ଋଗ୍ବେଦ · ସୂକ୍ତ 8.55

8.55.1

भूरीदिन्द्र॑स्य वी॒र्यं॑ व्यख्य॑म॒भ्याय॑ति ।
राध॑स्ते दस्यवे वृक ॥

ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କର ଅପାର ବୀର୍ଯ୍ୟ ମୁଁ ସ୍ପଷ୍ଟ ଭାବେ ଦେଖିଛି; ତାହା ସମ୍ମୁଖକୁ ଆସୁଛି। ହେ ବୃକ, ସେ ଦାନ ତୁମର, ଦସ୍ୟୁ ପାଇଁ।

श॒तं श्वे॒तास॑ उ॒क्षणो॑ दि॒वि तारो॒ न रो॑चन्ते ।
म॒ह्ना दिवं॒ न त॑स्तभुः ॥

ଶହେ ଧଳା ଷାଣ୍ଢ ଆକାଶରେ ତାରା ପରି ଝଲସନ୍ତି; ନିଜ ମହିମାରେ ସେମାନେ ଯେମିତି ଦ୍ୟୁଲୋକକୁ ଧରି ରଖିଛନ୍ତି।

श॒तं वे॒णूञ्च्छ॒तं शुनः॑ श॒तं चर्मा॑णि म्ला॒तानि॑ ।
श॒तं मे॑ बल्बजस्तु॒का अरु॑षीणां॒ चतुः॑शतम् ॥

ଶହେ ବଂଶୀ, ଶହେ କୁକୁର, ପ୍ରସ୍ତୁତ ଶହେ ଚମଡ଼ା; ମୋ ପାଇଁ ଶହେ ବଲ୍ବଜ-ତୃଣରେ ବୁଣା ଜିନିଷ; ଲାଲ ଗାଈମାନଙ୍କରୁ ଚାରିଶହ।

सु॒दे॒वा स्थ॑ काण्वायना॒ वयो॑वयो विच॒रन्तः॑ ।
अश्वा॑सो॒ न च॑ङ्क्रमत ॥

ହେ କଣ୍ବ ବଂଶଧରଗଣ, ତୁମେମାନେ ସୁଦେବ; ବର୍ଷ ବର୍ଷ, ଜୀବନ ଜୀବନ ବିଚରଣ କରି ଘୋଡ଼ା ପରି ଆଗକୁ ବଢ଼ୁଛ।

आदित्सा॒प्तस्य॑ चर्किर॒न्नानू॑नस्य॒ महि॒ श्रवः॑ ।
श्यावी॑रतिध्व॒सन्प॒थश्चक्षु॑षा च॒न सं॒नशे॑ ॥

ତା'ପରେ ସାତଙ୍କର ମହାନ, ଅକ୍ଷୟ କୀର୍ତ୍ତି ଆଡ଼େ ସେମାନେ ଗଲେ; ଅନ୍ଧକାର ଲୀନ ହେବା ସମୟରେ ଶ୍ୟାବୀ ଉଷା ପଥ ବିଖେରି ଆଖି ଆଗରେ ଆସିଲେ।