ଋଗ୍ବେଦ · ସୂକ୍ତ 1.40
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.40.1
उत्ति॑ष्ठ ब्रह्मणस्पते देव॒यन्त॑स्त्वेमहे ।
उप॒ प्र य॑न्तु म॒रुतः॑ सु॒दान॑व॒ इन्द्र॑ प्रा॒शूर्भ॑वा॒ सचा॑ ॥
ହେ ବ୍ରହ୍ମଣସ୍ପତି, ଉଠ; ଦେବତାଙ୍କୁ କାମନା କରୁଥିବା ଆମେ ତୁମକୁ ଡାକୁଛୁ। ଉଦାର ମରୁତ୍ମାନେ ନିକଟକୁ ଆସନ୍ତୁ; ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ସେମାନଙ୍କ ସହ ଦ୍ରୁତ ସହାୟକ ହୁଅ।
1.40.2
त्वामिद्धि स॑हसस्पुत्र॒ मर्त्य॑ उपब्रू॒ते धने॑ हि॒ते ।
सु॒वीर्यं॑ मरुत॒ आ स्वश्व्यं॒ दधी॑त॒ यो व॑ आच॒के ॥
ହେ ମରୁତ୍ଗଣ, ବଳର ପୁତ୍ର, ଧନର ହିତକର କର୍ମରେ ମର୍ତ୍ୟ ଯଦି ତୁମମାନଙ୍କୁ ହିଁ ଡାକେ, ଯେ ତୁମମାନଙ୍କୁ ଆବାହନ କରିଛି ସେ ଉତ୍ତମ ବୀର୍ଯ୍ୟ ଓ ଉତ୍ତମ ଅଶ୍ୱଯୁକ୍ତ ଧନ ପାଉ।
1.40.3
प्रैतु॒ ब्रह्म॑ण॒स्पतिः॒ प्र दे॒व्ये॑तु सू॒नृता॑ ।
अच्छा॑ वी॒रं नर्यं॑ प॒ङ्क्तिरा॑धसं दे॒वा य॒ज्ञं न॑यन्तु नः ॥
ବ୍ରହ୍ମଣସ୍ପତି ଆଗକୁ ଯାଉ; ଦେବୀ ସୂନୃତା ମଧ୍ୟ ଆଗକୁ ଆସୁ। ବୀର, ନର, ପଙ୍କ୍ତିମାନଙ୍କୁ ଅନ୍ନ ଦେଉଥିବା ଜଣକ ଆଡ଼କୁ ଯାଉ; ଦେବତା ଆମ ଯଜ୍ଞକୁ ଆଗେଇ ନେଉ।
1.40.4
यो वा॒घते॒ ददा॑ति सू॒नरं॒ वसु॒ स ध॑त्ते॒ अक्षि॑ति॒ श्रवः॑ ।
तस्मा॒ इळां॑ सु॒वीरा॒मा य॑जामहे सु॒प्रतू॑र्तिमने॒हस॑म् ॥
ଆହ୍ୱାନକାରୀଙ୍କୁ ଉତ୍ତମ ପୁତ୍ର ଓ ଧନ ଦେଉଥିବା ଜଣେ ଅକ୍ଷୟ ଯଶ ଧାରଣ କରେ। ତାଙ୍କ ପାଇଁ ବୀରସମୃଦ୍ଧ ଇଳାଙ୍କୁ ଆମେ ଆରାଧନା କରୁ; ସେ ଉତ୍ତମ ପ୍ରଗତିଦାୟିନୀ ଓ ନିଷ୍ପାପା।
1.40.5
प्र नू॒नं ब्रह्म॑ण॒स्पति॒र्मन्त्रं॑ वदत्यु॒क्थ्य॑म् ।
यस्मि॒न्निन्द्रो॒ वरु॑णो मि॒त्रो अ॑र्य॒मा दे॒वा ओकां॑सि चक्रि॒रे ॥
ନିଶ୍ଚୟ ବ୍ରହ୍ମଣସ୍ପତି ପ୍ରଶଂସନୀୟ ମନ୍ତ୍ର କହନ୍ତି; ଯେଉଁଥିରେ ଇନ୍ଦ୍ର, ବରୁଣ, ମିତ୍ର, ଅର୍ଯ୍ୟମା ଓ ଦେବତାମାନେ ନିଜର ବାସସ୍ଥାନ ନିର୍ମାଣ କଲେ।
1.40.6
तमिद्वो॑चेमा वि॒दथे॑षु श॒म्भुवं॒ मन्त्रं॑ देवा अने॒हस॑म् ।
इ॒मां च॒ वाचं॑ प्रति॒हर्य॑था नरो॒ विश्वेद्वा॒मा वो॑ अश्नवत् ॥
ସେହି କଲ୍ୟାଣକାରୀ, ନିଷ୍ପାପ ମନ୍ତ୍ରକୁ ଆମେ ସଭାମାନଙ୍କରେ କହିବା। ହେ ଦେବତାଗଣ, ଏହି ବାଣୀକୁ ମଧ୍ୟ ଫେରାଇ ଆଣ; ହେ ନରଗଣ, ତୁମର ସମସ୍ତ ଇଷ୍ଟ ଧନ ତୁମକୁ ମିଳୁ।
1.40.7
को दे॑व॒यन्त॑मश्नव॒ज्जनं॒ को वृ॒क्तब॑र्हिषम् ।
प्रप्र॑ दा॒श्वान्प॒स्त्या॑भिरस्थितान्त॒र्वाव॒त्क्षयं॑ दधे ॥
ଦେବତାଙ୍କ ପ୍ରତି ଝୁଙ୍କିଥିବା ମନୁଷ୍ୟକୁ କିଏ ପାଇବ? ବୃକ୍ତବର୍ହିସ (କୁଶ) ବିଛାଇଥିବା ଲୋକକୁ କିଏ ପାଇବ? ଦାତା ନିଜ ବାସସ୍ଥାନ ସହିତ ଦୃଢ଼ ଭାବେ ଠିଆ ହୁଏ; ମଧ୍ୟରେ ଥିବା ପରି ନିଜର ସ୍ଥାନ ସ୍ଥାପନ କରେ।
1.40.8
उप॑ क्ष॒त्रं पृ॑ञ्ची॒त हन्ति॒ राज॑भिर्भ॒ये चि॑त्सुक्षि॒तिं द॑धे ।
नास्य॑ व॒र्ता न त॑रु॒ता म॑हाध॒ने नार्भे॑ अस्ति व॒ज्रिणः॑ ॥
ସେ ରାଜାମାନଙ୍କ ସହିତ ଶତ୍ରୁର ବଳ ବିନଷ୍ଟ କରେ; ଭୟରେ ମଧ୍ୟ ଉତ୍ତମ ଆଶ୍ରୟ ସ୍ଥାପନ କରେ। ତାଙ୍କର କୌଣସି ବିରୋଧୀ ନାହିଁ, ପରାଜୟ କରିବାକୁ ଜଣେ ନାହିଁ; ମହାଧନରେ କିମ୍ବା ଛୋଟ ଶିଶୁରେ ମଧ୍ୟ ନାହିଁ, କାରଣ ସେ ବଜ୍ରଧାରୀଙ୍କର।