வால்மீகி ராமாயணம் · சர்க்கம் 2.64
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
2.64.1
वधमप्रतिरूपम् तु महर्षेस्तस्य राघवः ।
विलपन्ने व धर्मात्मा कौसल्याम् पुन रब्रवीत् ॥ २.६४.१ ॥
மகரிஷியின் அந்த தகாத வதத்தைக் குறித்து புலம்பிய தர்மாத்மாவான ராகவன் மீண்டும் கௌசல்யையிடம் கூறினார்.
2.64.2
तत् अज्ञानान् महत् पापम् कृत्वा सम्कुलित इन्द्रियः ।
एकः तु अचिन्तयम् बुद्ध्या कथम् नु सुकृतम् भवेत् ॥ २.६४.२ ॥
அறியாமையால் அந்தப் பெரும் பாவத்தைச் செய்துவிட்டு, கலங்கிய புலன்களுடன் நான் தனியாக அறிவால் சிந்தித்தேன்: இனி எவ்வாறு நல்வினை உண்டாகும்?
2.64.3
ततः तम् घटम् आदय पूर्णम् परम वारिणा ।
आश्रमम् तम् अहम् प्राप्य यथा आख्यात पथम् गतः ॥ २.६४.३ ॥
பிறகு அந்தக் குடத்தை நீரால் நிரப்பி எடுத்துக்கொண்டு, சொல்லப்பட்ட வழியில் சென்று அந்த ஆசிரமத்தை அடைந்தேன்.
2.64.4
तत्र अहम् दुर्बलाव् अन्धौ वृद्धाव् अपरिणायकौ ।
अपश्यम् तस्य पितरौ लून पक्षाव् इव द्विजौ ॥ २.६४.४ ॥
அங்கே நான் அவனுடைய பலவீனமான, குருடரான, முதியவர்களும் துணையற்றவர்களுமான பெற்றோரைக் கண்டேன்; இறக்கை வெட்டப்பட்ட இரண்டு பறவைகளைப் போல் இருந்தனர்.
2.64.5
तन् निमित्ताभिर् आसीनौ कथाभिर् अपरिक्रमौ ।
ताम् आशाम् मत् कृते हीनाव् उदासीनाव् अनाथवत् ॥ २.६४.५ ॥
அதன் காரணமாக அமர்ந்திருந்தவர்கள், பேச்சுக்களால் நடமாட முடியாதவர்கள்; என்னால் அந்த நம்பிக்கையை இழந்து, துயருற்று, அனாதைகளைப் போல்.
2.64.6
शोकोपहतचित्तश्च भयसम्त्रस्तचेतनः ।
तच्चाश्रमपदम् गत्वा भूयः शोकमहम् गतः ॥ २.६४.६ ॥
துயரால் தாக்கப்பட்ட மனமும், பயத்தால் நடுங்கிய உணர்வுமுடைய நான், அந்த ஆசிரமத்திற்குச் சென்று மீண்டும் துயரில் ஆழ்ந்தேன்.
2.64.7
पद शब्दम् तु मे श्रुत्वा मुनिर् वाक्यम् अभाषत ।
किम् चिरायसि मे पुत्र पानीयम् क्षिप्रम् आनय ॥ २.६४.७ ॥
என் காலடி ஓசையைக் கேட்ட முனிவர் இவ்வாறு கூறினார்: மகனே, ஏன் தாமதிக்கிறாய்? தண்ணீரை விரைவாகக் கொண்டு வா.
2.64.8
यन् निमित्तम् इदम् तात सलिले क्रीडितम् त्वया ।
उत्कण्ठिता ते माता इयम् प्रविश क्षिप्रम् आश्रमम् ॥ २.६४.८ ॥
மகனே, நீ நீரில் விளையாடியதால் உன் தாய் கவலையுற்றிருக்கிறாள்; விரைவாக ஆசிரமத்தில் நுழைவாயாக.
2.64.9
यद् व्यलीकम् कृतम् पुत्र मात्रा ते यदि वा मया ।
न तन् मनसि कर्तव्यम् त्वया तात तपस्विना ॥ २.६४.९ ॥
மகனே, உன் தாயாலோ அல்லது என்னாலோ ஏதேனும் தவறு செய்யப்பட்டிருந்தால், அன்பு மகனே, தவம் செய்பவனான நீ அதை மனதில் கொள்ளக் கூடாது.
2.64.10
त्वम् गतिस् तु अगतीनाम् च चक्षुस् त्वम् हीन चक्षुषाम् ।
समासक्ताः त्वयि प्राणाः किम्चिन् नौ न अभिभाषसे ॥ २.६४.१० ॥
நீயே ஆதரவற்றோருக்கு ஆதாரம்; பார்வையற்றோருக்கு நீயே கண். எங்கள் உயிர்கள் உன்னிடமே பற்றியுள்ளன; ஆனால் நீ எங்களிடம் ஒன்றும் பேசவில்லை.
2.64.11
मुनिम् अव्यक्तया वाचा तम् अहम् सज्जमानया ।
हीन व्यन्जनया प्रेक्ष्य भीतः भीतैव अब्रुवम् ॥ २.६४.११ ॥
முனிவரைக் கண்டு நான் அஞ்சியவனாய், தெளிவற்ற, தடுமாறும், எழுத்துக்கள் குழறிய குரலில் அவனிடம் பேசினேன்.
2.64.12
मनसः कर्म चेष्टाभिर् अभिसम्स्तभ्य वाग् बलम् ।
आचचक्षे तु अहम् तस्मै पुत्र व्यसनजम् भयम् ॥ २.६४.१२ ॥
மனத்தின் செயல்களையும் அசைவுகளையும் கொண்டு பேச்சின் வலிமையை அடக்கி, நான் அவனுக்கு, மகனே, துன்பத்தால் பிறந்த அச்சத்தைக் கூறினேன்.
2.64.13
क्षत्रियो अहम् दशरथो न अहम् पुत्रः महात्मनः ।
सज्जन अवमतम् दुह्खम् इदम् प्राप्तम् स्व कर्मजम् ॥ २.६४.१३ ॥
நான் க்ஷத்திரியன், தசரதன்; மகாத்மாவின் மகன் அல்ல. நல்லோரால் இகழப்படும் இந்தத் துன்பம் என் சொந்தச் செயலால் உண்டானது, எனக்கு வந்துற்றது.
2.64.14
भगवमः च अपहस्तः अहम् सरयू तीरम् आगतः ।
जिघाम्सुः श्वा पदम् किम्चिन् निपाने वा आगतम् गजम् ॥ २.६४.१४ ॥
ஐயனே, சரயூ நதிக்கரைக்கு வந்தேன்; கையில் வில் இருந்தது. ஏதோ ஒரு கொடிய விலங்கையோ, நீர்நிலையில் வந்த யானையையோ கொல்ல விரும்பி வந்தேன்.
2.64.15
ततः श्रुतः मया शब्दो जले कुम्भस्य पूर्यतः ।
द्विपो अयम् इति मत्वा हि बाणेन अभिहतः मया ॥ २.६४.१५ ॥
அப்போது நீரில் குடம் நிரப்பப்படும் ஒலியை நான் கேட்டேன்; 'இது யானை' என்று எண்ணி, நான் அம்பால் தாக்கினேன்.
2.64.16
गत्वा नद्याः ततः तीरम् अपश्यम् इषुणा हृदि ।
विनिर्भिन्नम् गत प्राणम् शयानम् भुवि तापसम् ॥ २.६४.१६ ॥
பின்னர் ஆற்றங்கரைக்குச் சென்று பார்த்தேன்; நெஞ்சில் அம்பால் துளைக்கப்பட்டு, உயிர் போய், நிலத்தில் கிடந்த ஒரு தபசியைக் கண்டேன்.
2.64.17
भगवन् शब्दम् आलक्ष्य मया गज जिघाम्सुना ।
विसृष्टः अम्भसि नाराचः तेन ते निहतः सुतः ॥ २.६४.१७ ॥
ஐயனே, அந்த ஒலியைக் கண்டு யானையைக் கொல்ல விரும்பி, நான் நீரில் நாராசத்தை எய்தேன்; அதனால் உம் மகன் கொல்லப்பட்டான்.
2.64.18
ततस्तस्यैव वचनादुपेत्य परितप्यतः ।
स मया सहसा बण उद्धृतो मर्मतस्तदा ॥ २.६४.१८ ॥
பிறகு அவனுடைய சொற்படி அருகில் சென்று, புலம்பிக் கொண்டிருந்த அவனின் மர்மஸ்தானத்திலிருந்து நான் உடனே அம்பை உருவினேன்.
2.64.19
स च उद्धृतेन बाणेन तत्र एव स्वर्गम् आस्थितः ।
भगवन्ताव् उभौ शोचन्न् अन्धाव् इति विलप्य च ॥ २.६४.१९ ॥
அம்பால் தாக்கப்பட்டு அவர் அங்கேயே சொர்க்கம் சென்றார். இருவரான அந்த வணங்கத்தக்க குருடர்களுக்காகத் துயருற்று, இவ்வாறு புலம்பி.
2.64.20
अज्ञानात् भवतः पुत्रः सहसा अभिहतः मया ।
शेषम् एवम् गते यत् स्यात् तत् प्रसीदतु मे मुनिः ॥ २.६४.२० ॥
அறியாமையால் உமது மகன் திடீரென்று என்னால் தாக்கப்பட்டான். இவ்வாறு நிகழ்ந்தது; இனி எஞ்சியது எதுவோ, அது நிகழட்டும்; முனிவரே, எனக்கு அருள் புரியுங்கள்.
2.64.21
स तत् श्रुत्वा वचः क्रूरम् निह्श्वसन् शोक कर्शितः ।
नाशकत्तीव्रमायासमकर्तुम् भगवानृषिः ॥ २.६४.२१ ॥
அந்தக் கொடிய சொல்லைக் கேட்டு, துயரால் வாடி, பெருமூச்சு விட்டுக்கொண்டு, அந்த வணங்கத்தக்க முனிவரால் கடும் வேதனை தர இயலவில்லை.
2.64.22
सबाष्पपूर्णवदनो निःश्वसन् शोककर्शितः ।
माम् उवाच महा तेजाः कृत अन्जलिम् उपस्थितम् ॥ २.६४.२२ ॥
கண்ணீர் நிறைந்த முகத்துடன், பெருமூச்சு விட்டு, துயரால் வாடிய அந்த மகா தேஜஸ்வியான முனிவர், கைகூப்பி நின்ற என்னிடம் கூறினார்.
2.64.23
यद्य् एतत् अशुभम् कर्म न स्म मे कथयेः स्वयम् ।
फलेन् मूर्धा स्म ते राजन् सद्यः शत सहस्रधा ॥ २.६४.२३ ॥
நீ தானே இந்தத் தீய செயலை என்னிடம் சொல்லாமல் இருந்திருந்தால், அரசே, அதன் பலனால் உன் தலை உடனே நூறாயிரம் துண்டுகளாக சிதறியிருக்கும்.
2.64.24
क्षत्रियेण वधो राजन् वानप्रस्थे विशेषतः ।
ज्ञान पूर्वम् कृतः स्थानाच् च्यावयेद् अपि वज्रिणम् ॥ २.६४.२४ ॥
அரசே, சத்திரியனால் ஒரு வானப்பிரஸ்தனைக் கொல்வது, குறிப்பாக அறிந்தே செய்யப்பட்டால், வஜ்ரதாரியான இந்திரனையும் தன் இடத்திலிருந்து வீழ்த்தக்கூடும்.
2.64.25
सप्तधा तु फलेन्मूर्धा मुनौ तपसि तिष्ठति ।
ज्ञानाद्विसृजतः शस्त्रम् तादृशे ब्रह्मचारिणि ॥ २.६४.२५ ॥
தவத்தில் நிற்கும் முனிவர் மீது அறிந்தே ஆயுதத்தை எறிபவனின் தலை ஏழு துண்டுகளாகப் பிளக்கும், அத்தகைய பிரம்மசாரி மீது.
2.64.26
अज्ञानाद्द् हि कृतम् यस्मात् इदम् तेन एव जीवसि ।
अपि हि अद्य कुलम् नस्यात् राघवाणाम् कुतः भवान् ॥ २.६४.२६ ॥
அறியாமல் செய்ததால்தான் இது நடந்தது; அதனால்தான் நீ உயிருடன் இருக்கிறாய். இல்லையென்றால் இன்றே ராகவர்களின் குலம் அழிந்திருக்கும், நீ எப்படி தப்பியிருப்பாய்?
2.64.27
नय नौ नृप तम् देशम् इति माम् च अभ्यभाषत ।
अद्य तम् द्रष्टुम् इच्चावः पुत्रम् पश्चिम दर्शनम् ॥ २.६४.२७ ॥
"அரசே, எங்களை அந்த இடத்திற்கு அழைத்துச் செல்" என்று அவர்கள் என்னிடம் சொன்னார்கள். இப்போது இருவரும் அந்த மகனைக் காண விரும்புகிறோம்; இது கடைசிப் பார்வையாக இருக்கும்.
2.64.28
रुधिरेण अवसित अन्गम् प्रकीर्ण अजिन वाससम् ।
शयानम् भुवि निह्सम्ज्ञम् धर्म राज वशम् गतम् ॥ २.६४.२८ ॥
இரத்தத்தால் உடல் நனைந்து, சிதறிய மான்தோல் ஆடையுடன், நிலத்தில் கிடந்து, உணர்வற்று, தர்மராஜனாகிய யமனின் வசத்தை அடைந்தவனாக.
2.64.29
अथ अहम् एकः तम् देशम् नीत्वा तौ भृश दुह्खितौ ।
अस्पर्शयम् अहम् पुत्रम् तम् मुनिम् सह भार्यया ॥ २.६४.२९ ॥
பின்னர் நான் தனியாக அந்த இருவரையும் மிகவும் துயருற்ற நிலையில் அந்த இடத்திற்கு அழைத்துச் சென்றேன். மனைவியுடன் இருந்த அந்த முனிவரிடம் மகனைத் தொட வைத்தேன்.
2.64.30
तौ पुत्रम् आत्मनः स्पृष्ट्वा तम् आसाद्य तपस्विनौ ।
निपेततुः शरीरे अस्य पिता च अस्य इदम् अब्रवीत् ॥ २.६४.३० ॥
அந்த இரு தவசிகளும் தங்கள் மகனைத் தொட்டு, அவனை அடைந்து, அவன் உடல்மேல் விழுந்தனர். அவனுடைய தந்தை இவ்வாறு கூறினார்.
2.64.31
न न्व् अहम् ते प्रियः पुत्र मातरम् पश्य धार्मिक ।
किम् नु न आलिन्गसे पुत्र सुकुमार वचो वद ॥ २.६४.३१ ॥
தர்மவானான மகனே, நான் உனக்கு அன்பானவன் அல்லவா? உன் தாயைப் பார். மென்மையான மகனே, ஏன் என்னை அணைக்கவில்லை? ஒரு வார்த்தையாவது பேசு.
2.64.32
न त्वहम् ते प्रियः पुत्र मातरम् पस्य धार्मिक ।
किम् नु नालिङ्गसे पुत्र सुकुमार वचो वद ॥ २.६४.३२ ॥
தர்மவானான மகனே, உண்மையில் நான் உனக்கு அன்பானவன் அல்லவா? உன் தாயைப் பார். மென்மையான மகனே, ஏன் என்னை அணைக்கவில்லை? ஒரு வார்த்தையாவது பேசு.
2.64.33
कस्य वा अपर रात्रे अहम् श्रोष्यामि हृदयम् गमम् ।
अधीयानस्य मधुरम् शास्त्रम् वा अन्यद् विशेषतः ॥ २.६४.३३ ॥
இனி நள்ளிரவில் யாருடைய இனிய, நெஞ்சைத் தொடும் ஓதலை நான் கேட்பேன்? சாத்திரத்தையோ வேறு எதையோ, சிறப்பாக ஓதுபவரின் குரலை?
2.64.34
को माम् सम्ध्याम् उपास्य एव स्नात्वा हुत हुत अशनः ।
श्लाघयिष्यति उपासीनः पुत्र शोक भय अर्दितम् ॥ २.६४.३४ ॥
சந்தியா வழிபாடு செய்து, நீராடி, ஹோமம் செய்து உண்ட பின், என் அருகில் அமர்ந்து யார் என்னைப் புகழ்வார்கள், மகனே? துயரும் பயமும் வாட்டும் என்னை.
2.64.35
कन्द मूल फलम् हृत्वा को माम् प्रियम् इव अतिथिम् ।
भोजयिष्यति अकर्मण्यम् अप्रग्रहम् अनायकम् ॥ २.६४.३५ ॥
கிழங்கு, வேர், பழங்களைக் கொண்டுவந்து, செயலற்றவனும், ஆதரவற்றவனும், தலைவனற்றவனுமான என்னை, பிரியமான விருந்தினரைப் போல் யார் உண்பிப்பார்?
2.64.36
इमाम् अन्धाम् च वृद्धाम् च मातरम् ते तपस्विनीम् ।
कथम् पुत्र भरिष्यामि कृपणाम् पुत्र गर्धिनीम् ॥ २.६४.३६ ॥
மகனே, உன் இந்த குருடும் முதியவளுமான தவசினியான தாயை, இரங்கத்தக்கவளும் உன்னையே விரும்புபவளுமான இவளை, நான் எப்படிப் பராமரிப்பேன்?
2.64.37
तिष्ठ मा मा गमः पुत्र यमस्य सदनम् प्रति ।
श्वो मया सह गन्ता असि जनन्या च समेधितः ॥ २.६४.३७ ॥
நில், மகனே, யமனின் இல்லத்தை நோக்கிச் செல்லாதே. நாளை நீ என்னுடன் செல்வாய், உன் தாயால் வளர்க்கப்பட்டவனாக.
2.64.38
उभाव् अपि च शोक आर्ताव् अनाथौ कृपणौ वने ।
क्षिप्रम् एव गमिष्यावः त्वया हीनौ यम क्षयम् ॥ २.६४.३८ ॥
துயரால் வாடிய நாங்கள் இருவரும், அனாதைகளாகவும் பரிதாபமானவர்களாகவும் காட்டில், உன்னை இழந்து விரைவில் யமனின் இல்லத்திற்குச் செல்வோம்.
2.64.39
ततः वैवस्वतम् दृष्ट्वा तम् प्रवक्ष्यामि भारतीम् ।
क्षमताम् धर्म राजो मे बिभृयात् पितराव् अयम् ॥ २.६४.३९ ॥
பின்னர் வைவஸ்வதனாகிய யமனைக் கண்டு, அவரிடம் சொல்வேன்: தர்மராஜன் எனக்கு மனம் இரங்கட்டும், இவன் என் பெற்றோரைப் பேணட்டும்.
2.64.40
दातुमर्हति धर्मात्मा लोकपालो महायशाः ।
ईदृषस्य ममाक्षय्या मेकामभयदक्षिणाम् ॥ २.६४.४० ॥
தர்மாத்மாவும், உலகக் காவலனும், மிகு புகழ் பெற்றவனுமாகிய அவர், என்னைப் போன்றவனுக்கு இந்த அழியாத, அபய தட்சிணையைக் கொடுக்கத் தகுந்தவர்.
2.64.41
अपापो असि यथा पुत्र निहतः पाप कर्मणा ।
तेन सत्येन गच्च आशु ये लोकाः शस्त्र योधिनाम् ॥ २.६४.४१ ॥
மகனே, நீ பாவமற்றவன், ஆனாலும் பாவச் செயலால் கொல்லப்பட்டாய். அந்த உண்மையால், ஆயுதம் ஏந்தி போரிடும் வீரர்களின் உலகங்களை விரைவில் அடைவாயாக.
2.64.42
यान्ति शूरा गतिम् याम् च सम्ग्रामेष्व् अनिवर्तिनः ।
हताः तु अभिमुखाः पुत्र गतिम् ताम् परमाम् व्रज ॥ २.६४.४२ ॥
போர்களில் பின்வாங்காத வீரர்கள் அடையும் கதியையும், எதிரை நோக்கி நின்று கொல்லப்பட்டவர்கள் அடையும் கதியையும், மகனே, அந்த உயர்ந்த கதியை அடைவாயாக.
2.64.43
याम् गतिम् सगरः शैब्यो दिलीपो जनमेजयः ।
नहुषो धुन्धुमारः च प्राप्ताः ताम् गच्च पुत्रक ॥ २.६४.४३ ॥
சகரர், சைப்யர், திலீபர், ஜனமேஜயர், நஹுஷர், துந்துமாரர் ஆகியோர் அடைந்த அந்த கதியை, மகனே, நீ செல்.
2.64.44
या गतिः सर्व साधूनाम् स्वाध्यायात् पतसः च या ।
भूमिदस्य आहित अग्नेः चएक पत्नी व्रतस्य च ॥ २.६४.४४ ॥
எல்லா நல்லோரின் கதியும், வேத ஓதலினால் அடையும் கதியும், போரில் வீழ்வதால் அடையும் கதியும், நிலம் தானம் செய்பவர், அக்னி வளர்ப்பவர், ஏக பத்தினி விரதத்தைக் காப்பவர் அடையும் கதியும்—
2.64.45
गो सहस्र प्रदातृऋणाम् या या गुरुभृताम् अपि ।
देह न्यास कृताम् या च ताम् गतिम् गच्च पुत्रक ॥ २.६४.४५ ॥
ஆயிரம் பசுக்களைத் தானம் செய்தவர்களின் கதியும், குருவைப் போற்றுபவர்களின் கதியும், உடலைத் துறந்தவர்களின் கதியும்—அந்தக் கதியை, மகனே, நீ செல்.
2.64.46
न हि तु अस्मिन् कुले जातः गच्चति अकुशलाम् गतिम् ।
स तु यास्यति येन त्वम् निहतो मम बान्धवः ॥ २.६४.४६ ॥
இந்தக் குலத்தில் பிறந்தவன் தீய கதியை அடைவதில்லை. ஆனால் உன்னைக் கொன்ற அவன் அந்தக் கதியை அடைவான், என் உறவினனே.
2.64.47
एवम् स कृपणम् तत्र पर्यदेवयत असकृत् ।
ततः अस्मै कर्तुम् उदकम् प्रवृत्तः सह भार्यया ॥ २.६४.४७ ॥
இவ்வாறு அவன் அங்கே துயருடன் பலமுறை புலம்பினான். பின்னர் மனைவியுடன் அவனுக்காக நீர்க்கடன் செய்யத் தொடங்கினான்.
2.64.48
स तु दिव्येन रूपेण मुनि पुत्रः स्व कर्मभिः ।
स्वर्गमाध्यारुहत् ख्षिप्रम् शक्रेण सह खर्मवित् ॥ २.६४.४८ ॥
ஆனால் அந்த முனிவரின் மகன், தர்மத்தை அறிந்தவன், தன் கர்மங்களால் தெய்வீக உருவம் பெற்று விரைவில் இந்திரனுடன் சொர்க்கத்திற்கு ஏறினான்.
2.64.49
आबभाषे च वृद्धौ तौ सह शक्रेण तापसः ।
आश्वास्य च मुहूर्तम् तु पितरौ वाक्यम् अब्रवीत् ॥ २.६४.४९ ॥
தவசி இந்திரனுடன் இருந்த அந்த இரு முதியோரிடம் பேசினான்; ஒரு கணம் அவர்களுக்கு ஆறுதல் கூறிய பின், பெற்றோரிடம் இச்சொற்களைச் சொன்னான்।
2.64.50
स्थानम् अस्मि महत् प्राप्तः भवतोह् परिचारणात् ।
भवन्ताव् अपि च क्षिप्रम् मम मूलम् उपैष्यतः ॥ २.६४.५० ॥
உங்களிருவரின் சேவையால் நான் பெரிய நிலையை அடைந்தேன்; நீங்கள் இருவரும் விரைவில் என் நிலைக்கு வருவீர்கள்।
2.64.51
एवम् उक्त्वा तु दिव्येन विमानेन वपुष्मता ।
आरुरोह दिवम् क्षिप्रम् मुनि पुत्रः जित इन्द्रियः ॥ २.६४.५१ ॥
இவ்வாறு சொல்லி, புலனடக்கிய முனிவர் மகன் அந்த தெய்வீக, ஒளிர்வுள்ள விமானத்தில் விரைவாக வானுலகை நோக்கி ஏறினான்।
2.64.52
स कृत्वा तु उदकम् तूर्णम् तापसः सह भार्यया ।
माम् उवाच महा तेजाः कृत अन्जलिम् उपस्थितम् ॥ २.६४.५२ ॥
பின் அந்த மகாதேஜஸ்வியான தவசி மனைவியுடன் விரைவாக நீர்க்கடன் செய்து, கைகூப்பி அருகில் நின்ற என்னிடம் சொன்னான்।
2.64.53
अद्य एव जहि माम् राजन् मरणे न अस्ति मे व्यथा ।
यत् शरेण एक पुत्रम् माम् त्वम् अकार्षीर् अपुत्रकम् ॥ २.६४.५३ ॥
அரசே, இப்போதே என்னைக் கொல்; மரணத்தால் எனக்கு வருத்தமில்லை, ஏனெனில் ஒரே அம்பால் ஒரே மகனை உடைய என்னைப் புத்திரனற்றவனாக்கினாய்।
2.64.54
त्वया तु यद् अविज्ञानान् निहतः मे सुतः शुचिः ।
तेन त्वाम् अभिशप्स्यामि सुदुह्खम् अतिदारुणम् ॥ २.६४.५४ ॥
அறியாமையால் நீ என் தூய மகனைக் கொன்றாய்; ஆகவே உனக்கு மிகக் கொடிய துயரத்தை சாபமாகக் கொடுப்பேன்.
2.64.55
पुत्र व्यसनजम् दुह्खम् यद् एतन् मम साम्प्रतम् ।
एवम् त्वम् पुत्र शोकेन राजन् कालम् करिष्यसि ॥ २.६४.५५ ॥
மகனே, மகனின் இழப்பினால் பிறந்த இந்த துயரம் இப்போது எனக்கு உள்ளது; அதுபோலவே, அரசனே, நீயும் மகனின் சோகத்தால் உன் காலத்தை முடிப்பாய்.
2.64.56
अज्ञानात्तु हतो यस्मात् क्षत्रियेण त्वया मुनिः ।
तस्मात्त्वाम् नाविशत्याशु ब्रह्महत्या नराधिप ॥ २.६४.५६ ॥
அறியாமையால் நீ, ஒரு க்ஷத்திரியனாக, ஒரு முனிவனைக் கொன்றாய்; ஆகவே, மனிதர்களின் அதிபதியே, பிரம்மஹத்தி பாவம் உன்னை விரைவில் அடையாது.
2.64.57
त्वामप्येतादृशो भावः क्षिप्रमेव गमिष्यति ।
जीवितान्तकरो घोरो दातारमिव दक्षिणा ॥ २.६४.५७ ॥
உன்னையும் இதுபோன்ற கொடிய நிலை விரைவில் வந்தடையும்; அது உயிரை முடிக்கும், தட்சிணை கொடுப்பவனை அடைவது போல.
2.64.58
एवम् शापम् मयि न्यस्य विलप्य करुणम् बहु ।
चितामारोप्य देहम् तन्मिथुनम् स्वर्गमभ्ययात् ॥ २.६४.५८ ॥
இவ்வாறு என் மீது சாபத்தை வைத்து, மிகவும் உருக்கமாகப் புலம்பி, அந்த இணையின் உடல்களைச் சிதையில் வைத்து, அவர்கள் சொர்க்கம் சென்றனர்.
2.64.59
तदेतच्चिन्तयानेन स्मऋतम् पापम् मया स्वयम् ।
तदा बाल्यात्कृतम् देवि शब्दवेध्यनुकर्षिणा ॥ २.६४.५९ ॥
இதை நினைத்துக்கொண்டிருக்கையில், தேவி, என் பால்யத்தில் ஒலியால் குறிபார்த்து அம்பு எய்தபோது நான் செய்த பாவம் எனக்கு நானே நினைவுக்கு வந்தது.
2.64.60
तस्यायम् कर्मणो देवि विपाकः समुपस्थितः ।
अपथ्यैः सह सम्भुक्ते व्याधिरन्नरसे यथा ॥ २.६४.६० ॥
தேவி, அந்தச் செயலின் இந்தப் பலன் இப்போது வந்துவிட்டது; பத்தியமற்றவற்றை உண்டால் உணவுச் சாற்றில் நோய் வருவது போல.
2.64.61
तस्मान् माम् आगतम् भद्रे तस्य उदारस्य तत् वचः ।
यद् अहम् पुत्र शोकेन सम्त्यक्ष्याम्य् अद्य जीवितम् ॥ २.६४.६१ ॥
ஆகையால், நல்லவளே, அந்த உயர்ந்த மகனின் சொற்களால் இன்று நான் மகன் சோகத்தால் என் உயிரைத் துறக்கப் போகிறேன்.
2.64.62
चक्षुर्भ्याम् त्वाम् न पश्यामि कौसल्ये साधु माम्स्फृश ।
इत्युक्त्वा स रुदम्स्त्रस्तो भार्यामाह च भूमिपः ॥ २.६४.६२ ॥
கௌசல்யையே, கண்களால் உன்னைக் காணவில்லை; என்னை நன்றாகத் தொடு. இவ்வாறு சொல்லி, பயந்து அழுத அரசன் தன் மனைவியிடம் கூறினான்.
2.64.63
एतन्मे सदृशम् देवि यन्मया राघवे कृतम् ।
सदृशम् तत्तु तस्यैव यदनेन कृतम् मयि ॥ २.६४.६३ ॥
தேவியே, நான் ராகவனுக்கு செய்தது எனக்கு ஏற்றதே; அவன் எனக்கு செய்தது அவனுக்கு ஏற்றதே.
2.64.64
दुर्वृत्तमपि कः पुत्रम् त्यजेद्भुवि विचक्षणः ।
कश्च प्रव्राज्यमानो वा नासूयेत्पितरम् सुतः ॥ २.६४.६४ ॥
பூமியில் எந்த ஞானியாவது கெட்ட நடத்தையுள்ள மகனையும் கைவிடுவானா? நாடுகடத்தப்படும் மகன் தன் தந்தையின்மீது பொறாமை கொள்ளாமல் இருப்பானா?
2.64.65
यदि माम् सम्स्पृशेद् रामः सकृदद्य लभेत वा ।
यमक्षयमनुप्राप्ता द्रक्ष्यन्ति न हि मानवाः ॥ २.६४.६५ ॥
இன்று ராமன் ஒரு முறையாவது என்னைத் தொட்டால் அல்லது என்னைப் பெற்றால், யமலோகத்தை அடைந்தவனாக மக்கள் என்னைக் காண மாட்டார்கள்.
2.64.66
चक्षुषा त्वाम् न पश्यामि स्मृतिर् मम विलुप्यते ।
दूता वैवस्वतस्य एते कौसल्ये त्वरयन्ति माम् ॥ २.६४.६६ ॥
கண்களால் உன்னைக் காணவில்லை; என் நினைவு மறைந்து கொண்டிருக்கிறது. கௌசல்யையே, வைவஸ்வத யமனின் இந்தத் தூதர்கள் என்னை விரைவுபடுத்துகிறார்கள்.
2.64.67
अतः तु किम् दुह्खतरम् यद् अहम् जीवित क्षये ।
न हि पश्यामि धर्मज्ञम् रामम् सत्य पराक्यमम् ॥ २.६४.६७ ॥
ஆகையால் வாழ்வின் முடிவில் எனக்கு இதனினும் பெரிய துன்பம் என்ன இருக்கும், தர்மத்தை அறிந்தவனும் சத்தியப் பராக்கிரமம் உடையவனுமான ராமனை நான் காணவில்லையே.
2.64.68
तस्यादर्शनजः शोकः सुतस्याप्रतिकर्मणः ।
उच्चोषयति मे प्राणान्वारि स्तोकमिवातवः ॥ २.६४.६८ ॥
அந்த மகனைக் காணாததால் பிறந்த துயரம், எவராலும் நீக்க முடியாததாக, சிறிது நீரைச் சூரிய வெப்பம் வற்றச் செய்வது போல என் உயிர்மூச்சுகளை வற்றச் செய்கிறது.
2.64.69
न ते मनुष्या देवाः ते ये चारु शुभ कुण्डलम् ।
मुखम् द्रक्ष्यन्ति रामस्य वर्षे पन्च दशे पुनः ॥ २.६४.६९ ॥
ராமனின் அழகிய, சுபமான குண்டலங்களுடன் கூடிய முகத்தை பதினைந்தாம் ஆண்டில் மீண்டும் காண்பவர்கள் மனிதர்களும் அல்லர், தேவர்களும் அல்லர்.
2.64.70
पद्म पत्र ईक्षणम् सुभ्रु सुदम्ष्ट्रम् चारु नासिकम् ।
धन्या द्रक्ष्यन्ति रामस्य तारा अधिप निभम् मुखम् ॥ २.६४.७० ॥
தாமரை இதழ் போன்ற கண்களும், அழகிய புருவங்களும், நல்ல பற்களும், அழகிய மூக்கும் உடைய, நிலவைப் போன்ற ராமனின் முகத்தை மீண்டும் காண்பவர்கள் பாக்கியவான்கள்.
2.64.71
सदृशम् शारदस्य इन्दोह् फुल्लस्य कमलस्य च ।
सुगन्धि मम नाथस्य धन्या द्रक्ष्यन्ति तन् मुखम् ॥ २.६४.७१ ॥
சரத்கால நிலவையும் மலர்ந்த தாமரையையும் ஒத்த, என் நாதனாகிய ராமனின் நறுமணம் வீசும் அந்த முகத்தை காணும் பாக்கியவான்கள்.
2.64.72
निवृत्त वन वासम् तम् अयोध्याम् पुनर् आगतम् ।
द्रक्ष्यन्ति सुखिनो रामम् शुक्रम् मार्ग गतम् यथा ॥ २.६४.७२ ॥
வனவாசம் முடிந்து மீண்டும் அயோத்திக்கு வந்த அந்த ராமனை, வானில் பாதையில் செல்லும் சுக்கிரனைப் போல, மகிழ்ச்சியுடையவர்கள் காண்பார்கள்.
2.64.73
कौसल्ये चित्त मोहेन हृदयम् सीदतीव मे ।
वेदये न च समुक्तान् शब्दस्पर्शरसानहम् ॥ २.६४.७३ ॥
கௌசல்யா! மோகத்தால் என் மனம் கலங்குகிறது; என் இதயம் மூழ்குவது போல் இருக்கிறது. ஒலி, தொடு உணர்வு, சுவை ஆகியவற்றை நான் இப்போது சரியாக உணரவில்லை.
2.64.74
चित्तनाशाद्विपद्यन्ते सर्वाण्येवेन्द्रियाणि मे ।
क्षिणस्नेहस्य दीपस्य सम्सक्ता रश्मयो यथा ॥ २.६४.७४ ॥
மனம் அழிவதால் என் அனைத்து புலன்களும் செயலிழக்கின்றன; எண்ணெய் தீர்ந்த விளக்கின் ஒளிக்கதிர்கள் மங்குவது போல.
2.64.75
अयम् आत्म भवः शोको माम् अनाथम् अचेतनम् ।
सम्सादयति वेगेन यथा कूलम् नदी रयः ॥ २.६४.७५ ॥
உள்ளிருந்து எழுந்த இந்த துயரம், அநாதையும் நினைவிழந்தவனுமான என்னை வேகமாக வீழ்த்துகிறது; ஆற்றின் வெள்ளம் கரையைச் சரித்துவிடுவது போல.
2.64.76
हा राघव महा बाहो हा मम आयास नाशन ।
हा पितृप्रिय मे नाथ हाद्य क्वासि गतः सुत ॥ २.६४.७६ ॥
ஐயோ ராகவா! மகாபாகுவே! ஐயோ, என் துயரைப் போக்குபவனே! ஐயோ, தந்தைக்குப் பிரியமானவனே! என் நாதனே! ஐயோ மகனே! இன்று நீ எங்கே சென்றாய்?
2.64.77
हा कौसल्ये नशिष्यामि हा सुमित्रे तपस्विनि ।
हा नृशम्से ममामित्रे कैकेयि कुलपाम्सनि ॥ २.६४.७७ ॥
ஐயோ கௌசல்யா! நான் அழியப் போகிறேன். ஐயோ சுமித்திரா, தவசினி! ஐயோ கொடியவளே, என் பகைவளே, குலத்தைக் கறைப்படுத்தியவளே கைகேயி!
2.64.78
राजा दशरथः शोचन् जीवित अन्तम् उपागमत् ॥ २.६४.७८ ॥
அரசன் தசரதன் துயருற்றுக் கொண்டிருக்கையில் தன் உயிரின் முடிவை அடைந்தான்.
2.64.79
यथा तु दीनम् कथयन् नर अधिपः ।
प्रियस्य पुत्रस्य विवासन आतुरः ।
गते अर्ध रात्रे भृश दुह्ख पीडितः ।
तदा जहौ प्राणम् उदार दर्शनः ॥ २.६४.७९ ॥
அன்பு மகனின் நாடு கடத்தலால் துயருற்று, துன்பமாக அழுது புலம்பிய அந்த மனிதர்களின் தலைவன், நள்ளிரவு கடந்தபோது கடுந்துயரால் வாடி, அப்போதே உயிரை விட்டான், உன்னத தோற்றமுடையவன்.