ఋగ్వేదం · సూక్తం 6.57

6.57.1

इन्द्रा॒ नु पू॒षणा॑ व॒यं स॒ख्याय॑ स्व॒स्तये॑ ।
हु॒वेम॒ वाज॑सातये ॥

ఇప్పుడు మేము ఇంద్రుని మరియు పూషుని స్నేహం కోసం, శుభం కోసం, బలం మరియు ధనం పొందడం కోసం ఆహ్వానిస్తాము.

सोम॑म॒न्य उपा॑सद॒त्पात॑वे च॒म्वोः॑ सु॒तम् ।
क॒र॒म्भम॒न्य इ॑च्छति ॥

ఒకరు రెండు పాత్రలలో పిండిన సోమాన్ని తాగడానికి దగ్గరకు వచ్చారు; మరొకరు కరంభాన్ని కోరుతున్నారు.

अ॒जा अ॒न्यस्य॒ वह्न॑यो॒ हरी॑ अ॒न्यस्य॒ सम्भृ॑ता ।
ताभ्यां॑ वृ॒त्राणि॑ जिघ्नते ॥

ఒకరి వాహనాలు మేకలు; మరొకరికి కలిసి కట్టిన రెండు గుర్రాలు; వాటితో వారు వృత్రులను సంహరిస్తారు.

यदिन्द्रो॒ अन॑य॒द्रितो॑ म॒हीर॒पो वृष॑न्तमः ।
तत्र॑ पू॒षाभ॑व॒त्सचा॑ ॥

వర్షాన్ని ఇచ్చే ఇంద్రుడు ఋతాన్ని, మహా జలాలను వెలికి తీసినప్పుడు, అక్కడ పూషుడు ఆయనతో కలిసి ఉన్నాడు.

तां पू॒ष्णः सु॑म॒तिं व॒यं वृ॒क्षस्य॒ प्र व॒यामि॑व ।
इन्द्र॑स्य॒ चा र॑भामहे ॥

మేము పూషుని ఆ అనుగ్రహాన్ని, ఇంద్రుని అనుగ్రహాన్ని కూడా, చెట్టు నుండి కొమ్మను పట్టుకున్నట్లు పట్టుకుంటాము.

उत्पू॒षणं॑ युवामहे अ॒भीशूँ॑रिव॒ सार॑थिः ।
म॒ह्या इन्द्रं॑ स्व॒स्तये॑ ॥

సారథి గుర్రాలను నడిపించినట్లు, మేము పూషుని ఎత్తుగా ఆహ్వానిస్తాము; మహత్తరుడైన ఇంద్రుని కూడా శుభం కోసం పిలుస్తాము.