Vālmīki-Rāmāyaṇa · Sarga 3.14
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
3.14.1
अथ पंचवटीम् गच्चन्न् अन्तरा रघुनन्दनः ।
आससाद महाकायम् गृध्रम् भीम पराक्रमम् ॥ ३.१४.१ ॥
Als Rāma, die Freude der Raghus, auf dem Weg nach Pañcavaṭī ging, traf er unterwegs auf einen Geier von gewaltiger Gestalt und schrecklicher Kraft.
3.14.2
तम् दृष्ट्वा तौ महाभागौ वनस्थम् राम लक्ष्मणौ ।
मेनाते राक्षसम् पक्षिम् ब्रुवाणौ को भवान् इति ॥ ३.१४.२ ॥
Als die beiden Hochgesegneten, Rāma und Lakṣmaṇa, den Vogel im Wald sahen, hielten sie ihn für einen Rākṣasa-Vogel und fragten: "Wer bist du?"
3.14.3
स तौ मधुरया वाचा सौम्यया प्रीणयन्न् इव ।
उवाच वत्स माम् विद्धि वयस्यम् पितुर् आत्मनः ॥ ३.१४.३ ॥
Gleichsam erfreut durch süße, sanfte Worte sprach er: "Mein Kind, wisse, dass ich der Freund deines Vaters bin."
3.14.4
स तम् पितृ सखम् मत्वा पूजयामास राघवः ।
स तस्य कुलम् अव्यग्रम् अथ पप्रच्छ नाम च ॥ ३.१४.४ ॥
Er hielt ihn für den Freund seines Vaters und ehrte ihn; dann fragte er ruhig nach seiner Abstammung und seinem Namen.
3.14.5
रामस्य वचनम् श्रुत्वा कुलम् आत्मानम् एव च ।
आचचक्षे द्विजः तस्मै सर्वभूत समुद्भवम् ॥ ३.१४.५ ॥
Als er Rāmas Worte hörte, verkündete ihm der Zweimalgeborene seine Abstammung und sein eigenes Wesen, das mit dem Ursprung aller Wesen verbunden ist.
3.14.6
पूर्वकाले महाबाहो ये प्रजापतयो अभवन् ।
तान् मे निगदतः सर्वान् आदितः शृणु राघव ॥ ३.१४.६ ॥
O Rāghava mit den starken Armen, die Herren der Geschöpfe, die in alter Zeit waren – ich werde sie dir alle von Anfang an erzählen; höre.
3.14.7
कर्दमः प्रथमः तेषाम् विकृतः तद् अनन्तरम् ।
शेषः च संश्रयः चैव बहु पुत्रः च वीर्यवान् ॥ ३.१४.७ ॥
Unter ihnen war Kardama der erste; danach Vikṛta, dann Śeṣa und Saṃśraya, Bahuputra, an Tapferkeit mächtig.
3.14.8
स्थाणुर् मरीचिर् अत्रिः च क्रतुः चैव महाबलः ।
पुलस्त्यः च अंगिराः चैव प्रचेताः पुलहः तथा ॥ ३.१४.८ ॥
Sthāṇu, Marīci, Atri und der mächtige Kratu, ebenso Pulastya, Aṅgiras, Pracetas und Pulaha.
3.14.9
दक्षो विवस्वान् अपरो अरिष्टनेमिः च राघव ।
कश्यपः च महातेजाः तेषाम् आसीत् च पश्चिमः ॥ ३.१४.९ ॥
Dakṣa, Vivasvān, ein anderer Ariṣṭanemi, o Rāghava, und der hochstrahlende Kaśyapa; unter ihnen war Kaśyapa der letzte.
3.14.10
प्रजापतेः तु दक्षस्य बभूवुर् इति विश्रुतम् ।
षष्टिर् दुहितरो राम यशस्विन्यो महायशः ॥ ३.१४.१० ॥
Es ist bekannt, dass dem Prajāpati Dakṣa sechzig Töchter geboren wurden, o Rāma, ruhmreich und hochberühmt.
3.14.11
कश्यपः प्रतिजग्राह तासाम् अष्टौ सुमध्यमाः ।
अदितिम् च दितिम् चैव दनूम् अपि च कालकाम् ॥ ३.१४.११ ॥
Kaśyapa nahm acht von ihnen an, schlanke Jungfrauen: Aditi und Diti, auch Danu und Kālakā.
3.14.12
ताम्राम् क्रोध वशाम् चैव मनुम् च अप्य् अनलाम् अपि ।
ताः तु कन्याः ततः प्रीतः कश्यपः पुनर् अब्रवीत् ॥ ३.१४.१२ ॥
Tāmrā, Krodhavaśā, Manu und auch Analā – nachdem er diese Jungfrauen genommen hatte, sprach Kaśyapa erfreut wieder.
3.14.13
पुत्रामः त्रैलोक्य भर्तॄन् वै जनयिष्यथ मत् समान् ।
अदितिः तन् मना राम दितिः च दनुर् एव च ॥ ३.१४.१३ ॥
O Rāma, »Ihr werdet Söhne gebären, Herren der drei Welten, mir gleich« — Aditi richtete ihren Sinn darauf, ebenso Diti und Danu.
3.14.14
कालका च महाबाहो शेषाः तु अमनसो अभवन् ।
अदित्याम् जज्ञिरे देवाः त्रयः त्रिंशत् अरिंदम ॥ ३.१४.१४ ॥
O Starkarmiger, Kālakā und die übrigen wurden unachtsam; in Aditi wurden die dreiunddreißig Götter geboren, o Bezwinger der Feinde.
3.14.15
आदित्या वसवो रुद्रा अश्विनौ च परंतप ।
दितिः तु अजनयत् पुत्रान् दैत्याम् तात यशस्विनः ॥ ३.१४.१५ ॥
Die Ādityas, Vasus, Rudras und die beiden Aśvins — o Verbrenner der Feinde. Aber Diti gebar die berühmten Söhne namens Daityas, mein Lieber.
3.14.16
तेषाम् इयम् वसुमती पुरा आसीत् स वन अर्णवा ।
दनुः तु अजनयत् पुत्रम् अश्वग्रीवम् अरिंदम ॥ ३.१४.१६ ॥
Früher war diese Erde mit ihren Wäldern und Meeren ihnen eigen; doch Danu gebar einen Sohn, Aśvagrīva, den Bezwinger der Feinde.
3.14.17
नरकम् कालकम् चैव कालका अपि व्यजायत ।
क्रौन्चीम् भासीम् तथा श्येनीम् धृतराष्ट्रीम् तथा शुकीम् ॥ ३.१४.१७ ॥
Auch Kālakā gebar Naraka und Kālaka; und sie gebar Krauñcī, Bhāsī, Śyenī, Dhṛtarāṣṭrī und Śukī.
3.14.18
ताम्रा तु सुषुवे कन्याः पंच एता लोकविश्रुताः ।
उलूकान् जनयत् क्रौन्ची भासी भासान् व्यजायत ॥ ३.१४.१८ ॥
Tāmrā gebar fünf Töchter, die in den Welten berühmt sind. Krauñcī gebar Eulen; von Bhāsī wurden die Bhāsas (Falken) geboren.
3.14.19
श्येनी श्येनाम् च गृध्राम च व्यजायत सुतेजसः ।
धृतराष्ट्री तु हंसाम् च कलहंसाम् च सर्वशः ॥ ३.१४.१९ ॥
Śyenī gebar Habichte und Geier, strahlende Nachkommen; und Dhṛtarāṣṭrī gebar Gänse und Flamingos aller Art.
3.14.20
चक्रवाकाम् च भद्रम् ते विजज्ञे सा अपि भामिनी ।
शुकी नताम् विजज्ञे तु नताया विनता सुता ॥ ३.१४.२० ॥
Und möge dir Glück beschieden sein; auch jene schöne Frau gebar Cakravāka-Gänse. Śukī gebar Natā, und Natās Tochter war Vinatā.
3.14.21
दश क्रोधवशा राम विजज्ञे अपि आत्मसंभवाः ।
मृगीम् च मृगमंदाम् च हरीम् भद्रमदाम् अपि ॥ ३.१४.२१ ॥
O Rāma, Krodhavaśā gebar zehn aus sich selbst geborene Nachkommen: Mṛgī, Mṛgamandā, Harī und auch Bhadramadā.
3.14.22
मातंगीम् अथ शार्दूलीम् श्वेताम् च सुरभीम् तथा ।
सर्व लक्षण संपन्नाम् सुरसाम् कद्रुकाम् अपि ॥ ३.१४.२२ ॥
Dann Mātaṅgī, Śārdūlī, Śvetā und ebenso Surabhī; und Surasā und Kadrukā, beide mit allen glückverheißenden Zeichen begabt.
3.14.23
अपत्यम् तु मृगाः सर्वे मृग्या नरवरोत्तम ।
ऋक्षाः च मृगमंदायाः सृमराः चमराः तथा ॥ ३.१४.२३ ॥
O Bester der Menschen, alle Nachkommen Mṛgīs waren Hirsche; die Mṛgamandās waren Bären, Sṛmaras und Yaks.
3.14.24
ततः तु इरावतीम् नाम जज्ञे भद्रमदा सुताम् ।
तस्याः तु ऐरावतः पुत्रो लोकनाथो महागजः ॥ ३.१४.२४ ॥
Dann wurde von Bhadramadā eine Tochter namens Irāvatī geboren; und ihr Sohn war Airāvata, Herr der Welten, ein großer Elefant.
3.14.25
हर्याः च हरयो अपत्यम् वानराः च तपस्विनः ।
गोलांगूलाः च शार्दूली व्याघ्राम् च अजनयत् सुतान् ॥ ३.१४.२५ ॥
Von Haryā entstanden die Hari (Affen); Vānaras und Asketen wurden geboren, auch die Golāṅgūlas; Śārdūlī gebar die Tiger.
3.14.26
मातंग्याः तु अथ मातन्गा अपत्यम् मनुज ऋषभ ।
दिशागजम् तु श्वेत काकुत्स्थ श्वेता व्यजनयत् सुतम् ॥ ३.१४.२६ ॥
Von Mātaṅgī entstanden die Mātaṅgas (Elefanten). Bester der Menschen, Kākutstha, Śvetā gebar einen Sohn, Śveta, den Elefanten der Himmelsrichtungen.
3.14.27
ततो दुहितरौ राम सुरभिर् द्वे वि अजायत ।
रोहिणीम् नाम भद्रम् ते गन्धर्वीम् च यशस्विनीम् ॥ ३.१४.२७ ॥
Dann, o Rāma, gebar Surabhi zwei Töchter: Rohiṇī, dir zum Segen, und die ruhmreiche Gandharvī.
3.14.28
रोहिणि अजनयद् गावो गन्धर्वी वाजिनः सुतान् ।
सुरसा अजनयन् नागान् राम कद्रूः च पन्नगान् ॥ ३.१४.२८ ॥
Rohiṇī gebar die Kühe, Gandharvī die Söhne der Pferde. O Rāma, Surasā gebar die Nāgas, und Kadrū die Schlangen.
3.14.29
मनुर् मनुष्यान् जनयत् कश्यपस्य महात्मनः ।
ब्राह्मणान् क्षत्रियान् वैश्यान् शूद्राम् च मनुजर्षभ ॥ ३.१४.२९ ॥
Manu, Sohn des großen Kaśyapa, zeugte die Menschen: Brahmanen, Kṣatriyas, Vaiśyas und Śūdras. Bester der Menschen!
3.14.30
मुखतो ब्राह्मणा जाता उरसः क्षत्रियाः तथा ।
ऊरुभ्याम् जज्ञिरे वैश्याः पद्भ्याम् शूद्रा इति श्रुतिः ॥ ३.१४.३० ॥
Die Brahmanen entstanden aus dem Mund, die Kṣatriyas aus der Brust; ebenso entstanden die Vaiśyas aus den Schenkeln und die Śūdras aus den Füßen — so lehrt die Überlieferung.
3.14.31
सर्वान् पुण्य फलान् वृक्षान् अनला अपि व्यजायत ।
विनता च शुकी पौत्री कद्रूः च सुरसा स्वसा ॥ ३.१४.३१ ॥
Alle Bäume, die verdienstvolle Früchte tragen, entstanden ebenfalls aus Analā. Vinatā und Śukī (die Enkelin), sowie Kadrū und ihre Schwester Surasā.
3.14.32
कद्रूर् नाग सहस्रम् तु विजज्ञे धरणीधरन् ।
द्वौ पुत्रौ विनतायाः तु गरुडो अरुण एव च ॥ ३.१४.३२ ॥
Kadrū gebar tausend Schlangen, die die Erde tragen. Vinatā aber hatte zwei Söhne: Garuḍa und Aruṇa.
3.14.33
तस्मात् जातो अहम् अरुणात् संपातिः च मम अग्रजः ।
जटायुर् इति माम् विद्धि श्येनी पुत्रम् अरिंदम ॥ ३.१४.३३ ॥
Von diesem Aruṇa wurde ich geboren, und mein älterer Bruder ist Sampāti. Wisse, o Bezwinger der Feinde, dass ich Jaṭāyu, der Sohn der Śyenī, bin.
3.14.34
सो अहम् वास सहायः ते भविष्यामि यदि इच्छसि ।
इदम् दुर्गम् हि कान्तारम् मृग राक्षस सेवितम् सीताम् च तात रक्षिष्ये त्वयि याते सलक्ष्मणे ॥ ३.१४.३४ ॥
Wenn du willst, werde ich dein Gefährte im Aufenthalt sein. Dieser Wald ist schwer zu durchqueren, von Tieren und Dämonen bevölkert. Lieber, wenn du mit Lakṣmaṇa gehst, werde ich Sītā beschützen.
3.14.35
जटायुषम् तु प्रतिपूज्य राघवो मुदा परिष्वज्य च सन्नतो अभवत् ।
पितुर् हि शुश्राव सखित्वम् आत्मवान् जटायुषा संकथितम् पुनः पुनः ॥ ३.१४.३५ ॥
Rāghava ehrte Jaṭāyu, umarmte ihn mit Freude und verneigte sich. Der Selbstbeherrschte hörte immer wieder, wie Jaṭāyu mit seinem Vater befreundet gewesen war.
3.14.36
स तत्र सीताम् परिदाय मैथिलीम् सह एव तेन अतिबलेन पक्षिणा ।
जगाम ताम् पंचवटीम् सलक्ष्मणो रिपून् दिधक्षन् शलभान् इव अनलः ॥ ३.१४.३६ ॥
Dort übergab Rāma die Maithilī Sītā jenem sehr mächtigen Vogel und zog mit Lakṣmaṇa, der seine Feinde wie ein Feuer verzehren wollte, das Motten verbrennen will, nach Pañcavaṭī.