ഋഗ്വേദം · സൂക്തം 6.57

6.57.1

इन्द्रा॒ नु पू॒षणा॑ व॒यं स॒ख्याय॑ स्व॒स्तये॑ ।
हु॒वेम॒ वाज॑सातये ॥

ഇപ്പോൾ ഞങ്ങൾ ഇന്ദ്രനെയും പൂഷനെയും സൗഹൃദത്തിനും ക്ഷേമത്തിനും, ബലവും സമ്പത്തും നേടുന്നതിനും വിളിക്കുന്നു.

सोम॑म॒न्य उपा॑सद॒त्पात॑वे च॒म्वोः॑ सु॒तम् ।
क॒र॒म्भम॒न्य इ॑च्छति ॥

ഒരാൾ രണ്ടു പാത്രങ്ങളിൽ പിഴിഞ്ഞ സോമം കുടിക്കാൻ അടുത്തുവന്നു; മറ്റൊരാൾ കരംഭം ആഗ്രഹിക്കുന്നു.

अ॒जा अ॒न्यस्य॒ वह्न॑यो॒ हरी॑ अ॒न्यस्य॒ सम्भृ॑ता ।
ताभ्यां॑ वृ॒त्राणि॑ जिघ्नते ॥

ഒരാളുടെ വാഹനങ്ങൾ ആടുകൾ; മറ്റൊരാൾക്ക് കൂട്ടിക്കെട്ടിയ രണ്ടു തവിട്ടു കുതിരകൾ; അവയാൽ അവർ വൃത്രന്മാരെ വധിക്കുന്നു.

यदिन्द्रो॒ अन॑य॒द्रितो॑ म॒हीर॒पो वृष॑न्तमः ।
तत्र॑ पू॒षाभ॑व॒त्सचा॑ ॥

ഏറ്റവും ശക്തനായ ഇന്ദ്രൻ ഋതത്തെയും മഹത്തായ ജലങ്ങളെയും പുറത്തുകൊണ്ടുവന്നപ്പോൾ, അവിടെ പൂഷനും അവനോടൊപ്പം ഉണ്ടായി.

तां पू॒ष्णः सु॑म॒तिं व॒यं वृ॒क्षस्य॒ प्र व॒यामि॑व ।
इन्द्र॑स्य॒ चा र॑भामहे ॥

പൂഷന്റെയും ഇന്ദ്രന്റെയും ആ നല്ല മനസ്സിനെ ഞങ്ങൾ മരത്തിന്റെ ശാഖ പിടിക്കുന്നതുപോലെ ഗ്രഹിക്കുന്നു.

उत्पू॒षणं॑ युवामहे अ॒भीशूँ॑रिव॒ सार॑थिः ।
म॒ह्या इन्द्रं॑ स्व॒स्तये॑ ॥

തേരാളി കുതിരകളെ തെളിക്കുന്നതുപോലെ ഞങ്ങൾ പൂഷനെ ഉയർത്തി വിളിക്കുന്നു; മഹാനായ ഇന്ദ്രനെയും ക്ഷേമത്തിനായി വിളിക്കുന്നു.