Vālmīki-Rāmāyaṇa · Sarga 2.88
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
2.88.1
तत् श्रुत्वा निपुणम् सर्वम् भरतः सह मन्त्रिभिः ।
इन्गुदी मूलम् आगम्य राम शय्याम् अवेक्ष्य ताम् ॥ २.८८.१ ॥
Nachdem Bharata all dies aufmerksam gehört hatte, kam er mit seinen Ministern zur Wurzel des Iṅgudī-Baumes und betrachtete Rāmas Lager.
2.88.2
अब्रवीद् जननीः सर्वा इह तेन महात्मना ।
शर्वरी शयिता भूमौ इदम् अस्य विमर्दितम् ॥ २.८८.२ ॥
Er sprach zu allen Müttern: "Hier auf dem Boden verbrachte dieser großherzige Mann die Nacht; dies ist das Lager, das er niedergedrückt hat."
2.88.3
महा भाग कुलीनेन महा भागेन धीमता ।
जातो दशरथेन ऊर्व्याम् न रामः स्वप्तुम् अर्हति ॥ २.८८.३ ॥
"O ihr glückseligen Mütter! Rāma, aus edlem Geschlecht geboren als Sohn des glückseligen und weisen Daśaratha, verdient es nicht, auf der Erde zu schlafen."
2.88.4
अजिन उत्तर सम्स्तीर्णे वर आस्तरण सम्चये ।
शयित्वा पुरुष व्याघ्रः कथम् शेते मही तले ॥ २.८८.४ ॥
"Wie liegt nun Rāma, der Tiger unter den Menschen, auf der nackten Erde, er, der sich sonst auf einem Haufen von Hirschfellen und feinen Decken niederlegte?"
2.88.5
प्रासाद अग्र विमानेषु वलभीषु च सर्वदा ।
हैम राजत भौमेषु वर आस्त्ररण शालिषु ॥ २.८८.५ ॥
"Er, der stets in den oberen Teilen der Paläste schlief, in Herrenhäusern und auf Terrassen, auf Böden aus Gold und Silber, in Gemächern reich an feinen Decken."
2.88.6
पुष्प सम्चय चित्रेषु चन्दन अगरु गन्धिषु ।
पाण्डुर अभ्र प्रकाशेषु शुक सम्घ रुतेषु च ॥ २.८८.६ ॥
"Er, der in Gemächern schlief, geschmückt mit Blütenhäufen, duftend nach Sandelholz und Aloe, hell wie weiße Wolken, widerhallend vom Ruf der Papageienschwärme."
2.88.7
प्रासादवरवर्येषु शीतवत्सु सुगन्धिषु ।
उषित्वा मेरुकल्पेषु कृतकाम्चनभित्तिषु ॥ २.८८.७ ॥
Nachdem er in den vorzüglichsten der herrlichen Paläste gewohnt hatte, kühl und duftend, dem Berg Meru gleich, mit goldenen Wänden,
2.88.8
गीत वादित्र निर्घोषैर् वर आभरण निह्स्वनैः ।
मृदन्ग वर शब्दैः च सततम् प्रतिबोधितः ॥ २.८८.८ ॥
Er wurde stets geweckt durch den Klang von Gesang und Instrumenten, das Klingen herrlicher Schmuckstücke und den Ton ausgezeichneter Trommeln.
2.88.9
बन्दिभिर् वन्दितः काले बहुभिः सूत मागधैः ।
गाथाभिर् अनुरूपाभिः स्तुतिभिः च परम्तपः ॥ २.८८.९ ॥
O Feindesbezwinger! Zur rechten Zeit wurde er von vielen Barden, Wagenlenkern und Lobsängern gepriesen, mit passenden Versen und Lobgesängen.
2.88.10
अश्रद्धेयम् इदम् लोके न सत्यम् प्रतिभाति मा ।
मुह्यते खलु मे भावः स्वप्नो अयम् इति मे मतिः ॥ २.८८.१० ॥
Dies ist auf der Welt unglaublich; es erscheint mir nicht wahr. Mein Geist ist tatsächlich verwirrt; mein Gedanke ist, dass dies ein Traum ist.
2.88.11
न नूनम् दैवतम् किम्चित् कालेन बलवत्तरम् ।
यत्र दाशरथी रामो भूमौ एवम् शयीत सः ॥ २.८८.११ ॥
Gewiss gibt es keine Gottheit, die stärker wäre als die Zeit, da Rāma, Sohn Daśarathas, so auf dem Boden liegt.
2.88.12
विदेह राजस्य सुता सीता च प्रिय दर्शना ।
दयिता शयिता भूमौ स्नुषा दशरथस्य च ॥ २.८८.१२ ॥
Auch Sītā, die Tochter des Königs von Videha, lieblich anzusehen, die Geliebte und Schwiegertochter Daśarathas, liegt auf dem Boden.
2.88.13
इयम् शय्या मम भ्रातुर् इदम् हि परिवर्तितम् ।
स्थण्डिले कठिने सर्वम् गात्रैर् विमृदितम् तृणम् ॥ २.८८.१३ ॥
Dies ist das Lager meines Bruders, denn auf dem harten Boden haben seine Glieder das Gras vollständig niedergedrückt und so verändert.
2.88.14
मन्ये साभरणा सुप्ता सीता अस्मिन् शयने तदा ।
तत्र तत्र हि दृश्यन्ते सक्ताः कनक बिन्दवः ॥ २.८८.१४ ॥
Ich glaube, Sītā, mit Schmuck geschmückt, lag damals auf diesem Lager und schlief, denn hier und dort sieht man anhaftende Goldtropfen.
2.88.15
उत्तरीयम् इह आसक्तम् सुव्यक्तम् सीतया तदा ।
तथा ह्य् एते प्रकाशन्ते सक्ताः कौशेय तन्तवः ॥ २.८८.१५ ॥
Hier war Sītās Obergewand damals deutlich hängen geblieben, und so leuchten diese seidenen Fäden, die anhaften.
2.88.16
मन्ये भर्तुः सुखा शय्या येन बाला तपस्विनी ।
सुकुमारी सती दुह्खम् न विजानाति मैथिली ॥ २.८८.१६ ॥
Ich glaube, das Lager ihres Gemahls war so bequem, dass diese junge, asketische, zarte und treue Maithilī den Kummer nicht kennt.
2.88.17
हा हन्तास्मि नृशम्सोऽहम् यत्सभार्यः कृतेमम ।
ईदृशीं राघवः शय्यामधिशेते ह्यानाथवत् ॥ २.८८.१७ ॥
Wehe! Ich bin grausam, denn ich habe bewirkt, dass Rāghava mit seiner Gattin auf einem solchen Lager liegt, wie einer ohne Beschützer.
2.88.18
सार्वभौम कुले जातः सर्व लोक सुख आवहः ।
सर्व लोक प्रियः त्यक्त्वा राज्यम् प्रियम् अनुत्तमम् ॥ २.८८.१८ ॥
Im Geschlecht der Weltherrscher geboren, Bringer des Glücks für alle Welten, allen Menschen lieb, hat er das Reich verlassen, das ihm das Liebste und Höchste war...
2.88.19
कथम् इन्दीवर श्यामो रक्त अक्षः प्रिय दर्शनः ।
सुख भागी च दुह्ख अर्हः शयितो भुवि राघवः ॥ २.८८.१९ ॥
Wie kann Rāghava, dunkel wie eine blaue Lotusblüte, rotäugig, anmutig anzusehen, des Glückes würdig, nun als des Leidens würdig auf der Erde liegen?
2.88.20
धन्यः खलु महाभागो लक्ष्मणः शुभलक्षमणः ।
भ्रातरम् विषमे काले यो राममनुवर्तते ॥ २.८८.२० ॥
Wahrhaftig gesegnet und überaus glücklich ist Lakṣmaṇa, mit den verheißungsvollen Zeichen, der seinem Bruder Rāma auch in schwerer Zeit folgt.
2.88.21
सिद्ध अर्था खलु वैदेही पतिम् या अनुगता वनम् ।
वयम् सम्शयिताः सर्वे हीनाः तेन महात्मना ॥ २.८८.२१ ॥
Wahrlich erfüllt ist ihr Ziel, Vaidehī, die ihrem Gatten in den Wald gefolgt ist; wir aber alle sind in Ungewissheit gestürzt, des großen Seelen beraubt.
2.88.22
अकर्ण धारा पृथिवी शून्या इव प्रतिभाति मा ।
गते दशरथे स्वर्गे रामे च अरण्यम् आश्रिते ॥ २.८८.२२ ॥
Da Daśaratha zum Himmel gegangen ist und Rāma im Wald Zuflucht gesucht hat, erscheint mir die Erde leer, wie ein Boot ohne Steuer.
2.88.23
न च प्रार्थयते कश्चिन् मनसा अपि वसुम्धराम् ।
वने अपि वसतः तस्य बाहु वीर्य अभिरक्षिताम् ॥ २.८८.२३ ॥
Obwohl er im Wald wohnt, begehrt niemand auch nur im Geiste diese Erde, die durch die Kraft seiner Arme beschützt wird.
2.88.24
शून्य सम्वरणा रक्षाम् अयन्त्रित हय द्विपाम् ।
अपावृत पुर द्वाराम् राज धानीम् अरक्षिताम् ॥ २.८८.२४ ॥
Die königliche Hauptstadt ist ungeschützt: ihre Befestigungen stehen leer, ihre Pferde und Elefanten sind ungezügelt, ihre Stadttore stehen offen, ohne Schutz.
2.88.25
अप्रहृष्ट बलाम् न्यूनाम् विषमस्थाम् अनावृताम् ।
शत्रवो न अभिमन्यन्ते भक्ष्यान् विष कृतान् इव ॥ २.८८.२५ ॥
Feinde achten ein Reich nicht, dessen Heer den Mut verloren hat, geschwächt, in unsicherer Lage und ungeschützt ist; es wird ihre Beute, wie vergiftete Speise.
2.88.26
अद्य प्रभृति भूमौ तु शयिष्ये अहम् तृणेषु वा ।
फल मूल अशनो नित्यम् जटा चीराणि धारयन् ॥ २.८८.२६ ॥
Von diesem Tag an werde ich auf dem Boden oder auf Gras schlafen, stets Früchte und Wurzeln essen und Haarflechten und Rindengewänder tragen.
2.88.27
तस्य अर्थम् उत्तरम् कालम् निवत्स्यामि सुखम् वने ।
तम् प्रतिश्रवम् आमुच्य न अस्य मिथ्या भविष्यति ॥ २.८८.२७ ॥
Um seinetwillen werde ich noch eine Zeit lang glücklich im Wald wohnen; würde man jenes Versprechen lösen, so würde sein Wort falsch.
2.88.28
वसन्तम् भ्रातुर् अर्थाय शत्रुघ्नो मा अनुवत्स्यति ।
लक्ष्मणेन सह तु आर्यो अयोध्याम् पालयिष्यति ॥ २.८८.२८ ॥
Śatrughna, der um seines Bruders willen bleibt, wird mir folgen; und der Edle wird zusammen mit Lakṣmaṇa Ayodhyā beschützen.
2.88.29
अभिषेक्ष्यन्ति काकुत्स्थम् अयोध्यायाम् द्विजातयः ।
अपि मे देवताः कुर्युर् इमम् सत्यम् मनो रथम् ।
प्रसाद्यमानः शिरसा मया स्वयम् ।
बहु प्रकारम् यदि न प्रपत्स्यते ॥ २.८८.२९ ॥
In Ayodhyā werden die Brahmanen den Nachkommen des Kakutstha salben; mögen die Götter dieses Herzenswunsch von mir wahr machen—selbst wenn er, von mir selbst auf vielerlei Weise mit gebeugtem Haupt besänftigt, es nicht erlangt—.
2.88.30
ततोन्रुवत्सयामि चिराय राघवम् ।
वनेचरम् नह्रुति माम्रुपेक्षित्रुम् ॥ २.८८.३० ॥
Dann werde ich lange im Wald wohnen, für Rāghava; er, der durch den Wald streift, kann mich nicht übersehen, wenn er meine Not sieht.