Vālmīki-Rāmāyaṇa · Sarga 5.2
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
5.2.1
स सागरमनाधृष्यमतिक्रम्य महाबलः।
त्रिकूटस्य तटे लंकां स्थितः स्वस्थो ददर्श ह ॥ ५.२.१ ॥
Er, der Mächtige, nachdem er den unbezwingbaren Ozean überquert hatte, stand am Ufer des Trikūṭa und betrachtete ruhig Laṅkā.
5.2.2
ततः पादपमुक्तेन पुष्पवर्षेण वीर्यवान्।
अभिवृष्टस्ततस्तत्र बभौ पुष्पमयो हरिः ॥ ५.२.२ ॥
Dann, von dem Blütenregen der Bäume übergossen, glänzte der tapfere Affe dort, ganz von Blüten erfüllt.
5.2.3
योजनानां शतं श्रीमांस्तीर्त्वाप्युत्तमविक्रमः।
अनिःश्वसन् कपिस्तत्र न ग्लानिमधिगच्छति ॥ ५.२.३ ॥
Jener glanzvolle Affe, obwohl er hundert Yojanas überquert hatte, von höchster Tapferkeit, keuchte dort nicht und empfand keine Müdigkeit.
5.2.4
शतान्यहं योजनानां क्रमेयं सुबहून्यपि।
किं पुनः सागरस्यान्तं संख्यातं शतयोजनम् ॥ ५.२.४ ॥
Ich könnte Hunderte von Yojanas überqueren, sogar sehr viele; was wäre dann das Überqueren des gemessenen Endes des Ozeans, hundert Yojanas?
5.2.5
स तु वीर्यवतां श्रेष्ठः प्लवतामपि चोत्तमः।
जगाम वेगवाँल्लंकां लङ्घयित्वा महोदधिम् ॥ ५.२.५ ॥
Er, der Beste unter den Tapferen und der Vorzüglichste unter den Springern, schnell an Geschwindigkeit, sprang über den großen Ozean und ging nach Laṅkā.
5.2.6
शाद्वलानि च नीलानि गन्धवन्ति वनानि च।
मधुमन्ति च मध्येन जगाम नगवन्ति च ॥ ५.२.६ ॥
Mitten durch grasige Wiesen, dunkelblaue duftende Wälder und honigsüße, baumreiche Haine zog er weiter.
5.2.7
शैलांश्च तरुसंछन्नान् वनराजीश्च पुष्पिताः।
अभिचक्राम तेजस्वी हनूमान् प्लवगर्षभः ॥ ५.२.७ ॥
Über mit Bäumen bedeckte Berge und blühende Waldreihen hinweg zog der strahlende Hanumān, der Beste unter den Springern, weiter.
5.2.8
स तस्मिन्नचले तिष्ठन् वनान्युपवनानि च।
स नगाग्रे स्थितां लंकां ददर्श पवनात्मजः ॥ ५.२.८ ॥
Auf jenem Berg stehend und Wälder und Haine überblickend, sah der Sohn des Windes Laṅkā, auf dem Gipfel des Berges gelegen.
5.2.9
सरलान् कर्णिकारांश्च खर्जूरांश्च सुपुष्पितान्।
प्रियालान् मुचुलिन्दांश्च कुटजान् केतकानपि ॥ ५.२.९ ॥
Dort gab es auch Sarala-Bäume, Karṇikāra-Bäume, reich blühende Dattelpalmen, Priyāla-, Mucilinda-, Kuṭaja- und Ketaka-Bäume.
5.2.10
प्रियङ्गून् गन्धपूर्णांश्च नीपान् सप्तच्छदांस्तथा।
असनान् कोविदारांश्च करवीरांश्च पुष्पितान् ॥ ५.२.१० ॥
Dort gab es auch duftende Priyaṅgu-Pflanzen, Nīpa-, Saptacchada-, Asana-, Kovidāra- und blühende Karavīra-Bäume.
5.2.11
पुष्पभारनिबद्धांश्च तथा मुकुलितानपि।
पादपान् विहगाकीर्णान् पवनाधूतमस्तकान् ॥ ५.२.११ ॥
Dort gab es auch Bäume, unter Blütenlasten gebeugt, voller Knospen, von Vögeln umschwärmt, deren Kronen der Wind bewegte.
5.2.12
हंसकारण्डवाकीर्णा वापीः पद्मोत्पलावृताः।
आक्रीडान् विविधान् रम्यान् विविधांश्च जलाशयान् ॥ ५.२.१२ ॥
Dort gab es Stufenbrunnen, voller Schwäne und Kāraṇḍava-Enten, bedeckt mit Lotos und blauen Lotosblüten, dazu vielerlei liebliche Lustgärten und mancherlei Wasserbecken.
5.2.13
संततान् विविधैर्वृक्षैः सर्वर्तुफलपुष्पितैः।
उद्यानानि च रम्याणि ददर्श कपिकुञ्जरः ॥ ५.२.१३ ॥
Hanumān, der Elefant unter den Affen, sah reizvolle Lustgärten, dicht bewachsen mit vielerlei Bäumen, die zu jeder Jahreszeit Blüten und Früchte trugen.
5.2.14
समासाद्य च लक्ष्मीवाँल्लंकां रावणपालिताम्।
परिखाभिः सपद्माभिः सोत्पलाभिरलंकृताम् ॥ ५.२.१४ ॥
Nachdem er Laṅkā erreicht hatte, das von Rāvaṇa beschützt wurde, kam der glanzvolle Hanumān zu der Stadt, die mit Gräben voller Lotusblüten und blauer Lotusblüten geschmückt war.
5.2.15
सीतापहरणात् तेन रावणेन सुरक्षिताम्।
समन्ताद् विचरद्भिश्च राक्षसैरुग्रधन्वभिः ॥ ५.२.१५ ॥
Laṅkā, von Rāvaṇa wegen der Entführung Sītās gut bewacht, wo furchtbare bogenschießende Rākṣasas von allen Seiten umherstreiften.
5.2.16
काञ्चनेनावृतां रम्यां प्राकारेण महापुरीम्।
गृहैश्च गिरिसंकाशैः शारदाम्बुदसंनिभैः ॥ ५.२.१६ ॥
Die reizvolle große Stadt, von einer goldenen Mauer umgeben, deren Häuser Bergen und herbstlichen Wolken glichen.
5.2.17
पाण्डुराभिः प्रतोलीभिरुच्चाभिरभिसंवृताम्।
अट्टालकशताकीर्णां पताकाध्वजशोभिताम् ॥ ५.२.१७ ॥
Laṅkā, umgeben von weißen, hohen Straßen, voller Hunderter Wachtürme und geschmückt mit Fahnen und Standarten.
5.2.18
तोरणैः काञ्चनैर्दिव्यैर्लतापङ्क्तिविराजितैः।
ददर्श हनुमाँल्लंकां देवो देवपुरीमिव ॥ ५.२.१८ ॥
Hanumān sah Laṅkā, leuchtend mit goldenen göttlichen Toren und Reihen von Ranken, als wäre es die Stadt der Götter.
5.2.19
गिरिमूर्ध्नि स्थितां लंकां पाण्डुरैर्भवनैः शुभैः।
ददर्श स कपिः श्रीमान् पुरीमाकाशगामिव ॥ ५.२.१९ ॥
Der strahlende Affe sah Laṅkā auf dem Gipfel des Berges liegen, mit ihren weißen, prächtigen Palästen, wie eine Stadt, die durch den Himmel zieht.
5.2.20
पालितां राक्षसेन्द्रेण निर्मितां विश्वकर्मणा।
प्लवमानामिवाकाशे ददर्श हनुमान् कपिः ॥ ५.२.२० ॥
Von dem Herrn der Rākṣasa beschützt und von Viśvakarman erbaut, schien Laṅkā am Himmel zu schweben; das sah der Affe Hanumān.
5.2.21
वप्रप्राकारजघनां विपुलाम्बुवनाम्बराम्।
शतघ्नीशूलकेशान्तामट्टालकावतंसकाम् ॥ ५.२.२१ ॥
Ihre Hüften sind Wälle und Mauern, ihr Gewand sind weite Gewässer und Haine, die Spitzen ihres Haares die Hundertwaffen und Speere, und ihr Schmuck die Wachtürme.
5.2.22
मनसेव कृतां लंकां निर्मितां विश्वकर्मणा।
द्वारमुत्तरमासाद्य चिन्तयामास वानरः ॥ ५.२.२२ ॥
Am nördlichen Tor angekommen und Laṅkā betrachtend, als sei sie mit dem Geist geschaffen und von Viśvakarman erbaut, begann der Affe zu überlegen.
5.2.23
कैलासनिलयप्रख्यमालिखन्तमिवाम्बरम्।
ध्रियमाणमिवाकाशमुच्छ्रितैर्भवनोत्तमैः ॥ ५.२.२३ ॥
Der Wohnstätte des Kailāsa gleichend, als malte sie den Himmel, als trüge sie den Himmel durch ihre hohen, vortrefflichen Paläste.
5.2.24
सम्पूर्णा राक्षसैर्घोरैर्नागैर्भोगवतीमिव।
अचिन्त्यां सुकृतां स्पष्टां कुबेराध्युषितां पुरा ॥ ५.२.२४ ॥
Erfüllt von furchtbaren Rākṣasa, wie Bhogavatī von Schlangen erfüllt; unfassbar, wohl gebaut, klar, einst von Kubera bewohnt.
5.2.25
दंष्ट्राभिर्बहुभिः शूरैः शूलपट्टिशपाणिभिः।
रक्षितां राक्षसैर्घोरैर्गुहामाशीविषैरिव ॥ ५.२.२५ ॥
Bewacht von vielen furchtbaren, tapferen Rākṣasas mit Fangzähnen, Speeren und eisernen Keulen in den Händen, wie eine Höhle voller giftiger Schlangen.
5.2.26
तस्याश्च महतीं गुप्तिं सागरं च निरीक्ष्य सः।
रावणं च रिपुं घोरं चिन्तयामास वानरः ॥ ५.२.२६ ॥
Nachdem er die große Befestigung jener Stadt und das Meer betrachtet hatte und an den furchtbaren Feind Rāvaṇa dachte, begann der Affe nachzusinnen.
5.2.27
आगत्यापीह हरयो भविष्यन्ति निरर्थकाः।
नहि युद्धेन वै लंका शक्या जेतुं सुरैरपि ॥ ५.२.२७ ॥
Selbst wenn die Affen hierher kommen, werden sie nutzlos sein; denn Laṅkā kann im Krieg nicht erobert werden, nicht einmal von den Göttern.
5.2.28
इमां त्वविषमां लंकां दुर्गां रावणपालिताम्।
प्राप्यापि सुमहाबाहुः किं करिष्यति राघवः ॥ ५.२.२८ ॥
Was wird der starkarmige Rāghava tun, selbst wenn er dieses von Rāvaṇa beschützte, uneinnehmbare, befestigte Laṅkā erreicht?
5.2.29
अवकाशो न साम्नस्तु राक्षसेष्वभिगम्यते।
न दानस्य न भेदस्य नैव युद्धस्य दृश्यते ॥ ५.२.२९ ॥
Bei den Rākṣasas zeigt sich weder eine Gelegenheit zur Versöhnung noch zur Gabe, noch zur Zwietracht, noch auch zum Krieg.
5.2.30
चतुर्णामेव हि गतिर्वानराणां तरस्विनाम्।
वालिपुत्रस्य नीलस्य मम राज्ञश्च धीमतः ॥ ५.२.३० ॥
Der Weg der schnellen Affen ruht allein auf vier: Vālis Sohn (Aṅgada), Nīla, mir selbst und dem weisen König (Sugrīva).
5.2.31
यावज्जानामि वैदेहीं यदि जीवति वा न वा।
तत्रैव चिन्तयिष्यामि दृष्ट्वा तां जनकात्मजाम् ॥ ५.२.३१ ॥
Bis ich weiß, ob Vaidehī lebt oder nicht, will ich dort, nachdem ich Janakas Tochter gesehen habe, nachdenken.
5.2.32
ततः स चिन्तयामास मुहूर्तं कपिकुञ्जरः।
गिरेः शृङ्गे स्थितस्तस्मिन् रामस्याभ्युदयं ततः ॥ ५.२.३२ ॥
Dann überlegte jener Elefant unter den Affen einen Augenblick, auf dem Gipfel des Berges stehend, über Rāmas Aufstieg.
5.2.33
अनेन रूपेण मया न शक्या रक्षसां पुरी।
प्रवेष्टुं राक्षसैर्गुप्ता क्रूरैर्बलसमन्वितैः ॥ ५.२.३३ ॥
In dieser Gestalt ist es mir unmöglich, die Stadt der Rākṣasas zu betreten, die von grausamen, mächtigen Rākṣasas bewacht wird.
5.2.34
महौजसो महावीर्या बलवन्तश्च राक्षसाः।
वञ्चनीया मया सर्वे जानकीं परिमार्गता ॥ ५.२.३४ ॥
Alle Rākṣasas von großer Kraft, großer Tapferkeit und Stärke muss ich täuschen, während ich nach Jānakī suche.
5.2.35
लक्ष्यालक्ष्येण रूपेण रात्रौ लंकापुरी मया।
प्राप्तकालं प्रवेष्टुं मे कृत्यं साधयितुं महत् ॥ ५.२.३५ ॥
Bei Nacht, in einer sichtbaren und unsichtbaren Gestalt, ist die Zeit gekommen, die Stadt Laṅkā zu betreten und meine große Aufgabe zu vollenden.
5.2.36
तां पुरीं तादृशीं दृष्ट्वा दुराधर्षां सुरासुरैः।
हनूमांश्चिन्तयामास विनिःश्वस्य मुहुर्मुहुः ॥ ५.२.३६ ॥
Als er jene Stadt sah, die selbst für Götter und Asuras uneinnehmbar war, überlegte Hanumān, wieder und wieder seufzend.
5.2.37
केनोपायेन पश्येयं मैथिलीं जनकात्मजाम्।
अदृष्टो राक्षसेन्द्रेण रावणेन दुरात्मना ॥ ५.२.३७ ॥
Auf welchem Wege könnte ich Maithilī, die Tochter Janakas, sehen, die vor Rāvaṇa, dem Herrn der Rākṣasas, dem Bösgesinnten, verborgen ist?
5.2.38
न विनश्येत् कथं कार्यं रामस्य विदितात्मनः।
एकामेकस्तु पश्येयं रहिते जनकात्मजाम् ॥ ५.२.३८ ॥
Wie könnte das Werk Rāmas, des Selbstbewussten, nicht zugrunde gehen? Und wie könnte ich allein die Tochter Janakas an einem abgelegenen Ort sehen?
5.2.39
भूताश्चार्था विनश्यन्ति देशकालविरोधिताः।
विक्लवं दूतमासाद्य तमः सूर्योदये यथा ॥ ५.२.३९ ॥
Angelegenheiten, die Ort und Zeit widerstreben, gehen zugrunde, zumal wenn sie einem verwirrten Boten anvertraut werden, wie die Finsternis beim Sonnenaufgang.
5.2.40
अर्थानर्थान्तरे बुद्धिर्निश्चितापि न शोभते।
घातयन्तीह कार्याणि दूताः पण्डितमानिनः ॥ ५.२.४० ॥
Auch ein fester Verstand glänzt nicht zwischen Nutzen und Schaden. Hier zerstören Boten, die sich für weise halten, die ihnen anvertrauten Aufgaben.
5.2.41
न विनश्येत् कथं कार्यं वैक्लव्यं न कथं भवेत्।
लङ्घनं च समुद्रस्य कथं नु न भवेद् वृथा ॥ ५.२.४१ ॥
Wie könnte das Werk nicht zugrunde gehen, und wie könnte Verwirrung nicht entstehen? Und wie könnte das Überqueren des Ozeans nicht vergeblich sein?
5.2.42
मयि दृष्टे तु रक्षोभी रामस्य विदितात्मनः।
भवेद् व्यर्थमिदं कार्यं रावणानर्थमिच्छतः ॥ ५.२.४२ ॥
Würde ich von den Rākṣasas gesehen, so wäre dieses Werk Rāmas, des Selbstbewussten, vergeblich, und vergeblich wäre auch sein Wille, Rāvaṇa zu Fall zu bringen.
5.2.43
नहि शक्यं क्वचित् स्थातुमविज्ञातेन राक्षसैः।
अपि राक्षसरूपेण किमुतान्येन केनचित् ॥ ५.२.४३ ॥
Es ist nicht möglich, irgendwo unerkannt von den Rākṣasas zu verweilen, selbst nicht in Rākṣasa-Gestalt; erst recht nicht in einer anderen Gestalt.
5.2.44
वायुरप्यत्र नाज्ञातश्चरेदिति मतिर्मम।
नह्यत्राविदितं किंचिद् रक्षसां भीमकर्मणाम् ॥ ५.२.४४ ॥
Meiner Meinung nach könnte hier nicht einmal der Wind unbemerkt umherziehen, denn den Rākṣasas mit schrecklichen Taten bleibt hier nichts verborgen.
5.2.45
इहाहं यदि तिष्ठामि स्वेन रूपेण संवृतः।
विनाशमुपयास्यामि भर्तुरर्थश्च हास्यति ॥ ५.२.४५ ॥
Bleibe ich hier in meiner eigenen Gestalt, werde ich vernichtet, und der Auftrag meines Herrn geht verloren.
5.2.46
तदहं स्वेन रूपेण रजन्यां ह्रस्वतां गतः।
लंकामभिपतिष्यामि राघवस्यार्थसिद्धये ॥ ५.२.४६ ॥
Daher werde ich mich in der Nacht verkleinern und auf Laṅkā herabsteigen, um Rāghavas Vorhaben zu vollenden.
5.2.47
रावणस्य पुरीं रात्रौ प्रविश्य सुदुरासदाम्।
प्रविश्य भवनं सर्वं द्रक्ष्यामि जनकात्मजाम् ॥ ५.२.४७ ॥
Nachts werde ich in Rāvaṇas schwer zugängliche Stadt eindringen, in alle Paläste eintreten und die Tochter Janakas sehen.
5.2.48
आचकाङ्क्षे तदा वीरो वैदेह्या दर्शनोत्सुकः ॥ ५.२.४८ ॥
Da sehnte sich der Held, begierig nach dem Anblick Vaidehīs, danach, sie zu sehen.
5.2.49
सूर्ये चास्तं गते रात्रौ देहं संक्षिप्य मारुतिः।
वृषदंशकमात्रोऽथ बभूवाद्भुतदर्शनः ॥ ५.२.४९ ॥
Als die Sonne untergegangen und die Nacht gekommen war, zog Hanumān, der Sohn des Windes, seinen Körper zusammen und wurde katzengroß, von wunderbarem Anblick.
5.2.50
प्रदोषकाले हनुमांस्तूर्णमुत्पत्य वीर्यवान्।
प्रविवेश पुरीं रम्यां प्रविभक्तमहापथाम् ॥ ५.२.५० ॥
In der Abenddämmerung sprang der mächtige Hanumān rasch hinauf und betrat die liebliche Stadt, deren große Straßen wohl eingeteilt waren.
5.2.51
प्रासादमालाविततां स्तम्भैः काञ्चनसंनिभैः।
शातकुम्भनिभैर्जालैर्गन्धर्वनगरोपमाम् ॥ ५.२.५१ ॥
Jene Stadt war von Reihen von Palästen durchzogen, mit Säulen wie Gold und Gittern wie geläutertes Gold, gleich der Stadt der Gandharvas.
5.2.52
सप्तभौमाष्टभौमैश्च स ददर्श महापुरीम्।
तलैः स्फटिकसंकीर्णैः कार्तस्वरविभूषितैः ॥ ५.२.५२ ॥
Er sah jene große Stadt mit ihren sieben- und achtstöckigen Gebäuden und ihren mit Kristall besetzten, mit Gold geschmückten Böden.
5.2.53
वैदूर्यमणिचित्रैश्च मुक्ताजालविभूषितैः।
तैस्तैः शुशुभिरे तानि भवनान्यत्र रक्षसाम् ॥ ५.२.५३ ॥
Jene Behausungen, bunt mit Lapislazuli-Edelsteinen und geschmückt mit Perlennetzen, leuchteten als Wohnstätten der Rākṣasas dort.
5.2.54
काञ्चनानि विचित्राणि तोरणानि च रक्षसाम्।
लंकामुद्योतयामासुः सर्वतः समलंकृताम् ॥ ५.२.५४ ॥
Die wunderbaren goldenen Torbögen der Rākṣasas erleuchteten Laṅkā, die auf allen Seiten prächtig geschmückt war.
5.2.55
अचिन्त्यामद्भुताकारां दृष्ट्वा लंकां महाकपिः।
आसीद् विषण्णो हृष्टश्च वैदेह्या दर्शनोत्सुकः ॥ ५.२.५५ ॥
Als er Laṅkā sah, unvorstellbar und von wunderbarer Gestalt, wurde der große Affe zugleich betrübt und froh, begierig, Vaidehī zu sehen.
5.2.56
स पाण्डुराविद्धविमानमालिनीं
महार्हजाम्बूनदजालतोरणाम्।
यशस्विनीं रावणबाहुपालितां
क्षपाचरैर्भीमबलैः सुपालिताम् ॥ ५.२.५६ ॥
Er betrachtete jenes Laṅkā, umkränzt von einer Girlande weißer, hoher Paläste, mit Torbögen aus kostbarem, netzartig verflochtenem Gold, berühmt, von Rāvaṇas Armen beschützt und von nächtlichen Rākṣasas schrecklicher Stärke wohl bewacht.
5.2.57
चन्द्रोऽपि साचिव्यमिवास्य कुर्वं-
स्तारागणैर्मध्यगतो विराजन्।
ज्योत्स्नावितानेन वितत्य लोका-
नुत्तिष्ठतेऽनेकसहस्ररश्मिः ॥ ५.२.५७ ॥
Gleichsam als Minister Rāvaṇas wirkend, erhebt sich auch der Mond, inmitten der Schar der Sterne leuchtend, und spannt über die Welten ein Baldachin aus Mondlicht aus – der Tausendstrahlige.
5.2.58
शङ्खप्रभं क्षीरमृणालवर्ण-
मुद्गच्छमानं व्यवभासमानम्।
ददर्श चन्द्रं स कपिप्रवीरः
पोप्लूयमानं सरसीव हंसम् ॥ ५.२.५८ ॥
Jener Vorzüglichste der Affen erblickte den Mond, glänzend wie eine Muschel, von der Farbe der Milch und der Lotusfaser, aufsteigend und hell strahlend – wie ein Schwan, der auf einem See schwimmt.