ଋଗ୍ବେଦ · ସୂକ୍ତ 10.111
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
10.111.1
मनी॑षिणः॒ प्र भ॑रध्वं मनी॒षां यथा॑यथा म॒तयः॒ सन्ति॑ नृ॒णाम् ।
इन्द्रं॑ स॒त्यैरेर॑यामा कृ॒तेभिः॒ स हि वी॒रो गि॑र्वण॒स्युर्विदा॑नः ॥
ହେ ମନୀଷୀଗଣ, ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ଯେପରି ଯେପରି ସ୍ତୋତ୍ର ଅଛି, ସେପରି ବୁଦ୍ଧିରେ ସ୍ତୁତି ଆଣ। ସତ୍ୟକର୍ମ ଦ୍ୱାରା ଆମେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ପ୍ରେରଣ କରିବା; କାରଣ ସେ ବୀର, ପ୍ରଶଂସାକାମୀ ଏବଂ ପ୍ରାପ୍ୟ।
10.111.2
ऋ॒तस्य॒ हि सद॑सो धी॒तिरद्यौ॒त्सं गा॑र्ष्टे॒यो वृ॑ष॒भो गोभि॑रानट् ।
उद॑तिष्ठत्तवि॒षेणा॒ रवे॑ण म॒हान्ति॑ चि॒त्सं वि॑व्याचा॒ रजां॑सि ॥
ଋତର ଆସନରୁ ହିଁ ଚିନ୍ତା ପ୍ରକାଶିଲା। ଗାର୍ଷ୍ଟେୟ ବୃଷ ଗାଈମାନଙ୍କ ସହିତ ମିଳିଗଲା; ନିଜ ବଳ ଓ ଗର୍ଜନରେ ଉଠି ଛିଡ଼ା ହେଲା ଏବଂ ମହାନ ଲୋକସମୂହକୁ ଏକତ୍ର ବ୍ୟାପ୍ତ କଲା।
10.111.3
इन्द्रः॒ किल॒ श्रुत्या॑ अ॒स्य वे॑द॒ स हि जि॒ष्णुः प॑थि॒कृत्सूर्या॑य ।
आन्मेनां॑ कृ॒ण्वन्नच्यु॑तो॒ भुव॒द्गोः पति॑र्दि॒वः स॑न॒जा अप्र॑तीतः ॥
ଇନ୍ଦ୍ର ପ୍ରକୃତରେ ଏହାର ଶୁଣିବା ଶକ୍ତି ଜାଣନ୍ତି; ସେ ହିଁ ବିଜୟୀ, ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ପାଇଁ ପଥ ପ୍ରସ୍ତୁତକାରୀ। ତାପରେ ସ୍ତୁତି କରି ସେ ଅଚଳ ହେଲେ; ଗାଈମାନଙ୍କ ପ୍ରଭୁ ଏବଂ ସ୍ୱର୍ଗର ପତି, ଜନ୍ମସାଥୀ ଏବଂ ଅପ୍ରତିହତ ହେଲେ।
10.111.4
इन्द्रो॑ म॒ह्ना म॑ह॒तो अ॑र्ण॒वस्य॑ व्र॒तामि॑ना॒दङ्गि॑रोभिर्गृणा॒नः ।
पु॒रूणि॑ चि॒न्नि त॑ताना॒ रजां॑सि दा॒धार॒ यो ध॒रुणं॑ स॒त्यता॑ता ॥
ଇନ୍ଦ୍ର ନିଜ ମହିମାରେ ମହାସାଗରର ନିୟମ ଭାଙ୍ଗିଲେ; ଅଙ୍ଗିରସମାନଙ୍କ ସହିତ ସ୍ତୁତ ହେଲେ। ସେ ଅନେକ ଲୋକ ବିସ୍ତାର କଲେ; ସତ୍ୟକର୍ମରେ ଆକାଶକୁ ଧାରଣ କରିଥିବା ସେ ହିଁ।
10.111.5
इन्द्रो॑ दि॒वः प्र॑ति॒मानं॑ पृथि॒व्या विश्वा॑ वेद॒ सव॑ना॒ हन्ति॒ शुष्ण॑म् ।
म॒हीं चि॒द्द्यामात॑नो॒त्सूर्ये॑ण चा॒स्कम्भ॑ चि॒त्कम्भ॑नेन॒ स्कभी॑यान् ॥
ଇନ୍ଦ୍ର ଆକାଶ ଓ ପୃଥିବୀ ସହିତ ସମାନ; ସେ ସମସ୍ତ ଯଜ୍ଞ ଜାଣନ୍ତି ଏବଂ ଶୁଷ୍ଣକୁ ବଧ କରନ୍ତି। ମହାନ ଦ୍ୟୁଲୋକକୁ ସୂର୍ଯ୍ୟ ସହିତ ବିସ୍ତାର କଲେ ଏବଂ ସ୍ତମ୍ଭରେ ଧରିଲେ; ସ୍ତମ୍ଭଠାରୁ ଅଧିକ ଦୃଢ଼।
10.111.6
वज्रे॑ण॒ हि वृ॑त्र॒हा वृ॒त्रमस्त॒रदे॑वस्य॒ शूशु॑वानस्य मा॒याः ।
वि धृ॑ष्णो॒ अत्र॑ धृष॒ता ज॑घ॒न्थाथा॑भवो मघवन्बा॒ह्वो॑जाः ॥
ବଜ୍ରରେ ହିଁ, ବୃତ୍ରହନ୍ତା, ତୁମେ ବୃତ୍ରକୁ ଭାଙ୍ଗିଲ — ଅଦେବର, ଫୁଲିଯାଇଥିବାର ମାୟାକୁ। ହେ ଧୃଷ୍ଟ, ଏଠାରେ ସାହସରେ ତାଙ୍କୁ ବଧ କଲ; ତାପରେ ହେ ମଘବନ୍, ବାହୁବଳରେ ତୁମେ ବୀର ହେଲ।
10.111.7
सच॑न्त॒ यदु॒षसः॒ सूर्ये॑ण चि॒त्राम॑स्य के॒तवो॒ राम॑विन्दन् ।
आ यन्नक्ष॑त्रं॒ ददृ॑शे दि॒वो न पुन॑र्य॒तो नकि॑र॒द्धा नु वे॑द ॥
ଉଷାମାନେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ସହିତ ମିଶିଲେ, ସେମାନେ ତାର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ କିରଣ-ରେଖା ପାଇଲେ। ଆକାଶରୁ ନକ୍ଷତ୍ର ଦେଖାଗଲେ, ତାହା ପୁଣି କେଉଁଠି ଗଲା ତାହା ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ କେହି ଜାଣେ ନାହିଁ।
10.111.8
दू॒रं किल॑ प्रथ॒मा ज॑ग्मुरासा॒मिन्द्र॑स्य॒ याः प्र॑स॒वे स॒स्रुरापः॑ ।
क्व॑ स्वि॒दग्रं॒ क्व॑ बु॒ध्न आ॑सा॒मापो॒ मध्यं॒ क्व॑ वो नू॒नमन्तः॑ ॥
ପ୍ରଥମ ଜଳଧାରା ପ୍ରକୃତରେ ବହୁ ଦୂରକୁ ଗଲେ; ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପ୍ରେରଣାରେ ସେମାନେ ପ୍ରବାହିତ ହେଲେ। ଏହି ଜଳର ଅଗ୍ରଭାଗ କେଉଁଠି, ମୂଳ କେଉଁଠି? ହେ ଜଳସମୂହ, ତୁମର ମଧ୍ୟଭାଗ କେଉଁଠି, ଏବେ ତୁମର ଅନ୍ତ କେଉଁଠି?
10.111.9
सृ॒जः सिन्धूँ॒रहि॑ना जग्रसा॒नानादिदे॒ताः प्र वि॑विज्रे ज॒वेन॑ ।
मुमु॑क्षमाणा उ॒त या मु॑मु॒च्रेऽधेदे॒ता न र॑मन्ते॒ निति॑क्ताः ॥
ଅହି ଗିଳିଥିବା ନଦୀଗୁଡ଼ିକୁ ମୁକ୍ତ କରିବା ସମୟରେ, ସେମାନେ ଶୀଘ୍ର ପ୍ରବାହିତ ହେଲେ। ମୁକ୍ତି ଇଚ୍ଛା କରି ଯେଉଁମାନେ ମୁକ୍ତ ହେଲେ, ସେମାନେ ଅଟକି ଆନନ୍ଦ ପାଆନ୍ତି ନାହିଁ।
10.111.10
स॒ध्रीचीः॒ सिन्धु॑मुश॒तीरि॑वायन्त्स॒नाज्जा॒र आ॑रि॒तः पू॒र्भिदा॑साम् ।
अस्त॒मा ते॒ पार्थि॑वा॒ वसू॑नि अ॒स्मे ज॑ग्मुः सू॒नृता॑ इन्द्र पू॒र्वीः ॥
ନଦୀ ପରି ଏକତ୍ର ପ୍ରବାହିତ ହୋଇ, ପ୍ରେମିକ ଆଡ଼କୁ ଯିବା ପରି, ସେହି ଜାଗ୍ରତ ପ୍ରେମିକ ଦୁର୍ଗ ଭାଙ୍ଗିବାରେ ସମର୍ଥ। ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମର ପାର୍ଥିବ ସମ୍ପଦ ଓ ସୁଜନ୍ମର ପ୍ରଚୁର ଧନ ଆମ ପାଖକୁ ଆସିଛି।