Rāmāyaṇa de Vālmīki · Sarga 2.53
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
2.53.1
स तम् वृक्षम् समासाद्य सम्ध्याम् अन्वास्य पश्चिमाम् ।
रामः रमयताम् श्रेष्ठैति ह उवाच लक्ष्मणम् ॥ २.५३.१ ॥
Tendo chegado àquela árvore e realizado o rito do crepúsculo ocidental, Rāma, o melhor dos que deleitam, falou a Lakṣmaṇa.
2.53.2
अद्य इयम् प्रथमा रात्रिर् याता जन पदात् बहिः ।
या सुमन्त्रेण रहिता ताम् न उत्कण्ठितुम् अर्हसि ॥ २.५३.२ ॥
Hoje é a primeira noite que passamos fora do reino, uma noite sem Sumantra. Não deves ansiar por ela.
2.53.3
जागर्तव्यम् अतन्द्रिभ्याम् अद्य प्रभृति रात्रिषु ।
योग क्षेमः हि सीताया वर्तते लक्ष्मण आवयोह् ॥ २.५३.३ ॥
A partir de hoje, devemos velar as noites sem sonolência, Lakṣmaṇa, pois a segurança e o bem-estar de Sītā repousam sobre nós dois.
2.53.4
रात्रिम् कथम्चित् एव इमाम् सौमित्रे वर्तयामहे ।
उपावर्तामहे भूमाव् आस्तीर्य स्वयम् आर्जितैः ॥ २.५३.४ ॥
Filho de Sumitrā, de algum modo passamos esta noite, estendendo no chão o que nós mesmos reunimos e deitando-nos.
2.53.5
स तु सम्विश्य मेदिन्याम् महा अर्ह शयन उचितः ।
इमाः सौमित्रये रामः व्याजहार कथाः शुभाः ॥ २.५३.५ ॥
Ele, digno de um grande leito e a ele habituado, deitou-se na terra e proferiu estas palavras auspiciosas a Saumitri (Lakṣmaṇa).
2.53.6
ध्रुवम् अद्य महा राजो दुह्खम् स्वपिति लक्ष्मण ।
कृत कामा तु कैकेयी तुष्टा भवितुम् अर्हति ॥ २.५३.६ ॥
Lakṣmaṇa, certamente o grande rei dorme hoje em tristeza, e Kaikeyī, com o desejo realizado, deve estar satisfeita.
2.53.7
सा हि देवी महा राजम् कैकेयी राज्य कारणात् ।
अपि न च्यावयेत् प्राणान् दृष्ट्वा भरतम् आगतम् ॥ २.५३.७ ॥
Aquela rainha Kaikeyī, por causa do reino, ao ver Bharata chegado, poderia até fazer o grande rei perder a vida.
2.53.8
अनाथः चैव वृद्धः च मया चैव विनाकृतः ।
किम् करिष्यति काम आत्मा कैकेय्या वशम् आगतः ॥ २.५३.८ ॥
Sem protetor e idoso, e também separado de mim, o que ele fará, seu eu dominado pelo desejo, caído sob o poder de Kaikeyī?
2.53.9
इदम् व्यसनम् आलोक्य राज्ञः च मति विभ्रमम् ।
कामएव अर्ध धर्माभ्याम् गरीयान् इति मे मतिः ॥ २.५३.९ ॥
Vendo esta calamidade e a confusão da mente do rei, minha opinião é que só o desejo pesa mais que a riqueza e o dharma.
2.53.10
को हि अविद्वान् अपि पुमान् प्रमदायाः कृते त्यजेत् ।
चन्द अनुवर्तिनम् पुत्रम् तातः माम् इव लक्ष्मण ॥ २.५३.१० ॥
Que homem, mesmo sem sabedoria, por causa de uma mulher abandonaria um filho que o segue como a lua, como nosso pai me abandonou?
2.53.11
सुखी बत सभार्यः च भरतः केकयी सुतः ।
मुदितान् कोसलान् एको यो भोक्ष्यति अधिराजवत् ॥ २.५३.११ ॥
Verdadeiramente feliz será Bharata, filho de Kaikeyī, com sua esposa; sozinho desfrutará dos kosalas alegres como um soberano supremo.
2.53.12
स हि सर्वस्य राज्यस्य मुखम् एकम् भविष्यति ।
ताते च वयसा अतीते मयि च अरण्यम् आश्रिते ॥ २.५३.१२ ॥
Ele será o único rosto de todo o reino, quando o pai tiver avançado em idade e eu tiver buscado refúgio na floresta.
2.53.13
अर्थ धर्मौ परित्यज्य यः कामम् अनुवर्तते ।
एवम् आपद्यते क्षिप्रम् राजा दशरथो यथा ॥ २.५३.१३ ॥
Quem abandona a riqueza e o dharma e segue o desejo cai rapidamente em tal calamidade, como o rei Daśaratha.
2.53.14
मन्ये दशरथ अन्ताय मम प्रव्राजनाय च ।
कैकेयी सौम्य सम्प्राप्ता राज्याय भरतस्य च ॥ २.५३.१४ ॥
Gentil amigo, creio que Kaikeyī chegou para a morte de Daśaratha, para o meu exílio e para o reino de Bharata.
2.53.15
अपि इदानीम् न कैकेयी सौभाग्य मद मोहिता ।
कौसल्याम् च सुमित्राम् च सम्प्रबाधेत मत् कृते ॥ २.५३.१५ ॥
Agora, Kaikeyī, cegada pelo orgulho da sua boa fortuna, não perseguirá Kausalyā e Sumitrā por minha causa?
2.53.16
मा स्म मत् कारणात् देवी सुमित्रा दुह्खम् आवसेत् ।
अयोध्याम् इतएव त्वम् काले प्रविश लक्ष्मण ॥ २.५३.१६ ॥
Que a rainha Sumitrā não viva em sofrimento por minha causa. Lakṣmaṇa, entra em Ayodhyā a partir daqui, no momento oportuno.
2.53.17
अहम् एको गमिष्यामि सीतया सह दण्डकान् ।
अनाथाया हि नाथः त्वम् कौसल्याया भविष्यसि ॥ २.५३.१७ ॥
Eu irei sozinho com Sītā para a floresta de Daṇḍaka. Tu serás o protetor de Kausalyā, que não tem protetor.
2.53.18
क्षुद्र कर्मा हि कैकेयी द्वेषात् अन्याय्यम् आचरेत् ।
परिदद्या हि धर्मज्ञे भरते मम मातरम् ॥ २.५३.१८ ॥
Kaikeyī, vil em suas ações, por ódio pode cometer injustiça e, ó conhecedor do dharma, entregar minha mãe a Bharata.
2.53.19
नूनम् जाति अन्तरे कस्मिम्स् स्त्रियः पुत्रैः वियोजिताः ।
जनन्या मम सौमित्रे तत् अपि एतत् उपस्थितम् ॥ २.५३.१९ ॥
Certamente, em algum nascimento anterior, mulheres separaram de si seus filhos; por isso, ó Saumitri, isto também sobreveio à minha mãe.
2.53.20
मया हि चिर पुष्टेन दुह्ख सम्वर्धितेन च ।
विप्रायुज्यत कौसल्या फल काले धिग् अस्तु माम् ॥ २.५३.२० ॥
Por mim, longamente criado e crescido na dor, Kausalyā foi separada justo no momento em que o fruto deveria chegar; que a vergonha recaia sobre mim!
2.53.21
मा स्म सीमन्तिनी काचिज् जनयेत् पुत्रम् ईदृशम् ।
सौमित्रे यो अहम् अम्बाया दद्मि शोकम् अनन्तकम् ॥ २.५३.२१ ॥
Ó Saumitri, que nenhuma mulher dê à luz um filho como eu, que causa à minha mãe uma dor sem fim.
2.53.22
मन्ये प्रीति विशिष्टा सा मत्तः लक्ष्मण सारिका ।
यस्याः तत् श्रूयते वाक्यम् शुक पादम् अरेर् दश ॥ २.५३.२२ ॥
Ó Lakṣmaṇa, penso que ela me é mais querida do que eu mesmo; pois dela se ouve a fala da sārikā, como a pata do papagaio.
2.53.23
शोचन्त्याः च अल्प भाग्याया न किम्चित् उपकुर्वता ।
पुर्त्रेण किम् अपुत्राया मया कार्यम् अरिम् दम ॥ २.५३.२३ ॥
Para uma mãe que lamenta e tem má sorte, um filho como eu não faz nenhum bem. Ó domador de inimigos, o que devo eu fazer por ela, como se não tivesse filho?
2.53.24
अल्प भाग्या हि मे माता कौसल्या रहिता मया ।
शेते परम दुह्ख आर्ता पतिता शोक सागरे ॥ २.५३.२४ ॥
Minha mãe de má sorte, Kausalyā, privada de mim, jaz aflita por grande dor, caída no oceano da tristeza.
2.53.25
एको हि अहम् अयोध्याम् च पृथिवीम् च अपि लक्ष्मण ।
तरेयम् इषुभिः क्रुद्धो ननु वीर्यम् अकारणम् ॥ २.५३.२५ ॥
Ó Lakṣmaṇa, irado, eu sozinho poderia tomar Ayodhyā e a terra com as minhas flechas; certamente a minha valentia não é sem causa.
2.53.26
अधर्म भय भीतः च पर लोकस्य च अनघ ।
तेन लक्ष्मण न अद्य अहम् आत्मानम् अभिषेचये ॥ २.५३.२६ ॥
Ó Lakṣmaṇa sem mácula, temeroso do temor da injustiça e do mundo de além, hoje não me ungirei a mim mesmo.
2.53.27
एतत् अन्यच् च करुणम् विलप्य विजने बहु ।
अश्रु पूर्ण मुखो रामः निशि तूष्णीम् उपाविशत् ॥ २.५३.२७ ॥
Após lamentar isto e muitos outros lamentos piedosos num lugar solitário, Rāma, com o rosto cheio de lágrimas, sentou-se em silêncio durante a noite.
2.53.28
विलप्य उपरतम् रामम् गत अर्चिषम् इव अनलम् ।
समुद्रम् इव निर्वेगम् आश्वासयत लक्ष्मणः ॥ २.५३.२८ ॥
Lakṣmaṇa, firme como o oceano, consolou Rāma, que cessara o seu lamento e era como um fogo cuja chama se apagou.
2.53.29
ध्रुवम् अद्य पुरी रामायोध्या युधिनाम् वर ।
निष्प्रभा त्वयि निष्क्रान्ते गत चन्द्रा इव शर्वरी ॥ २.५३.२९ ॥
Ó melhor dos guerreiros, quando partires, a cidade de Rāma, Ayodhyā, hoje certamente ficará sem esplendor, como uma noite sem lua.
2.53.30
न एतत् औपयिकम् राम यद् इदम् परितप्यसे ।
विषादयसि सीताम् च माम् चैव पुरुष ऋषभ ॥ २.५३.३० ॥
Ó Rāma, não é conveniente que assim te aflijas; ó touro entre os homens, afliges Sītā e a mim também.
2.53.31
न च सीता त्वया हीना न च अहम् अपि राघव ।
मुहूर्तम् अपि जीवावो जलान् मत्स्याव् इव उद्धृतौ ॥ २.५३.३१ ॥
Nem Sītā nem eu poderíamos viver um só instante sem ti, ó Rāghava; seríamos como dois peixes tirados da água.
2.53.32
न हि तातम् न शत्रुघ्नम् न सुमित्राम् परम् तप ।
द्रष्टुम् इच्चेयम् अद्य अहम् स्वर्गम् वा अपि त्वया विना ॥ २.५३.३२ ॥
Ó destruidor de inimigos, sem ti hoje não desejaria ver nosso pai, nem Śatrughna, nem Sumitrā, nem mesmo o céu.
2.53.33
ततस्तत्र सुखासीने नातिदूरे निरीक्ष्य ताम् ।
न्यग्रोधे सुकृताम् शय्याम् भेजाते धर्मवत्सलौ ॥ २.५३.३३ ॥
Então, vendo-a sentada confortavelmente não muito longe, os dois amantes do dharma foram a um leito bem preparado sob uma figueira-de-bengala.
2.53.34
स लक्ष्मणस्य उत्तम पुष्कलम् वचो ।
निशम्य च एवम् वन वासम् आदरात् ।
समाः समस्ता विदधे परम् तपः ।
प्रपद्य धर्मम् सुचिराय राघवः ॥ २.५३.३४ ॥
Tendo ouvido as excelentes e abundantes palavras de Lakṣmaṇa, Rāghava aceitou com respeito a vida na floresta e, buscando refúgio no dharma, resolveu praticar a suprema austeridade por muitos anos.
2.53.35
ततस्तु तस्मिन् विजने वने तदा ।
महाबलौ राघववम्शवर्धनौ ।
न तौ भयम् सम्भ्रममभ्युपेयतु ।
र्यथैव सिम्हौ गिरिसानुगोचरौ ॥ २.५३.३५ ॥
Então, naquela floresta solitária, os dois poderosos engrandecedores da linhagem de Raghu não sentiram medo nem agitação, assim como dois leões que vagueiam pelas encostas das montanhas.