ଋଗ୍ବେଦ · ସୂକ୍ତ 4.10

4.10.1

अग्ने॒ तम॒द्याश्वं॒ न स्तोमैः॑ ।
क्रतुं॒ न भ॒द्रं हृ॑दि॒स्पृश॑मृ॒ध्यामा॑ त॒ ओहैः॑ ॥

ହେ ଅଗ୍ନି, ଆଜି ଆମେ ତୁମକୁ ସ୍ତୋତ୍ରରେ, ଅଶ୍ୱ ପରି, ଶୁଭ, ହୃଦୟ ସ୍ପର୍ଶୀ ସଂକଳ୍ପରେ ଏବଂ ତୁମ ସହାୟତାରେ ସମୃଦ୍ଧ ହେଉ।

अधा॒ ह्य॑ग्ने॒ क्रतो॑र्भ॒द्रस्य॑ ।
दक्ष॑स्य सा॒धोः र॒थीर्ऋ॒तस्य॑ बृह॒तो ब॒भूथ॑ ॥

ତେଣୁ ହେ ଅଗ୍ନି, ତୁମେ ଶୁଭ ସଂକଳ୍ପ, ଦକ୍ଷତା, ମଙ୍ଗଳ ଓ ଋତର ପ୍ରକୃତ ରଥୀ ହୋଇ ମହାନ ହୋଇଯାଇଛ।

ए॒भिर्नो॑ अ॒र्कैर्भवा॑ नो अ॒र्वाङ् ।
स्व॑र्ण ज्योतिः॒ अग्ने॒ विश्वे॑भिः सु॒मना॒ अनी॑कैः ॥

ଏହି ସ୍ତୋତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଆମ ନିକଟକୁ ଆସ, ହେ ଅଗ୍ନି; ସ୍ୱର୍ଗ ଆଲୋକ ପରି ସମସ୍ତ ଶିଖା ସହ ପ୍ରସନ୍ନମନା ହୁଅ।

आ॒भिष्टे॑ अ॒द्य गी॒र्भिर्गृ॒णन्तः॑ ।
अग्ने॒ दाशे॑म॒ प्र ते॑ दि॒वो न स्त॑नयन्ति॒ शुष्माः॑ ॥

ଆଜି ଏହି ଗୀତ ଦ୍ୱାରା ତୁମକୁ ସ୍ତୁତି କରି, ହେ ଅଗ୍ନି, ଆମେ ତୁମକୁ ଅର୍ପଣ କରିବା; ଆକାଶର (ମେଘ) ଗର୍ଜନ ପରି ତୁମ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଶିଖା ଗର୍ଜେ।

तव॒ स्वादि॒ष्ठाग्ने॒ संदृ॑ष्टिरि॒दा चि॒दह्नः॑ ।
इ॒दा चि॑द॒क्तोः श्रि॒ये रु॒क्मो न रो॑चत उपा॒के ॥

ତୁମ ଦର୍ଶନ, ହେ ଅଗ୍ନି, ଅତ୍ୟନ୍ତ ମଧୁର; ଦିନେ ଓ ରାତିରେ, ତୁମେ ନିକଟରେ ଥିଲେ, ତୁମ ସୌନ୍ଦର୍ଯ୍ୟ ପାଇଁ ସୁନା ଅଳଙ୍କାର ପରି ଚମକ।

घृ॒तं न पू॒तं त॒नूर॑रे॒पाः ।
शुचि॒ हिर॑ण्यं॒ तत्ते॑ रु॒क्मो न रो॑चत स्वधावः ॥

ଘିଅ ପରି ଶୁଦ୍ଧ ତୁମ ଶରୀର, ନିଷ୍କଳଙ୍କ; ତାହା ସୁନା, ତୁମ ସୁନା ଅଳଙ୍କାର ପରି ଚମକେ, ହେ ସ୍ୱଧାବାନ।

कृ॒तं चि॒द्धि ष्मा॒ सने॑मि॒ द्वेषः॑ ।
अग्न॑ इ॒नोषि॒ मर्ता॑ति॒त्था यज॑मानादृतावः ॥

ହେ ଅଗ୍ନି, ହେ ଋତର ରକ୍ଷକ, ଯଜ୍ଞକାରୀ ମଣିଷଠାରୁ ତୁମେ ଏହିପରି ନିଶ୍ଚୟ ଶତ୍ରୁତା ଦୂର କରୁଛ।

शि॒वा नः॑ स॒ख्या सन्तु॑ भ्रा॒त्राग्ने॑ ।
दे॒वेषु॑ यु॒ष्मे सा नो॒ नाभिः॒ सद॑ने॒ सस्मि॒न्नूध॑न् ॥

ହେ ଅଗ୍ନି, ଆମ ମିତ୍ରତା ଓ ଭ୍ରାତୃତ୍ୱ ଶୁଭ ହେଉ। ଦେବତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ, ତୁମ ମଧ୍ୟରେ ସେଇ ଆମର କେନ୍ଦ୍ର ହେଉ; ସେଇ ନିବାସରେ, ସେଇ ଊଧସରେ (ଆମର ଆଶ୍ରୟ ହେଉ)।