Vālmīki-Rāmāyaṇa · Sarga 2.64
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
2.64.1
वधमप्रतिरूपम् तु महर्षेस्तस्य राघवः ।
विलपन्ने व धर्मात्मा कौसल्याम् पुन रब्रवीत् ॥ २.६४.१ ॥
Den unziemlichen Tod des großen Weisen beklagend, sprach der rechtschaffene Rāghava wieder zu Kausalyā.
2.64.2
तत् अज्ञानान् महत् पापम् कृत्वा सम्कुलित इन्द्रियः ।
एकः तु अचिन्तयम् बुद्ध्या कथम् नु सुकृतम् भवेत् ॥ २.६४.२ ॥
Nachdem ich diese große Sünde aus Unwissenheit begangen hatte, mit aufgewühlten Sinnen, sann ich allein mit dem Verstand nach: Wie könnte nun Verdienst entstehen?
2.64.3
ततः तम् घटम् आदय पूर्णम् परम वारिणा ।
आश्रमम् तम् अहम् प्राप्य यथा आख्यात पथम् गतः ॥ २.६४.३ ॥
Dann nahm ich den mit Wasser gefüllten Krug, ging den beschriebenen Weg und erreichte jene Einsiedelei.
2.64.4
तत्र अहम् दुर्बलाव् अन्धौ वृद्धाव् अपरिणायकौ ।
अपश्यम् तस्य पितरौ लून पक्षाव् इव द्विजौ ॥ २.६४.४ ॥
Dort sah ich seine Eltern, schwach, blind, alt und ohne Beschützer, wie zwei Vögel mit gestutzten Flügeln.
2.64.5
तन् निमित्ताभिर् आसीनौ कथाभिर् अपरिक्रमौ ।
ताम् आशाम् मत् कृते हीनाव् उदासीनाव् अनाथवत् ॥ २.६४.५ ॥
Sitzend, unfähig sich zu bewegen, durch mich jener Hoffnung beraubt, niedergeschlagen und verlassen wie Waisen.
2.64.6
शोकोपहतचित्तश्च भयसम्त्रस्तचेतनः ।
तच्चाश्रमपदम् गत्वा भूयः शोकमहम् गतः ॥ २.६४.६ ॥
Mit einem von Kummer verwundeten Geist und einem von Furcht zitternden Bewusstsein ging ich zu jener Einsiedelei und versank wieder in Trauer.
2.64.7
पद शब्दम् तु मे श्रुत्वा मुनिर् वाक्यम् अभाषत ।
किम् चिरायसि मे पुत्र पानीयम् क्षिप्रम् आनय ॥ २.६४.७ ॥
Als er das Geräusch meiner Schritte hörte, sprach der Weise diese Worte: »Sohn, warum zögerst du so? Bring das Wasser schnell.«
2.64.8
यन् निमित्तम् इदम् तात सलिले क्रीडितम् त्वया ।
उत्कण्ठिता ते माता इयम् प्रविश क्षिप्रम् आश्रमम् ॥ २.६४.८ ॥
Lieber Sohn, weil du im Wasser gespielt hast, ist deine Mutter besorgt; tritt schnell in die Einsiedelei ein.
2.64.9
यद् व्यलीकम् कृतम् पुत्र मात्रा ते यदि वा मया ।
न तन् मनसि कर्तव्यम् त्वया तात तपस्विना ॥ २.६४.९ ॥
Wenn ein Unrecht begangen wurde, Sohn, von deiner Mutter oder von mir, lieber Sohn, so darfst du es als Asket nicht in deinem Herzen behalten.
2.64.10
त्वम् गतिस् तु अगतीनाम् च चक्षुस् त्वम् हीन चक्षुषाम् ।
समासक्ताः त्वयि प्राणाः किम्चिन् नौ न अभिभाषसे ॥ २.६४.१० ॥
Du bist die Zuflucht der Zufluchtslosen und das Auge der Blinden; unser Leben hängt an dir, und doch sprichst du kein Wort mit uns.
2.64.11
मुनिम् अव्यक्तया वाचा तम् अहम् सज्जमानया ।
हीन व्यन्जनया प्रेक्ष्य भीतः भीतैव अब्रुवम् ॥ २.६४.११ ॥
Als ich den Weisen sah, sprach ich verängstigt mit undeutlicher, stockender Stimme, mit gebrochenen Silben, in Furcht.
2.64.12
मनसः कर्म चेष्टाभिर् अभिसम्स्तभ्य वाग् बलम् ।
आचचक्षे तु अहम् तस्मै पुत्र व्यसनजम् भयम् ॥ २.६४.१२ ॥
Die Kraft der Rede durch die Regungen und Handlungen meines Geistes zurückhaltend, offenbarte ich ihm, Sohn, die aus dem Unglück geborene Furcht.
2.64.13
क्षत्रियो अहम् दशरथो न अहम् पुत्रः महात्मनः ।
सज्जन अवमतम् दुह्खम् इदम् प्राप्तम् स्व कर्मजम् ॥ २.६४.१३ ॥
Ich bin der Kṣatriya Daśaratha, nicht der Sohn eines großen Seelenmenschen. Dieser von guten Menschen verachtete Schmerz ist über mich gekommen, aus meiner eigenen Tat geboren.
2.64.14
भगवमः च अपहस्तः अहम् सरयू तीरम् आगतः ।
जिघाम्सुः श्वा पदम् किम्चिन् निपाने वा आगतम् गजम् ॥ २.६४.१४ ॥
Herr, ich kam an das Ufer der Sarayū, den Bogen aus der Hand gefallen, begierig, ein Raubtier oder einen Elefanten zu töten, der an die Tränke gekommen war.
2.64.15
ततः श्रुतः मया शब्दो जले कुम्भस्य पूर्यतः ।
द्विपो अयम् इति मत्वा हि बाणेन अभिहतः मया ॥ २.६४.१५ ॥
Da hörte ich das Geräusch eines Kruges, der im Wasser gefüllt wurde, und in dem Glauben: »Dies ist ein Elefant«, traf ich ihn mit einem Pfeil.
2.64.16
गत्वा नद्याः ततः तीरम् अपश्यम् इषुणा हृदि ।
विनिर्भिन्नम् गत प्राणम् शयानम् भुवि तापसम् ॥ २.६४.१६ ॥
Dann, ans Ufer des Flusses gegangen, sah ich einen Asketen am Boden liegen, das Herz von einem Pfeil durchbohrt, sein Leben entflohen.
2.64.17
भगवन् शब्दम् आलक्ष्य मया गज जिघाम्सुना ।
विसृष्टः अम्भसि नाराचः तेन ते निहतः सुतः ॥ २.६४.१७ ॥
Herr, den Laut bemerkt, begierig den Elefanten zu töten, ließ ich einen eisenschäftigen Pfeil ins Wasser fliegen, und durch ihn wurde euer Sohn niedergestreckt.
2.64.18
ततस्तस्यैव वचनादुपेत्य परितप्यतः ।
स मया सहसा बण उद्धृतो मर्मतस्तदा ॥ २.६४.१८ ॥
Dann, auf seine eigenen Worte hin, trat ich zu ihm und zog plötzlich den Pfeil aus der Lebensstelle des klagenden Asketen.
2.64.19
स च उद्धृतेन बाणेन तत्र एव स्वर्गम् आस्थितः ।
भगवन्ताव् उभौ शोचन्न् अन्धाव् इति विलप्य च ॥ २.६४.१९ ॥
Von jenem gezogenen Pfeil getroffen, begab er sich dort selbst in den Himmel, klagte so und trauerte um die beiden verehrungswürdigen Blinden.
2.64.20
अज्ञानात् भवतः पुत्रः सहसा अभिहतः मया ।
शेषम् एवम् गते यत् स्यात् तत् प्रसीदतु मे मुनिः ॥ २.६४.२० ॥
Aus Unwissenheit habe ich deinen Sohn plötzlich erschlagen. Da es so geschehen ist, möge, was noch bleibt, geschehen; o Weiser, sei mir gnädig.
2.64.21
स तत् श्रुत्वा वचः क्रूरम् निह्श्वसन् शोक कर्शितः ।
नाशकत्तीव्रमायासमकर्तुम् भगवानृषिः ॥ २.६४.२१ ॥
Als er jene grausamen Worte hörte, seufzte er tief, vom Kummer ausgezehrt; der verehrte Weise vermochte ihm keinen bitteren Schmerz zuzufügen.
2.64.22
सबाष्पपूर्णवदनो निःश्वसन् शोककर्शितः ।
माम् उवाच महा तेजाः कृत अन्जलिम् उपस्थितम् ॥ २.६४.२२ ॥
Mit tränenerfülltem Gesicht, seufzend und vom Kummer gezeichnet, sprach der Weise von großem Glanz zu mir, der ich mit gefalteten Händen vor ihm stand.
2.64.23
यद्य् एतत् अशुभम् कर्म न स्म मे कथयेः स्वयम् ।
फलेन् मूर्धा स्म ते राजन् सद्यः शत सहस्रधा ॥ २.६४.२३ ॥
Hättest du mir diese üble Tat nicht selbst erzählt, o König, so wäre dein Haupt sogleich als deren Frucht in hunderttausend Stücke zersprungen.
2.64.24
क्षत्रियेण वधो राजन् वानप्रस्थे विशेषतः ।
ज्ञान पूर्वम् कृतः स्थानाच् च्यावयेद् अपि वज्रिणम् ॥ २.६४.२४ ॥
O König, die Tötung eines Waldeinsiedlers durch einen Krieger, besonders wenn sie wissentlich geschieht, könnte selbst Indra, den Träger des Donnerkeils, von seinem Platz stoßen.
2.64.25
सप्तधा तु फलेन्मूर्धा मुनौ तपसि तिष्ठति ।
ज्ञानाद्विसृजतः शस्त्रम् तादृशे ब्रह्मचारिणि ॥ २.६४.२५ ॥
Das Haupt dessen, der wissentlich eine Waffe gegen einen in Askese stehenden Weisen schleudert, gegen einen solchen Brahmacārin, zerspringt in sieben Teile.
2.64.26
अज्ञानाद्द् हि कृतम् यस्मात् इदम् तेन एव जीवसि ।
अपि हि अद्य कुलम् नस्यात् राघवाणाम् कुतः भवान् ॥ २.६४.२६ ॥
Weil du es aus Unwissenheit getan hast, lebst du noch. Sonst wäre das Geschlecht der Rāghavas noch heute ausgelöscht; wie hättest du überleben können?
2.64.27
नय नौ नृप तम् देशम् इति माम् च अभ्यभाषत ।
अद्य तम् द्रष्टुम् इच्चावः पुत्रम् पश्चिम दर्शनम् ॥ २.६४.२७ ॥
„O König, führe uns an jenen Ort“, so sprachen sie zu mir. Nun wünschen wir beide, jenen Sohn zu sehen; dies wird der letzte Anblick sein.
2.64.28
रुधिरेण अवसित अन्गम् प्रकीर्ण अजिन वाससम् ।
शयानम् भुवि निह्सम्ज्ञम् धर्म राज वशम् गतम् ॥ २.६४.२८ ॥
auf dem Boden liegend, die Glieder mit Blut beschmiert, in verstreute Hirschfelle gekleidet, besinnungslos, in die Gewalt des Dharmarāja, des Königs des Dharma, geraten.
2.64.29
अथ अहम् एकः तम् देशम् नीत्वा तौ भृश दुह्खितौ ।
अस्पर्शयम् अहम् पुत्रम् तम् मुनिम् सह भार्यया ॥ २.६४.२९ ॥
Da führte ich allein jene beiden, tief betrübt, an jenen Ort und ließ sie den Sohn berühren, zusammen mit jenem Weisen und seiner Frau.
2.64.30
तौ पुत्रम् आत्मनः स्पृष्ट्वा तम् आसाद्य तपस्विनौ ।
निपेततुः शरीरे अस्य पिता च अस्य इदम् अब्रवीत् ॥ २.६४.३० ॥
Die beiden Asketen berührten ihren eigenen Sohn, erreichten ihn und fielen auf seinen Leib nieder. Und sein Vater sprach diese Worte.
2.64.31
न न्व् अहम् ते प्रियः पुत्र मातरम् पश्य धार्मिक ।
किम् नु न आलिन्गसे पुत्र सुकुमार वचो वद ॥ २.६४.३१ ॥
Gerechter Sohn, bin ich dir nicht lieb? Sieh deine Mutter an. Zarter Sohn, warum umarmst du mich nicht? Sprich wenigstens ein Wort.
2.64.32
न त्वहम् ते प्रियः पुत्र मातरम् पस्य धार्मिक ।
किम् नु नालिङ्गसे पुत्र सुकुमार वचो वद ॥ २.६४.३२ ॥
Gerechter Sohn, bin ich dir wirklich nicht lieb? Sieh deine Mutter an. Zarter Sohn, warum umarmst du mich nicht? Sprich wenigstens ein Wort.
2.64.33
कस्य वा अपर रात्रे अहम् श्रोष्यामि हृदयम् गमम् ।
अधीयानस्य मधुरम् शास्त्रम् वा अन्यद् विशेषतः ॥ २.६४.३३ ॥
In später Nacht, wessen süßen, herzbewegenden Vortrag werde ich nun hören, der Schrift oder eines anderen Textes, zumal wenn man ihn studiert?
2.64.34
को माम् सम्ध्याम् उपास्य एव स्नात्वा हुत हुत अशनः ।
श्लाघयिष्यति उपासीनः पुत्र शोक भय अर्दितम् ॥ २.६४.३४ ॥
Wer wird, nachdem er die Abendandacht vollzogen, sich gebadet, Opfer dargebracht und gegessen hat, sich neben mich setzen und mich loben, mein Sohn, mich, den Kummer und Furcht quälen?
2.64.35
कन्द मूल फलम् हृत्वा को माम् प्रियम् इव अतिथिम् ।
भोजयिष्यति अकर्मण्यम् अप्रग्रहम् अनायकम् ॥ २.६४.३५ ॥
Wer wird, Wurzeln, Knollen und Früchte bringend, mich wie einen lieben Gast bewirten, mich, der ich untätig, ohne Stütze und ohne Führer bin?
2.64.36
इमाम् अन्धाम् च वृद्धाम् च मातरम् ते तपस्विनीम् ।
कथम् पुत्र भरिष्यामि कृपणाम् पुत्र गर्धिनीम् ॥ २.६४.३६ ॥
Mein Sohn, wie soll ich deine Mutter versorgen, blind, alt, asketisch, bemitleidenswert und nach dir verlangend?
2.64.37
तिष्ठ मा मा गमः पुत्र यमस्य सदनम् प्रति ।
श्वो मया सह गन्ता असि जनन्या च समेधितः ॥ २.६४.३७ ॥
Bleib, geh nicht, Sohn, zur Wohnung Yamas. Morgen wirst du mit mir gehen, von deiner Mutter gepflegt.
2.64.38
उभाव् अपि च शोक आर्ताव् अनाथौ कृपणौ वने ।
क्षिप्रम् एव गमिष्यावः त्वया हीनौ यम क्षयम् ॥ २.६४.३८ ॥
Wir beide, von Kummer gequält, schutzlos und erbärmlich im Wald, ohne dich, werden bald zur Wohnung Yamas gehen.
2.64.39
ततः वैवस्वतम् दृष्ट्वा तम् प्रवक्ष्यामि भारतीम् ।
क्षमताम् धर्म राजो मे बिभृयात् पितराव् अयम् ॥ २.६४.३९ ॥
Dann werde ich, als ich Vaivasvata Yama sehe, zu ihm sprechen: Möge der König des Dharma gnädig sein und meine Eltern erhalten.
2.64.40
दातुमर्हति धर्मात्मा लोकपालो महायशाः ।
ईदृषस्य ममाक्षय्या मेकामभयदक्षिणाम् ॥ २.६४.४० ॥
Der rechtschaffene Hüter der Welten, von großem Ruhm, verdient es, einem wie mir dieses unvergängliche Geschenk der Furchtlosigkeit zu gewähren.
2.64.41
अपापो असि यथा पुत्र निहतः पाप कर्मणा ।
तेन सत्येन गच्च आशु ये लोकाः शस्त्र योधिनाम् ॥ २.६४.४१ ॥
Du bist sündlos, Sohn, und doch wurdest du von einem Täter sündiger Tat erschlagen. Durch jene Wahrheit geh schnell zu den Welten der Krieger, die mit Waffen kämpfen.
2.64.42
यान्ति शूरा गतिम् याम् च सम्ग्रामेष्व् अनिवर्तिनः ।
हताः तु अभिमुखाः पुत्र गतिम् ताम् परमाम् व्रज ॥ २.६४.४२ ॥
Den Weg, den die Helden erreichen, die in Schlachten nicht zurückweichen, und den höchsten Weg, den die im Angesicht des Feindes Erschlagenen erreichen — Sohn, erreiche jenen höchsten Weg.
2.64.43
याम् गतिम् सगरः शैब्यो दिलीपो जनमेजयः ।
नहुषो धुन्धुमारः च प्राप्ताः ताम् गच्च पुत्रक ॥ २.६४.४३ ॥
Geh, mein Sohn, auf den Weg, den Sagara, Śaibya, Dilīpa, Janamejaya, Nahuṣa und Dhundhumāra erreicht haben.
2.64.44
या गतिः सर्व साधूनाम् स्वाध्यायात् पतसः च या ।
भूमिदस्य आहित अग्नेः चएक पत्नी व्रतस्य च ॥ २.६४.४४ ॥
der Weg aller Rechtschaffenen, der durch Veda-Studium und durch den Fall erreicht wird, der Weg des Landspenders und des Hüters der heiligen Feuer, und der Weg dessen, der das Gelübde einer einzigen Gattin hält.
2.64.45
गो सहस्र प्रदातृऋणाम् या या गुरुभृताम् अपि ।
देह न्यास कृताम् या च ताम् गतिम् गच्च पुत्रक ॥ २.६४.४५ ॥
Der Weg derer, die tausend Kühe gaben, der Weg derer, die ihre Lehrer unterhielten, und der Weg derer, die den Körper hingaben – geh, mein Sohn, auf diesen Weg.
2.64.46
न हि तु अस्मिन् कुले जातः गच्चति अकुशलाम् गतिम् ।
स तु यास्यति येन त्वम् निहतो मम बान्धवः ॥ २.६४.४६ ॥
Keiner, der in dieser Linie geboren wird, geht auf einen unheilvollen Weg; doch er, durch den du, mein Verwandter, erschlagen wurdest, wird ihn gehen.
2.64.47
एवम् स कृपणम् तत्र पर्यदेवयत असकृत् ।
ततः अस्मै कर्तुम् उदकम् प्रवृत्तः सह भार्यया ॥ २.६४.४७ ॥
So klagte er dort kläglich immer wieder; dann machte er sich zusammen mit seiner Gattin daran, für ihn die Wasserspende zu vollziehen.
2.64.48
स तु दिव्येन रूपेण मुनि पुत्रः स्व कर्मभिः ।
स्वर्गमाध्यारुहत् ख्षिप्रम् शक्रेण सह खर्मवित् ॥ २.६४.४८ ॥
Doch der Sohn des Weisen, der das Dharma kannte, nahm durch seine eigenen Taten eine göttliche Gestalt an und stieg rasch zusammen mit Indra zum Himmel empor.
2.64.49
आबभाषे च वृद्धौ तौ सह शक्रेण तापसः ।
आश्वास्य च मुहूर्तम् तु पितरौ वाक्यम् अब्रवीत् ॥ २.६४.४९ ॥
Der Asket sprach zu den beiden Alten zusammen mit Indra; nachdem er sie einen Augenblick getröstet hatte, sprach er diese Worte zu seinen Eltern.
2.64.50
स्थानम् अस्मि महत् प्राप्तः भवतोह् परिचारणात् ।
भवन्ताव् अपि च क्षिप्रम् मम मूलम् उपैष्यतः ॥ २.६४.५० ॥
Durch euren Dienst habe ich einen großen Ort erlangt; auch ihr werdet bald zu eben meinem Ort gelangen.
2.64.51
एवम् उक्त्वा तु दिव्येन विमानेन वपुष्मता ।
आरुरोह दिवम् क्षिप्रम् मुनि पुत्रः जित इन्द्रियः ॥ २.६४.५१ ॥
So sprechend, bestieg der Sohn des Weisen, seiner Sinne Herr, rasch den Himmel auf jenem göttlichen, strahlenden Luftwagen.
2.64.52
स कृत्वा तु उदकम् तूर्णम् तापसः सह भार्यया ।
माम् उवाच महा तेजाः कृत अन्जलिम् उपस्थितम् ॥ २.६४.५२ ॥
Da vollzog der Asket von großem Glanz zusammen mit seiner Frau rasch das Wasseropfer und sprach zu mir, der ich mit gefalteten Händen dastand.
2.64.53
अद्य एव जहि माम् राजन् मरणे न अस्ति मे व्यथा ।
यत् शरेण एक पुत्रम् माम् त्वम् अकार्षीर् अपुत्रकम् ॥ २.६४.५३ ॥
O König, erschlage mich jetzt; der Tod bereitet mir keinen Schmerz, denn mit einem einzigen Pfeil hast du mich, der nur einen Sohn hatte, kinderlos gemacht.
2.64.54
त्वया तु यद् अविज्ञानान् निहतः मे सुतः शुचिः ।
तेन त्वाम् अभिशप्स्यामि सुदुह्खम् अतिदारुणम् ॥ २.६४.५४ ॥
Aus Unwissenheit hast du meinen reinen Sohn erschlagen; darum werde ich dich mit einem überaus furchtbaren Leid verfluchen.
2.64.55
पुत्र व्यसनजम् दुह्खम् यद् एतन् मम साम्प्रतम् ।
एवम् त्वम् पुत्र शोकेन राजन् कालम् करिष्यसि ॥ २.६४.५५ ॥
Sohn, dieser Schmerz, geboren aus dem Verlust eines Sohnes, den ich jetzt trage — ebenso wirst du, o König, deine Zeit durch den Kummer um einen Sohn beenden.
2.64.56
अज्ञानात्तु हतो यस्मात् क्षत्रियेण त्वया मुनिः ।
तस्मात्त्वाम् नाविशत्याशु ब्रह्महत्या नराधिप ॥ २.६४.५६ ॥
Weil du, ein Kṣatriya, aus Unwissenheit einen Weisen getötet hast, wird die Sünde der Brahmanentötung, o Herr der Menschen, nicht sogleich in dich eindringen.
2.64.57
त्वामप्येतादृशो भावः क्षिप्रमेव गमिष्यति ।
जीवितान्तकरो घोरो दातारमिव दक्षिणा ॥ २.६४.५७ ॥
Ein solcher schrecklicher Zustand, der das Ende des Lebens bringt, wird auch dich bald ereilen, wie er den Geber der Dakṣiṇā ereilt.
2.64.58
एवम् शापम् मयि न्यस्य विलप्य करुणम् बहु ।
चितामारोप्य देहम् तन्मिथुनम् स्वर्गमभ्ययात् ॥ २.६४.५८ ॥
Nachdem sie diesen Fluch auf mich gelegt und kläglich geklagt hatten, legten sie die Körper auf den Scheiterhaufen, und das Paar ging zum Himmel.
2.64.59
तदेतच्चिन्तयानेन स्मऋतम् पापम् मया स्वयम् ।
तदा बाल्यात्कृतम् देवि शब्दवेध्यनुकर्षिणा ॥ २.६४.५९ ॥
Während ich dies bedachte, o Königin, erinnerte ich mich selbst an die Sünde, die ich in meiner Jugend begangen hatte, als ich den Bogen nach dem Klang spannte.
2.64.60
तस्यायम् कर्मणो देवि विपाकः समुपस्थितः ।
अपथ्यैः सह सम्भुक्ते व्याधिरन्नरसे यथा ॥ २.६४.६० ॥
O Königin, die Frucht dieser Tat ist nun eingetroffen, so wie Krankheit im Speisesaft entsteht, wenn man Unbekömmliches gegessen hat.
2.64.61
तस्मान् माम् आगतम् भद्रे तस्य उदारस्य तत् वचः ।
यद् अहम् पुत्र शोकेन सम्त्यक्ष्याम्य् अद्य जीवितम् ॥ २.६४.६१ ॥
Darum, o gütige Frau, werde ich wegen der Worte dieses edlen Sohnes heute mein Leben aus Kummer um den Sohn aufgeben.
2.64.62
चक्षुर्भ्याम् त्वाम् न पश्यामि कौसल्ये साधु माम्स्फृश ।
इत्युक्त्वा स रुदम्स्त्रस्तो भार्यामाह च भूमिपः ॥ २.६४.६२ ॥
O Kausalyā, ich kann dich mit meinen Augen nicht sehen; berühre mich gut. Nachdem er dies gesagt hatte, sprach der König, verängstigt und weinend, zu seiner Frau.
2.64.63
एतन्मे सदृशम् देवि यन्मया राघवे कृतम् ।
सदृशम् तत्तु तस्यैव यदनेन कृतम् मयि ॥ २.६४.६३ ॥
O Königin, was ich Rāghava angetan habe, ist meiner würdig; und was er mir angetan hat, ist seiner würdig.
2.64.64
दुर्वृत्तमपि कः पुत्रम् त्यजेद्भुवि विचक्षणः ।
कश्च प्रव्राज्यमानो वा नासूयेत्पितरम् सुतः ॥ २.६४.६४ ॥
Wer auf Erden, weise, würde auch einen missratenen Sohn verstoßen? Und welcher Sohn, verbannt, würde seinem Vater nicht zürnen?
2.64.65
यदि माम् सम्स्पृशेद् रामः सकृदद्य लभेत वा ।
यमक्षयमनुप्राप्ता द्रक्ष्यन्ति न हि मानवाः ॥ २.६४.६५ ॥
Wenn Rāma mich heute auch nur einmal berührt oder mich erreicht, werden die Menschen mich nicht als jemanden sehen, der in Yamas Reich gegangen ist.
2.64.66
चक्षुषा त्वाम् न पश्यामि स्मृतिर् मम विलुप्यते ।
दूता वैवस्वतस्य एते कौसल्ये त्वरयन्ति माम् ॥ २.६४.६६ ॥
Ich kann dich mit meinen Augen nicht sehen; meine Erinnerung schwindet. O Kausalyā, diese Boten Vaivasvata Yamas drängen mich.
2.64.67
अतः तु किम् दुह्खतरम् यद् अहम् जीवित क्षये ।
न हि पश्यामि धर्मज्ञम् रामम् सत्य पराक्यमम् ॥ २.६४.६७ ॥
Was könnte mir am Ende meines Lebens größeren Schmerz bringen, als Rāma, den Kenner des Dharma und Mann wahrer Tapferkeit, nicht zu sehen?
2.64.68
तस्यादर्शनजः शोकः सुतस्याप्रतिकर्मणः ।
उच्चोषयति मे प्राणान्वारि स्तोकमिवातवः ॥ २.६४.६८ ॥
Der Schmerz über das Nichtsehen jenes Sohnes, dem keine Abhilfe ist, lässt meine Lebensatem versiegen, wie die Sonne ein wenig Wasser austrocknet.
2.64.69
न ते मनुष्या देवाः ते ये चारु शुभ कुण्डलम् ।
मुखम् द्रक्ष्यन्ति रामस्य वर्षे पन्च दशे पुनः ॥ २.६४.६९ ॥
Jene, die Rāmas schönes, glückverheißendes Antlitz mit den Ohrringen im fünfzehnten Jahr wiedersehen werden, sind weder Menschen noch Götter.
2.64.70
पद्म पत्र ईक्षणम् सुभ्रु सुदम्ष्ट्रम् चारु नासिकम् ।
धन्या द्रक्ष्यन्ति रामस्य तारा अधिप निभम् मुखम् ॥ २.६४.७० ॥
Glücklich, wer Rāmas Antlitz wiedersehen wird: Augen wie Lotusblätter, schöne Brauen, feine Zähne, eine lieblich geformte Nase, gleich dem Herrn der Sterne.
2.64.71
सदृशम् शारदस्य इन्दोह् फुल्लस्य कमलस्य च ।
सुगन्धि मम नाथस्य धन्या द्रक्ष्यन्ति तन् मुखम् ॥ २.६४.७१ ॥
Glücklich, wer jenes Antlitz meines Herrn Rāma sehen wird, duftend, gleich dem Herbstmond und der erblühten Lotusblüte.
2.64.72
निवृत्त वन वासम् तम् अयोध्याम् पुनर् आगतम् ।
द्रक्ष्यन्ति सुखिनो रामम् शुक्रम् मार्ग गतम् यथा ॥ २.६४.७२ ॥
Die Glücklichen werden Rāma sehen, der nach Ende seines Waldexils nach Ayodhyā zurückgekehrt ist, wie man den Planeten Venus auf seiner Bahn sieht.
2.64.73
कौसल्ये चित्त मोहेन हृदयम् सीदतीव मे ।
वेदये न च समुक्तान् शब्दस्पर्शरसानहम् ॥ २.६४.७३ ॥
O Kauśalyā! Mein Geist ist vor Verwirrung umnebelt, und mein Herz scheint zu versinken; Klang, Berührung und Geschmack nehme ich nicht mehr richtig wahr.
2.64.74
चित्तनाशाद्विपद्यन्ते सर्वाण्येवेन्द्रियाणि मे ।
क्षिणस्नेहस्य दीपस्य सम्सक्ता रश्मयो यथा ॥ २.६४.७४ ॥
Da mein Geist vergeht, versagen alle meine Sinne, wie die Strahlen einer Lampe, deren Öl erschöpft ist.
2.64.75
अयम् आत्म भवः शोको माम् अनाथम् अचेतनम् ।
सम्सादयति वेगेन यथा कूलम् नदी रयः ॥ २.६४.७५ ॥
Dieser Kummer, aus mir selbst geboren, wirft mich hilflos und besinnungslos mit Gewalt nieder, wie die Strömung eines Flusses das Ufer zerreißt.
2.64.76
हा राघव महा बाहो हा मम आयास नाशन ।
हा पितृप्रिय मे नाथ हाद्य क्वासि गतः सुत ॥ २.६४.७६ ॥
Weh, Rāghava! O du Starkarmigen! Weh, Zerstörer meines Kummers! Weh, du Liebling deines Vaters! O mein Herr! Weh, mein Sohn! Wohin bist du heute gegangen?
2.64.77
हा कौसल्ये नशिष्यामि हा सुमित्रे तपस्विनि ।
हा नृशम्से ममामित्रे कैकेयि कुलपाम्सनि ॥ २.६४.७७ ॥
Weh, Kauśalyā, ich werde vergehen! Weh, Sumitrā, Asketin! Weh, grausame Kaikeyī, meine Feindin, Schande der Sippe!
2.64.78
राजा दशरथः शोचन् जीवित अन्तम् उपागमत् ॥ २.६४.७८ ॥
König Daśaratha, von Kummer erfüllt, gelangte an das Ende seines Lebens.
2.64.79
यथा तु दीनम् कथयन् नर अधिपः ।
प्रियस्य पुत्रस्य विवासन आतुरः ।
गते अर्ध रात्रे भृश दुह्ख पीडितः ।
तदा जहौ प्राणम् उदार दर्शनः ॥ २.६४.७९ ॥
So, kläglich sprechend, von Kummer über die Verbannung seines geliebten Sohnes gequält, gab der Herr der Menschen, als die Mitternacht vorüber war, von heftigem Leid bedrängt, da sein Lebensatem auf, der König von edlem Anblick.