வால்மீகி ராமாயணம் · சர்க்கம் 2.71
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
2.71.1
स प्रान् मुखो राज गृहात् अभिनिर्याय वीर्यवान् ।
ततः सुदामाम् द्युतिमान् सम्तीर्वावेक्ष्य ताम् नदीम् ॥ २.७१.१ ॥
வீரியவான் அவர் அரண்மனையிலிருந்து கிழக்கு நோக்கி வெளியேறினார். பின்னர் ஒளிமிக்கவர் சுதாமா நதியைக் கடந்து அதை நோக்கினார்.
2.71.2
ह्लादिनीम् दूर पाराम् च प्रत्यक् स्रोतः तरन्गिणीम् ।
शतद्रूम् अतरत् श्रीमान् नदीम् इक्ष्वाकु नन्दनः ॥ २.७१.२ ॥
மகிழ்ச்சியூட்டும், தொலைதூரக் கரைகளுடைய, மேற்கு நோக்கிப் பாயும் அலைகளுடைய சதத்ரு நதியை இக்ஷ்வாகுவின் மகிழ்ச்சியான செல்வர் கடந்தார்.
2.71.3
एल धाने नदीम् तीर्त्वा प्राप्य च अपर पर्पटान् ।
शिलाम् आकुर्वतीम् तीर्त्वा आग्नेयम् शल्य कर्तनम् ॥ २.७१.३ ॥
ஏலதான நதியைக் கடந்து, மேலும் பர்படர்களை அடைந்து, ஷிலா மற்றும் ஆகுர்வதி நதியைக் கடந்து, அக்னி சம்பந்தமான முள் அறுக்கும் பகுதிக்குச் சென்றார்.
2.71.4
सत्य सम्धः शुचिः श्रीमान् प्रेक्षमाणः शिला वहाम् ।
अत्ययात् स महा शैलान् वनम् चैत्र रथम् प्रति ॥ २.७१.४ ॥
சத்தியமான உறுதி கொண்ட, தூய்மையான, செல்வமிக்க அவர் சிலாவஹா நதியைப் பார்த்தபடி பெரிய மலைகளைக் கடந்து சைத்ரரத வனத்தை நோக்கிச் சென்றார்.
2.71.5
सरस्वतीम् च गङ्गाम् च उग्मेन प्रतिपद्य च ।
उत्तरम् वीरमत्स्यानाम् भारुण्डम् प्राविशद्वनम् ॥ २.७१.५ ॥
சரஸ்வதி மற்றும் கங்கையை வேகமாகக் கடந்து, வீரமத்ஸ்யர்களின் வடக்கே உள்ள பாருண்ட வனத்தில் நுழைந்தார்.
2.71.6
वेगिनीम् च कुलिन्ग आख्याम् ह्रादिनीम् पर्वत आवृताम् ।
यमुनाम् प्राप्य सम्तीर्णो बलम् आश्वासयत् तदा ॥ २.७१.६ ॥
குலிங்க எனும் பெயருடைய, வேகமுள்ள, மகிழ்ச்சியூட்டும், மலைகளால் சூழப்பட்ட யமுனையை அடைந்து கடந்து, அப்போது படையைத் தேற்றினார்.
2.71.7
शीतीकृत्य तु गात्राणि क्लान्तान् आश्वास्य वाजिनः ।
तत्र स्नात्वा च पीत्वा च प्रायात् आदाय च उदकम् ॥ २.७१.७ ॥
குதிரைகளின் உடல்களைக் குளிர்வித்து, களைத்த குதிரைகளைத் தேற்றி, அங்கே நீராடி நீர் அருந்தி, நீரையும் எடுத்துக்கொண்டு அவர் முன்னேறிச் சென்றார்.
2.71.8
राज पुत्रः महा अरण्यम् अनभीक्ष्ण उपसेवितम् ।
भद्रः भद्रेण यानेन मारुतः खम् इव अत्ययात् ॥ २.७१.८ ॥
அரசகுமாரர் அதிகம் மனிதர்கள் வராத அந்தப் பெரிய காட்டை, நல்ல வாகனத்தில் காற்று வானத்தைக் கடப்பது போல கடந்தார்.
2.71.9
भागीरथीम् दुष्प्रतरामम्शुधाने महानदीम् ।
उपायाद्राघवस्तूर्णम् प्राग्वटे विश्रुते पुरे ॥ २.७१.९ ॥
ராகவர் விரைவாக பாகீரதியாம் அந்தப் பெரிய நதியை அடைந்தார் — கடக்க அரியது, ஒளிக்கதிர் போன்ற நீரோட்டமுடையது — புகழ்பெற்ற பிராக்வட நகரின் அருகே வந்தார்.
2.71.10
स गङ्गाम् प्राग्वटे तीर्त्वे समायात्कुटिकोष्ठिकाम् ।
सबलस्ताम् स तीर्त्वाथ समायाद्धर्मवर्धनम् ॥ २.७१.१० ॥
அவர் பிராக்வட துறையில் கங்கையை அடைந்து, படையுடன் குடிகோஷ்டிகா எனும் குடியிருப்பை அடைந்தார்; பின்னர் அதைக் கடந்து தர்மவர்தனம் என்ற இடத்துக்கு வந்தார்.
2.71.11
तोरणम् दक्षिण अर्धेन जम्बू प्रस्थम् उपागमत् ।
वरूथम् च ययौ रम्यम् ग्रामम् दशरथ आत्मजः ॥ २.७१.११ ॥
தோரணத்தின் தென்பக்கமாக ஜம்புப்ரஸ்தத்தை அடைந்தார்; தசரதனின் மகன் வருதம் என்ற இனிய கிராமத்துக்குச் சென்றார்.
2.71.12
तत्र रम्ये वने वासम् कृत्वा असौ प्रान् मुखो ययौ ।
उद्यानम् उज्जिहानायाः प्रियका यत्र पादपाः ॥ २.७१.१२ ॥
அங்கே இனிய காட்டில் தங்கிவிட்டு, அவர் கிழக்கு முகமாகச் சென்றார் — உஜ்ஜிஹானையின் தோட்டத்துக்கு, அங்கே பிரியக மரங்கள் இருக்கும் இடத்துக்கு.
2.71.13
सालाम्स् तु प्रियकान् प्राप्य शीघ्रान् आस्थाय वाजिनः ।
अनुज्ञाप्य अथ भरतः वाहिनीम् त्वरितः ययौ ॥ २.७१.१३ ॥
சாலமரங்களும் பிரியக மரங்களும் உள்ள இடத்தை அடைந்து, விரைவான குதிரைகளில் ஏறி, பின்னர் படையை அனுப்பிவிட்டு பரதன் விரைந்து சென்றான்.
2.71.14
वासम् कृत्वा सर्व तीर्थे तीर्त्वा च उत्तानकाम् नदीम् ।
अन्या नदीः च विविधाः पार्वतीयैः तुरम् गमैः ॥ २.७१.१४ ॥
அனைத்து துறையிலும் தங்கி, உத்தானகா நதியைக் கடந்து, மலைநாட்டுக் குதிரைகளின் உதவியுடன் பல்வேறு பிற நதிகளையும் கடந்து.
2.71.15
हस्ति पृष्ठकम् आसाद्य कुटिकाम् अत्यवर्तत ।
ततार च नर व्याघ्रः लौहित्ये स कपीवतीम् ॥ २.७१.१५ ॥
யானையின் முதுகில் ஏறி அவன் குடிகையைக் கடந்தான்; மனிதர்களில் சிறந்தவனான அவன் லௌஹித்தியத்தில் கபீவதியைக் கடந்தான்.
2.71.16
एक साले स्थाणुमतीम् विनते गोमतीम् नदीम् ।
कलिन्ग नगरे च अपि प्राप्य साल वनम् तदा ॥ २.७१.१६ ॥
ஏகசாலத்தில் ஸ்தாணுமதியையும், வினதத்தில் கோமதி நதியையும் (கடந்தான்); கலிங்க நகரை அடைந்து அப்போது சால வனத்தை அடைந்தான்.
2.71.17
भरतः क्षिप्रम् आगच्चत् सुपरिश्रान्त वाहनः ।
वनम् च समतीत्य आशु शर्वर्याम् अरुण उदये ॥ २.७१.१७ ॥
பரதன் விரைவாக வந்தான்; அவனுடைய வாகனங்கள் மிகவும் களைத்திருந்தன; காட்டைக் கடந்து விரைவாக இரவில், அருணோதயத்தில் (சென்றான்).
2.71.18
अयोध्याम् मनुना राज्ञा निर्मिताम् स ददर्श ह ।
ताम् पुरीम् पुरुष व्याघ्रः सप्त रात्र उषिटः पथि ॥ २.७१.१८ ॥
மனு மன்னனால் கட்டப்பட்ட அயோத்தியை அவன் கண்டான்; வழியில் ஏழு இரவுகள் தங்கி அந்த நகரை அந்த நரசிறந்தவன் கண்டான்.
2.71.19
अयोध्याम् अग्रतः दृष्ट्वा रथे सारथिम् अब्रवीत् ।
एषा न अतिप्रतीता मे पुण्य उद्याना यशस्विनी ॥ २.७१.१९ ॥
அயோத்தியைத் தொலைவில் கண்டு தேரில் இருந்த சாரதியிடம் அவர் கூறினார்: புண்ணிய உத்யானங்களை உடைய இந்தப் புகழ்மிக்க நகரம் எனக்கு இப்போது அவ்வளவு மகிழ்ச்சி தருவதாக இல்லை.
2.71.20
अयोध्या दृश्यते दूरात् सारथे पाण्डु मृत्तिका ।
यज्वभिर् गुण सम्पन्नैः ब्राह्मणैः वेद पारगैः ॥ २.७१.२० ॥
சாரதியே, தொலைவிலிருந்து அயோத்தி வெளிர் மண்ணால் ஆன (சுவர்களுடன்) தெரிகிறது; அங்கே யாகம் செய்பவர்களும், நற்குணம் நிறைந்தவர்களும், வேதங்களில் தேர்ச்சி பெற்ற பிராமணர்களும் வாழ்கின்றனர்.
2.71.21
भूयिष्ठम् ऋषैः आकीर्णा राज ऋषि वर पालिता ।
अयोध्यायाम् पुरा शब्दः श्रूयते तुमुलो महान् ॥ २.७१.२१ ॥
பெரும்பாலும் முனிவர்களால் நிறைந்து, சிறந்த ராஜரிஷிகளால் பாதுகாக்கப்பட்ட (இந்நகரம்). முன்பு அயோத்தியில் பெரும் ஆரவாரமான ஒலி கேட்கப்பட்டது.
2.71.22
समन्तान् नर नारीणाम् तम् अद्य न शृणोम्य् अहम् ।
उद्यानानि हि साय अह्ने क्रीडित्वा उपरतैः नरैः ॥ २.७१.२२ ॥
எல்லாப் பக்கத்திலும் ஆண்களும் பெண்களும் எழுப்பிய அந்த ஒலியை இன்று நான் கேட்கவில்லை. பகலிலும் மாலையிலும் உத்யானங்களில் விளையாடிய மனிதர்கள் இப்போது ஓய்ந்துவிட்டனர்.
2.71.23
समन्तात् विप्रधावद्भिः प्रकाशन्ते मम अन्यदा ।
तानि अद्य अनुरुदन्ति इव परित्यक्तानि कामिभिः ॥ २.७१.२३ ॥
முன்பு எல்லாப் பக்கமும் மக்கள் ஓடித்திரிந்தபோது அவை எனக்கு ஒளிர்வனவாகத் தோன்றின. இன்றோ, காதலர்களால் கைவிடப்பட்ட அவை அழுவது போலத் தோன்றுகின்றன.
2.71.24
अरण्य भूता इव पुरी सारथे प्रतिभाति मे ।
न हि अत्र यानैः दृश्यन्ते न गजैः न च वाजिभिः ॥ २.७१.२४ ॥
சாரதியே, இந்நகரம் எனக்குக் காடு போலத் தோன்றுகிறது. இங்கே வாகனங்களும், யானைகளும், குதிரைகளும் காணப்படவில்லை.
2.71.25
निर्यान्तः वा अभियान्तः वा नर मुख्या यथा पुरम् ।
उद्यानानि पुरा भान्ति मत्तप्रमुदितानि च ॥ २.७१.२५ ॥
முன்பு நகரில் வெளியே செல்லும் அல்லது உள்ளே வரும் சிறந்த மனிதர்களைப் போலவும், மதுவால் களித்தும் மகிழ்ந்தும் இருந்த பூங்காக்கள் அப்போது ஒளிர்ந்தன.
2.71.26
जनानाम् रतिसम्योगेष्वत्यन्तगुणवन्ति च ।
तान्येतान्यद्य वश्यामि निरानन्दानि सर्वशः ॥ २.७१.२६ ॥
மக்கள் இன்பத்தில் கூடும் இடங்களில் மிகச் சிறப்புடையவையாக இருந்தவற்றை, இன்று முழுவதும் மகிழ்ச்சியற்றவையாக நான் சொல்லப்போகிறேன்.
2.71.27
स्रस्तपर्णैरनुपथम् विक्रोशद्भिरिव द्रुमैः ।
नाद्यापि श्रूयते शब्दो मत्तानाम् मृगपक्षिणाम् ॥ २.७१.२७ ॥
உதிர்ந்த இலைகளுடன் வழியோரத்து மரங்கள் அழுவது போல இருக்கின்றன; ஆனால் மதுவால் களித்த விலங்குகளும் பறவைகளும் எழுப்பிய ஒலி இன்றும் கேட்கவில்லை.
2.71.28
सम्रक्ताम् मधुराम् वाणीम् कलम् व्याहरताम् बहु ।
चन्दनागुरुसम्पृक्तो धूपसम्मूर्चितोऽतुलः ॥ २.७१.२८ ॥
பலர் தெளிவான, இனிய குரலில் மெல்லப் பேசிக்கொண்டிருந்தனர்; சந்தனமும் அகில்மரமும் கலந்த தூபத்தின் ஒப்பற்ற மணம் பரவியிருந்தது.
2.71.29
प्रवाति पवनः श्रीमान् किम् नु नाद्य यथापुरम् ।
भेरीमृदङ्गवीणानाम् कोणसम्घट्टितः पुनः ॥ २.७१.२९ ॥
அழகிய காற்று இன்று முன்பு போல ஏன் வீசவில்லை? பேரி, மிருதங்கம், வீணை ஆகியவற்றை கோலால் தட்டும்போது அது மீண்டும் ஒலியெழுப்பிற்றே.
2.71.30
किमद्य शब्दो विरतः सदाऽदीनगतिः पुरा ।
अनिष्टानि च पापानि पश्यामि विविधानि च ॥ २.७१.३० ॥
முன்பு எப்போதும் குன்றாத வேகத்துடன் ஒலித்த அந்த ஒலி இன்று ஏன் நின்றது? பல வகையான அசுபமும் பாவமுமான அறிகுறிகளை நான் காண்கிறேன்.
2.71.31
निमित्तानि अमनोज्ञानि तेन सीदति ते मनः ।
सर्वथा कुशलम् सूत दुर्लभम् मम बन्धुषु ॥ २.७१.३१ ॥
அசுபமான சகுனங்கள் உள்ளன; அதனால் உன் மனம் துன்பப்படுகிறது. சூதனே, என் உறவினர்களிடையே எல்லாவிதமாகவும் நலம் கிடைப்பது அரிது.
2.71.32
तथा ह्यसति सम्मोहे हृदयम् सीदतीव मे ।
विषण्णः शान्तहृदयस्त्रस्तः सुलुलितेन्द्रियः ॥ २.७१.३२ ॥
அதுபோலவே, பொய்யான மயக்கத்திலும் என் இதயம் மூழ்குவது போல் இருக்கிறது. நான் துயரமடைந்து, அச்சமடைந்து, புலன்கள் மிகவும் கலங்கியவனாக இருக்கிறேன்.
2.71.33
भरतः प्रविवेशाशु पुरीमिक्ष्वाकुपालिताम् ।
द्वारेण वैजयन्तेन प्राविशत् श्रान्त वाहनः ॥ २.७१.३३ ॥
பரதன் விரைவில் இக்ஷ்வாகுகளால் காக்கப்பட்ட நகருக்குள் நுழைந்தான். களைத்த வாகனங்களுடன் வைஜயந்தம் என்ற வாயில் வழியாக அவன் உள்ளே நுழைந்தான்.
2.71.34
द्वाह्स्थैः उत्थाय विजयम् पृष्टः तैः सहितः ययौ ।
स तु अनेक अग्र हृदयो द्वाह्स्थम् प्रत्यर्च्य तम् जनम् ॥ २.७१.३४ ॥
வாயிலில் இருந்தவர்கள் எழுந்து வெற்றி வாழ்த்துடன் அவனை வரவேற்று விசாரித்தனர். அவர்களுடன் அவன் சென்றான்; ஆனால் அவன் மனம் பல எண்ணங்களில் மூழ்கியிருந்தது. வாயில் காவலனையும் அந்த மக்களையும் அவன் மரியாதையுடன் வரவேற்றான்.
2.71.35
सूतम् अश्व पतेः क्लान्तम् अब्रवीत् तत्र राघवः ।
किमहम् त्वरयानीतः कारणेन विनानघ ॥ २.७१.३५ ॥
அங்கே ராகவன் களைத்த சாரதியிடம் — குறையற்றவனே, எந்த காரணமும் இன்றி என்னை ஏன் இவ்வளவு அவசரமாக அழைத்து வந்தாய்? — என்று கூறினான்.
2.71.36
अशुभाशङ्कि हृदयम् शीलम् च पततीव मे ।
श्रुता नो यादृशाः पूर्वम् नृपतीनाम् विनाशने ॥ २.७१.३६ ॥
அசுபத்தை அஞ்சும் என் இதயம் உள்ளது; என் இயல்பும் வீழ்வது போல் தோன்றுகிறது. முன்பு அரசர்களின் அழிவின் போது இத்தகைய நிலைகள் நிகழ்ந்ததாக நாம் கேட்டிருக்கிறோம்.
2.71.37
आकाराः तान् अहम् सर्वान् इह पश्यामि सारथे ।
सम्मार्जनविहीनानि परुषाण्युपलक्षये ॥ २.७१.३७ ॥
சாரதியே, இங்கே அந்த அனைத்து அறிகுறிகளையும் நான் காண்கிறேன்; பெருக்கிச் சுத்தம் செய்யப்படாதவையாய், வறண்டும் பராமரிப்பின்றியும் இருக்கின்றன.
2.71.38
असम्यतकवाटानि श्रीविहीनानि सर्वशः ।
बलिकर्मविहीनानि धूपसम्मेदनेन च ॥ २.७१.३८ ॥
கதவுகள் சரியாக அடைக்கப்படாதவை, அனைத்து வகையிலும் அழகற்றவை, பலிகர்மம் இல்லாதவை, தூபப் புகையின் கலப்பும் இல்லாதவை.
2.71.39
अनाशितकुटुम्बानि प्रभाहीनजनानि च ।
अलक्स्मीकानि पश्यामि कुटुम्बिभवनान्यहम् ॥ २.७१.३९ ॥
குடும்பங்கள் உணவு உண்ணாதவையும், மக்கள் ஒளியற்றவர்களுமான, அலக்ஷ்மி நிறைந்த குடும்பங்களின் இல்லங்களை நான் காண்கிறேன்.
2.71.40
अपेतमाल्यशोभानि असम्मृष्टाजिराणि च ।
देवागाराणि शून्यानि न चाभान्ति यथापुरम् ॥ २.७१.४० ॥
மாலைகளின் அழகு நீங்கியவையும், முற்றங்கள் பெருக்கப்படாதவையுமான, வெறுமையான கோயில்கள் முன்போல் பிரகாசிக்கவில்லை.
2.71.41
देवतार्चाः प्रविद्धाश्च यज्ञ्गोष्ठ्यस्तथाविधाः ।
माल्यापणेषु राजन्ते नाद्य पण्यानि वा तथा ॥ २.७१.४१ ॥
தெய்வ விக்கிரகங்கள் தூக்கி எறியப்பட்டிருக்கின்றன; யாக சபைகளும் அப்படியே; மலர்க் கடைகளிலும் இன்று பொருட்கள் விற்கும் கடைகளிலும் பிரகாசம் இல்லை.
2.71.42
दृश्यन्ते वणिजोऽप्यद्य न यथापूर्वमत्रवै ।
ध्यानसम्विग्नहृदयाः नष्टव्यापारयन्त्रिताः ॥ २.७१.४२ ॥
இன்று வணிகர்கள் கூட முன்பு போல் இங்கே காணப்படவில்லை; அவர்களின் இதயங்கள் சிந்தனையால் கலங்கியுள்ளன, வியாபாரம் அழிந்ததால் கட்டுண்டுள்ளனர்.
2.71.43
देवायतनचैत्येषुदीनाः पक्षिगणास्तथा ॥ २.७१.४३ ॥
கோயில்களிலும் புனிதச் சின்னங்களிலும் பறவைக் கூட்டங்களும் அதே போல் துயருற்றிருந்தன.
2.71.44
मलिनम् च अश्रु पूर्ण अक्षम् दीनम् ध्यान परम् कृशम् ।
सस्त्री पुम्सम् च पश्यामि जनम् उत्कण्ठितम् पुरे ॥ २.७१.४४ ॥
நகரில் மங்கிய முகத்துடனும், கண்ணீர் நிறைந்த கண்களுடனும், துயருற்று, சிந்தனையில் ஆழ்ந்து, மெலிந்து, ஆண்களும் பெண்களும் ஏக்கத்துடன் இருப்பதை நான் காண்கிறேன்.
2.71.45
तानि अनिष्टानि अयोध्यायाम् प्रेक्ष्य राज गृहम् ययौ ॥ २.७१.४५ ॥
அயோத்தியில் இத்தகைய அபசகுனங்களைக் கண்டு அவர் அரண்மனைக்குச் சென்றார்.
2.71.46
ताम् शून्य शृन्ग अटक वेश्म रथ्याम् ।
रजो अरुण द्वार कपाट यन्त्राम् ।
दृष्ट्वा पुरीम् इन्द्र पुरी प्रकाशाम् ।
दुह्खेन सम्पूर्णतरः बभूव ॥ २.७१.४६ ॥
வெறுமையான சிகரங்களும் மாடங்களும், தூசியால் சிவந்த வீதிகளும், கதவுகளும் தாழ்ப்பாள்களும் உடைய, இந்திரபுரி போலப் பிரகாசித்த அந்நகரத்தைக் கண்டு அவர் மிகுந்த துயரம் நிறைந்தார்.
2.71.47
बहूनि पश्यन् मनसो अप्रियाणि ।
यानि अन्न्यदा न अस्य पुरे बभूवुः ।
अवाक् शिरा दीन मना नहृष्टः ।
पितुर् महात्मा प्रविवेश वेश्म ॥ २.७१.४७ ॥
அந்நகரில் முன்பு ஒருபோதும் நடவாத, மனத்திற்குப் பிரியமற்ற பல நிகழ்வுகளை அவர் கண்டார். தலை தாழ்த்தி, மனம் வருந்தி, மகிழ்ச்சியின்றி, அந்த மகாத்மா தம் தந்தையின் மாளிகையில் நுழைந்தார்.