ଋଗ୍ବେଦ · ସୂକ୍ତ 6.57

6.57.1

इन्द्रा॒ नु पू॒षणा॑ व॒यं स॒ख्याय॑ स्व॒स्तये॑ ।
हु॒वेम॒ वाज॑सातये ॥

ବର୍ତ୍ତମାନ ଆମେ ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ପୂଷନଙ୍କୁ ମିତ୍ରତା ଓ କଲ୍ୟାଣ ପାଇଁ, ଏବଂ ବଳ ଓ ଧନ ଲାଭ ପାଇଁ ଆହ୍ୱାନ କରୁ।

सोम॑म॒न्य उपा॑सद॒त्पात॑वे च॒म्वोः॑ सु॒तम् ।
क॒र॒म्भम॒न्य इ॑च्छति ॥

ଜଣେ ଦୁଇ ପାତ୍ରରେ ନିଷ୍କାସିତ ସୋମ ପାନ ପାଇଁ ନିକଟକୁ ଆସିଲେ; ଅନ୍ୟଜଣେ କରମ୍ଭ ଇଚ୍ଛା କରନ୍ତି।

अ॒जा अ॒न्यस्य॒ वह्न॑यो॒ हरी॑ अ॒न्यस्य॒ सम्भृ॑ता ।
ताभ्यां॑ वृ॒त्राणि॑ जिघ्नते ॥

ଜଣଙ୍କର ବାହନ ଛେଳି; ଅନ୍ୟଜଣଙ୍କର ଯୋଡ଼ା ଦୁଇ ବାଦାମୀ ଘୋଡ଼ା; ସେମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସେମାନେ ବୃତ୍ରମାନଙ୍କୁ ବଧ କରନ୍ତି।

यदिन्द्रो॒ अन॑य॒द्रितो॑ म॒हीर॒पो वृष॑न्तमः ।
तत्र॑ पू॒षाभ॑व॒त्सचा॑ ॥

ସର୍ବାଧିକ ବୃଷ୍ଟିଦାତା ଇନ୍ଦ୍ର ଯେତେବେଳେ ଋତ ଓ ମହାନ ଜଳଗୁଡ଼ିକୁ ବାହାର କଲେ, ସେଠାରେ ପୂଷନ ତାଙ୍କ ସାଥୀ ହେଲେ।

तां पू॒ष्णः सु॑म॒तिं व॒यं वृ॒क्षस्य॒ प्र व॒यामि॑व ।
इन्द्र॑स्य॒ चा र॑भामहे ॥

ଆମେ ପୂଷନଙ୍କର ସେହି ସଦ୍‌ଭାବ ଓ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କର ମଧ୍ୟ, ଗଛର ଡାଳ ଧରିବା ପରି ଗ୍ରହଣ କରୁ।

उत्पू॒षणं॑ युवामहे अ॒भीशूँ॑रिव॒ सार॑थिः ।
म॒ह्या इन्द्रं॑ स्व॒स्तये॑ ॥

ସାରଥି ଘୋଡ଼ା ଚଳାଇବା ପରି ଆମେ ପୂଷନଙ୍କୁ ଉଚ୍ଚରେ ଆହ୍ୱାନ କରୁ; ମହାନ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ କଲ୍ୟାଣ ପାଇଁ।