ଋଗ୍ବେଦ · ସୂକ୍ତ 1.139
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.139.1
अस्तु॒ श्रौष॑ट्पु॒रो अ॒ग्नीं धि॒या द॑ध॒ आ नु तच्छर्धो॑ दि॒व्यं वृ॑णीमह इन्द्रवा॒यू वृ॑णीमहे॒ यद्ध॑ क्रा॒णा वि॒वस्व॑ति ।
नाभा॑ सं॒दायि॒ नव्य॑सी॒ अध॒ प्र सू न॒ उप॑ यन्तु धी॒तयो॑ दे॒वाँ अच्छा॒ न धी॒तयः॑ ॥
ଏହି ସ୍ତୁତି ବୁଦ୍ଧିରେ ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ଧାରଣ କରୁ; ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ବାୟୁଙ୍କୁ, ସେ ଦିବ୍ୟ ବଳକୁ ଆମେ ବାଛୁ। ନୂତନ ସ୍ତୁତିଗୁଡ଼ିକ ନାଭିରେ ମିଳିଲା; ସେଗୁଡ଼ିକ ଆମ ପାଖକୁ ଆସି ଦେବତାଙ୍କ ନିକଟ ପହଞ୍ଚୁ।
1.139.2
यद्ध॒ त्यन्मि॑त्रावरुणावृ॒तादधि॑ आद॒दाथे॒ अनृ॑तं॒ स्वेन॑ म॒न्युना॒ दक्ष॑स्य॒ स्वेन॑ म॒न्युना॑ यु॒वोरि॒त्थाधि॒ सद्म॑सु ।
अप॑श्याम हिर॒ण्ययं॑ धी॒भिश्च॒न मन॑सा॒ स्वेभि॑र॒क्षभिः॒ सोम॑स्य॒ स्वेभि॑र॒क्षभिः॑ ॥
ହେ ମିତ୍ର-ବରୁଣ, ତୁମେ ଦୁହେଁ ଋତରୁ ଅସତ୍ୟକୁ ନିଜ କ୍ରୋଧରେ ଦୂର କରିବା ବେଳେ, ଦକ୍ଷର ଶକ୍ତିର କ୍ରୋଧରେ, ସେତେବେଳେ ତୁମ ଆବାସରେ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଦୃଷ୍ଟି ଆମେ ଦେଖିଲୁ—ସୋମର ନିଜ ଆଖିରେ, ମନ ଓ ବୁଦ୍ଧିରେ।
1.139.3
यु॒वां स्तोमे॑भिर्देव॒यन्तो॑ अश्विनाश्रा॒वय॑न्त इव॒ श्लोक॑मा॒यवो॑ यु॒वां ह॒व्याभ्या॑यवः॑ यु॒वोर्विश्वा॒ अधि॒ श्रियः॑ ।
पृक्ष॑श्च विश्ववेदसा प्रुषा॒यन्ते॑ वां प॒वयो॑ हिर॒ण्यये॒ रथे॑ दस्रा हिर॒ण्यये॑ ॥
ଦେବତାଙ୍କୁ ଇଚ୍ଛା କରୁଥିବା ସ୍ତୁତିରେ ଆମେ ତୁମ ଦୁହିଁଙ୍କୁ ଡାକୁ, ହେ ଅଶ୍ୱିନୀ—ଯେପରି ଗୀତ ଶୁଣାଯାଉଛି; ଯଜମାନମାନେ ତୁମ ପାଇଁ ହବି ଆଣନ୍ତି। ତୁମର ସମସ୍ତ ସମୃଦ୍ଧି ସେମାନଙ୍କ ଉପରେ ଅଛି। ହେ ସର୍ବଜ୍ଞ ବିଶ୍ୱବେଦସୁ, ସୋମବିନ୍ଦୁ ତୁମ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ରଥରେ ଛିଟାଯାଏ, ହେ ଅଦ୍ଭୁତ ଦସ୍ରମାନେ।
1.139.4
अचे॑ति दस्रा॒ व्यु॑ नाक॑मृण्वथो यु॒ञ्जते॑ वां रथ॒युजो॒ दिवि॑ष्टिषु अध्व॒स्मानो॒ दिवि॑ष्टिषु॒ अधि॑ वां॒ स्थाम॑ व॒न्धुरे॑ ।
रथे॑ दस्रा हिर॒ण्यये॑ प॒थेव॒ यन्ता॑वनु॒शास॑ता॒ रजोऽञ्ज॑सा॒ शास॑ता॒ रजः॑ ॥
ହେ ଦସ୍ରମାନେ, ତୁମେ ଦେଖାଦେଲ; ତୁମେ ସ୍ୱର୍ଗ ଖୋଲ। ରଥରେ ଯୋଡ଼ା ହୋଇ ଦିନର ପଥରେ ଯାତ୍ରୀ ହୁଅ। ତୁମ ସ୍ଥାନ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ରଥର ଆସନରେ। ହେ ଦସ୍ରମାନେ, ପଥପରି ଯାଉଥିବା, ଶୀଘ୍ର ଅନ୍ତରୀକ୍ଷକୁ ପଥ ଦେଖାଉଥିବା, ତୁମେ ଅନ୍ତରୀକ୍ଷ ଚଲାଉ।
1.139.5
शची॑भिर्नः शचीवसू॒ दिवा॒ नक्तं॑ दशस्यतम् ।
मा वां॑ रा॒तिरुप॑ दस॒त्कदा॑ च॒नास्मद्रा॒तिः कदा॑ च॒न ॥
ଶକ୍ତି ସହିତ, ହେ ଶଚୀବସୁ, ଆମକୁ ଦିନରାତି ଦାନ ଦିଅ। ତୁମ ଦାନ ତୁମଠାରୁ କେବେ ନ କମୁ; ଆମଠାରୁ ଦାନ କେବେ ଦୂର ନ ହେଉ।
1.139.6
वृष॑न्निन्द्र वृष॒पाणा॑स॒ इन्द॑व इ॒मे सु॒ता अद्रि॑षुतास उ॒द्भिद॒स्तुभ्यं॑ सु॒तास॑ उ॒द्भिदः॒ ते त्वा॑ मन्दन्तु दा॒वने॑ ।
म॒हे चि॒त्राय॒ राध॑से गी॒र्भिर्गि॑र्वाह॒ स्तव॑मान॒ आ ग॑हि सुमृळी॒को न॒ आ ग॑हि ॥
ହେ ବୃଷ ଇନ୍ଦ୍ର, ବୃଷପାନୀମାନେ—ଏହି ସୋମବିନ୍ଦୁ ପଥରରେ ପିଷା, ଅଙ୍କୁରିତ, ତୁମ ପାଇଁ ନିଷ୍କାଶିତ। ସେମାନେ ତୁମକୁ ଦାତାରୂପେ ଆନନ୍ଦିତ କରନ୍ତୁ। ହେ ଗୀତବାହକ, ମହାନ ତେଜସ୍ୱୀ ଧନ ପାଇଁ ସ୍ତୁତି କରି ଆସ; ଉତ୍ତମ ସହାୟକ ହୋଇ ଆମ ପାଖକୁ ଆସ।
1.139.7
ओ षू णो॑ अग्ने शृणुहि॒ त्वमी॑ळि॒तो दे॒वेभ्यो॑ ब्रवसि य॒ज्ञिये॑भ्यो॒ राज॑भ्यो य॒ज्ञिये॑भ्यः॒ यद्ध॒ त्यामङ्गि॑रोभ्यो ।
धे॒नुं दे॑वा॒ अद॑त्तन॒ वि तां दु॑ह्रे अर्य॒मा क॒र्तरी॒ सचाँ॑ ए॒ष तां वे॑द मे॒ सचा॑ ॥
ହେ ଅଗ୍ନି, ତୁମେ ଆମ କଥା ଶୁଣ। ସ୍ତୁତ ତୁମେ ଦେବତାମାନଙ୍କୁ, ଯଜ୍ଞଯୋଗ୍ୟ ରାଜାମାନଙ୍କୁ ଓ ଯଜ୍ଞଯୋଗ୍ୟମାନଙ୍କୁ କୁହ; ଯେବେ ତୁମେ ଅଙ୍ଗିରସମାନଙ୍କୁ ସେହି ଧେନୁ ଦେଲ। ହେ ଦେବତାଗଣ, ତୁମେମାନେ ଧେନୁ ଦେଲ; ସେମାନେ ତାକୁ ପୃଥକ ଭାବେ ଦୁହିଲେ। ଅର୍ଯମା କର୍ତ୍ତାଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଅଛନ୍ତି; ସେ ତାହା ମୋ ସହିତ ଜାଣନ୍ତି।
1.139.8
मो षु वो॑ अ॒स्मद॒भि तानि॒ पौंस्या॒ सना॑ भूवन्द्यु॒म्नानि॒ मोत जा॑रिषुर॒स्मत्पु॒रोत जा॑रिषुः॒ यद्व॑श्चि॒त्रं यु॒गेयु॑गे ।
नव्यं॒ घोषा॒दम॑र्त्यम॒स्मासु॒ तन्म॑रुतो॒ यच्च॑ दु॒ष्टरं॑ दिधृ॒ता यच्च॑ दु॒ष्टर॑म् ॥
ହେ ମରୁତଗଣ, ତୁମର ସେହି ବୀରକର୍ମ ଓ ଗୌରବ ଆମଠାରୁ ଦୂର ନ ହେଉ; ତୁମର ସେହି ଅଦ୍ଭୁତ ତେଜ ପ୍ରତି ଯୁଗରେ ଆମକୁ ପୂର୍ବରୁ ହାନି ନ କରୁ। ନୂତନ, ଅମର ଯାହା, ତାହା ଆମ ମଧ୍ୟରେ ରହୁ; ହେ ମରୁତଗଣ, ଯାହା ଦୁସ୍ତର ଏବଂ ଯାହା ଦୁସ୍ତର, ତାହା ତୁମେ ଧାରଣ କର।
1.139.9
द॒ध्यङ्ह॑ मे ज॒नुषं॒ पूर्वो॒ अङ्गि॑राः प्रि॒यमे॑धः॒ कण्वो॒ अत्रि॒र्मनु॑र्विदु॒स्ते मे॒ पूर्वे॒ मनु॑र्विदुः॒ तेषां॑ दे॒वेष्वाय॑तिर् ।
अ॒स्माकं॒ तेषु॒ नाभ॑यः॒ तेषां॑ प॒देन॒ मह्या न॑मे गि॒रेन्द्रा॒ग्नी आ न॑मे गि॒रा ॥
ଦଧ୍ୟଞ୍ଚ ମୋ ଜନ୍ମ ଜାଣିଲେ; ପ୍ରଥମ ଅଙ୍ଗିରା, ପ୍ରିୟମେଧ, କଣ୍ବ, ଅତ୍ରି ଓ ମନୁ ମଧ୍ୟ ଜାଣିଲେ। ସେହି ପୂର୍ବପୁରୁଷ ମନୁ ଜାଣିଲେ; ଦେବତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସେମାନଙ୍କ ପହଞ୍ଚ ଅଛି। ଆମର ନାଭି ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଅଛି; ସେମାନଙ୍କ ପଦରେ ମୁଁ ମହାନ ଆଡ଼କୁ ନମ୍ର ହୁଏ, ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଅଗ୍ନିକୁ ସ୍ତୁତିରେ ନମ୍ର ହୁଏ।
1.139.10
होता॑ यक्षद्व॒निनो॑ वन्त॒ वार्यं॒ बृह॒स्पति॑र्यजति वे॒न उ॒क्षभिः॑ पुरु॒वारे॑भिरु॒क्षभिः॑ जगृ॒भ्मा दू॒रआ॑दिशं ।
श्लोक॒मद्रे॒रध॒ त्मना॒ अधा॑रयदर॒रिन्दा॑नि सु॒क्रतुः॑ पु॒रू सद्मा॑नि सु॒क्रतुः॑ ॥
ହୋତା ଯଜନ କରନ୍ତୁ; ବନର ଉପାସକମାନେ ଇଚ୍ଛିତ ବସ୍ତୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେଉନ୍ତୁ। ବୃହସ୍ପତି ଯଜନ କରନ୍ତି, ବେନ ଉକ୍ଷାମାନଙ୍କ ସହିତ; ବହୁ ବରଣୀୟ ଉକ୍ଷାମାନଙ୍କ ସହିତ ଆମେ ଦୂରପ୍ରସାରୀ ଆଜ୍ଞା ପାଇଲୁ। ପଥରର ଶ୍ଲୋକ ନିଜ ବଳରେ ଧୃତ ହେଲା; ନିପୁଣ ସୁକ୍ରତୁ ଅନେକ ନିବାସ ଧାରଣ କଲେ।
1.139.11
ये दे॑वासो दि॒व्येका॑दश॒ स्थ पृ॑थि॒व्यामध्येका॑दश॒ स्थ ।
अ॒प्सु॒क्षितो॑ महि॒नैका॑दश॒ स्थ ते दे॑वासो य॒ज्ञमि॒मं जु॑षध्वम् ॥
ହେ ଦେବଗଣ, ଯେଉଁମାନେ ସ୍ବର୍ଗରେ ଏଗାର, ପୃଥିବୀରେ ଏଗାର, ଜଳରେ ବାସ କରୁଥିବା, ମହିମାରେ ଏଗାର, ସେହି ଦେବଗଣ, ଏହି ଯଜ୍ଞକୁ ଗ୍ରହଣ କରି ପ୍ରସନ୍ନ ହୁଅ।