Vālmīki-Rāmāyaṇa · Sarga 2.75
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
2.75.1
दीर्घकालात्समुत्थाय सम्ज्ञाम् लब्ध्वा च वीर्यवान् ।
नेत्राभ्यामश्रुपूर्णाभ्याम् दीनामुद्वीक्ष्य मातरम् ॥ २.७५.१ ॥
Nach langer Zeit erhob sich der tapfere Bharata, kam wieder zu sich und sah mit tränenerfüllten Augen seine betrübte Mutter an.
2.75.2
सोऽमात्यमध्येभरतो जननीमभ्यकुत्सयत् ।
राज्यम् न कामये जातु मन्त्रये नापि मातरम् ॥ २.७५.२ ॥
Inmitten der Minister tadelte Bharata seine Mutter: »Ich begehre niemals das Königreich, und ich berate mich auch nicht mit meiner Mutter.«
2.75.3
अभिषेकम् न जानामि योऽभूद्राज्ञा समीक्षितः ।
विप्रकृष्टे ह्यहम् देशे शत्रुघ्न सहितोऽवसम् ॥ २.७५.३ ॥
Von der Salbung, die der König beschlossen hatte, wusste ich nichts, denn ich weilte mit Śatrughna in einem fernen Land.
2.75.4
वनवासम् न जानामि रामस्यहम् महात्मनः ।
विवासनम् वा सौमित्रेः सीतायाश्च यथाभवत् ॥ २.७५.४ ॥
Vom Waldexil des großherzigen Rāma und von der Verbannung Saumitris (Lakṣmaṇa) und Sītās weiß ich nichts, auch nicht, wie es geschah.
2.75.5
तथैव क्रोशतः तस्य भरतस्य महात्मनः ।
कौसल्या शब्दम् आज्ञाय सुमित्राम् इदम् अब्रवीत् ॥ २.७५.५ ॥
Während der großherzige Bharata so klagte, erkannte Kausalyā seine Stimme und sprach zu Sumitrā diese Worte.
2.75.6
आगतः क्रूर कार्यायाः कैकेय्या भरतः सुतः ।
तम् अहम् द्रष्टुम् इच्चामि भरतम् दीर्घ दर्शिनम् ॥ २.७५.६ ॥
Bharata, der Sohn der Kaikeyī mit den grausamen Taten, ist gekommen. Ich möchte jenen weitsichtigen Bharata sehen.
2.75.7
एवम् उक्त्वा सुमित्राम् सा विवर्णा मलिन अम्बरा ।
प्रतस्थे भरतः यत्र वेपमाना विचेतना ॥ २.७५.७ ॥
So zu Sumitrā gesprochen, machte sie sich, bleich und in schmutzigen Gewändern, zitternd und verwirrt, auf den Weg dorthin, wo Bharata war.
2.75.8
स तु राम अनुजः च अपि शत्रुघ्न सहितः तदा ।
प्रतस्थे भरतः यत्र कौसल्याया निवेशनम् ॥ २.७५.८ ॥
Da machte sich auch Bharata, der jüngere Bruder Rāmas, zusammen mit Śatrughna auf den Weg zur Wohnung Kausalyās.
2.75.9
ततः शत्रुघ्न भरतौ कौसल्याम् प्रेक्ष्य दुह्खितौ ।
पर्यष्वजेताम् दुह्ख आर्ताम् पतिताम् नष्ट चेतनाम् ॥ २.७५.९ ॥
Da umarmten Śatrughna und Bharata, betrübt, als sie Kausalyā sahen, von Kummer gequält, niedergesunken und bewusstlos.
2.75.10
रुदन्तौ रुदतीम् दुःखात्समेत्यार्याम् मनस्स्विनीम् ।
भरतम् प्रत्युवाच इदम् कौसल्या भृश दुह्खिता ॥ २.७५.१० ॥
Während die beiden weinten und die edle, hochherzige Frau in ihrem Schmerz antrafen, sprach Kausalyā, tief betrübt, diese Worte zu Bharata.
2.75.11
इदम् ते राज्य कामस्य राज्यम् प्राप्तम् अकण्टकम् ।
सम्प्राप्तम् बत कैकेय्या शीघ्रम् क्रूरेण कर्मणा ॥ २.७५.११ ॥
Dieses dornenfreie Reich ist dir zugefallen, der du nach der Königswürde verlangtest. Wehe! Kaikeyī hat es durch eine grausame Tat rasch erlangt.
2.75.12
प्रस्थाप्य चीर वसनम् पुत्रम् मे वन वासिनम् ।
कैकेयी कम् गुणम् तत्र पश्यति क्रूर दर्शिनी ॥ २.७५.१२ ॥
Nachdem sie meinen Sohn, in Rindengewänder gekleidet, in den Wald geschickt hat, welche Tugend sieht die grausam gesinnte Kaikeyī darin?
2.75.13
क्षिप्रम् माम् अपि कैकेयी प्रस्थापयितुम् अर्हति ।
हिरण्य नाभो यत्र आस्ते सुतः मे सुमहा यशाः ॥ २.७५.१३ ॥
Kaikeyī sollte auch mich schnell dorthin schicken, wo mein Sohn Hiraṇyanābha, von großem Ruhm, weilt.
2.75.14
अथवा स्वयम् एव अहम् सुमित्र अनुचरा सुखम् ।
अग्नि होत्रम् पुरः कृत्य प्रस्थास्ये यत्र राघवः ॥ २.७५.१४ ॥
Oder ich selbst werde mit Sumitrās Sohn freudig aufbrechen, das heilige Feuer vor mir, dorthin, wo Rāghava ist.
2.75.15
कामम् वा स्वयम् एव अद्य तत्र माम् नेतुम् अर्हसि ।
यत्र असौ पुरुष व्याघ्रः तप्यते मे तपः सुतः ॥ २.७५.१५ ॥
Oder du selbst solltest mich heute dorthin bringen, wo jener Beste der Männer, mein Sohn, Askese übt.
2.75.16
इदम् हि तव विस्तीर्णम् धन धान्य समाचितम् ।
हस्ति अश्व रथ सम्पूर्णम् राज्यम् निर्यातितम् तया ॥ २.७५.१६ ॥
Dieses weite Reich von dir, voller Reichtum und Getreide, angefüllt mit Elefanten, Pferden und Wagen, hat sie dir verschafft.
2.75.17
इत्यादिबहुभिर्वाक्यैः क्रूरैः सम्भर्स्तितोऽनघः ।
विव्यथे भरतस्तीव्रम् व्रणे तुद्येव सूचिना ॥ २.७५.१७ ॥
So und mit vielen weiteren grausamen Worten gescholten, wurde der sündenlose Bharata tief verletzt, als steche man ihm mit einer Nadel in eine Wunde.
2.75.18
पपात चरणौ तस्यास्तदा सम्भ्रान्तचेतनः ।
विलप्य बहुधाऽसम्ज्ञो लब्धसम्ज्ञ्स्ततः स्थितः ॥ २.७५.१८ ॥
Da fiel Bharata, verwirrten Sinnes, ihr zu Füßen; in vielerlei Weise klagend, verlor er das Bewusstsein, dann kam er wieder zu sich und stand auf.
2.75.19
एवम् विलपमानाम् ताम् भरतः प्रान्जलिस् तदा ।
कौसल्याम् प्रत्युवाच इदम् शोकैः बहुभिर् आवृताम् ॥ २.७५.१९ ॥
So klagend, wandte sich Bharata mit gefalteten Händen da an Kausalyā, die von vielen Sorgen umfangen war, und sprach diese Worte.
2.75.20
आर्ये कस्मात् अजानन्तम् गर्हसे माम् अकिल्बिषम् ।
विपुलाम् च मम प्रीतिम् स्थिराम् जानासि राघवे ॥ २.७५.२० ॥
Edle Mutter, warum tadelst du mich, der ich nichts weiß und schuldlos bin? Du kennst meine große und beständige Zuneigung zu Rāghava.
2.75.21
कृता शास्त्र अनुगा बुद्धिर् मा भूत् तस्य कदाचन ।
सत्य सम्धः सताम् श्रेष्ठो यस्य आर्यो अनुमते गतः ॥ २.७५.२१ ॥
Möge sein Verstand niemals von den Schriften abweichen — er, der mit der Zustimmung des Edlen ging; er ist seinem Wort treu und der Beste der Guten.
2.75.22
प्रैष्यम् पापीयसाम् यातु सूर्यम् च प्रति मेहतु ।
हन्तु पादेन गाम् सुप्ताम् यस्य आर्यो अनुमते गतः ॥ २.७५.२२ ॥
Wer mit der Zustimmung des Edlen ging — er werde zum Diener der Frevler, spucke gegen die Sonne und stoße eine schlafende Kuh mit dem Fuß.
2.75.23
कारयित्वा महत् कर्म भर्ता भृत्यम् अनर्थकम् ।
अधर्मः यो अस्य सो अस्याः तु यस्य आर्यो अनुमते गतः ॥ २.७५.२३ ॥
Wer mit der Zustimmung des Edlen ging — möge die Ungerechtigkeit eines Herrn, der seinen Diener ein großes, nutzloses Werk verrichten lässt, auf ihn fallen, wie sie auf sie fällt.
2.75.24
परिपालयमानस्य राज्ञो भूतानि पुत्रवत् ।
ततः तु द्रुह्यताम् पापम् यस्य आर्यो अनुमते गतः ॥ २.७५.२४ ॥
Die Sünde derer, die einem König Unrecht tun, der seine Untertanen wie Söhne beschützt — möge sie auf jenen fallen, der mit der Zustimmung des Edlen ging.
2.75.25
बलि षड् भागम् उद्धृत्य नृपस्य अरक्षतः प्रजाः ।
अधर्मः यो अस्य सो अस्य अस्तु यस्य आर्यो अनुमते गतः ॥ २.७५.२५ ॥
Die Schuld, die auf den König fällt, der den sechsten Teil als Abgabe nimmt und seine Untertanen nicht schützt, möge auf ihn selbst fallen – auf den, mit dessen Zustimmung der Edle (Rāma) fortging.
2.75.26
सम्श्रुत्य च तपस्विभ्यः सत्रे वै यज्ञ दक्षिणाम् ।
ताम् विप्रलपताम् पापम् यस्य आर्यो अनुमते गतः ॥ २.७५.२६ ॥
Die Sünde des Betrugs möge auf den fallen, der den Asketen im Opfer die Opfergabe versprach und sie dann täuschte – auf den, mit dessen Zustimmung der Edle (Rāma) fortging.
2.75.27
हस्ति अश्व रथ सम्बाधे युद्धे शस्त्र समाकुले ।
मा स्म कार्षीत् सताम् धर्मम् यस्य आर्यो अनुमते गतः ॥ २.७५.२७ ॥
In einer Schlacht voller Elefanten, Pferde und Streitwagen, erfüllt von Waffen, möge der diese Sünde auf sich laden, der den Pfad der Rechtschaffenen nicht hält – auf den, mit dessen Zustimmung der Edle (Rāma) fortging.
2.75.28
उपदिष्टम् सुसूक्ष्म अर्थम् शास्त्रम् यत्नेन धीमता ।
स नाशयतु दुष्ट आत्मा यस्य आर्यो अनुमते गतः ॥ २.७५.२८ ॥
Der Böse möge das Lehrbuch zerstören, dessen überaus feinen Sinn der Weise mühsam gelehrt hat – er, mit dessen Zustimmung der Edle (Rāma) fortging.
2.75.29
मा च तम् प्यूढबाह्वम्सम् चन्द्रार्कसम्तेजनम् ।
द्राक्षीद्राज्यस्थमासीनम् यस्यार्योऽनुमते गतः ॥ २.७५.२९ ॥
Und er möge ihn nie sehen, den breitschultrigen, starkarmigen, dem Mond und der Sonne gleich strahlenden, auf dem Königsthron sitzenden – er, mit dessen Zustimmung der Edle (Rāma) fortging.
2.75.30
पायसम् कृसरम् चागम् वृथा सो अश्नातु निर्घृणः ।
गुरूमः च अपि अवजानातु यस्य आर्यो अनुमते गतः ॥ २.७५.३० ॥
Der Gnadenlose möge vergeblich Milchreis, Kṛsara und andere Speisen essen und auch die Älteren verachten – er, mit dessen Zustimmung der Edle (Rāma) fortging.
2.75.31
गाश्च स्पृशतु पादेन गुरून् परिवदेत्स्वयम् ।
मित्रे द्रुह्येत सोऽत्यन्तम् यस्यार्योऽनुमते गतः ॥ २.७५.३१ ॥
Er möge Kühe mit dem Fuß berühren, selbst die Älteren schmähen und einen Freund aufs Äußerste verraten – er, dem der edle Vater seine Zustimmung gegeben hat.
2.75.32
विश्वासात्कथितम् किम्चित्परिवादम् मिथः क्वचित् ।
विवृणोतु स दुष्टात्मा यस्यार्योऽनुमते गतः ॥ २.७५.३२ ॥
Er, der Bösgesinnte, dem der edle Vater zugestimmt hat, möge aus Vertrauen irgendeine Verleumdung offenbaren, die zwischen zwei Menschen gesprochen wurde.
2.75.33
अकर्ता ह्यकृतज्ञश्च त्यक्तात्मा निरपत्रपः ।
लोके भवतु विद्वेष्यो यस्यार्योऽनुमते गतः ॥ २.७५.३३ ॥
Er, dem der edle Vater zugestimmt hat, möge ein Mensch werden, der nichts Gutes tut, undankbar ist, sein Selbstwertgefühl verloren hat und schamlos ist – und so in der Welt gehasst werden.
2.75.34
पुत्रैः दारैः च भृत्यैः च स्व गृहे परिवारितः ।
स एको मृष्टम् अश्नातु यस्य आर्यो अनुमते गतः ॥ २.७५.३४ ॥
Er, dem der edle Vater zugestimmt hat, möge allein köstliche Speisen essen in seinem eigenen Haus, umgeben von Söhnen, Frauen und Dienern.
2.75.35
अप्राप्य सदृशान् दाराननपत्यः प्रमीयताम् ।
अनवाप्य क्रियाम् धर्म्याम् यश्यार्योऽनुमते गतः ॥ २.७५.३५ ॥
Er, dem der edle Vater zugestimmt hat, möge sterben, ohne passende Frauen gefunden zu haben, kinderlos und ohne eine rechtmäßige Handlung vollbracht zu haben.
2.75.36
मात्मनः सम्ततिम् द्राक्षीत्स्वेषु दारेषु दुःखितः ।
आयुः समग्रमप्राप्य यस्यार्योऽनुमते गतः ॥ २.७५.३६ ॥
Er, dem der edle Vater zugestimmt hat, möge unter seinen Frauen betrübt seine eigene Nachkommenschaft sehen und nicht das volle Lebensalter erreichen.
2.75.37
राज स्त्री बाल वृद्धानाम् वधे यत् पापम् उच्यते ।
भृत्य त्यागे च यत् पापम् तत् पापम् प्रतिपद्यताम् ॥ २.७५.३७ ॥
Möge ihn dieselbe Sünde treffen, die es heißt, im Töten eines Königs, einer Frau, eines Kindes oder eines Alten zu begehen, und im Verlassen eines Dieners.
2.75.38
लाक्षया मधुमाम्सेन लोहेन च विषेण च ।
सदैव बिभृयाद्भृत्यान् यस्यार्योऽसुमते गतः ॥ २.७५.३८ ॥
Möge er seine Diener stets mit Lack, Honig und Fleisch, mit Eisen und mit Gift erhalten, dessen edler Herr das Leben verloren hat.
2.75.39
सम्ग्रामे समुपोढे स शत्रुपक्ष्भयम्करे ।
पलायामानो वध्येत यस्यार्योऽनुमे गतः ॥ २.७५.३९ ॥
Wenn die Schlacht, die die feindliche Seite erschreckt, herannaht, möge er auf der Flucht erschlagen werden, dessen edler Herr das Leben verloren hat.
2.75.40
कपालपाणिः पृथिवीमटताम् चीरसम्वृतः ।
भिक्समाणो यथोन्मत्तो यस्यार्योऽनुमते गतह् ॥ २.७५.४० ॥
Die Erde durchirrend, einen Schädel in der Hand, in Baumrinde gekleidet, bettelnd wie ein Wahnsinniger, dessen edler Herr das Leben verloren hat.
2.75.41
पाने प्रसक्तो भवतु स्त्रीष्वक्षेषु च नित्यशः ।
काम्क्रोधाभिभूतस्तु यस्यार्योऽनुमते गतः ॥ २.७५.४१ ॥
Möge er stets dem Trinken, den Frauen und dem Würfelspiel verfallen sein, von Begierde und Zorn überwältigt, dessen edler Herr das Leben verloren hat.
2.75.42
यस्य धर्मे मनो भूयादधर्मम् स निषेवताम् ।
अपात्रवर्षी भवतु यस्यार्योऽनुमते गतः ॥ २.७५.४२ ॥
Möge sein Geist nicht dem Dharma zugewandt sein, möge er dem Adharma folgen und an Unwürdige Gaben verschwenden, dessen edler Herr das Leben verloren hat.
2.75.43
सम्चितान्यस्य वित्तानि विविधानि सहस्रशः ।
दस्युभिर्विप्रलुप्यन्ताम् यश्यार्योऽनुमते गतः ॥ २.७५.४३ ॥
Dessen Zustimmung den edlen Rāma fortgehen ließ — dessen angehäufte Reichtümer, vielfältig und tausendfach, mögen von Räubern geplündert werden.
2.75.44
उभे सम्ध्ये शयानस्य यत् पापम् परिकल्प्यते ।
तच् च पापम् भवेत् तस्य यस्य आर्यो अनुमते गतः ॥ २.७५.४४ ॥
Die Sünde, die dem angerechnet wird, der zu beiden Dämmerungen schläft — dieselbe Sünde treffe ihn, dessen Zustimmung den edlen Rāma fortgehen ließ.
2.75.45
यद् अग्नि दायके पापम् यत् पापम् गुरु तल्पगे ।
मित्र द्रोहे च यत् पापम् तत् पापम् प्रतिपद्यताम् ॥ २.७५.४५ ॥
Die Sünde dessen, der Feuer legt, die schwere Sünde dessen, der bei der Frau des Lehrers liegt, und die Sünde des Verrats am Freund — diese Sünde möge er erlangen.
2.75.46
देवतानाम् पितृऋणाम् च माता पित्रोस् तथैव च ।
मा स्म कार्षीत् स शुश्रूषाम् यस्य आर्यो अनुमते गतः ॥ २.७५.४६ ॥
Möge er den Göttern, der Schuld gegenüber den Ahnen und Mutter wie Vater niemals dienen — er, dessen Zustimmung den edlen Rāma fortgehen ließ.
2.75.47
सताम् लोकात् सताम् कीर्त्याः सज् जुष्टात् कर्मणः तथा ।
भ्रश्यतु क्षिप्रम् अद्य एव यस्य आर्यो अनुमते गतः ॥ २.७५.४७ ॥
Möge er heute noch schnell herabfallen von der Welt der Guten, vom Ruhm der Guten und von den Taten, die die Guten pflegen — er, dessen Zustimmung den edlen Rāma fortgehen ließ.
2.75.48
अपास्य मातृशुश्रूषामनर्थे सोऽवतिष्ठताम् ।
दीर्घबाहुर्महावक्षा यस्यार्योऽसुमते गतः ॥ २.७५.४८ ॥
Die Pflicht gegenüber der Mutter aufgebend, möge er im Unheil verharren — er mit den langen Armen und der breiten Brust, dessen Zustimmung den edlen Rāma fortgehen ließ.
2.75.49
बहुपुत्रो दरिद्रश्च ज्वररोगसमन्वितः ।
स भूयात्सततक्लेशी यस्यार्योऽनुमते गतः ॥ २.७५.४९ ॥
Mag er auch viele Söhne haben, arm sein und von Fieber und Krankheit geplagt werden und stets Qual erleiden – er, dessen Zustimmung dem Edlen den Weg bereitete.
2.75.50
आशामाशम् समानानाम् दीनानामूर्ध्वचक्षुषाम् ।
आर्थिनाम् वितथाम् कुर्याद्यस्यार्योऽनुमते गतः ॥ २.७५.५० ॥
Mag er jede Hoffnung der Gleichen, der Elenden und der aufwärts blickenden Bittsteller zunichtemachen – er, dessen Zustimmung dem Edlen den Weg bereitete.
2.75.51
मायया रमताम् नित्यम् परुषः पिशुनोऽशुचिः ।
राज्ञो भीत स्त्वधर्मात्मा यस्यार्योऽनुमते गतः ॥ २.७५.५१ ॥
Mag er stets an Täuschung Gefallen finden, hart, verleumderisch, unrein, vor dem König furchtsam und von unrechter Gesinnung sein – er, dessen Zustimmung dem Edlen den Weg bereitete.
2.75.52
ऋतुस्नाताम् सतीम् भार्यामृतुकालानुरोधिनीम् ।
अतिवर्तेत दुष्टात्मा यस्यार्योऽनुमते गतः ॥ २.७५.५२ ॥
Mag jener Übelgesinnte seine treue Gattin verschmähen, die nach ihrer Zeit gebadet ist und sich in ihrer Zeit nach ihm sehnt – er, dessen Zustimmung dem Edlen den Weg bereitete.
2.75.53
धर्मदारान् परित्यज्य परदारान्नि षेवताम् ।
त्यक्तधर्मरतिर्मूढो यस्यार्योऽनुमते गतः ॥ २.७५.५३ ॥
Mag er seine rechtmäßigen Gattinnen verlassen und die Frauen anderer aufsuchen; mag er die Freude am Dharma aufgeben und verblendet bleiben – er, dessen Zustimmung dem Edlen den Weg bereitete.
2.75.54
विप्रलु प्तप्रजातस्य दुष्कृतम् ब्राह्मणस्य यत् ।
तदेव प्रतिपद्येत यस्यार्योऽनुमते गतः ॥ २.७५.५४ ॥
Mag er selbst jene Übeltat erleiden, durch die einem Brahmanen die Nachkommenschaft geraubt wird – er, dessen Zustimmung dem Edlen den Weg bereitete.
2.75.55
पानीयदूषके पापम् तथैव विषदायके ।
यत्तदेकः स लभताम् यस्यार्योऽनुमते गतः ॥ २.७५.५५ ॥
Die Sünde dessen, der Trinkwasser verunreinigt, und ebenso die dessen, der Gift gibt – diese Sünde möge er allein empfangen, der mit Zustimmung des Edlen (Ārya) gegangen ist.
2.75.56
ब्राह्मणायोद्यताम् पूजाम् विहन्तु कलुषेन्द्रियः ।
बालवत्साम् च गाम् दोग्दु यस्यर्योऽनुमते गतः ॥ २.७५.५६ ॥
Wenn jemand mit verdorbenem Sinn die für einen Brahmanen bereitete Verehrung behindert oder die Kuh mit ihrem jungen Kalb am Melken hindert, möge diese Sünde der allein empfangen, der mit Zustimmung des Edlen (Ārya) ging.
2.75.57
तृष्णार्तम् सति पानीये विप्रलम्भेन योजयेत् ।
लभेत तस्य यत्पापम् यस्यार्योऽनुमते गतः ॥ २.७५.५७ ॥
Wer, obwohl Wasser vorhanden ist, einen vor Durst Gequälten durch Täuschung irreführt – möge er die Sünde erlangen, die darauf liegt, der mit Zustimmung des Edlen (Ārya) ging.
2.75.58
भक्त्या विवदमानेषु मार्गमाश्रित्य पश्यतः ।
तस्य पापेन युज्येत यस्यार्योऽनुमते गतः ॥ २.७५.५८ ॥
Wer unter Streitenden aus Parteilichkeit einen Weg einschlägt und zusieht – möge er an diese Sünde gebunden sein, der mit Zustimmung des Edlen (Ārya) ging.
2.75.59
विहीनाम् पति पुत्राभ्याम् कौसल्याम् पार्थिव आत्मजः ।
एवम् आश्वसयन्न् एव दुह्ख आर्तः निपपात ह ॥ २.७५.५९ ॥
Während er so Kausalyā tröstete, die ihres Gatten und ihres Sohnes beraubt war, stürzte der vom Kummer gequälte Prinz nieder.
2.75.60
तथा तु शपथैः कष्टैः शपमानम् अचेतनम् ।
भरतम् शोक सम्तप्तम् कौसल्या वाक्यम् अब्रवीत् ॥ २.७५.६० ॥
Da sprach Kausalyā diese Worte zu Bharata, der schmerzliche Eide schwor, bewusstlos und vom Kummer gequält.
2.75.61
मम दुह्खम् इदम् पुत्र भूयः समुपजायते ।
शपथैः शपमानो हि प्राणान् उपरुणत्सि मे ॥ २.७५.६१ ॥
Sohn, dieser mein Schmerz erhebt sich immer wieder aufs Neue. Mit Schwur auf Schwur beschwörst du, und du erstickst mir den Atem des Lebens.
2.75.62
दिष्ट्या न चलितः धर्मात् आत्मा ते सह लक्ष्मणः ।
वत्स सत्य प्रतिज्ञो मे सताम् लोकान् अवाप्स्यसि ॥ २.७५.६२ ॥
Glücklicherweise seid du und Lakṣmaṇa nicht vom Dharma abgewichen. Liebes Kind, dem Schwur treu, wirst du die Welten der Guten erlangen.
2.75.63
इत्युक्त्वा चाङ्कमानीय भरतम् भ्रातृवत्सलम् ।
परिष्वज्य महाबाहुम् रुरोद भृशदुःखिता ॥ २.७५.६३ ॥
So sprechend zog sie Bharata, den brüderlich Liebenden, auf ihren Schoß, umarmte den Starkarmigen und weinte, tief betrübt.
2.75.64
एवम् विलपमानस्य दुह्ख आर्तस्य महात्मनः ।
मोहाच् च शोक सम्रोधात् बभूव लुलितम् मनः ॥ २.७५.६४ ॥
Als der Großherzige so klagte, von Schmerz gequält, geriet sein Geist in Aufruhr, durch Verwirrung und durch das Unterdrücken des Kummers.
2.75.65
लालप्यमानस्य विचेतनस्य ।
प्रनष्ट बुद्धेः पतितस्य भूमौ ।
मुहुर् मुहुर् निह्श्वसतः च दीर्घम् ।
सा तस्य शोकेन जगाम रात्रिः ॥ २.७५.६५ ॥
Für ihn, der klagte, bewusstlos, den Verstand verloren, auf dem Boden liegend und immer wieder tief seufzend, verging jene Nacht in Kummer.