ऋग्वेद · सूक्त 9.17

9.17.1

प्र नि॒म्नेने॑व॒ सिन्ध॑वो॒ घ्नन्तो॑ वृ॒त्राणि॒ भूर्ण॑यः ।
सोमा॑ असृग्रमा॒शवः॑ ॥

खालच्या भूमीकडे वाहणाऱ्या नद्यांप्रमाणे, वृत्रांचा नाश करीत वेगवान सोमरस वाहू लागले.

अ॒भि सु॑वा॒नास॒ इन्द॑वो वृ॒ष्टयः॑ पृथि॒वीमि॑व ।
इन्द्रं॒ सोमा॑सो अक्षरन् ॥

पाऊस जसा पृथ्वीवर बरसतो, तसे पिळलेले सोमरसाचे थेंब इंद्राकडे वाहिले.

अत्यू॑र्मिर्मत्स॒रो मदः॒ सोमः॑ प॒वित्रे॑ अर्षति ।
वि॒घ्नन्रक्षां॑सि देव॒युः ॥

लाटांपलीकडे उसळणारा, आनंददायी व मादक सोम पवित्र गाळणीतून वाहतो; राक्षसांचा नाश करीत, देवांचा प्रिय होऊन.

आ क॒लशे॑षु धावति प॒वित्रे॒ परि॑ षिच्यते ।
उ॒क्थैर्य॒ज्ञेषु॑ वर्धते ॥

कलशांकडे धावतो; गाळणीभोवती शिंपडला जातो; स्तोत्रांनी यज्ञांत वाढतो.

अति॒ त्री सो॑म रोच॒ना रोह॒न्न भ्रा॑जसे॒ दिव॑म् ।
इ॒ष्णन्त्सूर्यं॒ न चो॑दयः ॥

हे सोमा, तीन तेजस्वी लोकांवर चढत तू आकाशात झळकतोस; सूर्याला चालवावे तसे तू प्रेरणा देतोस.

अ॒भि विप्रा॑ अनूषत मू॒र्धन्य॒ज्ञस्य॑ का॒रवः॑ ।
दधा॑ना॒श्चक्ष॑सि प्रि॒यम् ॥

ज्ञानी कवींनी यज्ञाच्या शिखरावर सोमाची स्तुती केली; डोळ्यांत प्रियाला धरून त्याचे गुणगान केले.

तमु॑ त्वा वा॒जिनं॒ नरो॑ धी॒भिर्विप्रा॑ अव॒स्यवः॑ ।
मृ॒जन्ति॑ दे॒वता॑तये ॥

त्या बलवान तुला, बुद्धीने प्रेरित झालेले ज्ञानी आणि मानव, साहाय्य इच्छिणारे, देवांच्या कृपेसाठी शुद्ध करतात.

मधो॒र्धारा॒मनु॑ क्षर ती॒व्रः स॒धस्थ॒मास॑दः ।
चारु॑र्ऋ॒ताय॑ पी॒तये॑ ॥

मधाच्या धारेसह वाहा; वेगाने आपल्या आसनावर बसा. सुंदर तू ऋतासाठी, पानासाठी.