ઋગ્વેદ · સૂક્ત 8.55

8.55.1

भूरीदिन्द्र॑स्य वी॒र्यं॑ व्यख्य॑म॒भ्याय॑ति ।
राध॑स्ते दस्यवे वृक ॥

ઇન્દ્રનું અપાર વીર્ય મેં સ્પષ્ટ જોયું છે; તે સામે આવી રહ્યું છે. હે વૃક, તે દાન તારું છે, દસ્યુ માટે છે.

श॒तं श्वे॒तास॑ उ॒क्षणो॑ दि॒वि तारो॒ न रो॑चन्ते ।
म॒ह्ना दिवं॒ न त॑स्तभुः ॥

સો શ્વેત બળદો આકાશમાં તારાઓની જેમ ચમકે છે; પોતાની મહિમાથી તેઓ જાણે દ્યુલોકને ધારી રહ્યા છે.

श॒तं वे॒णूञ्च्छ॒तं शुनः॑ श॒तं चर्मा॑णि म्ला॒तानि॑ ।
श॒तं मे॑ बल्बजस्तु॒का अरु॑षीणां॒ चतुः॑शतम् ॥

સો વાંસળી, સો શ્વાન, તૈયાર કરેલી સો ચામડીઓ; મારા માટે સો બલ્બજ-ઘાસથી વણેલી વસ્તુઓ; લાલ ગાયોમાંથી ચારસો.

सु॒दे॒वा स्थ॑ काण्वायना॒ वयो॑वयो विच॒रन्तः॑ ।
अश्वा॑सो॒ न च॑ङ्क्रमत ॥

હે કણ્વ વંશજો, તમે સુદેવ છો; વર્ષ દર વર્ષ, જીવન દર જીવન વિચરતા ઘોડાઓની જેમ આગળ વધો છો.

आदित्सा॒प्तस्य॑ चर्किर॒न्नानू॑नस्य॒ महि॒ श्रवः॑ ।
श्यावी॑रतिध्व॒सन्प॒थश्चक्षु॑षा च॒न सं॒नशे॑ ॥

ત્યારે સાતની મહાન, અક્ષય કીર્તિ તરફ તેઓ ચાલ્યા; અંધકાર ઓગળવાના સમયે શ્યાવી ઉષાઓ માર્ગો વિખેરતી આંખો સમક્ષ આવી.