வால்மீகி ராமாயணம் · சர்க்கம் 2.72
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
2.72.1
अपश्यम्स् तु ततः तत्र पितरम् पितुर् आलये ।
जगाम भरतः द्रष्टुम् मातरम् मातुर् आलये ॥ २.७२.१ ॥
பின்னர் அங்கு பரதன் தந்தையின் இல்லத்தில் தந்தையைக் கண்டான்; பின்பு தாயைக் காணச் சென்றான், தாயின் இல்லத்திற்கு.
2.72.2
अनुप्राप्तम् तु तम् दृष्ट्वा कैकेयी प्रोषितम् सुतम् ।
उत्पपात तदा हृष्टा त्यक्त्वा सौवर्ण मानसम् ॥ २.७२.२ ॥
பிரவாசத்திலிருந்து திரும்பி வந்த மகன் வருவதைக் கண்டதும் கைகேயி மகிழ்ச்சியுடன் எழுந்தாள்; பொன்னாலான ஆசனத்தை விட்டு எழுந்தாள்.
2.72.3
स प्रविश्य एव धर्म आत्मा स्व गृहम् श्री विवर्जितम् ।
भरतः प्रेक्ष्य जग्राह जनन्याः चरणौ शुभौ ॥ २.७२.३ ॥
தர்மாத்மாவான பரதன் ஸ்ரீ இழந்த தன் வீட்டில் நுழைந்து தாயைக் கண்டு, அவளுடைய சுபமான இரு பாதங்களைப் பற்றினான்.
2.72.4
सा तम् मूर्ध्नि समुपाघ्राय परिष्वज्य यशस्विनम् ।
अङ्के भरतम् आरोप्य प्रष्टुम् समुपचक्रमे ॥ २.७२.४ ॥
அவள் புகழ்மிக்க பரதனின் தலையை முகர்ந்து, அணைத்து, மடியில் அமர்த்தி, பின்பு கேட்கத் தொடங்கினாள்.
2.72.5
अद्य ते कतिचित् रात्र्यः च्युतस्य आर्यक वेश्मनः ।
अपि न अध्व श्रमः शीघ्रम् रथेन आपततः तव ॥ २.७२.५ ॥
இன்று உன் தாத்தாவின் வீட்டிலிருந்து புறப்பட்டு சில இரவுகளே ஆகின்றன; தேரில் விரைந்து வந்ததால் வழிப்பயண களைப்பு உனக்கு இல்லையா?
2.72.6
आर्यकः ते सुकुशलो युधा जिन् मातुलः तव ।
प्रवासाच् च सुखम् पुत्र सर्वम् मे वक्तुम् अर्हसि ॥ २.७२.६ ॥
உன் தாத்தா நலமாக இருக்கிறார்; உன் மாமன் யுதாஜித்தும் நலமாக இருக்கிறான். மகனே, பயணத்தின் நலன் பற்றிய எல்லாவற்றையும் எனக்குச் சொல்ல வேண்டும்.
2.72.7
एवम् पृष्ठः तु कैकेय्या प्रियम् पार्थिव नन्दनः ।
आचष्ट भरतः सर्वम् मात्रे राजीव लोचनः ॥ २.७२.७ ॥
கைகேயி இவ்வாறு கேட்டபோது, அரசகுமாரனும் தாமரைக் கண்ணனுமான பரதன் தன் தாயிடம் எல்லாவற்றையும் கூறினான்.
2.72.8
अद्य मे सप्तमी रात्रिः च्युतस्य आर्यक वेश्मनः ।
अम्बायाः कुशली तातः युधाजिन् मातुलः च मे ॥ २.७२.८ ॥
ஆர்யகனின் இல்லத்திலிருந்து புறப்பட்டு இன்று எனக்கு ஏழு இரவுகள் ஆகின்றன. தாய் நலமாக இருக்கிறாள், தந்தையும், என் மாமன் யுதாஜித்தும் நலமாக இருக்கின்றனர்.
2.72.9
यन् मे धनम् च रत्नम् च ददौ राजा परम् तपः ।
परिश्रान्तम् पथि अभवत् ततः अहम् पूर्वम् आगतः ॥ २.७२.९ ॥
அரசன் எனக்குக் கொடுத்த செல்வமும் ரத்தினங்களும் வழியில் என்னை களைப்படையச் செய்தன; அதனால் நான் முன்னதாகவே வந்துவிட்டேன்.
2.72.10
राज वाल्य हरैः दूतैः त्वर्यमाणो अहम् आगतः ।
यद् अहम् प्रष्टुम् इच्चामि तत् अम्बा वक्तुम् अर्हसि ॥ २.७२.१० ॥
அரசனின் விரைந்த தூதர்களால் அவசரப்படுத்தப்பட்டு நான் வந்திருக்கிறேன். நான் கேட்க விரும்புவதை அம்மா, நீ சொல்ல வேண்டும்.
2.72.11
शून्यो अयम् शयनीयः ते पर्यन्को हेम भूषितः ।
न च अयम् इक्ष्वाकु जनः प्रहृष्टः प्रतिभाति मे ॥ २.७२.११ ॥
உன் தங்கத்தால் அலங்கரிக்கப்பட்ட இந்தப் படுக்கை வெறுமையாக உள்ளது; இக்ஷ்வாகு மக்களும் எனக்கு மகிழ்ச்சியாகத் தோன்றவில்லை.
2.72.12
राजा भवति भूयिष्ठ्गम् इह अम्बाया निवेशने ।
तम् अहम् न अद्य पश्यामि द्रष्टुम् इच्चन्न् इह आगतः ॥ २.७२.१२ ॥
அரசன் பெரும்பாலும் இங்கே, தாயின் மாளிகையில் இருப்பார்; ஆனால் இன்று அவரைக் காணவில்லை, அவரைப் பார்க்கும் விருப்பத்துடன் நான் இங்கு வந்தேன்.
2.72.13
पितुर् ग्रहीष्ये चरणौ तम् मम आख्याहि पृच्चतः ।
आहोस्विद् अम्ब ज्येष्ठायाः कौसल्याया निवेशने ॥ २.७२.१३ ॥
நான் தந்தையின் பாதங்களைப் பற்றுவேன். அம்மா, கேட்கும் எனக்குச் சொல்லு — அல்லது மூத்த தாய் கௌசல்யையின் இல்லத்தில் இருக்கிறாரா?
2.72.14
तम् प्रत्युवाच कैकेयी प्रियवद् घोरम् अप्रियम् ।
अजानन्तम् प्रजानन्ती राज्य लोभेन मोहिता ॥ २.७२.१४ ॥
அவனுக்குக் கைகேயி பதிலளித்தாள் — இனியது போல, ஆனால் கொடியதும் வெறுப்பானதுமாக; அறியாதவனிடம், அறிந்திருந்தும், அரசாட்சி ஆசையால் மயங்கியவளாக.
2.72.15
या गतिः सर्व भूतानाम् ताम् गतिम् ते पिता गतः ।
राजा महात्मा तेजस्वी यायजूकः सताम् गतिः ॥ २.७२.१५ ॥
எல்லா உயிர்களுக்கும் உள்ள அதே கதியை உன் தந்தை அடைந்தார். அரசர், மகாத்மா, தேஜஸ்வி, யாகம் செய்பவர், சான்றோர்க்கு ஆதாரமானவர்.
2.72.16
तत् श्रुत्वा भरतः वाक्यम् धर्म अभिजनवान् शुचिः ।
पपात सहसा भूमौ पितृ शोक बल अर्दितः ॥ २.७२.१६ ॥
அந்த வார்த்தையைக் கேட்ட பரதன், தர்மமும் உயர்குடிப் பிறப்பும் தூய்மையும் உடையவன், திடீரென நிலத்தில் விழுந்தான் — தந்தையின் துக்கத்தின் வலியால் நலிந்து.
2.72.17
हा हातोऽस्मीति कृपणाम् दीनाम् वाचमुदीरयन् ।
निपपात महाबाहुर्बाहु विक्षिप्य वीर्यवान् ॥ २.७२.१७ ॥
"ஐயோ! ஐயோ! நான் அழிந்தேன்" என்று பரிதாபமும் துயரமுமான சொற்களைச் சொல்லி, பெரும்புஜனாகிய வீரியவான் பரதன் கைகளை வீசி விழுந்தான்.
2.72.18
ततः शोकेन सम्वीतः पितुर् मरण दुह्खितः ।
विललाप महा तेजा भ्रान्त आकुलित चेतनः ॥ २.७२.१८ ॥
பின்னர் துயரால் சூழப்பட்டு, தந்தையின் மரணத்தால் வருந்திய, மகாதேஜஸ்வியான பரதன், குழம்பிய கலங்கிய மனத்துடன் புலம்பினான்.
2.72.19
एतत् सुरुचिरम् भाति पितुर् मे शयनम् पुरा ।
शशिनेवामलम् रात्रौ गगनम् तोयदात्यये ॥ २.७२.१९ ॥
மழைக்காலம் முடிந்த இரவில், நிலவால் தூய்மையாக விளங்கும் வானம் போல, என் தந்தையின் இந்த மிக அழகிய படுக்கை முன்பு எவ்வளவு பொலிவுடன் தோன்றியது.
2.72.20
तत् इदम् न विभाति अद्य विहीनम् तेन धीमता ।
व्योमेव श्शिना हीनमप्भुष्क इव सागरः ॥ २.७२.२० ॥
அறிவுடைய தந்தை இல்லாத இன்று அது முன்போல் விளங்கவில்லை; நிலவு இழந்த வானம் போலவும், நீர் வற்றிய கடல் போலவும் ஆகிவிட்டது.
2.72.21
बाष्पमुत्सृज्य कण्ठे स्वात्मना परिपीडितः ।
आच्चाद्य वदनम् श्रीमद्वस्त्रेण जयताम् वरः ॥ २.७२.२१ ॥
வெற்றி வீரர்களில் சிறந்தவர், கண்ணீர் தொண்டையில் பொங்கி மிகவும் வருந்தி, தம் அழகிய முகத்தை ஆடையால் மூடிக்கொண்டார்.
2.72.22
तम् आर्तम् देव सम्काशम् समीक्ष्य पतितम् भुवि ।
निकृत्तमिव सालस्य स्कन्धम् परशुना वने ॥ २.७२.२२ ॥
காட்டில் கோடரியால் வெட்டப்பட்ட சால மரத்தின் அடிமரம் போல், தேவனுக்கு ஒப்பான அந்த துயருற்றவர் தரையில் விழுந்து கிடப்பதைக் கண்டு.
2.72.23
मत्तमातङ्गसम्काशम् चन्द्रार्कसदृशम् भुवः ।
उत्थापयित्वा शोक आर्तम् वचनम् च इदम् अब्रवीत् ॥ २.७२.२३ ॥
மதயானையைப் போலவும், நிலவு சூரியனைப் போலவும் விளங்கியவரை, துயரில் வருந்தியவரை தரையிலிருந்து தூக்கி இந்த வார்த்தையைச் சொன்னார்.
2.72.24
उत्तिष्ठ उत्तिष्ठ किम् शेषे राज पुत्र महा यशः ।
त्वद् विधा न हि शोचन्ति सन्तः सदसि सम्मताः ॥ २.७२.२४ ॥
எழுந்திருங்கள், எழுந்திருங்கள்! பெரும் புகழுடைய இளவரசே, ஏன் கிடக்கிறீர்கள்? சபையில் மதிக்கப்படும் உங்களைப் போன்ற நல்லோர் துயருற மாட்டார்கள்.
2.72.25
दानयज्ञाधिकारा हि शीलश्रुतिवचोनुगा ।
बुद्धिस्ते बुद्धिसम्पन्न प्रभेवार्कस्य मन्दिरे ॥ २.७२.२५ ॥
தானம் மற்றும் யாகத்திற்கு உரிமையுடையவரே, ஒழுக்கம், வேதம், சொல் ஆகியவற்றைப் பின்பற்றும் உன் அறிவு, அறிவுள்ளவளே, சூரியனின் இல்லத்தில் உள்ள ஒளி போன்றது.
2.72.26
स रुदत्या चिरम् कालम् भूमौ विपरिवृत्य च ।
जननीम् प्रत्युवाच इदम् शोकैः बहुभिर् आवृतः ॥ २.७२.२६ ॥
அவர் நீண்ட நேரம் அழுது நிலத்தில் புரண்டு, பல துயரங்களால் சூழப்பட்டவராக, தாயை நோக்கி இவ்வாறு கூறினார்.
2.72.28
अभिषेक्ष्यति रामम् तु राजा यज्ञम् नु यक्ष्यति ।
तत् इदम् हि अन्यथा भूतम् व्यवदीर्णम् मनो मम ।
पितरम् यो न पश्यामि नित्यम् प्रिय हिते रतम् ॥ २.७२.२८ ॥
அரசர் ராமனுக்குப் பட்டாபிஷேகம் செய்வார், நிச்சயமாக யாகமும் செய்வார்; ஆனால் அது வேறுவிதமாக ஆகிவிட்டது, என் மனம் சிதறிவிட்டது, அன்புக்குரியவர்களின் நன்மையில் எப்போதும் ஈடுபட்ட என் தந்தையை நான் காணவில்லை.
2.72.29
अम्ब केन अत्यगात् राजा व्याधिना मय्य् अनागते ।
धन्या राम आदयः सर्वे यैः पिता सम्स्कृतः स्वयम् ॥ २.७२.२९ ॥
அம்மா, நான் வருவதற்கு முன்பே எந்த நோயால் அரசர் உயிர் துறந்தார்? ராமன் முதலானோர் அனைவரும் பாக்கியவான்கள், அவர்கள் தாமே தந்தைக்கு இறுதிச் சடங்குகள் செய்தனர்.
2.72.30
न नूनम् माम् महा राजः प्राप्तम् जानाति कीर्तिमान् ।
उपजिघ्रेद्द् हि माम् मूर्ध्नि तातः सम्नम्य सत्वरम् ॥ २.७२.३० ॥
நிச்சயமாக மகாபுகழ்பெற்ற அரசருக்கு நான் வந்ததே தெரியவில்லை; தெரிந்திருந்தால் தந்தை குனிந்து உடனே என் தலையை முகர்ந்திருப்பார்.
2.72.31
क्व स पाणिः सुख स्पर्शः तातस्य अक्लिष्ट कर्मणः ।
येन माम् रजसा ध्वस्तम् अभीक्ष्णम् परिमार्जति ॥ २.७२.३१ ॥
அனாயாசமாக செயல்புரிந்த தந்தையின் அந்த இனிய தொடுதலுள்ள கை எங்கே? தூசியால் அழுக்கடைந்த என்னை அது திரும்பத் திரும்பத் துடைத்தது.
2.72.32
यो मे भ्राता पिता बन्धुर् यस्य दासो अस्मि धीमतः ।
तस्य माम् शीघ्रम् आख्याहि रामस्य अक्लिष्ट कर्मणः ॥ २.७२.३२ ॥
என் சகோதரர், தந்தை, உறவினர் ஆனவரும், நான் யாருடைய அடிமையோ அந்த அறிவுடையவரும், வருந்தாத செயல் புரிபவருமான ராமரைப் பற்றி எனக்கு விரைவில் சொல்லுங்கள்.
2.72.33
पिता हि भवति ज्येष्ठो धर्मम् आर्यस्य जानतः ।
तस्य पादौ ग्रहीष्यामि स हि इदानीम् गतिर् मम ॥ २.७२.३३ ॥
தர்மத்தை அறிந்த உயர்ந்தவருக்கு தந்தையே மூத்தவர். அவருடைய பாதங்களைப் பற்றுவேன்; இப்போது அவரே எனக்கு புகலிடம்.
2.72.34
धर्मविद्धर्मनित्यश्च सत्यसन्धो दृढव्रतः ।
आर्ये किम् अब्रवीद् राजा पिता मे सत्य विक्रमः ॥ २.७२.३४ ॥
தர்மம் அறிந்தவரும், தர்மத்தில் நிலைத்தவரும், சத்தியத்தில் உறுதியானவரும், திடவிரதம் கொண்டவரும், சத்திய பராக்கிரமம் உடையவருமான என் தந்தை மன்னர் ஆரியரிடம் என்ன சொன்னார்?
2.72.36
पश्चिमम् साधु सम्देशम् इच्चामि श्रोतुम् आत्मनः ।
राम इति राजा विलपन् हा सीते लक्ष्मण इति च ।
स महात्मा परम् लोकम् गतः गतिमताम् वरः ॥ २.७२.३६ ॥
அவருடைய கடைசி நல்ல செய்தியைக் கேட்க விரும்புகிறேன். 'ராமா, சீதா, லட்சுமணா' என்று புலம்பிய மன்னர் அந்த மகாத்மா, கதியுடையவர்களில் சிறந்தவர், உயர்ந்த உலகத்தை அடைந்தார்.
2.72.37
इमाम् तु पश्चिमाम् वाचम् व्याजहार पिता तव ।
काल धर्म परिक्षिप्तः पाशैः इव महा गजः ॥ २.७२.३७ ॥
உன் தந்தை இந்த கடைசி வார்த்தையைச் சொன்னார், பாசக்கயிறுகளில் சிக்கிய மகா யானையைப் போல, காலத்தாலும் தர்மத்தாலும் சூழப்பட்டவராக.
2.72.38
सिद्ध अर्थाः तु नरा रामम् आगतम् सीतया सह ।
लक्ष्मणम् च महा बाहुम् द्रक्ष्यन्ति पुनर् आगतम् ॥ २.७२.३८ ॥
நோக்கம் நிறைவேறிய மக்கள் சீதையுடன் திரும்பி வரும் ராமரையும், மகாபாகு லட்சுமணனையும் மீண்டும் திரும்பி வந்தவர்களாகக் காண்பார்கள்.
2.72.39
तत् श्रुत्वा विषसाद एव द्वितीया प्रिय शम्सनात् ।
विषण्ण वदनो भूत्वा भूयः पप्रच्च मातरम् ॥ २.७२.३९ ॥
இதைக் கேட்டதும் இரண்டாம் மனைவி, மகிழ்ச்சியான செய்தியைச் சொன்னதாலேயே, வருந்தினாள். முகம் வாடி, அவள் மீண்டும் தாயிடம் கேட்டாள்.
2.72.40
क्व च इदानीम् स धर्म आत्मा कौसल्य आनन्द वर्धनः ।
लक्ष्मणेन सह भ्रात्रा सीतया च समम् गतः ॥ २.७२.४० ॥
கௌசல்யையின் மகிழ்ச்சியை வளர்க்கும் அந்த அறம் நிறைந்த ராமன், தம்பி லக்ஷ்மணனோடும் சீதையோடும் சேர்ந்து இப்போது எங்கே சென்றிருக்கிறான்?
2.72.41
तथा पृष्टा यथा तत्त्वम् आख्यातुम् उपचक्रमे ।
माता अस्य युगपद् वाक्यम् विप्रियम् प्रिय शन्कया ॥ २.७२.४१ ॥
இவ்வாறு கேட்கப்பட்டவுடன் தாய் உண்மையைச் சொல்லத் தொடங்கினாள். அன்புக்குரிய மகனைப் பற்றிய கவலையால், அவள் ஒரே நேரத்தில் விரும்பத்தகாத சொற்களைச் சொன்னாள்.
2.72.42
स हि राज सुतः पुत्र चीर वासा महा वनम् ।
दण्डकान् सह वैदेह्या लक्ष्मण अनुचरः गतः ॥ २.७२.४२ ॥
அந்த அரசகுமாரன், உன் மகன், மரவுரி உடுத்தி, லக்ஷ்மணனைத் தொடர்ந்து, வைதேகி சீதையோடு பெரிய காட்டுக்கு, தண்டகாரண்யத்துக்குச் சென்றிருக்கிறான்.
2.72.43
तत् श्रुत्वा भरतः त्रस्तः भ्रातुः चारित्र शन्कया ।
स्वस्य वम्शस्य माहात्म्यात् प्रष्टुम् समुपचक्रमे ॥ २.७२.४३ ॥
இதைக் கேட்டதும் பரதன் அஞ்சினான். சகோதரனின் நடத்தை குறித்த ஐயத்தாலும், தன் குலத்தின் பெருமையினாலும், அவன் கேட்கத் தொடங்கினான்.
2.72.44
कच्चिन् न ब्राह्मण वधम् हृतम् रामेण कस्यचित् ।
कच्चिन् न आढ्यो दरिद्रः वा तेन अपापो विहिम्सितः ॥ २.७२.४४ ॥
ராமன் எவரேனும் ஒரு பிராமணனின் உயிரை எடுத்தானா? செல்வந்தனோ ஏழையோ, குற்றமற்ற ஒருவனை அவன் துன்புறுத்தினானா?
2.72.45
कच्चिन् न पर दारान् वा राज पुत्रः अभिमन्यते ।
कस्मात् स दण्डक अरण्ये भ्रूणहा इव विवासितः ॥ २.७२.४५ ॥
அரசகுமாரன் பிறன் மனைவியரை விரும்பினானோ? அப்படியில்லையென்றால் ஏன் அவன் தண்டக வனத்திற்குக் கருக்கொலை செய்தவனைப் போல நாடு கடத்தப்பட்டான்?
2.72.46
अथ अस्य चपला माता तत् स्व कर्म यथा तथम् ।
तेन एव स्त्री स्वभावेन व्याहर्तुम् उपचक्रमे ॥ २.७२.४६ ॥
பின்னர் அவருடைய சபல மனம் கொண்ட தாய், தன் செயலை உண்மையாக ஏற்றுக்கொண்டு, பெண்ணின் இயல்பின்படி பேசத் தொடங்கினாள்.
2.72.47
एवमुक्ता तु कैकेयी भरतेन महात्मना ।
उवाच वचनम् हृष्टा मूढा पण्डितमानिनी ॥ २.७२.४७ ॥
மகாத்மா பரதன் இவ்வாறு கூறியதும், மகிழ்ச்சியுற்ற கைகேயி, தன்னை ஞானியென்று எண்ணிய மூடையாக இவ்வார்த்தைகளைக் கூறினாள்.
2.72.48
न ब्राह्मण धनम् किम्चिद्द् हृतम् रामेण कस्यचित् ।
कश्चिन् न आढ्यो दरिद्रः वा तेन अपापो विहिम्सितः ॥ २.७२.४८ ॥
ராமன் எந்த அந்தணரின் செல்வத்தையும் எடுத்ததில்லை; செல்வரோ ஏழையோ, குற்றமற்ற எவரையும் அவன் துன்புறுத்தவில்லை.
2.72.49
न रामः पर दारामः च चक्षुर्भ्याम् अपि पश्यति ।
मया तु पुत्र श्रुत्वा एव रामस्य एव अभिषेचनम् ॥ २.७२.४९ ॥
ராமன் பிறன் மனைவியரைக் கண்ணெடுத்தும் பார்ப்பதில்லை. ஆனால் மகனே, ராமனின் முடிசூட்டு விழாவைக் கேட்டதும்தான் நான்—
2.72.50
याचितः ते पिता राज्यम् रामस्य च विवासनम् ।
स स्व वृत्तिम् समास्थाय पिता ते तत् तथा अकरोत् ॥ २.७२.५० ॥
உன் தந்தையிடம் அரசையும் ராமனின் நாடு கடத்தலையும் கேட்கப்பட்டது; உன் தந்தை தனது சொல்லில் நின்று அவ்வாறே செய்தார்.
2.72.51
रामः च सह सौमित्रिः प्रेषितः सह सीतया ।
तम् अपश्यन् प्रियम् पुत्रम् मही पालो महा यशाः ॥ २.७२.५१ ॥
ராமனும் சௌமித்திரியும் சீதையுடன் அனுப்பப்பட்டனர். தன் அன்பு மகனைக் காணாத அந்த மகாயசஸ்வி பூமிக்கு அரசன்…
2.72.52
पुत्र शोक परिद्यूनः पन्चत्वम् उपपेदिवान् ।
त्वया तु इदानीम् धर्मज्ञ राजत्वम् अवलम्ब्यताम् ॥ २.७२.५२ ॥
மகனின் சோகத்தால் நலிந்து அவர் மரணத்தை அடைந்தார். தருமம் அறிந்தவனே, இப்போது நீ அரசுரிமையை ஏற்றுக்கொள்.
2.72.53
त्वत् कृते हि मया सर्वम् इदम् एवम् विधम् कृतम् ।
मा शोकम् मा च सम्तापम् धैर्यमाश्रय पुत्रक ॥ २.७२.५३ ॥
உனக்காகவே நான் இவ்வாறு இவை அனைத்தையும் செய்தேன். மகனே, துக்கப்படாதே, வேதனைப்படாதே, உறுதியைப் பற்றிக்கொள்.
2.72.54
त्वदधीना हि नगरी राज्यम् चैतदनामयम् ।
तत् पुत्र शीघ्रम् विधिना विधिज्ञैः ।
वसिष्ठ मुख्यैः सहितः द्विज इन्द्रैः ।
सम्काल्य राजानम् अदीन सत्त्वम् ।
आत्मानम् उर्व्याम् अभिषेचयस्व ॥ २.७२.५४ ॥
உன் கீழ்தான் இந்நகரமும் இந்த அரசும் பாதுகாப்பாக உள்ளன. ஆகவே மகனே, வேள்விமுறை அறிந்தோருடனும் வசிஷ்டர் போன்ற முதன்மை அந்தணர்களுடனும் விரைவில் முறைப்படி அரசனைத் தயார்செய்து நீயே பூமியில் முடிசூடிக்கொள்.