ઋગ્વેદ · સૂક્ત 6.57

6.57.1

इन्द्रा॒ नु पू॒षणा॑ व॒यं स॒ख्याय॑ स्व॒स्तये॑ ।
हु॒वेम॒ वाज॑सातये ॥

હવે અમે ઇન્દ્ર અને પૂષનને મિત્રતા, કલ્યાણ અને બળ તથા ધન મેળવવા માટે આહ્વાન કરીએ છીએ.

सोम॑म॒न्य उपा॑सद॒त्पात॑वे च॒म्वोः॑ सु॒तम् ।
क॒र॒म्भम॒न्य इ॑च्छति ॥

એક જણ બે પાત્રોમાં નીચોવેલો સોમ પીવા નજીક આવ્યો; બીજો કરંભ ઇચ્છે છે.

अ॒जा अ॒न्यस्य॒ वह्न॑यो॒ हरी॑ अ॒न्यस्य॒ सम्भृ॑ता ।
ताभ्यां॑ वृ॒त्राणि॑ जिघ्नते ॥

એકનાં વાહન બકરાં; બીજાને જોડેલા બે બદામી ઘોડા; તેમનાથી તેઓ વૃત્રોનો સંહાર કરે છે.

यदिन्द्रो॒ अन॑य॒द्रितो॑ म॒हीर॒पो वृष॑न्तमः ।
तत्र॑ पू॒षाभ॑व॒त्सचा॑ ॥

સૌથી પ્રચંડ ઇન્દ્રે જ્યારે ઋત અને મહાન જળોને બહાર કાઢ્યાં, ત્યારે ત્યાં પૂષન તેમની સાથે રહ્યા.

तां पू॒ष्णः सु॑म॒तिं व॒यं वृ॒क्षस्य॒ प्र व॒यामि॑व ।
इन्द्र॑स्य॒ चा र॑भामहे ॥

અમે પૂષનની તે સદ્‌ભાવના અને ઇન્દ્રની પણ, વૃક્ષની ડાળી પકડીએ તેમ ગ્રહણ કરીએ છીએ.

उत्पू॒षणं॑ युवामहे अ॒भीशूँ॑रिव॒ सार॑थिः ।
म॒ह्या इन्द्रं॑ स्व॒स्तये॑ ॥

સારથિ ઘોડાઓને હાંકે તેમ અમે પૂષનને ઊંચે આહ્વાન કરીએ છીએ; મહાન ઇન્દ્રને પણ કલ્યાણ માટે.