Rāmāyaṇa de Vālmīki · Sarga 5.2
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
5.2.1
स सागरमनाधृष्यमतिक्रम्य महाबलः।
त्रिकूटस्य तटे लंकां स्थितः स्वस्थो ददर्श ह ॥ ५.२.१ ॥
Ele, o de grande força, tendo atravessado o oceano inexpugnável, de pé na margem de Trikūṭa, contemplou Laṅkā com serenidade.
5.2.2
ततः पादपमुक्तेन पुष्पवर्षेण वीर्यवान्।
अभिवृष्टस्ततस्तत्र बभौ पुष्पमयो हरिः ॥ ५.२.२ ॥
Então, banhado pela chuva de flores lançada pelas árvores, o valente macaco brilhou ali, coberto de flores.
5.2.3
योजनानां शतं श्रीमांस्तीर्त्वाप्युत्तमविक्रमः।
अनिःश्वसन् कपिस्तत्र न ग्लानिमधिगच्छति ॥ ५.२.३ ॥
Aquele glorioso macaco, embora tivesse atravessado cem yojanas, de valor supremo, não ofegava ali nem sentia cansaço.
5.2.4
शतान्यहं योजनानां क्रमेयं सुबहून्यपि।
किं पुनः सागरस्यान्तं संख्यातं शतयोजनम् ॥ ५.२.४ ॥
Eu poderia atravessar centenas de yojanas, até muitíssimos; o que seria então atravessar o limite medido do oceano, cem yojanas?
5.2.5
स तु वीर्यवतां श्रेष्ठः प्लवतामपि चोत्तमः।
जगाम वेगवाँल्लंकां लङ्घयित्वा महोदधिम् ॥ ५.२.५ ॥
Ele, o melhor dos valentes e o mais excelente dos saltadores, veloz, saltou sobre o grande oceano e seguiu para Laṅkā.
5.2.6
शाद्वलानि च नीलानि गन्धवन्ति वनानि च।
मधुमन्ति च मध्येन जगाम नगवन्ति च ॥ ५.२.६ ॥
Pelo meio de pradarias de relva, florestas azul-escuras e perfumadas e bosques de mel doce, repletos de árvores, ele seguiu adiante.
5.2.7
शैलांश्च तरुसंछन्नान् वनराजीश्च पुष्पिताः।
अभिचक्राम तेजस्वी हनूमान् प्लवगर्षभः ॥ ५.२.७ ॥
Atravessando montanhas cobertas de árvores e fileiras de floresta em flor, o radiante Hanumān, o melhor dos saltadores, seguiu adiante.
5.2.8
स तस्मिन्नचले तिष्ठन् वनान्युपवनानि च।
स नगाग्रे स्थितां लंकां ददर्श पवनात्मजः ॥ ५.२.८ ॥
De pé sobre aquela montanha, contemplando florestas e bosques, o filho do Vento viu Laṅkā, situada no cume da montanha.
5.2.9
सरलान् कर्णिकारांश्च खर्जूरांश्च सुपुष्पितान्।
प्रियालान् मुचुलिन्दांश्च कुटजान् केतकानपि ॥ ५.२.९ ॥
Havia também árvores sarala, karṇikāra, tamareiras bem floridas, árvores priyāla, mucilinda, kuṭaja e ketaka.
5.2.10
प्रियङ्गून् गन्धपूर्णांश्च नीपान् सप्तच्छदांस्तथा।
असनान् कोविदारांश्च करवीरांश्च पुष्पितान् ॥ ५.२.१० ॥
Havia também plantas priyaṅgu cheias de fragrância, árvores nīpa, saptacchada, asana, kovidāra e karavīra em flor.
5.2.11
पुष्पभारनिबद्धांश्च तथा मुकुलितानपि।
पादपान् विहगाकीर्णान् पवनाधूतमस्तकान् ॥ ५.२.११ ॥
Havia também árvores curvadas sob cargas de flores, cheias de botões, povoadas de pássaros, cujas copas o vento agitava.
5.2.12
हंसकारण्डवाकीर्णा वापीः पद्मोत्पलावृताः।
आक्रीडान् विविधान् रम्यान् विविधांश्च जलाशयान् ॥ ५.२.१२ ॥
Havia poços escalonados cheios de cisnes e patos kāraṇḍava, cobertos de lótus e lótus azuis, aprazíveis recantos de lazer de muitos tipos e reservatórios de muitos tipos.
5.2.13
संततान् विविधैर्वृक्षैः सर्वर्तुफलपुष्पितैः।
उद्यानानि च रम्याणि ददर्श कपिकुञ्जरः ॥ ५.२.१३ ॥
Hanumān, o elefante entre os macacos, viu jardins de prazer deliciosos, densamente cobertos de muitas espécies de árvores que davam flores e frutos em todas as estações.
5.2.14
समासाद्य च लक्ष्मीवाँल्लंकां रावणपालिताम्।
परिखाभिः सपद्माभिः सोत्पलाभिरलंकृताम् ॥ ५.२.१४ ॥
Tendo chegado a Laṅkā, protegida por Rāvaṇa, o glorioso Hanumān alcançou a cidade adornada com fossos cheios de lótus e lótus azuis.
5.2.15
सीतापहरणात् तेन रावणेन सुरक्षिताम्।
समन्ताद् विचरद्भिश्च राक्षसैरुग्रधन्वभिः ॥ ५.२.१५ ॥
Laṅkā, bem guardada por Rāvaṇa por causa do rapto de Sītā, onde ferozes arqueiros rākṣasas patrulhavam por todos os lados.
5.2.16
काञ्चनेनावृतां रम्यां प्राकारेण महापुरीम्।
गृहैश्च गिरिसंकाशैः शारदाम्बुदसंनिभैः ॥ ५.२.१६ ॥
A bela grande cidade, cercada por uma muralha de ouro, cujas casas eram como montanhas e como nuvens de outono.
5.2.17
पाण्डुराभिः प्रतोलीभिरुच्चाभिरभिसंवृताम्।
अट्टालकशताकीर्णां पताकाध्वजशोभिताम् ॥ ५.२.१७ ॥
Laṅkā, cercada de ruas brancas e elevadas, repleta de centenas de torres de vigia e adornada com estandartes e bandeiras.
5.2.18
तोरणैः काञ्चनैर्दिव्यैर्लतापङ्क्तिविराजितैः।
ददर्श हनुमाँल्लंकां देवो देवपुरीमिव ॥ ५.२.१८ ॥
Hanumān viu Laṅkā, brilhando com portais divinos dourados e fileiras de trepadeiras, como se fosse a cidade dos deuses.
5.2.19
गिरिमूर्ध्नि स्थितां लंकां पाण्डुरैर्भवनैः शुभैः।
ददर्श स कपिः श्रीमान् पुरीमाकाशगामिव ॥ ५.२.१९ ॥
O radiante macaco viu Laṅkā, situada no topo da montanha, com suas mansões brancas e esplêndidas, como uma cidade que percorre o céu.
5.2.20
पालितां राक्षसेन्द्रेण निर्मितां विश्वकर्मणा।
प्लवमानामिवाकाशे ददर्श हनुमान् कपिः ॥ ५.२.२० ॥
Protegida pelo senhor dos rākṣasas e construída por Viśvakarman, Laṅkā parecia flutuar no céu, e o macaco Hanumān a contemplou.
5.2.21
वप्रप्राकारजघनां विपुलाम्बुवनाम्बराम्।
शतघ्नीशूलकेशान्तामट्टालकावतंसकाम् ॥ ५.२.२१ ॥
Seus quadris são muralhas e parapeitos, sua veste são águas vastas e bosques, as pontas de seus cabelos são as centenas de lanças e as lanças, e seus adornos são as torres de vigia.
5.2.22
मनसेव कृतां लंकां निर्मितां विश्वकर्मणा।
द्वारमुत्तरमासाद्य चिन्तयामास वानरः ॥ ५.२.२२ ॥
Ao chegar ao portão norte, e vendo Laṅkā, feita como pela mente e construída por Viśvakarman, o macaco começou a refletir.
5.2.23
कैलासनिलयप्रख्यमालिखन्तमिवाम्बरम्।
ध्रियमाणमिवाकाशमुच्छ्रितैर्भवनोत्तमैः ॥ ५.२.२३ ॥
Semelhante à morada do Kailāsa, como se pintasse o céu, como se sustentasse o céu com suas altas e excelentes mansões.
5.2.24
सम्पूर्णा राक्षसैर्घोरैर्नागैर्भोगवतीमिव।
अचिन्त्यां सुकृतां स्पष्टां कुबेराध्युषितां पुरा ॥ ५.२.२४ ॥
Repleta de temíveis rākṣasas, como Bhogavatī repleta de serpentes; inconcebível, bem construída, clara, outrora habitada por Kubera.
5.2.25
दंष्ट्राभिर्बहुभिः शूरैः शूलपट्टिशपाणिभिः।
रक्षितां राक्षसैर्घोरैर्गुहामाशीविषैरिव ॥ ५.२.२५ ॥
Guardada por muitos heróis terríveis rākṣasas, com presas, segurando lanças e maças de ferro nas mãos, como uma caverna de serpentes venenosas.
5.2.26
तस्याश्च महतीं गुप्तिं सागरं च निरीक्ष्य सः।
रावणं च रिपुं घोरं चिन्तयामास वानरः ॥ ५.२.२६ ॥
Tendo observado a grande proteção daquela cidade e o oceano, e pensando no terrível inimigo Rāvaṇa, o macaco pôs-se a refletir.
5.2.27
आगत्यापीह हरयो भविष्यन्ति निरर्थकाः।
नहि युद्धेन वै लंका शक्या जेतुं सुरैरपि ॥ ५.२.२७ ॥
Mesmo que os macacos cheguem aqui, serão inúteis, pois Laṅkā não pode ser conquistada pela guerra, nem mesmo pelos deuses.
5.2.28
इमां त्वविषमां लंकां दुर्गां रावणपालिताम्।
प्राप्यापि सुमहाबाहुः किं करिष्यति राघवः ॥ ५.२.२८ ॥
Mesmo tendo alcançado esta Laṅkā fortificada, inacessível e protegida por Rāvaṇa, o que fará o de braços poderosos, Rāghava?
5.2.29
अवकाशो न साम्नस्तु राक्षसेष्वभिगम्यते।
न दानस्य न भेदस्य नैव युद्धस्य दृश्यते ॥ ५.२.२९ ॥
Entre os rākṣasas não se vê oportunidade para a conciliação, nem para a dádiva, nem para semear a discórdia, nem mesmo para a guerra.
5.2.30
चतुर्णामेव हि गतिर्वानराणां तरस्विनाम्।
वालिपुत्रस्य नीलस्य मम राज्ञश्च धीमतः ॥ ५.२.३० ॥
O caminho destes macacos velozes repousa apenas em quatro: o filho de Vāli (Aṅgada), Nīla, eu mesmo e o sábio rei (Sugrīva).
5.2.31
यावज्जानामि वैदेहीं यदि जीवति वा न वा।
तत्रैव चिन्तयिष्यामि दृष्ट्वा तां जनकात्मजाम् ॥ ५.२.३१ ॥
Até saber se Vaidehī está viva ou não, refletirei ali mesmo, depois de ver a filha de Janaka.
5.2.32
ततः स चिन्तयामास मुहूर्तं कपिकुञ्जरः।
गिरेः शृङ्गे स्थितस्तस्मिन् रामस्याभ्युदयं ततः ॥ ५.२.३२ ॥
Então aquele elefante entre os macacos refletiu por um momento, de pé no cume da montanha, sobre a ascensão de Rāma.
5.2.33
अनेन रूपेण मया न शक्या रक्षसां पुरी।
प्रवेष्टुं राक्षसैर्गुप्ता क्रूरैर्बलसमन्वितैः ॥ ५.२.३३ ॥
Nesta forma, não me é possível entrar na cidade dos rākṣasas, guardada por rākṣasas cruéis e poderosos.
5.2.34
महौजसो महावीर्या बलवन्तश्च राक्षसाः।
वञ्चनीया मया सर्वे जानकीं परिमार्गता ॥ ५.२.३४ ॥
Todos os rākṣasas, de grande poder, grande valor e força, devo enganar enquanto procuro Jānakī.
5.2.35
लक्ष्यालक्ष्येण रूपेण रात्रौ लंकापुरी मया।
प्राप्तकालं प्रवेष्टुं मे कृत्यं साधयितुं महत् ॥ ५.२.३५ ॥
À noite, numa forma visível e invisível, chegou o momento de eu entrar na cidade de Laṅkā e cumprir minha grande tarefa.
5.2.36
तां पुरीं तादृशीं दृष्ट्वा दुराधर्षां सुरासुरैः।
हनूमांश्चिन्तयामास विनिःश्वस्य मुहुर्मुहुः ॥ ५.२.३६ ॥
Ao ver aquela cidade, inexpugnável até para deuses e asuras, Hanumān refletiu, suspirando repetidas vezes.
5.2.37
केनोपायेन पश्येयं मैथिलीं जनकात्मजाम्।
अदृष्टो राक्षसेन्द्रेण रावणेन दुरात्मना ॥ ५.२.३७ ॥
De que modo poderia eu ver Maithilī, a filha de Janaka, invisível a Rāvaṇa, o senhor dos rākṣasas, o de alma perversa?
5.2.38
न विनश्येत् कथं कार्यं रामस्य विदितात्मनः।
एकामेकस्तु पश्येयं रहिते जनकात्मजाम् ॥ ५.२.३८ ॥
Como não se arruinaria a tarefa de Rāma, o de alma conhecida? E como eu, sozinho, poderia ver a filha de Janaka num lugar isolado?
5.2.39
भूताश्चार्था विनश्यन्ति देशकालविरोधिताः।
विक्लवं दूतमासाद्य तमः सूर्योदये यथा ॥ ५.२.३९ ॥
Os assuntos contrários ao lugar e ao tempo se arruínam, sobretudo quando confiados a um mensageiro perturbado, como a escuridão ao nascer do sol.
5.2.40
अर्थानर्थान्तरे बुद्धिर्निश्चितापि न शोभते।
घातयन्तीह कार्याणि दूताः पण्डितमानिनः ॥ ५.२.४० ॥
Nem mesmo uma mente resoluta brilha entre o proveito e o dano. Aqui, mensageiros que se julgam sábios arruínam as tarefas que lhes são confiadas.
5.2.41
न विनश्येत् कथं कार्यं वैक्लव्यं न कथं भवेत्।
लङ्घनं च समुद्रस्य कथं नु न भवेद् वृथा ॥ ५.२.४१ ॥
Como a tarefa não se arruinaria, e como a confusão não surgiria? E como a travessia do oceano não seria em vão?
5.2.42
मयि दृष्टे तु रक्षोभी रामस्य विदितात्मनः।
भवेद् व्यर्थमिदं कार्यं रावणानर्थमिच्छतः ॥ ५.२.४२ ॥
Se eu for visto pelos rākṣasas, esta tarefa de Rāma, o de alma conhecida, seria em vão, e em vão seu propósito de arruinar Rāvaṇa.
5.2.43
नहि शक्यं क्वचित् स्थातुमविज्ञातेन राक्षसैः।
अपि राक्षसरूपेण किमुतान्येन केनचित् ॥ ५.२.४३ ॥
Não é possível permanecer em lugar algum sem ser reconhecido pelos rākṣasas, mesmo em forma de rākṣasa; muito menos em qualquer outra forma.
5.2.44
वायुरप्यत्र नाज्ञातश्चरेदिति मतिर्मम।
नह्यत्राविदितं किंचिद् रक्षसां भीमकर्मणाम् ॥ ५.२.४४ ॥
Acho que nem o vento poderia circular aqui sem ser notado, pois nada escapa aos rākṣasas de atos terríveis.
5.2.45
इहाहं यदि तिष्ठामि स्वेन रूपेण संवृतः।
विनाशमुपयास्यामि भर्तुरर्थश्च हास्यति ॥ ५.२.४५ ॥
Se eu permanecer aqui na minha própria forma, encontrarei a destruição, e a missão do meu senhor se perderá.
5.2.46
तदहं स्वेन रूपेण रजन्यां ह्रस्वतां गतः।
लंकामभिपतिष्यामि राघवस्यार्थसिद्धये ॥ ५.२.४६ ॥
Por isso, reduzindo meu tamanho, descerei sobre Laṅkā à noite para cumprir o propósito de Rāghava.
5.2.47
रावणस्य पुरीं रात्रौ प्रविश्य सुदुरासदाम्।
प्रविश्य भवनं सर्वं द्रक्ष्यामि जनकात्मजाम् ॥ ५.२.४७ ॥
Entrando à noite na cidade de Rāvaṇa, tão difícil de alcançar, e penetrando em todas as mansões, verei a filha de Janaka.
5.2.48
आचकाङ्क्षे तदा वीरो वैदेह्या दर्शनोत्सुकः ॥ ५.२.४८ ॥
Então o herói, ansioso pela visão de Vaidehī, ansiava por vê-la.
5.2.49
सूर्ये चास्तं गते रात्रौ देहं संक्षिप्य मारुतिः।
वृषदंशकमात्रोऽथ बभूवाद्भुतदर्शनः ॥ ५.२.४९ ॥
Quando o sol se pôs e veio a noite, Hanumān, filho do Vento, encolheu o corpo e tornou-se do tamanho de um gato, de aspecto maravilhoso.
5.2.50
प्रदोषकाले हनुमांस्तूर्णमुत्पत्य वीर्यवान्।
प्रविवेश पुरीं रम्यां प्रविभक्तमहापथाम् ॥ ५.२.५० ॥
Ao crepúsculo, o poderoso Hanumān saltou rapidamente e entrou naquela cidade encantadora, cujas grandes avenidas estavam bem divididas.
5.2.51
प्रासादमालाविततां स्तम्भैः काञ्चनसंनिभैः।
शातकुम्भनिभैर्जालैर्गन्धर्वनगरोपमाम् ॥ ५.२.५१ ॥
Aquela cidade estava repleta de fileiras de palácios, com colunas como ouro e treliças como ouro refinado, semelhante à cidade dos Gandharvas.
5.2.52
सप्तभौमाष्टभौमैश्च स ददर्श महापुरीम्।
तलैः स्फटिकसंकीर्णैः कार्तस्वरविभूषितैः ॥ ५.२.५२ ॥
Viu aquela grande cidade, com seus edifícios de sete e oito andares e seus pisos salpicados de cristal e adornados de ouro.
5.2.53
वैदूर्यमणिचित्रैश्च मुक्ताजालविभूषितैः।
तैस्तैः शुशुभिरे तानि भवनान्यत्र रक्षसाम् ॥ ५.२.५३ ॥
Aquelas mansões, matizadas com gemas de lápis-lazúli e adornadas com redes de pérolas, brilhavam como as moradas dos rākṣasas ali.
5.2.54
काञ्चनानि विचित्राणि तोरणानि च रक्षसाम्।
लंकामुद्योतयामासुः सर्वतः समलंकृताम् ॥ ५.२.५४ ॥
Os maravilhosos arcos dourados dos rākṣasas iluminavam Laṅkā, ricamente adornada por todos os lados.
5.2.55
अचिन्त्यामद्भुताकारां दृष्ट्वा लंकां महाकपिः।
आसीद् विषण्णो हृष्टश्च वैदेह्या दर्शनोत्सुकः ॥ ५.२.५५ ॥
Ao ver Laṅkā, inimaginável e de forma maravilhosa, o grande macaco ficou ao mesmo tempo abatido e exultante, ansioso por ver Vaidehī.
5.2.56
स पाण्डुराविद्धविमानमालिनीं
महार्हजाम्बूनदजालतोरणाम्।
यशस्विनीं रावणबाहुपालितां
क्षपाचरैर्भीमबलैः सुपालिताम् ॥ ५.२.५६ ॥
Ele contemplou aquela Laṅkā, adornada por uma guirlanda de palácios brancos e altos, de portais entrelaçados em ouro precioso, famosa, protegida pelos braços de Rāvaṇa e bem guardada por rākṣasas noturnos de força terrível.
5.2.57
चन्द्रोऽपि साचिव्यमिवास्य कुर्वं-
स्तारागणैर्मध्यगतो विराजन्।
ज्योत्स्नावितानेन वितत्य लोका-
नुत्तिष्ठतेऽनेकसहस्ररश्मिः ॥ ५.२.५७ ॥
Como se atuasse como ministro de Rāvaṇa, também a lua, brilhando em meio à multidão de estrelas, ergue-se estendendo um dossel de luar sobre os mundos — aquele de mil raios.
5.2.58
शङ्खप्रभं क्षीरमृणालवर्ण-
मुद्गच्छमानं व्यवभासमानम्।
ददर्श चन्द्रं स कपिप्रवीरः
पोप्लूयमानं सरसीव हंसम् ॥ ५.२.५८ ॥
Aquele primeiro dos macacos contemplou a lua, brilhante como uma concha, da cor do leite e da fibra do lótus, que subia resplandecendo, como um cisne boiando sobre um lago.