Vālmīki-Rāmāyaṇa · Sarga 6.115
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
6.115.1
तां तु पार्श्वे स्थितां प्रह्वां रामः सम्प्रेक्ष्य मैथिलीम्।
हृदयान्तर्गतं भावं व्याहर्तुमुपचक्रमे ॥ ६.११५.१ ॥
Als Rāma die demütig neben ihm stehende Maithilī sah, begann er, die Empfindung auszusprechen, die in seinem Herzen lag.
6.115.2
एषासि निर्जिता भद्रे शत्रुं जित्वा रणाजिरे।
पौरुषाद् यदनुष्ठेयं मयैतदुपपादितम् ॥ ६.११५.२ ॥
O Gütige, du bist zurückgewonnen, nachdem ich den Feind auf dem Schlachtfeld besiegt habe. Was durch männliche Tapferkeit zu tun war, habe ich vollbracht.
6.115.3
गतोऽस्म्यन्तममर्षस्य धर्षणा सम्प्रमार्जिता।
अवमानश्च शत्रुश्च युगपन्निहतौ मया ॥ ६.११५.३ ॥
Mein Zorn hat ein Ende gefunden; der Makel der Schmach ist gründlich getilgt. Schmach und Feind wurden zugleich von mir erschlagen.
6.115.4
अद्य मे पौरुषं दृष्टमद्य मे सफलः श्रमः।
अद्य तीर्णप्रतिज्ञोऽहं प्रभवाम्यद्य चात्मनः ॥ ६.११५.४ ॥
Heute hat sich meine männliche Tapferkeit gezeigt; heute hat meine Mühe Früchte getragen. Heute habe ich mein Gelübde erfüllt, und heute bin ich Herr meiner selbst.
6.115.5
या त्वं विरहिता नीता चलचित्तेन रक्षसा।
दैवसम्पादितो दोषो मानुषेण मया जितः ॥ ६.११५.५ ॥
Du, von mir getrennt, wurdest vom wankelmütigen Rākṣasa entführt; die vom Schicksal bewirkte Schuld hat der Mensch in mir überwunden.
6.115.6
सम्प्राप्तमवमानं यस्तेजसा न प्रमार्जति।
कस्तस्य पौरुषेणार्थो महताप्यल्पचेतसः ॥ ६.११५.६ ॥
Was nützt einem Kleingeist, der die erlittene Schmach nicht durch seinen eigenen Glanz tilgt, selbst große männliche Tapferkeit?
6.115.7
लङ्घनं च समुद्रस्य लङ्कायाश्चापि मर्दनम्।
सफलं तस्य च श्लाघ्यमद्य कर्म हनूमतः ॥ ६.११५.७ ॥
Das Überqueren des Ozeans und die Zerstörung Laṅkās — heute hat Hanumāns Tat Früchte getragen und ist lobenswert.
6.115.8
युद्धे विक्रमतश्चैव हितं मन्त्रयतस्तथा।
सुग्रीवस्य ससैन्यस्य सफलोऽद्य परिश्रमः ॥ ६.११५.८ ॥
Die Mühe Sugrīvas und seines Heeres, der im Kampf Tapferkeit zeigte und heilsamen Rat gab, hat heute Früchte getragen.
6.115.9
विभीषणस्य च तथा सफलोऽद्य परिश्रमः।
विगुणं भ्रातरं त्यक्त्वा यो मां स्वयमुपस्थितः ॥ ६.११५.९ ॥
Auch Vibhīṣaṇas Mühe hat heute Früchte getragen: Er hat seinen unwürdigen Bruder verlassen und ist aus eigenem Antrieb zu mir gekommen.
6.115.10
इत्येवं वदतः श्रुत्वा सीता रामस्य तद् वचः।
मृगीवोत्फुल्लनयना बभूवाश्रुपरिप्लुता ॥ ६.११५.१० ॥
Als Sītā diese Worte Rāmas hörte, wurde sie mit weit geöffneten Augen wie eine Hirschkuh von Tränen überwältigt.
6.115.11
पश्यतस्तां तु रामस्य समीपे हृदयप्रियाम्।
जनवादभयाद् राज्ञो बभूव हृदयं द्विधा ॥ ६.११५.११ ॥
Obwohl er Sītā, die seinem Herzen teuer war, nahe bei Rāma sah, wurde das Herz des Königs aus Furcht vor dem Gerede des Volkes in zwei geteilt.
6.115.12
सीतामुत्पलपत्राक्षीं नीलकुञ्चितमूर्धजाम्।
अवदद् वै वरारोहां मध्ये वानररक्षसाम् ॥ ६.११५.१२ ॥
Zu Sītā, deren Augen wie Lotusblätter waren, mit dunklem, gelocktem Haar und schöner Gestalt, sprach er inmitten der Vānaras und Rākṣasas.
6.115.13
यत् कर्तव्यं मनुष्येण धर्षणां प्रतिमार्जता।
तत् कृतं रावणं हत्वा मयेदं मानकांक्षिणा ॥ ६.११५.१३ ॥
Was ein Mensch tun muss, um eine Schmach auszulöschen, habe ich getan, indem ich Rāvaṇa erschlug – ich, der nach Ehre verlangte.
6.115.14
निर्जिता जीवलोकस्य तपसा भावितात्मना।
अगस्त्येन दुराधर्षा मुनिना दक्षिणेव दिक् ॥ ६.११५.१४ ॥
Uneinnehmbar wie die südliche Himmelsrichtung, bezwungen vom Weisen Agastya, dessen Selbst durch Askese gereinigt ist und der die Welt der Lebewesen besiegt hat.
6.115.15
विदितश्चास्तु भद्रं ते योऽयं रणपरिश्रमः।
सुतीर्णः सुहृदां वीर्यान्न त्वदर्थं मया कृतः ॥ ६.११५.१५ ॥
Möge es dir wohlergehen. Wisse, dass diese Mühsal des Kampfes durch die Tapferkeit meiner Freunde gut bestanden wurde; nicht um deinetwillen habe ich sie auf mich genommen.
6.115.16
रक्षता तु मया वृत्तमपवादं च सर्वतः।
प्रख्यातस्यात्मवंशस्य न्यङ्गं च परिमार्जता ॥ ६.११५.१६ ॥
Den Ruf meines berühmten Geschlechts und das allseitige Gerede bewahrend und seinen Makel tilgend, habe ich dies getan.
6.115.17
प्राप्तचारित्रसंदेहा मम प्रतिमुखे स्थिता।
दीपो नेत्रातुरस्येव प्रतिकूलासि मे दृढा ॥ ६.११५.१७ ॥
Du stehst vor mir, dein Verhalten in Zweifel gezogen, und mir bist du unwillkommen und hartnäckig, wie eine Lampe für den, dessen Augen krank sind.
6.115.18
तद् गच्छ त्वानुजानेऽद्य यथेष्टं जनकात्मजे।
एता दश दिशो भद्रे कार्यमस्ति न मे त्वया ॥ ६.११५.१८ ॥
Daher, Tochter Janakas, erlaube ich dir heute, zu gehen, wohin du willst. Gute Frau, geh in eine dieser zehn Richtungen; ich habe keinen Bedarf an dir.
6.115.19
कः पुमांस्तु कुले जातः स्त्रियं परगृहोषिताम्।
तेजस्वी पुनरादद्यात् सुहृल्लोभेन चेतसा ॥ ६.११५.१९ ॥
Welcher Mann von edler Geburt würde eine Frau wieder annehmen, die im Haus eines anderen gewohnt hat, aus Begierde nach der Gunst seiner Freunde oder aus seinem Herzen?
6.115.20
रावणाङ्कपरिक्लिष्टां दृष्टां दुष्टेन चक्षुषा।
कथं त्वां पुनरादद्यां कुलं व्यपदिशन्महत् ॥ ६.११५.२० ॥
Von Rāvaṇas Umarmung gequält und mit bösem Blick angesehen, wie könnte ich dich wieder annehmen, eingedenk meines großen Geschlechts?
6.115.21
यदर्थं निर्जिता मे त्वं सोऽयमासादितो मया।
नास्ति मे त्वय्यभिष्वङ्गो यथेष्टं गम्यतामिति ॥ ६.११५.२१ ॥
Der Zweck, um dessentwillen ich dich errungen habe, ist nun erfüllt. Ich habe keine Anhänglichkeit mehr an dich; geh, wohin du willst.
6.115.22
तदद्य व्याहृतं भद्रे मयैतत् कृतबुद्धिना।
लक्ष्मणे वाथ भरते कुरु बुद्धिं यथासुखम् ॥ ६.११५.२२ ॥
Darum, o Glückverheißende, habe ich dies heute mit entschlossenem Sinn gesagt. Richte nun deinen Sinn, wie es dir wohltut, auf Lakṣmaṇa oder auf Bharata.
6.115.23
शत्रुघ्ने वाथ सुग्रीवे राक्षसे वा विभीषणे।
निवेशय मनः सीते यथा वा सुखमात्मना ॥ ६.११५.२३ ॥
O Sītā, sei es auf Śatrughna, auf Sugrīva oder auf den Rākṣasa Vibhīṣaṇa, richte deinen Sinn dorthin, wo du für dich Glück findest.
6.115.24
नहि त्वां रावणो दृष्ट्वा दिव्यरूपां मनोरमाम्।
मर्षयेत चिरं सीते स्वगृहे पर्यवस्थिताम् ॥ ६.११५.२४ ॥
O Sītā, Rāvaṇa würde es nicht lange ertragen, dich von göttlicher Gestalt und zauberhafter Schönheit im eigenen Haus wohnen zu sehen.
6.115.25
ततः प्रियार्हश्रवणा तदप्रियं
प्रियादुपश्रुत्य चिरस्य मानिनी।
मुमोच बाष्पं रुदती तदा भृशं
गजेन्द्रहस्ताभिहतेव वल्लरी ॥ ६.११५.२५ ॥
Da vergoss Sītā, die stolze, die angenehme Worte zu hören verdient, nachdem sie nach langer Zeit von ihrem Geliebten jene unerfreuliche Nachricht vernommen hatte, weinend viele Tränen, gleich einer Ranke, die vom Rüssel eines Elefanten getroffen wurde.