Vālmīki-Rāmāyaṇa · Sarga 5.9
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
5.9.1
तस्यालयवरिष्ठस्य मध्ये विमलमायतम्।
ददर्श भवनश्रेष्ठं हनुमान् मारुतात्मजः ॥ ५.९.१ ॥
Inmitten jener vortrefflichsten Wohnstätten sah Hanumān, der Sohn des Windes, einen reinen und weiten Palast, den edelsten aller Paläste.
5.9.2
अर्धयोजनविस्तीर्णमायतं योजनं महत्।
भवनं राक्षसेन्द्रस्य बहुप्रासादसंकुलम् ॥ ५.९.२ ॥
Der große Palast des Herrschers der Rākṣasas war eine halbe Yojana breit und eine ganze Yojana lang, dicht gedrängt mit vielen Türmen.
5.9.3
मार्गमाणस्तु वैदेहीं सीतामायतलोचनाम्।
सर्वतः परिचक्राम हनूमानरिसूदनः ॥ ५.९.३ ॥
Auf der Suche nach Vaidehī Sītā mit den großen Augen durchstreifte Hanumān, der Vernichter der Feinde, alles ringsum.
5.9.4
उत्तमं राक्षसावासं हनुमानवलोकयन्।
आससादाथ लक्ष्मीवान् राक्षसेन्द्रनिवेशनम् ॥ ५.९.४ ॥
Während er die herrliche Wohnstätte der Rākṣasas betrachtete, erreichte der leuchtende Hanumān die Residenz des Herrschers der Rākṣasas.
5.9.5
चतुर्विषाणैर्द्विरदैस्त्रिविषाणैस्तथैव च।
परिक्षिप्तमसम्बाधं रक्ष्यमाणमुदायुधैः ॥ ५.९.५ ॥
Es war umgeben von Elefanten mit vier und drei Stoßzähnen, geräumig und nicht überfüllt, bewacht von jenen, die ihre Waffen erhoben hielten.
5.9.6
राक्षसीभिश्च पत्नीभी रावणस्य निवेशनम्।
आहृताभिश्च विक्रम्य राजकन्याभिरावृतम् ॥ ५.९.६ ॥
Rāvaṇas Residenz war erfüllt von Rākṣasī-Frauen und seinen Gemahlinnen und umgeben von königlichen Jungfrauen, die gewaltsam herbeigebracht worden waren.
5.9.7
तन्नक्रमकराकीर्णं तिमिंगिलझषाकुलम्।
वायुवेगसमाधूतं पन्नगैरिव सागरम् ॥ ५.९.७ ॥
Es war voller Krokodile und Makaras, erfüllt von Timiṅgilas und Jhaṣa-Fischen, vom Wind in Bewegung gebracht, wie das von Schlangen aufgewühlte Meer.
5.9.8
या हि वैश्रवणे लक्ष्मीर्या चन्द्रे हरिवाहने।
सा रावणगृहे रम्या नित्यमेवानपायिनी ॥ ५.९.८ ॥
Die Lakṣmī, die bei Vaiśravaṇa weilt, die Lakṣmī, die im Mond ist, und die Lakṣmī, die bei Indra weilt, dessen Ross das fahle ist — dieselbe liebliche Lakṣmī weilt immer im Haus Rāvaṇas und verlässt es niemals.
5.9.9
या च राज्ञः कुबेरस्य यमस्य वरुणस्य च।
तादृशी तद्विशिष्टा वा ऋद्धी रक्षोगृहेष्विह ॥ ५.९.९ ॥
Der Glanz, den die Könige Kubera, Yama und Varuṇa besitzen, ein solcher Glanz oder ein ihn übertreffender, ist hier in den Häusern der rākṣasas.
5.9.10
तस्य हर्म्यस्य मध्यस्थवेश्म चान्यत् सुनिर्मितम्।
बहुनिर्यूहसंयुक्तं ददर्श पवनात्मजः ॥ ५.९.१० ॥
Inmitten jenes Palastes sah der Sohn des Windes ein anderes, wohl gebautes Gemach, versehen mit vielen vorspringenden Balkonen.
5.9.11
ब्रह्मणोऽर्थे कृतं दिव्यं दिवि यद् विश्वकर्मणा।
विमानं पुष्पकं नाम सर्वरत्नविभूषितम् ॥ ५.९.११ ॥
Das göttliche himmlische Gefährt namens Puṣpaka, das Viśvakarman im Himmel für Brahmā schuf, geschmückt mit allen Juwelen.
5.9.12
परेण तपसा लेभे यत् कुबेरः पितामहात्।
कुबेरमोजसा जित्वा लेभे तद् राक्षसेश्वरः ॥ ५.९.१२ ॥
Was Kubera durch höchste Askese vom Großvater Brahmā erlangt hatte, das erlangte der Herr der rākṣasas, indem er Kubera mit Gewalt besiegte.
5.9.13
ईहामृगसमायुक्तैः कार्तस्वरहिरण्मयैः।
सुकृतैराचितं स्तम्भैः प्रदीप्तमिव च श्रिया ॥ ५.९.१३ ॥
Geschmückt mit Wolfsgestalten im Relief, aus Gold und glänzendem Gold, mit wohlgefertigten Säulen verziert, leuchtete es, als brenne es vor eigener Pracht.
5.9.14
मेरुमन्दरसंकाशैरुल्लिखद्भिरिवाम्बरम्।
कूटागारैः शुभागारैः सर्वतः समलंकृतम् ॥ ५.९.१४ ॥
Den Bergen Meru und Mandara gleich, als streife er den Himmel, war es ringsum prächtig geschmückt mit spitzen Türmen und glückverheißenden Hallen.
5.9.15
ज्वलनार्कप्रतीकाशैः सुकृतं विश्वकर्मणा।
हेमसोपानयुक्तं च चारुप्रवरवेदिकम् ॥ ५.९.१५ ॥
Leuchtend wie loderndes Feuer und die Sonne, von Viśvakarman wohlgefertigt, mit goldenen Treppen und schönen, vorzüglichen Plattformen versehen.
5.9.16
जालवातायनैर्युक्तं काञ्चनैः स्फाटिकैरपि।
इन्द्रनीलमहानीलमणिप्रवरवेदिकम् ॥ ५.९.१६ ॥
Mit gitterförmigen Fenstern versehen, aus Gold und auch aus Kristall, mit vorzüglichen Plattformen aus Indranīla- und Mahānīla-Edelsteinen.
5.9.17
विद्रुमेण विचित्रेण मणिभिश्च महाधनैः।
निस्तुलाभिश्च मुक्ताभिस्तलेनाभिविराजितम् ॥ ५.९.१७ ॥
Mit buntem Korall, kostbaren Edelsteinen von großem Wert und unvergleichlichen Perlen glänzte der Boden prachtvoll.
5.9.18
चन्दनेन च रक्तेन तपनीयनिभेन च।
सुपुण्यगन्धिना युक्तमादित्यतरुणोपमम् ॥ ५.९.१८ ॥
Mit rotem Sandelholz und goldfarbenem Glanz versehen, reich an feinem Wohlgeruch, glich es der jungen aufgehenden Sonne.
5.9.19
कूटागारैर्वराकारैर्विविधैः समलंकृतम्।
विमानं पुष्पकं दिव्यमारुरोह महाकपिः।
तत्रस्थः सर्वतो गन्धं पानभक्ष्यान्नसम्भवम् ॥ ५.९.१९ ॥
Mit Türmen und Pavillons vielfältiger, edler Gestalt geschmückt, der göttliche Luftpalast Puṣpaka — darauf stieg der große Affe. Dort stehend atmete er von allen Seiten den Duft ein, der von Getränken, Speisen und Nahrung aufstieg.
5.9.20
दिव्यं सम्मूर्च्छितं जिघ्रन् रूपवन्तमिवानिलम्।
स गन्धस्तं महासत्त्वं बन्धुर्बन्धुमिवोत्तमम् ॥ ५.९.२० ॥
Den göttlichen, überall verbreiteten Duft einatmend, schien er der verkörperte Wind. Dieser Duft umfing jenen Großmütigen, wie ein trefflicher Verwandter seinen Verwandten umfängt.
5.9.21
इत एहीत्युवाचेव तत्र यत्र स रावणः।
ततस्तां प्रस्थितः शालां ददर्श महतीं शिवाम् ॥ ५.९.२१ ॥
Gleichsam sprechend: »Komm hierher«, führte ihn der Duft dorthin, wo Rāvaṇa war. Als er sich dorthin aufmachte, erblickte er eine große, verheißungsvolle Halle.
5.9.22
रावणस्य महाकान्तां कान्तामिव वरस्त्रियम्।
मणिसोपानविकृतां हेमजालविराजिताम् ॥ ५.९.२२ ॥
Rāvaṇas überaus schöne Halle, lieblich wie eine vortreffliche Frau, mit Stufen aus Edelsteinen geschmückt und von goldenen Gittern erstrahlend.
5.9.23
स्फाटिकैरावृततलां दन्तान्तरितरूपिकाम्।
मुक्तावज्रप्रवालैश्च रूप्यचामीकरैरपि ॥ ५.९.२३ ॥
Ihr Boden war mit Kristall bedeckt, mit Figuren zwischen Elfenbein eingelegt; sie war auch mit Perlen, Diamanten und Korallen sowie mit Silber und Gold geschmückt.
5.9.24
विभूषितां मणिस्तम्भैः सुबहुस्तम्भभूषिताम्।
समैर्ऋजुभिरत्युच्चैः समन्तात् सुविभूषितैः ॥ ५.९.२४ ॥
Sie war mit Pfeilern aus Edelsteinen geschmückt und reich verziert mit vielen schönen Säulen — ebenmäßig, gerade, sehr hoch und allseits wohlgeschmückt.
5.9.25
स्तम्भैः पक्षैरिवात्युच्चैर्दिवं सम्प्रस्थितामिव।
महत्या कुथयाऽऽस्तीर्णां पृथिवीलक्षणाङ्कया ॥ ५.९.२५ ॥
Hoch aufragend auf Säulen wie auf Flügeln, als wäre es zum Himmel aufgebrochen, mit einer großen, mit den Zeichen der Erde gezeichneten Decke ausgebreitet.
5.9.26
पृथिवीमिव विस्तीर्णां सराष्ट्रगृहशालिनीम्।
नादितां मत्तविहगैर्दिव्यगन्धाधिवासिताम् ॥ ५.९.२६ ॥
Weit wie die Erde, reich an Reichen und Wohnungen, widerhallend vom Gesang berauschter Vögel, von göttlichem Duft durchströmt.
5.9.27
परर्घ्यास्तरणोपेतां रक्षोऽधिपनिषेविताम्।
धूम्रामगुरुधूपेन विमलां हंसपाण्डुराम् ॥ ५.९.२७ ॥
Mit kostbarsten Decken ausgestattet, vom Herrn der Rākṣasas bewohnt, vom Rauch des Aguru-Weihrauchs verhangen, rein und weiß wie ein Schwan.
5.9.28
पत्रपुष्पोपहारेण कल्माषीमिव सुप्रभाम्।
मनसो मोदजननीं वर्णस्यापि प्रसाधिनीम् ॥ ५.९.२८ ॥
Gleichsam gesprenkelt von Gaben aus Blättern und Blüten, sehr leuchtend, Freude für den Geist bringend, auch die Schönheit zierend.
5.9.29
तां शोकनाशिनीं दिव्यां श्रियः संजननीमिव।
इन्द्रियाणीन्द्रियार्थैस्तु पञ्च पञ्चभिरुत्तमैः ॥ ५.९.२९ ॥
An diesem göttlichen Ort, der den Kummer vertreibt, gleichsam die Pracht gebärend, wurden die fünf Sinne durch fünf vorzügliche Sinnesobjekte erfreut.
5.9.30
तर्पयामास मातेव तदा रावणपालिता।
स्वर्गोऽयं देवलोकोऽयमिन्द्रस्यापि पुरी भवेत्।
सिद्धिर्वेयं परा हि स्यादित्यमन्यत मारुतिः ॥ ५.९.३० ॥
Da erfreute ihn jener von Rāvaṇa behütete Ort wie eine Mutter. »Dies ist der Himmel, dies ist die Welt der Götter, dies mag sogar die Stadt Indras sein, oder dies wäre gewiss das höchste Ziel« — so dachte Mārutī.
5.9.31
प्रध्यायत इवापश्यत् प्रदीपांस्तत्र काञ्चनान्।
धूर्तानिव महाधूर्तैर्देवनेन पराजितान् ॥ ५.९.३१ ॥
Wie in Gedanken versunken sah er dort die goldenen Lampen, wie Betrüger, die von größeren Betrügern im Würfelspiel besiegt worden waren.
5.9.32
दीपानां च प्रकाशेन तेजसा रावणस्य च।
अर्चिर्भिर्भूषणानां च प्रदीप्तेत्यभ्यमन्यत ॥ ५.९.३२ ॥
Durch das Licht der Lampen, Rāvaṇas Glanz und die Flammen der Schmuckstücke glaubte er, alles stehe in Flammen.
5.9.33
ततोऽपश्यत् कुथासीनं नानावर्णाम्बरस्रजम्।
सहस्रं वरनारीणां नानावेषबिभूषितम् ॥ ५.९.३३ ॥
Dann sah er tausend auserlesene Frauen auf Polstern sitzen, in Gewändern und Girlanden vielfarbig, geschmückt in mannigfaltigen Kleidern.
5.9.34
परिवृत्तेऽर्धरात्रे तु पाननिद्रावशंगतम्।
क्रीडित्वोपरतं रात्रौ प्रसुप्तं बलवत् तदा ॥ ५.९.३४ ॥
Als die Mitternacht vorüber war, vom Trank und Schlaf überwältigt, hatten sie ihr nächtliches Spiel beendet und schliefen tief.
5.9.35
तत् प्रसुप्तं विरुरुचे निःशब्दान्तरभूषितम्।
निःशब्दहंसभ्रमरं यथा पद्मवनं महत् ॥ ५.९.३५ ॥
Jene schlafende Schar leuchtete wie ein großer Lotoshain, erfüllt von stillen Schwänen und Bienen, geschmückt mit Pausen der Stille.
5.9.36
तासां संवृतदान्तानि मीलिताक्षीणि मारुतिः।
अपश्यत् पद्मगन्धीनि वदनानि सुयोषिताम् ॥ ५.९.३६ ॥
Māruti sah die Gesichter jener schönen Frauen, die Zähne geschlossen, die Augen geschlossen, duftend wie Lotos.
5.9.37
प्रबुद्धानीव पद्मानि तासां भूत्वा क्षपाक्षये।
पुनः संवृतपत्राणि रात्राविव बभुस्तदा ॥ ५.९.३७ ॥
Wie Lotosblüten, am Ende der Nacht geöffnet und in der Nacht wieder mit geschlossenen Blütenblättern, so erschienen sie damals.
5.9.38
इमानि मुखपद्मानि नियतं मत्तषट्पदाः।
अम्बुजानीव फुल्लानि प्रार्थयन्ति पुनः पुनः ॥ ५.९.३८ ॥
Gewiss sind dies Lotusgesichter; wie berauschte Bienen immer wieder nach erblühten Lotussen verlangen, so verlangen sie nach diesen immer wieder.
5.9.39
मेने हि गुणतस्तानि समानि सलिलोद्भवैः ॥ ५.९.३९ ॥
Er dachte, dass sie an Eigenschaften in der Tat den im Wasser geborenen Lotussen gleichen.
5.9.40
सा तस्य शुशुभे शाला ताभिः स्त्रीभिर्विराजिता।
शरदीव प्रसन्ना द्यौस्ताराभिरभिशोभिता ॥ ५.९.४० ॥
Jener Saal erstrahlte, geschmückt von diesen Frauen, wie im Herbst der klare Himmel, geschmückt von Sternen, erstrahlt.
5.9.41
स च ताभिः परिवृतः शुशुभे राक्षसाधिपः।
यथा ह्युडुपतिः श्रीमांस्ताराभिरिव संवृतः ॥ ५.९.४१ ॥
Und jener Herr der Rākṣasa, von ihnen umgeben, strahlte wie der glanzvolle Mond, umgeben von Sternen.
5.9.42
याश्च्यवन्तेऽम्बरात् ताराः पुण्यशेषसमावृताः।
इमास्ताः संगताः कृत्स्ना इति मेने हरिस्तदा ॥ ५.९.४२ ॥
Jene Sterne, die vom Himmel fallen, umgeben vom Rest des Verdienstes — diese, dachte Hari damals, sind alle hier zusammengekommen.
5.9.43
ताराणामिव सुव्यक्तं महतीनां शुभार्चिषाम्।
प्रभावर्णप्रसादाश्च विरेजुस्तत्र योषिताम् ॥ ५.९.४३ ॥
Dort strahlten Glanz, Hautfarbe und Anmut der Frauen klar wie die großen Sterne von glückverheißendem Licht.
5.9.44
व्यावृत्तकचपीनस्रक्प्रकीर्णवरभूषणाः।
पानव्यायामकालेषु निद्रोपहतचेतसः ॥ ५.९.४४ ॥
Mit zerzaustem Haar und verstreuten Girlanden und Schmuckstücken lagen die Frauen da, den Geist vom Schlaf überwältigt, nach der Zeit des Trinkens und der Übung.
5.9.45
व्यावृत्ततिलकाः काश्चित् काश्चिदुदभ्रान्तनूपुराः।
पार्श्वे गलितहाराश्च काश्चित् परमयोषितः ॥ ५.९.४५ ॥
Bei manchen waren die Stirnmale verwischt, bei anderen lösten sich die Fußringe und lagen verstreut, und neben manchen lagen abgerutschte Halsketten – jene hervorragenden Frauen.
5.9.46
मुक्ताहारवृताश्चान्याः काश्चित् प्रस्रस्तवाससः।
व्याविद्धरशनादामाः किशोर्य इव वाहिताः ॥ ५.९.४६ ॥
Manche waren von Perlenketten bedeckt, andere hatten ihre Gewänder verrutscht, und die Gürtelbänder einiger waren verwirrt und verschoben – wie fortgetragene junge Mädchen.
5.9.47
अकुण्डलधराश्चान्या विच्छिन्नमृदितस्रजः।
गजेन्द्रमृदिताः फुल्ला लता इव महावने ॥ ५.९.४७ ॥
Manche hatten keine Ohrringe, andere hatten ihre Blumengirlanden zerbrochen und zerdrückt – wie blühende Ranken, zertreten von einem großen Elefanten im weiten Wald.
5.9.48
चन्द्रांशुकिरणाभाश्च हाराः कासांचिदुद्गताः।
हंसा इव बभुः सुप्ताः स्तनमध्येषु योषिताम् ॥ ५.९.४८ ॥
Die Halsketten mancher Frauen, hell wie Mondstrahlen, erhoben sich zwischen den Brüsten wie schlafende Schwäne und glänzten.
5.9.49
अपरासां च वैदूर्याः कादम्बा इव पक्षिणः।
हेमसूत्राणि चान्यासां चक्रवाका इवाभवन् ॥ ५.९.४९ ॥
Die Vaiḍūrya-Steine der einen glichen Kādamba-Vögeln, und die goldenen Fäden der anderen wurden wie Cakravāka-Vögel.
5.9.50
हंसकारण्डवोपेताश्चक्रवाकोपशोभिताः।
आपगा इव ता रेजुर्जघनैः पुलिनैरिव ॥ ५.९.५० ॥
Wie Flüsse, geschmückt mit Schwänen, Kāraṇḍava-Enten und Cakravāka-Vögeln, leuchteten jene Frauen; ihre Hüften waren wie Sandbänke.
5.9.51
किङ्किणीजालसंकाशास्ता हेमविपुलाम्बुजाः।
भावग्राहा यशस्तीराः सुप्ता नद्य इवाबभुः ॥ ५.९.५१ ॥
Wie schlafende Flüsse, Netzen klingelnder Glöckchen gleichend, mit großen goldenen Lotusblüten, das Herz verzaubernd, mit Ufern des Ruhms, leuchteten sie.
5.9.52
मृदुष्वंगेषु कासांचित् कुचाग्रेषु च संस्थिताः।
बभूवुर्भूषणानीव शुभा भूषणराजयः ॥ ५.९.५२ ॥
Die schönen Reihen von Schmuck, auf den zarten Gliedern und an den Brustspitzen einiger ruhend, wurden gleichsam selbst zu Schmuck.
5.9.53
अंशुकान्ताश्च कासांचिन्मुखमारुतकम्पिताः।
उपर्युपरि वक्त्राणां व्याधूयन्ते पुनः पुनः ॥ ५.९.५३ ॥
Die Säume der Gewänder einiger, vom Atem ihrer Gesichter bewegt, werden immer wieder über ihren Gesichtern gewellt.
5.9.54
ताः पताका इवोद्धूताः पत्नीनां रुचिरप्रभाः।
नानावर्णसुवर्णानां वक्त्रमूलेषु रेजिरे ॥ ५.९.५४ ॥
Wie aufgewirbelte Banner, der Gattinnen, von lieblichem Glanz, aus Gold in verschiedenen Farben, leuchteten sie am Grund ihrer Gesichter.
5.9.55
ववल्गुश्चात्र कासांचित् कुण्डलानि शुभार्चिषाम्।
मुखमारुतसंकम्पैर्मन्दं मन्दं च योषिताम् ॥ ५.९.५५ ॥
Die Ohrringe mancher dieser Frauen, von glückverheißendem Glanz, schwankten sanft und sanft, vom Zittern ihres Atems bewegt.
5.9.56
शर्करासवगन्धः स प्रकृत्या सुरभिः सुखः।
तासां वदननिःश्वासः सिषेवे रावणं तदा ॥ ५.९.५६ ॥
Ihr Atem aus dem Mund, von Natur duftend nach Zuckerwein und angenehm, diente da Rāvaṇa.
5.9.57
रावणाननशंकाश्च काश्चिद् रावणयोषितः।
मुखानि च सपत्नीनामुपाजिघ्रन् पुनः पुनः ॥ ५.९.५७ ॥
Einige von Rāvaṇas Frauen, die die Gesichter ihrer Nebenfrauen für Rāvaṇas Gesicht hielten, rochen immer wieder an ihnen.
5.9.58
अत्यर्थं सक्तमनसो रावणे ता वरस्त्रियः।
अस्वतन्त्राः सपत्नीनां प्रियमेवाचरंस्तदा ॥ ५.९.५८ ॥
Diese vortrefflichen Frauen, deren Sinn ganz an Rāvaṇa hing und die nicht mehr Herrinnen ihrer selbst waren, taten damals nur, was den Nebenfrauen gefiel.
5.9.59
बाहूनुपनिधायान्याः पारिहार्यविभूषितान्।
अंशुकानि च रम्याणि प्रमदास्तत्र शिश्यिरे ॥ ५.९.५९ ॥
Andere Frauen legten ihre schmuckbehangenen Arme darauf nieder und lagen dort in schönen Gewändern.
5.9.60
अन्या वक्षसि चान्यस्यास्तस्याः काचित् पुनर्भुजम्।
अपरा त्वङ्कमन्यस्यास्तस्याश्चाप्यपरा कुचौ ॥ ५.९.६० ॥
Eine lag auf der Brust einer anderen, eine andere auf ihrem Arm, eine weitere im Schoß einer anderen und eine auf ihren Brüsten.
5.9.61
ऊरुपार्श्वकटीपृष्ठमन्योन्यस्य समाश्रिताः।
परस्परनिविष्टांग्यो मदस्नेहवशानुगाः ॥ ५.९.६१ ॥
Sie lehnten sich an die Schenkel, Seiten, Hüften und Rücken einander, ihre Glieder lagen übereinander, dem Rausch und der Leidenschaft hingegeben.
5.9.62
अन्योन्यस्यांगसंस्पर्शात् प्रीयमाणाः सुमध्यमाः।
एकीकृतभुजाः सर्वाः सुषुपुस्तत्र योषितः ॥ ५.९.६२ ॥
Vom Berühren der Glieder einander erfreut, schliefen alle diese schlankhüftigen Frauen mit ineinander verschlungenen Armen dort tief ein.
5.9.63
अन्योन्यभुजसूत्रेण स्त्रीमाला ग्रथिता हि सा।
मालेव ग्रथिता सूत्रे शुशुभे मत्तषट्पदा ॥ ५.९.६३ ॥
Jene Frauenkette war durch den Faden ihrer einander umschlingenden Arme aufgereiht, und sie leuchtete wie eine auf einen Faden gereihte Girlande, umsummt von berauschten Bienen.
5.9.64
लतानां माधवे मासि फुल्लानां वायुसेवनात्।
अन्योन्यमालाग्रथितं संसक्तकुसुमोच्चयम् ॥ ५.९.६४ ॥
Wie Ranken, die im Frühlingsmonat Mādhava vom Hauch des Windes erblüht sind, wie eine ineinander geflochtene Girlande, ein Bündel anhaftender Blüten.
5.9.65
प्रतिवेष्टितसुस्कन्धमन्योन्यभ्रमराकुलम्।
आसीद् वनमिवोद्धूतं स्त्रीवनं रावणस्य तत् ॥ ५.९.६५ ॥
Jener Frauenwald Rāvaṇas, mit ineinander verschlungenen schönen Schultern, von Bienen übereinander umschwärmt, glich einem vom Wind geschüttelten Wald.
5.9.66
उचितेष्वपि सुव्यक्तं न तासां योषितां तदा।
विवेकः शक्य आधातुं भूषणांगाम्बरस्रजाम् ॥ ५.९.६६ ॥
Obwohl die Frauen an ihren richtigen Plätzen lagen, war es damals nicht möglich, Schmuck, Glieder, Gewänder und Girlanden deutlich voneinander zu unterscheiden.
5.9.67
रावणे सुखसंविष्टे ताः स्त्रियो विविधप्रभाः।
ज्वलन्तः काञ्चना दीपाः प्रेक्षन्तो निमिषा इव ॥ ५.९.६७ ॥
Während Rāvaṇa behaglich ruhte, blickten jene Frauen von vielfältigem Glanz, wie brennende goldene Lampen, ohne zu blinzeln.
5.9.68
राजर्षिविप्रदैत्यानां गन्धर्वाणां च योषितः।
रक्षसां चाभवन् कन्यास्तस्य कामवशंगताः ॥ ५.९.६८ ॥
Frauen von königlichen Weisen, Brāhmaṇen, Daityas und Gandharvas sowie Jungfrauen der Rākṣasas waren in die Gewalt seines Begehrens geraten.
5.9.69
युद्धकामेन ताः सर्वा रावणेन हृताः स्त्रियः।
समदा मदनेनैव मोहिताः काश्चिदागताः ॥ ५.९.६९ ॥
Alle diese Frauen wurden von Rāvaṇa geraubt, der den Kampf begehrte; einige aber waren, von Rausch und Begierde verwirrt, aus eigenem Antrieb gekommen.
5.9.70
न तत्र काश्चित् प्रमदाः प्रसह्य
वीर्योपपन्नेन गुणेन लब्धाः।
न चान्यकामापि न चान्यपूर्वा
विना वरार्हां जनकात्मजां तु ॥ ५.९.७० ॥
Dort gab es keine Frau, die durch Gewalt, durch Tapferkeit oder Verdienst gewonnen worden wäre, keine, die einen anderen begehrte oder früher einem anderen gehört hätte — außer Janakas Tochter, der höchsten Ehre würdig.
5.9.71
न चाकुलीना न च हीनरूपा
नादक्षिणा नानुपचारयुक्ता।
भार्याभवत् तस्य न हीनसत्त्वा
न चापि कान्तस्य न कामनीया ॥ ५.९.७१ ॥
Sie war weder von niedriger Herkunft noch ohne Schönheit, weder ohne Großmut noch ohne die gebührende Höflichkeit; sie war seine Gattin geworden, nicht schwachen Sinnes, und dem Geliebten nicht unerwünscht.
5.9.72
बभूव बुद्धिस्तु हरीश्वरस्य
यदीदृशी राघवधर्मपत्नी।
इमा महाराक्षसराजभार्याः
सुजातमस्येति हि साधुबुद्धेः ॥ ५.९.७२ ॥
Da kam dem Herrn der Affen der Gedanke: Wenn eine solche Frau Rāghavas dharma-Gattin wäre und diese Gattinnen des großen Rākṣasa-Königs ihm gehörten, wäre es gut — so dachte der Rechtschaffene.
5.9.73
पुनश्च सोऽचिन्तयदात्तरूपो
ध्रुवं विशिष्टा गुणतो हि सीता।
अथायमस्यां कृतवान् महात्मा
लंकेश्वरः कष्टमनार्यकर्म ॥ ५.९.७३ ॥
Wiederum dachte jener von edler Gestalt: Sītā ist wahrlich hervorragend durch ihre Tugenden. Und dieser großherzige Herr von Laṅkā hat an ihr eine unehrenhafte Tat begangen, ein betrübliches Ding.