ଋଗ୍ବେଦ · ସୂକ୍ତ 10.113
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
10.113.1
तम॑स्य॒ द्यावा॑पृथि॒वी सचे॑तसा॒ विश्वे॑भिर्दे॒वैरनु॒ शुष्म॑मावताम् ।
यदैत्कृ॑ण्वा॒नो म॑हि॒मान॑मिन्द्रि॒यं पी॒त्वी सोम॑स्य॒ क्रतु॑माँ अवर्धत ॥
ଏକମନା ଦ୍ୟାବାପୃଥିବୀ ଦୁଇ ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କ ସହିତ ତାଙ୍କ ବଳକୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ; ସେ ମହିମା ଓ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ବଳ ଧାରଣ କରି, ସୋମ ପାନ କରି, ସଂକଳ୍ପବାନ ହୋଇ ବଢ଼ିଲେ।
10.113.2
तम॑स्य॒ विष्णु॑र्महि॒मान॒मोज॑सां॒शुं द॑ध॒न्वान्मधु॑नो॒ वि र॑प्शते ।
दे॒वेभि॒रिन्द्रो॑ म॒घवा॑ स॒याव॑भिर्वृ॒त्रं ज॑घ॒न्वाँ अ॑भव॒द्वरे॑ण्यः ॥
ବିଷ୍ଣୁ ତାଙ୍କ ମହିମାକୁ ବଳରେ ଧାରଣ କରନ୍ତି; ମଧୁ (ସୋମ)ର ଅଂଶ ଗ୍ରହଣ କରି ସେ ତାହା ଛିଞ୍ଚନ୍ତି। ଦେବତା ଓ ସାଥୀଙ୍କ ସହିତ ଦାନଶୀଳ ଇନ୍ଦ୍ର ବୃତ୍ରକୁ ବଧ କରି ବରଣୀୟ ହେଲେ।
10.113.3
वृ॒त्रेण॒ यदहि॑ना॒ बिभ्र॒दायु॑धा स॒मस्थि॑था यु॒धये॒ शंस॑मा॒विदे॑ ।
विश्वे॑ ते॒ अत्र॑ म॒रुतः॑ स॒ह त्मनाव॑र्धन्नुग्र महि॒मान॑मिन्द्रि॒यम् ॥
ବୃତ୍ର ନାମକ ସାପ ସହିତ ତୁମେ ଅସ୍ତ୍ର ଧାରଣ କରି ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଦୃଢ଼ ଠିଆ ହେଲ ସମୟରେ, ସ୍ତୋତ୍ର ପାଇବା ପାଇଁ—ଏଠାରେ ସମସ୍ତ ମରୁତ୍ ତୁମ ସହିତ ନିଜ ବଳରେ ତୁମକୁ ବଢ଼ାଇଲେ; ହେ ଉଗ୍ର, ତୁମ ମହିମା ଓ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ବଳ।
10.113.4
ज॒ज्ञा॒न ए॒व व्य॑बाधत॒ स्पृधः॒ प्राप॑श्यद्वी॒रो अ॒भि पौंस्यं॒ रण॑म् ।
अवृ॑श्च॒दद्रि॒मव॑ स॒स्यदः॑ सृज॒दस्त॑भ्ना॒न्नाकं॑ स्वप॒स्यया॑ पृ॒थुम् ॥
ଜନ୍ମ ହେବା ମାତ୍ରେ ସେ ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କୁ ଦୂର କରି ଦେଲେ; ବୀର ପୌରୁଷ କର୍ମ ପାଇଁ ଯୁଦ୍ଧ ଦେଖିଲେ। ସେ ପର୍ବତ ଖୋଲିଲେ, ଠିଆ ହୋଇଥିବା ଗାଈମାନଙ୍କୁ ମୁକ୍ତ କଲେ, ସତ୍କର୍ମରେ ବିସ୍ତୃତ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଧରି ରଖିଲେ।
10.113.5
आदिन्द्रः॑ स॒त्रा तवि॑षीरपत्यत॒ वरी॑यो॒ द्यावा॑पृथि॒वी अ॑बाधत ।
अवा॑भरद्धृषि॒तो वज्र॑माय॒सं शेवं॑ मि॒त्राय॒ वरु॑णाय दा॒शुषे॑ ॥
ତେବେ ଇନ୍ଦ୍ର ନିଶ୍ଚୟ ନିଜ ବଳରେ ଅଧିକ ବିସ୍ତୃତ ହେଲେ; ଦ୍ୟାବାପୃଥିବୀଙ୍କୁ ପଛକୁ ଠେଲି ଦେଲେ। ସାହସୀ ଇନ୍ଦ୍ର ଲୌହ ବଜ୍ର ତଳକୁ ଆଣିଲେ—ମିତ୍ର ଓ ବରୁଣଙ୍କ ପାଇଁ, ଦାନଶୀଳ ଯଜମାନ ପାଇଁ ମଙ୍ଗଳରୂପେ।
10.113.6
इन्द्र॒स्यात्र॒ तवि॑षीभ्यो विर॒प्शिन॑ ऋघाय॒तो अ॑रंहयन्त म॒न्यवे॑ ।
वृ॒त्रं यदु॒ग्रो व्यवृ॑श्च॒दोज॑सा॒पो बिभ्र॑तं॒ तम॑सा॒ परी॑वृतम् ॥
ଏଠାରେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଶକ୍ତିମାନଙ୍କ ପାଇଁ—ବଳ ପଠାଉଥିବା, ଗାନ କରୁଥିବା—ସେମାନେ ମନ୍ୟୁ (କ୍ରୋଧ)ରେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହେଲେ। ଉଗ୍ର ଇନ୍ଦ୍ର ବୃତ୍ରକୁ ବଳରେ କାଟି ପୃଥକ କଲାବେଳେ, ଅନ୍ଧକାରରେ ଆବୃତ ଜଳକୁ ସେ ମୁକ୍ତ କଲେ।
10.113.7
या वी॒र्या॑णि प्रथ॒मानि॒ कर्त्वा॑ महि॒त्वेभि॒र्यत॑मानौ समी॒यतुः॑ ।
ध्वा॒न्तं तमोऽव॑ दध्वसे ह॒त इन्द्रो॑ म॒ह्ना पू॒र्वहू॑तावपत्यत ॥
ପ୍ରଥମେ ବୀରକର୍ମ କରି, ନିଜ ମହିମାରେ ଚେଷ୍ଟାଶୀଳ ସେହି ଦୁଇଜଣ ଏକତ୍ର ଗଲେ; ତୁମେ ଅନ୍ଧକାରକୁ ତଳକୁ ପକାଇଲ। ହତ ହେଲାବେଳେ ଇନ୍ଦ୍ର ନିଜ ମହିମାରେ ପ୍ରଥମ ଆହ୍ୱାନରେ ଯଶ ପାଇଲେ।
10.113.8
विश्वे॑ दे॒वासो॒ अध॒ वृष्ण्या॑नि॒ तेऽव॑र्धय॒न्त्सोम॑वत्या वच॒स्यया॑ ।
र॒द्धं वृ॒त्रमहि॒मिन्द्र॑स्य॒ हन्म॑ना॒ग्निर्न जम्भै॑स्तृ॒ष्वन्न॑मावयत् ॥
ସେତେବେଳେ ସମସ୍ତ ଦେବତା ସୋମ ଓ ସ୍ତୁତିବାକ୍ୟ ସହିତ ତୁମ ବୀରକର୍ମକୁ ବଢ଼ାଇଲେ; ଇନ୍ଦ୍ର ଆଘାତରେ ବୃତ୍ର ନାମକ ସେହି ସର୍ପକୁ ବିଦାରି ରୋକିଲେ, ଯେପରି ଅଗ୍ନି ଦାଢ଼ରେ ଶୀଘ୍ର ଅନ୍ନ ଖାଏ।
10.113.9
भूरि॒ दक्षे॑भिर्वच॒नेभि॒र्ऋक्व॑भिः स॒ख्येभिः॑ स॒ख्यानि॒ प्र वो॑चत ।
इन्द्रो॒ धुनिं॑ च॒ चुमु॑रिं च द॒म्भय॑ञ्श्रद्धामन॒स्या शृ॑णुते द॒भीत॑ये ॥
ଦକ୍ଷ ବାକ୍ୟରେ, ସ୍ତୁତିଗାୟକଙ୍କ ସହିତ, ମିତ୍ରମାନଙ୍କ ସହିତ ମିତ୍ରତାର ଅନେକ ଗୀତ ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରରେ କୁହ; ଧୁନି ଓ ଚୁମୁରିକୁ ବିନାଶ କରି, ଶ୍ରଦ୍ଧାମନା ଦାତାର ପ୍ରାର୍ଥନା ଇନ୍ଦ୍ର ଶୁଣନ୍ତି।
10.113.10
त्वं पु॒रूण्या भ॑रा॒ स्वश्व्या॒ येभि॒र्मंसै॑ नि॒वच॑नानि॒ शंस॑न् ।
सु॒गेभि॒र्विश्वा॑ दुरि॒ता त॑रेम वि॒दो षु ण॑ उर्वि॒या गा॒धम॒द्य ॥
ଭଲ ଘୋଡ଼ାଯୁକ୍ତ ଅନେକ ଧନ ତୁମେ ଆଣ; ତାହାଦ୍ୱାରା ଚିନ୍ତା କରି, ଗୀତରେ ସ୍ତୁତି କରି, ଶୁଭକର୍ମରେ ଆମେ ସମସ୍ତ ଦୁଷ୍କର୍ମ ପାର ହେବା। ହେ ବିଶାଳ, ଆଜି ଆମକୁ ଗଭୀର ଜଳର ପଥ ଭଲ ଭାବରେ ଜଣାଅ।