீயே பாதுகாவலனாக இருப்பாய்.
2.53.18
क्षुद्र कर्मा हि कैकेयी द्वेषात् अन्याय्यम् आचरेत् ।
परिदद्या हि धर्मज्ञे भरते मम मातरम् ॥ २.५३.१८ ॥
அறம் அறிந்தவனே! கைகேயி கீழ்மைச் செயல் புரிபவள்; வெறுப்பினால் அநீதி இழைப்பாள், என் தாயை பரதனுக்கு ஒப்படைப்பாள்.
2.53.19
नूनम् जाति अन्तरे कस्मिम्स् स्त्रियः पुत्रैः वियोजिताः ।
जनन्या मम सौमित्रे तत् अपि एतत् उपस्थितम् ॥ २.५३.१९ ॥
நிச்சயமாக முன்பிறவியில் எந்தப் பெண்களோ தங்கள் மகன்களைப் பிரித்திருக்கிறார்கள்; ஆகவே, சௌமித்ரியே, என் தாய்க்கும் இது நேர்ந்துவிட்டது.
2.53.20
मया हि चिर पुष्टेन दुह्ख सम्वर्धितेन च ।
विप्रायुज्यत कौसल्या फल काले धिग् अस्तु माम् ॥ २.५३.२० ॥
நீண்ட காலம் வளர்க்கப்பட்டவனும், துயரத்தில் வளர்ந்தவனுமான என்னால், பலன் கிடைக்கும் காலத்திலேயே கௌசல்யை பிரிக்கப்பட்டாள்; என்னைக் கண்டிக்கட்டும்!
2.53.21
मा स्म सीमन्तिनी काचिज् जनयेत् पुत्रम् ईदृशम् ।
सौमित्रे यो अहम् अम्बाया दद्मि शोकम् अनन्तकम् ॥ २.५३.२१ ॥
சௌமித்ரியே, எந்தப் பெண்ணும் என்னைப் போன்ற மகனைப் பெறாதிருக்கட்டும்; நான் என் தாய்க்கு முடிவற்ற துயரத்தைத் தருகிறேன்.
2.53.22
मन्ये प्रीति विशिष्टा सा मत्तः लक्ष्मण सारिका ।
यस्याः तत् श्रूयते वाक्यम् शुक पादम् अरेर् दश ॥ २.५३.२२ ॥
லக்ஷ்மணா, அவள் என்னைவிட மிகவும் அன்புக்குரியவள் என்று நினைக்கிறேன்; அந்த சாரிகையின் சொற்கள் கேட்கப்படுகின்றன — கிளியின் கால் போன்ற அவை.
2.53.23
शोचन्त्याः च अल्प भाग्याया न किम्चित् उपकुर्वता ।
पुर्त्रेण किम् अपुत्राया मया कार्यम् अरिम् दम ॥ २.५३.२३ ॥
துயருற்று அல்ப பாக்கியம் கொண்ட தாய்க்கு என்னைப் போன்ற மகன் எந்த உதவியும் செய்யவில்லை; எதிரிகளை அடக்குபவனே, புத்திரனற்றவளுக்கு நான் என்ன பயன் தருவேன்?
2.53.24
अल्प भाग्या हि मे माता कौसल्या रहिता मया ।
शेते परम दुह्ख आर्ता पतिता शोक सागरे ॥ २.५३.२४ ॥
என் அல்ப பாக்கியம் கொண்ட தாய் கௌசல்யை என்னால் பிரிக்கப்பட்டு, பெரும் துயரால் வருந்தி, துயரக் கடலில் வீழ்ந்து கிடக்கிறாள்.
2.53.25
एको हि अहम् अयोध्याम् च पृथिवीम् च अपि लक्ष्मण ।
तरेयम् इषुभिः क्रुद्धो ननु वीर्यम् अकारणम् ॥ २.५३.२५ ॥
லட்சுமணா, கோபத்துடன் நான் ஒருவனே அம்புகளால் அயோத்தியையும் பூமியையும் வெல்ல முடியும்; என் வீரம் காரணமின்றி இல்லை.
2.53.26
अधर्म भय भीतः च पर लोकस्य च अनघ ।
तेन लक्ष्मण न अद्य अहम् आत्मानम् अभिषेचये ॥ २.५३.२६ ॥
பாவமற்ற லட்சுமணா, அதர்மத்தின் பயத்தாலும் மறுலோகத்தின் பயத்தாலும் அஞ்சியவனாய், இன்று நான் என்னை அபிஷேகம் செய்துகொள்ள மாட்டேன்.
2.53.27
एतत् अन्यच् च करुणम् विलप्य विजने बहु ।
अश्रु पूर्ण मुखो रामः निशि तूष्णीम् उपाविशत् ॥ २.५३.२७ ॥
இவ்வாறும் வேறுவகையிலும் பல கருணைமிக்க புலம்பல்களை தனிமையில் புலம்பி, கண்ணீர் நிறைந்த முகத்துடன் ராமன் இரவில் மௌனமாக அமர்ந்தான்.
2.53.28
विलप्य उपरतम् रामम् गत अर्चिषम् इव अनलम् ।
समुद्रम् इव निर्वेगम् आश्वासयत लक्ष्मणः ॥ २.५३.२८ ॥
புலம்பி ஓய்ந்த, சுடர் அணைந்த நெருப்பைப் போன்ற ராமனை, கடலைப் போல் அமைதியுடன் லட்சுமணன் ஆறுதல்படுத்தினான்.
2.53.29
ध्रुवम् अद्य पुरी रामायोध्या युधिनाम् वर ।
निष्प्रभा त्वयि निष्क्रान्ते गत चन्द्रा इव शर्वरी ॥ २.५३.२९ ॥
போர்வீரர்களில் சிறந்தவனே, நீ புறப்பட்டதால் இன்று ராமனின் அயோத்தி நகரம் சந்திரனற்ற இரவைப் போல ஒளியிழந்துவிடும்.
2.53.30
न एतत् औपयिकम् राम यद् इदम् परितप्यसे ।
विषादयसि सीताम् च माम् चैव पुरुष ऋषभ ॥ २.५३.३० ॥
ராமா, நீ இவ்வாறு வருந்துவது தகுதியன்று; புருஷர்களில் சிறந்தவனே, நீ சீதையையும் என்னையும் துன்புறுத்துகிறாய்.
2.53.31
न च सीता त्वया हीना न च अहम् अपि राघव ।
मुहूर्तम् अपि जीवावो जलान् मत्स्याव् इव उद्धृतौ ॥ २.५३.३१ ॥
ராகவா, உன்னைப் பிரிந்து சீதையும் நானும் இருப்பதில்லை; நீரிலிருந்து எடுக்கப்பட்ட இரண்டு மீன்கள் ஒரு கணமும் உயிர் வாழாததுபோல் ஆவோம்.
2.53.32
न हि तातम् न शत्रुघ्नम् न सुमित्राम् परम् तप ।
द्रष्टुम् इच्चेयम् अद्य अहम् स्वर्गम् वा अपि त्वया विना ॥ २.५३.३२ ॥
பரந்தபா, உன்னைத் தவிர்த்து இன்று நான் தந்தையையோ சத்ருக்னனையோ சுமித்ரையையோ காண விரும்பேன்; சொர்க்கத்தையும் விரும்பேன்.
2.53.33
ततस्तत्र सुखासीने नातिदूरे निरीक्ष्य ताम् ।
न्यग्रोधे सुकृताम् शय्याम् भेजाते धर्मवत्सलौ ॥ २.५३.३३ ॥
பின்னர் அங்கே சுகமாக அமர்ந்திருந்த அவளைக் தூரத்தில் இல்லாமல் கண்டு, தர்மப் பிரியர்களான இருவரும் ஆலமரத்தடியில் அழகாக அமைந்த படுக்கையை அடைந்தனர்.
2.53.34
स लक्ष्मणस्य उत्तम पुष्कलम् वचो ।
निशम्य च एवम् वन वासम् आदरात् ।
समाः समस्ता विदधे परम् तपः ।
प्रपद्य धर्मम् सुचिराय राघवः ॥ २.५३.३४ ॥
லக்ஷ்மணனின் உயர்ந்த, செறிந்த சொற்களைக் கேட்டு, ராகவன் மரியாதையுடன் வனவாசத்தை ஏற்று, தர்மத்தை நெடுங்காலம் பற்றி மிகக் கடுமையான தவத்தைச் செய்ய உறுதி கொண்டான்.
2.53.35
ततस्तु तस्मिन् विजने वने तदा ।
महाबलौ राघववम्शवर्धनौ ।
न तौ भयम् सम्भ्रममभ्युपेयतु ।
र्यथैव सिम्हौ गिरिसानुगोचरौ ॥ २.५३.३५ ॥
பின்னர் அந்த ஆளற்ற காட்டில், ராகவ வம்சத்தை வளர்க்கும் மிக்க வலிமைமிக்க இருவரும், மலைச் சரிவுகளில் திரியும் இரு சிங்கங்களுக்குப் போல், பயமோ பதற்றமோ அடையவில்லை.