Rāmāyaṇa de Vālmīki · Sarga 2.71
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
2.71.1
स प्रान् मुखो राज गृहात् अभिनिर्याय वीर्यवान् ।
ततः सुदामाम् द्युतिमान् सम्तीर्वावेक्ष्य ताम् नदीम् ॥ २.७१.१ ॥
Ele, o valoroso, saiu do palácio real voltado para o leste. Então o radiante atravessou o rio Sudāmā e contemplou-o.
2.71.2
ह्लादिनीम् दूर पाराम् च प्रत्यक् स्रोतः तरन्गिणीम् ।
शतद्रूम् अतरत् श्रीमान् नदीम् इक्ष्वाकु नन्दनः ॥ २.७१.२ ॥
O glorioso deleite da linhagem de Ikṣvāku atravessou o rio Śatadru, refrescante, de margens distantes, correndo para o oeste com ondas.
2.71.3
एल धाने नदीम् तीर्त्वा प्राप्य च अपर पर्पटान् ।
शिलाम् आकुर्वतीम् तीर्त्वा आग्नेयम् शल्य कर्तनम् ॥ २.७१.३ ॥
Tendo atravessado o rio Elādhāna e alcançado os Parpaṭas distantes, e atravessado os rios Śilā e Ākurvatī, chegou ao lugar ígneo de Śalyakartana.
2.71.4
सत्य सम्धः शुचिः श्रीमान् प्रेक्षमाणः शिला वहाम् ।
अत्ययात् स महा शैलान् वनम् चैत्र रथम् प्रति ॥ २.७१.४ ॥
Fiel à sua palavra, puro e glorioso, contemplando o rio Śilāvahā, passou as grandes montanhas rumo à floresta de Caitraratha.
2.71.5
सरस्वतीम् च गङ्गाम् च उग्मेन प्रतिपद्य च ।
उत्तरम् वीरमत्स्यानाम् भारुण्डम् प्राविशद्वनम् ॥ २.७१.५ ॥
Tendo atravessado o Sarasvatī e o Gaṅgā com correnteza feroz, entrou na floresta de Bhāruṇḍa, ao norte dos Vīramatsya.
2.71.6
वेगिनीम् च कुलिन्ग आख्याम् ह्रादिनीम् पर्वत आवृताम् ।
यमुनाम् प्राप्य सम्तीर्णो बलम् आश्वासयत् तदा ॥ २.७१.६ ॥
Tendo chegado e atravessado o Yamunā rápido e refrescante, chamado Kulinga e cercado de montanhas, então tranquilizou o exército.
2.71.7
शीतीकृत्य तु गात्राणि क्लान्तान् आश्वास्य वाजिनः ।
तत्र स्नात्वा च पीत्वा च प्रायात् आदाय च उदकम् ॥ २.७१.७ ॥
Tendo refrescado os membros dos cavalos exaustos e consolado os cansados, ali se banhou e bebeu, e levando água consigo, seguiu adiante.
2.71.8
राज पुत्रः महा अरण्यम् अनभीक्ष्ण उपसेवितम् ।
भद्रः भद्रेण यानेन मारुतः खम् इव अत्ययात् ॥ २.७१.८ ॥
O filho do rei atravessou aquela grande floresta, pouco frequentada, na auspiciosa carruagem chamada Bhadra, como o vento atravessa o céu.
2.71.9
भागीरथीम् दुष्प्रतरामम्शुधाने महानदीम् ।
उपायाद्राघवस्तूर्णम् प्राग्वटे विश्रुते पुरे ॥ २.७१.९ ॥
Rāghava chegou rapidamente ao grande rio Bhāgīrathī, difícil de atravessar, de correnteza como raios de sol, e aproximou-se da renomada cidade de Prāgvaṭa.
2.71.10
स गङ्गाम् प्राग्वटे तीर्त्वे समायात्कुटिकोष्ठिकाम् ।
सबलस्ताम् स तीर्त्वाथ समायाद्धर्मवर्धनम् ॥ २.७१.१० ॥
No vau de Prāgvaṭa, chegou ao Gaṅgā e, com seu exército, alcançou o povoado de Kuṭikoṣṭhikā; tendo-o atravessado, chegou a Dharmavardhana.
2.71.11
तोरणम् दक्षिण अर्धेन जम्बू प्रस्थम् उपागमत् ।
वरूथम् च ययौ रम्यम् ग्रामम् दशरथ आत्मजः ॥ २.७१.११ ॥
Passando pelo lado sul do portão, chegou a Jambūprastha, e o filho de Daśaratha seguiu para a aprazível aldeia de Varūtha.
2.71.12
तत्र रम्ये वने वासम् कृत्वा असौ प्रान् मुखो ययौ ।
उद्यानम् उज्जिहानायाः प्रियका यत्र पादपाः ॥ २.७१.१२ ॥
Ali, tendo feito pouso na bela floresta, partiu voltado para o leste, em direção ao jardim de Ujjihānā, onde se erguem as árvores priyaka.
2.71.13
सालाम्स् तु प्रियकान् प्राप्य शीघ्रान् आस्थाय वाजिनः ।
अनुज्ञाप्य अथ भरतः वाहिनीम् त्वरितः ययौ ॥ २.७१.१३ ॥
Ao chegar às árvores sāla e priyaka, montando cavalos velozes, e depois despedindo o exército, Bharata seguiu depressa.
2.71.14
वासम् कृत्वा सर्व तीर्थे तीर्त्वा च उत्तानकाम् नदीम् ।
अन्या नदीः च विविधाः पार्वतीयैः तुरम् गमैः ॥ २.७१.१४ ॥
Tendo acampado em Sarva-tīrtha e atravessado o rio Uttānakā, e atravessado outros diversos rios com cavalos das montanhas.
2.71.15
हस्ति पृष्ठकम् आसाद्य कुटिकाम् अत्यवर्तत ।
ततार च नर व्याघ्रः लौहित्ये स कपीवतीम् ॥ २.७१.१५ ॥
Montando no dorso de um elefante, atravessou o Kuṭikā; e aquele tigre entre os homens atravessou o Kapīvatī no Lauhitya.
2.71.16
एक साले स्थाणुमतीम् विनते गोमतीम् नदीम् ।
कलिन्ग नगरे च अपि प्राप्य साल वनम् तदा ॥ २.७१.१६ ॥
Em Eka-sāla atravessou o Sthāṇumatī, em Vinata o rio Gomatī; e chegando à cidade de Kaliṅga, então chegou ao bosque de sāla.
2.71.17
भरतः क्षिप्रम् आगच्चत् सुपरिश्रान्त वाहनः ।
वनम् च समतीत्य आशु शर्वर्याम् अरुण उदये ॥ २.७१.१७ ॥
Bharata chegou rapidamente, com suas montarias completamente exaustas; tendo atravessado a floresta depressa, chegou ao amanhecer, quando a noite havia passado.
2.71.18
अयोध्याम् मनुना राज्ञा निर्मिताम् स ददर्श ह ।
ताम् पुरीम् पुरुष व्याघ्रः सप्त रात्र उषिटः पथि ॥ २.७१.१८ ॥
Viu Ayodhyā, construída pelo rei Manu; tendo habitado sete noites no caminho, aquele tigre entre os homens contemplou a cidade.
2.71.19
अयोध्याम् अग्रतः दृष्ट्वा रथे सारथिम् अब्रवीत् ।
एषा न अतिप्रतीता मे पुण्य उद्याना यशस्विनी ॥ २.७१.१९ ॥
Ao ver Ayodhyā à frente, disse ao condutor na carruagem: Esta gloriosa cidade de jardins abençoados não me é mais tão agradável.
2.71.20
अयोध्या दृश्यते दूरात् सारथे पाण्डु मृत्तिका ।
यज्वभिर् गुण सम्पन्नैः ब्राह्मणैः वेद पारगैः ॥ २.७१.२० ॥
Ó condutor, Ayodhyā é vista de longe, pálida de terra, onde vivem brâmanes que realizam sacrifícios, dotados de virtudes, mestres dos Vedas.
2.71.21
भूयिष्ठम् ऋषैः आकीर्णा राज ऋषि वर पालिता ।
अयोध्यायाम् पुरा शब्दः श्रूयते तुमुलो महान् ॥ २.७१.२१ ॥
Repleta sobretudo de sábios, protegida pelos melhores reis-sábios. Outrora em Ayodhyā ouvia-se um grande e tumultuoso som.
2.71.22
समन्तान् नर नारीणाम् तम् अद्य न शृणोम्य् अहम् ।
उद्यानानि हि साय अह्ने क्रीडित्वा उपरतैः नरैः ॥ २.७१.२२ ॥
De todos os lados não ouço hoje aquele som de homens e mulheres; as pessoas, tendo brincado nos jardins de dia e à noite, já cessaram.
2.71.23
समन्तात् विप्रधावद्भिः प्रकाशन्ते मम अन्यदा ।
तानि अद्य अनुरुदन्ति इव परित्यक्तानि कामिभिः ॥ २.७१.२३ ॥
Em outros tempos, quando as pessoas corriam por todos os lados, pareciam-me brilhantes. Hoje, abandonados pelos amantes, parecem chorar.
2.71.24
अरण्य भूता इव पुरी सारथे प्रतिभाति मे ।
न हि अत्र यानैः दृश्यन्ते न गजैः न च वाजिभिः ॥ २.७१.२४ ॥
Ó condutor, esta cidade parece-me uma floresta; aqui não se veem veículos, nem elefantes, nem cavalos.
2.71.25
निर्यान्तः वा अभियान्तः वा नर मुख्या यथा पुरम् ।
उद्यानानि पुरा भान्ति मत्तप्रमुदितानि च ॥ २.७१.२५ ॥
Como antes, quando os homens principais saíam da cidade ou nela entravam, os jardins resplandeciam, cheios de gente embriagada e alegre.
2.71.26
जनानाम् रतिसम्योगेष्वत्यन्तगुणवन्ति च ।
तान्येतान्यद्य वश्यामि निरानन्दानि सर्वशः ॥ २.७१.२६ ॥
Aqueles lugares que eram sumamente excelentes para os encontros de prazer das pessoas, agora os descreverei como totalmente sem alegria.
2.71.27
स्रस्तपर्णैरनुपथम् विक्रोशद्भिरिव द्रुमैः ।
नाद्यापि श्रूयते शब्दो मत्तानाम् मृगपक्षिणाम् ॥ २.७१.२७ ॥
As árvores de folhas caídas ao longo do caminho parecem clamar, e, no entanto, nem hoje se ouve o som dos animais e aves embriagados.
2.71.28
सम्रक्ताम् मधुराम् वाणीम् कलम् व्याहरताम् बहु ।
चन्दनागुरुसम्पृक्तो धूपसम्मूर्चितोऽतुलः ॥ २.७१.२८ ॥
Muitos falavam suavemente, com vozes claras e doces, e o incomparável perfume do incenso misturado com sândalo e aloés se espalhava.
2.71.29
प्रवाति पवनः श्रीमान् किम् नु नाद्य यथापुरम् ।
भेरीमृदङ्गवीणानाम् कोणसम्घट्टितः पुनः ॥ २.७१.२९ ॥
Por que aquele glorioso vento não sopra hoje como antes, batendo nas palhetas dos tambores, dos mridangas e das vīṇās e ressoando de novo?
2.71.30
किमद्य शब्दो विरतः सदाऽदीनगतिः पुरा ।
अनिष्टानि च पापानि पश्यामि विविधानि च ॥ २.७१.३० ॥
Por que cessou hoje aquele som que antes sempre seguia com vigor inabalável? Vejo diversos presságios funestos e pecaminosos.
2.71.31
निमित्तानि अमनोज्ञानि तेन सीदति ते मनः ।
सर्वथा कुशलम् सूत दुर्लभम् मम बन्धुषु ॥ २.७१.३१ ॥
Presságios desfavoráveis apareceram, e por isso tua mente está aflita. Cocheiro, em todos os sentidos, o bem-estar entre meus parentes é difícil de alcançar.
2.71.32
तथा ह्यसति सम्मोहे हृदयम् सीदतीव मे ।
विषण्णः शान्तहृदयस्त्रस्तः सुलुलितेन्द्रियः ॥ २.७१.३२ ॥
Assim, mesmo sem causa real de confusão, meu coração parece afundar. Estou abatido e assustado, meus sentidos muito perturbados.
2.71.33
भरतः प्रविवेशाशु पुरीमिक्ष्वाकुपालिताम् ।
द्वारेण वैजयन्तेन प्राविशत् श्रान्त वाहनः ॥ २.७१.३३ ॥
Bharata entrou rapidamente na cidade protegida pelos Ikṣvāku; com suas montarias exaustas entrou pelo portão chamado Vaijayanta.
2.71.34
द्वाह्स्थैः उत्थाय विजयम् पृष्टः तैः सहितः ययौ ।
स तु अनेक अग्र हृदयो द्वाह्स्थम् प्रत्यर्च्य तम् जनम् ॥ २.७१.३४ ॥
Os homens postados no portão levantaram-se e, saudando-o com votos de vitória, perguntaram por seu bem-estar. Ele seguiu com eles, mas sua mente estava ocupada com muitos pensamentos; honrou o guarda do portão e aquelas pessoas em retribuição.
2.71.35
सूतम् अश्व पतेः क्लान्तम् अब्रवीत् तत्र राघवः ।
किमहम् त्वरयानीतः कारणेन विनानघ ॥ २.७१.३५ ॥
Ali, Rāghava disse ao cocheiro exausto do senhor dos cavalos: "Ó sem mácula, por que fui trazido com tanta pressa, sem causa alguma?"
2.71.36
अशुभाशङ्कि हृदयम् शीलम् च पततीव मे ।
श्रुता नो यादृशाः पूर्वम् नृपतीनाम् विनाशने ॥ २.७१.३६ ॥
Meu coração está cheio de temor ao mal, e meu caráter parece cair. Ouvimos que, em tempos passados, quando reis foram destruídos, tais coisas aconteceram.
2.71.37
आकाराः तान् अहम् सर्वान् इह पश्यामि सारथे ।
सम्मार्जनविहीनानि परुषाण्युपलक्षये ॥ २.७१.३७ ॥
Ó cocheiro, vejo aqui todos esses sinais: sem varrição, ásperos e negligenciados.
2.71.38
असम्यतकवाटानि श्रीविहीनानि सर्वशः ।
बलिकर्मविहीनानि धूपसम्मेदनेन च ॥ २.७१.३८ ॥
Com portas mal fechadas, totalmente sem esplendor, sem oferendas rituais e sem a fumaça mesclada do incenso.
2.71.39
अनाशितकुटुम्बानि प्रभाहीनजनानि च ।
अलक्स्मीकानि पश्यामि कुटुम्बिभवनान्यहम् ॥ २.७१.३९ ॥
Vejo as casas das famílias onde não se comeu, onde as pessoas carecem de brilho, marcadas pelo infortúnio.
2.71.40
अपेतमाल्यशोभानि असम्मृष्टाजिराणि च ।
देवागाराणि शून्यानि न चाभान्ति यथापुरम् ॥ २.७१.४० ॥
Os templos, sem o esplendor das guirlandas, com pátios não varridos e vazios, já não brilham como antes.
2.71.41
देवतार्चाः प्रविद्धाश्च यज्ञ्गोष्ठ्यस्तथाविधाः ।
माल्यापणेषु राजन्ते नाद्य पण्यानि वा तथा ॥ २.७१.४१ ॥
As imagens dos deuses estão jogadas fora, e as assembleias sacrificiais também; as lojas de flores e hoje também os mercados não resplandecem.
2.71.42
दृश्यन्ते वणिजोऽप्यद्य न यथापूर्वमत्रवै ।
ध्यानसम्विग्नहृदयाः नष्टव्यापारयन्त्रिताः ॥ २.७१.४२ ॥
Hoje nem os mercadores se veem aqui como antes; seus corações estão agitados pela preocupação e presos pela ruína do comércio.
2.71.43
देवायतनचैत्येषुदीनाः पक्षिगणास्तथा ॥ २.७१.४३ ॥
Nos templos e santuários, os bandos de pássaros também pareciam abatidos.
2.71.44
मलिनम् च अश्रु पूर्ण अक्षम् दीनम् ध्यान परम् कृशम् ।
सस्त्री पुम्सम् च पश्यामि जनम् उत्कण्ठितम् पुरे ॥ २.७१.४४ ॥
Na cidade vejo homens e mulheres, de rosto abatido, olhos cheios de lágrimas, aflitos, absortos em pensamentos, emagrecidos e ansiosos.
2.71.45
तानि अनिष्टानि अयोध्यायाम् प्रेक्ष्य राज गृहम् ययौ ॥ २.७१.४५ ॥
Ao ver esses maus presságios em Ayodhyā, dirigiu-se ao palácio real.
2.71.46
ताम् शून्य शृन्ग अटक वेश्म रथ्याम् ।
रजो अरुण द्वार कपाट यन्त्राम् ।
दृष्ट्वा पुरीम् इन्द्र पुरी प्रकाशाम् ।
दुह्खेन सम्पूर्णतरः बभूव ॥ २.७१.४६ ॥
Ao ver aquela cidade, com seus pináculos e terraços vazios, ruas avermelhadas pela poeira, portas e trincos, resplandecente como a cidade de Indra, ficou ainda mais tomado de tristeza.
2.71.47
बहूनि पश्यन् मनसो अप्रियाणि ।
यानि अन्न्यदा न अस्य पुरे बभूवुः ।
अवाक् शिरा दीन मना नहृष्टः ।
पितुर् महात्मा प्रविवेश वेश्म ॥ २.७१.४७ ॥
Viu muitas coisas desagradáveis à sua mente, que nunca antes haviam acontecido na cidade. Com a cabeça baixa, o coração aflito e sem alegria, o magnânimo entrou na casa de seu pai.