ଋଗ୍ବେଦ · ସୂକ୍ତ 10.47
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
10.47.1
ज॒गृ॒भ्मा ते॒ दक्षि॑णमिन्द्र॒ हस्तं॑ वसू॒यवो॑ वसुपते॒ वसू॑नाम् ।
वि॒द्मा हि त्वा॒ गोप॑तिं शूर॒ गोना॑म॒स्मभ्यं॑ चि॒त्रं वृष॑णं र॒यिं दाः॑ ॥
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଧନକାମୀ ଆମେ ତୁମର ଡାହାଣ ହାତ ଧରିଛୁ; ହେ ଧନର ସ୍ୱାମୀ, ତୁମେ ଗାଈମାନଙ୍କର ପାଳକ ବୋଲି ଆମେ ଜାଣୁ, ହେ ବୀର। ଆମକୁ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ବୃଷଭ ସଦୃଶ ଧନ ଦିଅ।
10.47.2
स्वा॒यु॒धं स्वव॑सं सुनी॒थं चतुः॑समुद्रं ध॒रुणं॑ रयी॒णाम् ।
च॒र्कृत्यं॒ शंस्यं॒ भूरि॑वारम॒स्मभ्यं॑ चि॒त्रं वृष॑णं र॒यिं दाः॑ ॥
ଉତ୍ତମ ଅସ୍ତ୍ରଧାରୀ, ଉତ୍ତମ ରକ୍ଷାଶାଳୀ, ଉତ୍ତମ ପଥପ୍ରଦର୍ଶକ, ଚାରି ସମୁଦ୍ର ଧାରଣକାରୀ, ଧନର ଆଧାର, କର୍ତ୍ତବ୍ୟଯୋଗ୍ୟ, ସ୍ତୁତ୍ୟ, ଅତି ବାଞ୍ଛିତ — ଆମକୁ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ବୃଷଭ ସଦୃଶ ଧନ ଦିଅ।
10.47.3
सु॒ब्रह्मा॑णं दे॒वव॑न्तं बृ॒हन्त॑मु॒रुं ग॑भी॒रं पृ॒थुबु॑ध्नमिन्द्र ।
श्रु॒तऋ॑षिमु॒ग्रम॑भिमाति॒षाह॑म॒स्मभ्यं॑ चि॒त्रं वृष॑णं र॒यिं दाः॑ ॥
ଉତ୍ତମ ବ୍ରହ୍ମ (ମନ୍ତ୍ର) ଯୁକ୍ତ, ଦେବତାମାନଙ୍କ ସହିତ, ମହାନ, ବିଶାଳ, ଗଭୀର, ପ୍ରଶସ୍ତ ଭିତ୍ତିଯୁକ୍ତ — ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଋଷି, ଉଗ୍ର, ଶତ୍ରୁଜୟୀ, ଆମକୁ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ବୃଷଭ ସଦୃଶ ଧନ ଦିଅ।
10.47.4
स॒नद्वा॑जं॒ विप्र॑वीरं॒ तरु॑त्रं धन॒स्पृतं॑ शूशु॒वांसं॑ सु॒दक्ष॑म् ।
द॒स्यु॒हनं॑ पू॒र्भिद॑मिन्द्र स॒त्यम॒स्मभ्यं॑ चि॒त्रं वृष॑णं र॒यिं दाः॑ ॥
ସର୍ବଦା ବିଜୟର ପୁରସ୍କାର ଜିତୁଥିବା, ଜ୍ଞାନୀ ବୀରଯୁକ୍ତ, ସହାୟକ, ଧନର ସ୍ୱାମୀ, କୁଶଳୀ, ଦସ୍ୟୁହନ୍ତା, ଦୁର୍ଗଭେଦୀ — ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ସତ୍ୟ, ଆମକୁ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ବୃଷଭ ସଦୃଶ ଧନ ଦିଅ।
10.47.5
अश्वा॑वन्तं र॒थिनं॑ वी॒रव॑न्तं सह॒स्रिणं॑ श॒तिनं॒ वाज॑मिन्द्र ।
भ॒द्रव्रा॑तं॒ विप्र॑वीरं स्व॒र्षाम॒स्मभ्यं॑ चि॒त्रं वृष॑णं र॒यिं दाः॑ ॥
ଘୋଡା, ରଥ, ବୀର, ହଜାର ଓ ଶହେ ଥିବା ସେହି ଯୁଦ୍ଧ-ପୁରସ୍କାର (ବାଜ) — ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମ ପାଇଁ; ଉତ୍ତମ ସାଥୀଯୁକ୍ତ, ଜ୍ଞାନୀ ବୀରଯୁକ୍ତ, କଲ୍ୟାଣ ଆଣୁଥିବା — ଆମକୁ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ବୃଷଭ ସଦୃଶ ଧନ ଦିଅ।
10.47.6
प्र स॒प्तगु॑मृ॒तधी॑तिं सुमे॒धां बृह॒स्पतिं॑ म॒तिरच्छा॑ जिगाति ।
य आ॑ङ्गिर॒सो नम॑सोप॒सद्यो॑ अ॒स्मभ्यं॑ चि॒त्रं वृष॑णं र॒यिं दाः॑ ॥
ସାତ ରଶ୍ମିଯୁକ୍ତ, ଋତରୁ ଜାତ ଜ୍ଞାନଯୁକ୍ତ, ଉତ୍ତମ ବୁଦ୍ଧିମାନ ବୃହସ୍ପତି ଆଡ଼କୁ ମୋ ଚିନ୍ତା ଯାଏ — ଯିଏ ଆଙ୍ଗିରସମାନଙ୍କ ନମସ୍କାରରେ ନିକଟ ହୁଅନ୍ତି; ଆମକୁ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ବୃଷଭ ସଦୃଶ ଧନ ଦିଅ।
10.47.7
वनी॑वानो॒ मम॑ दू॒तास॒ इन्द्रं॒ स्तोमा॑श्चरन्ति सुम॒तीरि॑या॒नाः ।
हृ॒दि॒स्पृशो॒ मन॑सा व॒च्यमा॑ना अ॒स्मभ्यं॑ चि॒त्रं वृष॑णं र॒यिं दाः॑ ॥
ଇଚ୍ଛା କରୁଥିବା ମୋ ଦୂତ ପରି, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଆଡ଼କୁ ସ୍ତୋତ୍ର ଯାଉଛି, ସଦ୍ଭାବ ପାଇ। ହୃଦୟ ସ୍ପର୍ଶ କରୁଥିବା, ମନରେ ଉଚ୍ଚାରିତ, ଆମକୁ ଅଦ୍ଭୁତ ଓ ବୀର୍ଯ୍ୟବାନ ଧନ ଦିଅ।
10.47.8
यत्त्वा॒ यामि॑ द॒द्धि तन्न॑ इन्द्र बृ॒हन्तं॒ क्षय॒मस॑मं॒ जना॑नाम् ।
अ॒भि तद्द्यावा॑पृथि॒वी गृ॑णीताम॒स्मभ्यं॑ चि॒त्रं वृष॑णं र॒यिं दाः॑ ॥
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ମୁଁ ତୁମ ପାଖକୁ ଯାହା ମାଗେ ତାହା ଦିଅ — ମନୁଷ୍ୟଙ୍କର ମହାନ, ଅତୁଳନୀୟ ବାସସ୍ଥାନ। ଦ୍ୟାବାପୃଥିବୀ ତାହାର ସ୍ତୁତି କରନ୍ତୁ। ଆମକୁ ଅଦ୍ଭୁତ ଓ ବୀର୍ଯ୍ୟବାନ ଧନ ଦିଅ।