Vālmīki-Rāmāyaṇa · Sarga 2.71
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
2.71.1
स प्रान् मुखो राज गृहात् अभिनिर्याय वीर्यवान् ।
ततः सुदामाम् द्युतिमान् सम्तीर्वावेक्ष्य ताम् नदीम् ॥ २.७१.१ ॥
Er, der Tapfere, verließ den königlichen Palast nach Osten gewandt. Dann überquerte der Strahlende den Fluss Sudāmā und betrachtete ihn.
2.71.2
ह्लादिनीम् दूर पाराम् च प्रत्यक् स्रोतः तरन्गिणीम् ।
शतद्रूम् अतरत् श्रीमान् नदीम् इक्ष्वाकु नन्दनः ॥ २.७१.२ ॥
Der glanzvolle Liebling des Ikṣvāku-Geschlechts überquerte den Fluss Śatadru, erfrischend, mit fernen Ufern, westwärts strömend mit Wellen.
2.71.3
एल धाने नदीम् तीर्त्वा प्राप्य च अपर पर्पटान् ।
शिलाम् आकुर्वतीम् तीर्त्वा आग्नेयम् शल्य कर्तनम् ॥ २.७१.३ ॥
Nachdem er den Fluss Elādhāna überquert und die fernen Parpaṭas erreicht hatte, und die Flüsse Śilā und Ākurvatī überquert hatte, gelangte er zum feurigen Ort Śalyakartana.
2.71.4
सत्य सम्धः शुचिः श्रीमान् प्रेक्षमाणः शिला वहाम् ।
अत्ययात् स महा शैलान् वनम् चैत्र रथम् प्रति ॥ २.७१.४ ॥
Seinem Wort treu, rein und glanzvoll, die Śilāvahā-Flut betrachtend, überschritt er die großen Berge auf dem Weg zum Caitraratha-Wald.
2.71.5
सरस्वतीम् च गङ्गाम् च उग्मेन प्रतिपद्य च ।
उत्तरम् वीरमत्स्यानाम् भारुण्डम् प्राविशद्वनम् ॥ २.७१.५ ॥
Nachdem er Sarasvatī und Gaṅgā mit ungestümer Strömung überquert hatte, betrat er den Bhāruṇḍa-Wald nördlich der Vīramatsya.
2.71.6
वेगिनीम् च कुलिन्ग आख्याम् ह्रादिनीम् पर्वत आवृताम् ।
यमुनाम् प्राप्य सम्तीर्णो बलम् आश्वासयत् तदा ॥ २.७१.६ ॥
Nachdem er die schnelle, erfrischende Yamunā, Kulinga genannt und von Bergen umgeben, erreicht und überquert hatte, beruhigte er damals das Heer.
2.71.7
शीतीकृत्य तु गात्राणि क्लान्तान् आश्वास्य वाजिनः ।
तत्र स्नात्वा च पीत्वा च प्रायात् आदाय च उदकम् ॥ २.७१.७ ॥
Nachdem er die Glieder der ermatteten Pferde gekühlt und die erschöpften getröstet hatte, badete und trank er dort; und Wasser mit sich nehmend, zog er weiter.
2.71.8
राज पुत्रः महा अरण्यम् अनभीक्ष्ण उपसेवितम् ।
भद्रः भद्रेण यानेन मारुतः खम् इव अत्ययात् ॥ २.७१.८ ॥
Der Königssohn durchquerte jenen großen Wald, selten besucht, auf dem glückverheißenden Gefährt namens Bhadra, wie der Wind den Himmel durchzieht.
2.71.9
भागीरथीम् दुष्प्रतरामम्शुधाने महानदीम् ।
उपायाद्राघवस्तूर्णम् प्राग्वटे विश्रुते पुरे ॥ २.७१.९ ॥
Rāghava erreichte rasch den großen Fluss Bhāgīrathī, schwer zu überqueren, mit Strömung wie Sonnenstrahlen, und kam zur berühmten Stadt Prāgvaṭa.
2.71.10
स गङ्गाम् प्राग्वटे तीर्त्वे समायात्कुटिकोष्ठिकाम् ।
सबलस्ताम् स तीर्त्वाथ समायाद्धर्मवर्धनम् ॥ २.७१.१० ॥
An der Furt von Prāgvaṭa erreichte er die Gaṅgā und kam mit seinem Heer zur Siedlung Kuṭikoṣṭhikā; nachdem er sie überquert hatte, gelangte er nach Dharmavardhana.
2.71.11
तोरणम् दक्षिण अर्धेन जम्बू प्रस्थम् उपागमत् ।
वरूथम् च ययौ रम्यम् ग्रामम् दशरथ आत्मजः ॥ २.७१.११ ॥
Am südlichen Rand des Tores vorbei gelangte er nach Jambūprastha, und der Sohn Daśarathas zog weiter zum lieblichen Dorf Varūtha.
2.71.12
तत्र रम्ये वने वासम् कृत्वा असौ प्रान् मुखो ययौ ।
उद्यानम् उज्जिहानायाः प्रियका यत्र पादपाः ॥ २.७१.१२ ॥
Nachdem er dort im lieblichen Wald Rast gehalten hatte, brach er mit dem Gesicht nach Osten auf, zum Garten der Ujjihānā, wo die Priyaka-Bäume stehen.
2.71.13
सालाम्स् तु प्रियकान् प्राप्य शीघ्रान् आस्थाय वाजिनः ।
अनुज्ञाप्य अथ भरतः वाहिनीम् त्वरितः ययौ ॥ २.७१.१३ ॥
Als er die Sāla- und Priyaka-Bäume erreichte, auf schnelle Pferde stieg und dann das Heer entließ, eilte Bharata weiter.
2.71.14
वासम् कृत्वा सर्व तीर्थे तीर्त्वा च उत्तानकाम् नदीम् ।
अन्या नदीः च विविधाः पार्वतीयैः तुरम् गमैः ॥ २.७१.१४ ॥
Nachdem er bei Sarva-tīrtha Rast gemacht und den Fluss Uttānakā überquert hatte, überquerte er auch andere verschiedene Flüsse mit Bergpferden.
2.71.15
हस्ति पृष्ठकम् आसाद्य कुटिकाम् अत्यवर्तत ।
ततार च नर व्याघ्रः लौहित्ये स कपीवतीम् ॥ २.७१.१५ ॥
Auf den Rücken eines Elefanten steigend, überquerte er die Kuṭikā; und jener Tiger unter den Menschen überquerte die Kapīvatī am Lauhitya.
2.71.16
एक साले स्थाणुमतीम् विनते गोमतीम् नदीम् ।
कलिन्ग नगरे च अपि प्राप्य साल वनम् तदा ॥ २.७१.१६ ॥
Bei Eka-sāla überquerte er die Sthāṇumatī, bei Vinata den Fluss Gomatī; und als er die Stadt Kaliṅga erreichte, kam er dann zum Sāla-Hain.
2.71.17
भरतः क्षिप्रम् आगच्चत् सुपरिश्रान्त वाहनः ।
वनम् च समतीत्य आशु शर्वर्याम् अरुण उदये ॥ २.७१.१७ ॥
Bharata kam schnell, seine Reittiere völlig erschöpft; nachdem er den Wald rasch durchquert hatte, traf er bei der Morgenröte ein, als die Nacht vorüber war.
2.71.18
अयोध्याम् मनुना राज्ञा निर्मिताम् स ददर्श ह ।
ताम् पुरीम् पुरुष व्याघ्रः सप्त रात्र उषिटः पथि ॥ २.७१.१८ ॥
Er erblickte Ayodhyā, erbaut vom König Manu; nachdem er sieben Nächte unterwegs geweilt hatte, erblickte jener Tiger unter den Menschen diese Stadt.
2.71.19
अयोध्याम् अग्रतः दृष्ट्वा रथे सारथिम् अब्रवीत् ।
एषा न अतिप्रतीता मे पुण्य उद्याना यशस्विनी ॥ २.७१.१९ ॥
Als er Ayodhyā vor sich sah, sprach er zum Wagenlenker im Streitwagen: Diese ruhmreiche Stadt mit ihren gesegneten Lustgärten ist mir nicht mehr sehr willkommen.
2.71.20
अयोध्या दृश्यते दूरात् सारथे पाण्डु मृत्तिका ।
यज्वभिर् गुण सम्पन्नैः ब्राह्मणैः वेद पारगैः ॥ २.७१.२० ॥
O Wagenlenker, Ayodhyā ist aus der Ferne zu sehen, blass von Erde, wo Brahmanen wohnen, die Opfer darbringen, mit Tugenden begabt und in den Veden bewandert.
2.71.21
भूयिष्ठम् ऋषैः आकीर्णा राज ऋषि वर पालिता ।
अयोध्यायाम् पुरा शब्दः श्रूयते तुमुलो महान् ॥ २.७१.२१ ॥
Größtenteils von Weisen erfüllt, von den besten Königsweisen beschützt. Früher hörte man in Ayodhyā einen großen, tosenden Lärm.
2.71.22
समन्तान् नर नारीणाम् तम् अद्य न शृणोम्य् अहम् ।
उद्यानानि हि साय अह्ने क्रीडित्वा उपरतैः नरैः ॥ २.७१.२२ ॥
Von allen Seiten höre ich heute jenen Lärm von Männern und Frauen nicht mehr; die Menschen, die tagsüber und abends in den Gärten gespielt haben, sind nun still geworden.
2.71.23
समन्तात् विप्रधावद्भिः प्रकाशन्ते मम अन्यदा ।
तानि अद्य अनुरुदन्ति इव परित्यक्तानि कामिभिः ॥ २.७१.२३ ॥
Zu anderen Zeiten, wenn die Menschen überall umherliefen, erschienen sie mir leuchtend. Heute, von ihren Liebenden verlassen, scheinen sie zu weinen.
2.71.24
अरण्य भूता इव पुरी सारथे प्रतिभाति मे ।
न हि अत्र यानैः दृश्यन्ते न गजैः न च वाजिभिः ॥ २.७१.२४ ॥
O Wagenlenker, diese Stadt erscheint mir wie ein Wald; hier sind weder Fahrzeuge noch Elefanten noch Pferde zu sehen.
2.71.25
निर्यान्तः वा अभियान्तः वा नर मुख्या यथा पुरम् ।
उद्यानानि पुरा भान्ति मत्तप्रमुदितानि च ॥ २.७१.२५ ॥
Wie früher, als die vornehmen Männer die Stadt verließen oder in sie hineingingen, leuchteten die Gärten, erfüllt von berauschten und fröhlichen Menschen.
2.71.26
जनानाम् रतिसम्योगेष्वत्यन्तगुणवन्ति च ।
तान्येतान्यद्य वश्यामि निरानन्दानि सर्वशः ॥ २.७१.२६ ॥
Jene Orte, die für die Vereinigungen der Lust der Menschen besonders vortrefflich waren, werde ich nun als gänzlich freudlos beschreiben.
2.71.27
स्रस्तपर्णैरनुपथम् विक्रोशद्भिरिव द्रुमैः ।
नाद्यापि श्रूयते शब्दो मत्तानाम् मृगपक्षिणाम् ॥ २.७१.२७ ॥
Die Bäume mit ihren herabgefallenen Blättern entlang des Weges scheinen zu klagen, doch auch heute ist kein Laut der berauschten Tiere und Vögel zu hören.
2.71.28
सम्रक्ताम् मधुराम् वाणीम् कलम् व्याहरताम् बहु ।
चन्दनागुरुसम्पृक्तो धूपसम्मूर्चितोऽतुलः ॥ २.७१.२८ ॥
Viele sprachen leise mit klarer, süßer Stimme, und der unvergleichliche Duft des mit Sandelholz und Aloe vermischten Räucherwerks breitete sich aus.
2.71.29
प्रवाति पवनः श्रीमान् किम् नु नाद्य यथापुरम् ।
भेरीमृदङ्गवीणानाम् कोणसम्घट्टितः पुनः ॥ २.७१.२९ ॥
Warum weht jener glänzende Wind heute nicht mehr wie früher, der an die Plektren von Trommeln, Mridangas und Lauten stieß und wieder erklang?
2.71.30
किमद्य शब्दो विरतः सदाऽदीनगतिः पुरा ।
अनिष्टानि च पापानि पश्यामि विविधानि च ॥ २.७१.३० ॥
Warum ist jener Klang, der früher stets mit unermüdlicher Kraft dahinzog, heute verstummt? Ich sehe vielerlei unheilvolle und sündhafte Zeichen.
2.71.31
निमित्तानि अमनोज्ञानि तेन सीदति ते मनः ।
सर्वथा कुशलम् सूत दुर्लभम् मम बन्धुषु ॥ २.७१.३१ ॥
Unheilvolle Zeichen sind erschienen, und darum ist dein Geist betrübt. Wagenlenker, in jeder Hinsicht ist Wohlergehen unter meinen Verwandten schwer zu finden.
2.71.32
तथा ह्यसति सम्मोहे हृदयम् सीदतीव मे ।
विषण्णः शान्तहृदयस्त्रस्तः सुलुलितेन्द्रियः ॥ २.७१.३२ ॥
So scheint, ohne wirklichen Grund zur Verwirrung, mein Herz zu sinken. Ich bin niedergeschlagen und verängstigt, meine Sinne sind sehr verwirrt.
2.71.33
भरतः प्रविवेशाशु पुरीमिक्ष्वाकुपालिताम् ।
द्वारेण वैजयन्तेन प्राविशत् श्रान्त वाहनः ॥ २.७१.३३ ॥
Bharata betrat rasch die von den Ikṣvākus beschützte Stadt; mit seinen erschöpften Gespannen zog er durch das Tor namens Vaijayanta ein.
2.71.34
द्वाह्स्थैः उत्थाय विजयम् पृष्टः तैः सहितः ययौ ।
स तु अनेक अग्र हृदयो द्वाह्स्थम् प्रत्यर्च्य तम् जनम् ॥ २.७१.३४ ॥
Die Männer am Tor erhoben sich, grüßten ihn mit einem Siegeswunsch und fragten nach seinem Wohlergehen. Er ging mit ihnen weiter, doch sein Geist war von vielen Gedanken erfüllt; den Torwächter und jene Leute ehrte er in gleicher Weise.
2.71.35
सूतम् अश्व पतेः क्लान्तम् अब्रवीत् तत्र राघवः ।
किमहम् त्वरयानीतः कारणेन विनानघ ॥ २.७१.३५ ॥
Dort sprach der Rāghava zu dem erschöpften Wagenlenker des Pferdeherrn: »O Makelloser, warum hast du mich so eilig hergebracht, ohne jeden Grund?«
2.71.36
अशुभाशङ्कि हृदयम् शीलम् च पततीव मे ।
श्रुता नो यादृशाः पूर्वम् नृपतीनाम् विनाशने ॥ २.७१.३६ ॥
Mein Herz ist voll Furcht vor Unheil, und mein Wesen scheint zu fallen. Wir haben gehört, dass sich in früheren Zeiten beim Untergang von Königen ähnliche Dinge ereigneten.
2.71.37
आकाराः तान् अहम् सर्वान् इह पश्यामि सारथे ।
सम्मार्जनविहीनानि परुषाण्युपलक्षये ॥ २.७१.३७ ॥
O Wagenlenker, ich sehe hier all diese Zeichen: ungefegt, rau und vernachlässigt.
2.71.38
असम्यतकवाटानि श्रीविहीनानि सर्वशः ।
बलिकर्मविहीनानि धूपसम्मेदनेन च ॥ २.७१.३८ ॥
Mit schlecht verschlossenen Türen, gänzlich ohne Glanz, ohne Opfergaben und ohne den Rauch des Räucherwerks.
2.71.39
अनाशितकुटुम्बानि प्रभाहीनजनानि च ।
अलक्स्मीकानि पश्यामि कुटुम्बिभवनान्यहम् ॥ २.७१.३९ ॥
Ich sehe die Wohnhäuser der Familien, in denen nicht gegessen wurde, wo den Menschen der Glanz fehlt und die vom Unglück gezeichnet sind.
2.71.40
अपेतमाल्यशोभानि असम्मृष्टाजिराणि च ।
देवागाराणि शून्यानि न चाभान्ति यथापुरम् ॥ २.७१.४० ॥
Die Tempel, ihres Blumengirlanden-Glanzes beraubt, mit ungefegten Höfen und leer, leuchten nicht mehr wie zuvor.
2.71.41
देवतार्चाः प्रविद्धाश्च यज्ञ्गोष्ठ्यस्तथाविधाः ।
माल्यापणेषु राजन्ते नाद्य पण्यानि वा तथा ॥ २.७१.४१ ॥
Die Götterbilder sind weggeworfen, ebenso die Opferversammlungen; die Blumenläden und heute auch die Warenmärkte leuchten nicht.
2.71.42
दृश्यन्ते वणिजोऽप्यद्य न यथापूर्वमत्रवै ।
ध्यानसम्विग्नहृदयाः नष्टव्यापारयन्त्रिताः ॥ २.७१.४२ ॥
Heute sieht man hier nicht einmal die Händler wie früher; ihre Herzen sind von Sorge erregt und durch den Ruin ihres Handels gehemmt.
2.71.43
देवायतनचैत्येषुदीनाः पक्षिगणास्तथा ॥ २.७१.४३ ॥
In den Tempeln und Schreinen wirkten die Vogelschwärme ebenso betrübt.
2.71.44
मलिनम् च अश्रु पूर्ण अक्षम् दीनम् ध्यान परम् कृशम् ।
सस्त्री पुम्सम् च पश्यामि जनम् उत्कण्ठितम् पुरे ॥ २.७१.४४ ॥
In der Stadt sehe ich Männer und Frauen, mit trübem Gesicht, tränenvollen Augen, betrübt, in Gedanken versunken, abgemagert und bekümmert.
2.71.45
तानि अनिष्टानि अयोध्यायाम् प्रेक्ष्य राज गृहम् ययौ ॥ २.७१.४५ ॥
Als er diese bösen Vorzeichen in Ayodhyā sah, ging er zum königlichen Palast.
2.71.46
ताम् शून्य शृन्ग अटक वेश्म रथ्याम् ।
रजो अरुण द्वार कपाट यन्त्राम् ।
दृष्ट्वा पुरीम् इन्द्र पुरी प्रकाशाम् ।
दुह्खेन सम्पूर्णतरः बभूव ॥ २.७१.४६ ॥
Als er diese Stadt sah, mit leeren Türmen und Terrassen, mit staubrot gefärbten Straßen, Toren und Riegeln, leuchtend wie die Stadt Indras, war er noch mehr von Kummer erfüllt.
2.71.47
बहूनि पश्यन् मनसो अप्रियाणि ।
यानि अन्न्यदा न अस्य पुरे बभूवुः ।
अवाक् शिरा दीन मना नहृष्टः ।
पितुर् महात्मा प्रविवेश वेश्म ॥ २.७१.४७ ॥
Er sah in der Stadt viele seinem Geist unangenehme Dinge, die dort zuvor nie geschehen waren. Mit gesenktem Haupt, betrübten Herzens und ohne Freude trat der Großmütige in das Haus seines Vaters ein.