ଋଗ୍ବେଦ · ସୂକ୍ତ 9.17

9.17.1

प्र नि॒म्नेने॑व॒ सिन्ध॑वो॒ घ्नन्तो॑ वृ॒त्राणि॒ भूर्ण॑यः ।
सोमा॑ असृग्रमा॒शवः॑ ॥

ତଳ ଭୂମି ଦିଗରେ ବହୁଥିବା ନଦୀ ପରି, ବୃତ୍ରମାନଙ୍କୁ ବଧ କରି ଦ୍ରୁତ ସୋମରସ ପ୍ରବାହିତ ହେଲେ।

अ॒भि सु॑वा॒नास॒ इन्द॑वो वृ॒ष्टयः॑ पृथि॒वीमि॑व ।
इन्द्रं॒ सोमा॑सो अक्षरन् ॥

ବର୍ଷା ଯେପରି ପୃଥିବୀ ଉପରେ ବର୍ଷେ, ସେପରି ନିଷ୍ପେଷିତ ସୋମରସର ବିନ୍ଦୁ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଦିଗରେ ବହିଗଲା।

अत्यू॑र्मिर्मत्स॒रो मदः॒ सोमः॑ प॒वित्रे॑ अर्षति ।
वि॒घ्नन्रक्षां॑सि देव॒युः ॥

ତରଙ୍ଗ ଉପରକୁ ଉଛୁଳୁଥିବା, ଆନନ୍ଦଦାୟୀ ଓ ମଦକାରୀ ସୋମ ପବିତ୍ର ଛାଙ୍କଣୀରେ ପ୍ରବାହିତ ହୁଏ; ରାକ୍ଷସମାନଙ୍କୁ ନାଶ କରି, ଦେବତାମାନଙ୍କ ପ୍ରିୟ ହୋଇ।

आ क॒लशे॑षु धावति प॒वित्रे॒ परि॑ षिच्यते ।
उ॒क्थैर्य॒ज्ञेषु॑ वर्धते ॥

କଳସ ଦିଗରେ ଧାଏଁ; ଛାଙ୍କଣୀ ଚାରିପାଖେ ଛିଞ୍ଚାଯାଏ; ସ୍ତୋତ୍ରରେ ଯଜ୍ଞରେ ବୃଦ୍ଧି ପାଏ।

अति॒ त्री सो॑म रोच॒ना रोह॒न्न भ्रा॑जसे॒ दिव॑म् ।
इ॒ष्णन्त्सूर्यं॒ न चो॑दयः ॥

ହେ ସୋମ, ତିନି ଦୀପ୍ତ ଲୋକ ଉପରେ ଉଠି ତୁମେ ଆକାଶରେ ଝଲସୁଛ; ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ ଚଳାଇବା ପରି ତୁମେ ପ୍ରେରଣା ଦିଅ।

अ॒भि विप्रा॑ अनूषत मू॒र्धन्य॒ज्ञस्य॑ का॒रवः॑ ।
दधा॑ना॒श्चक्ष॑सि प्रि॒यम् ॥

ଜ୍ଞାନୀ କବିମାନେ ଯଜ୍ଞର ଶିଖରରେ ସୋମଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ; ଆଖିରେ ପ୍ରିୟଙ୍କୁ ଧରି ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କଲେ।

तमु॑ त्वा वा॒जिनं॒ नरो॑ धी॒भिर्विप्रा॑ अव॒स्यवः॑ ।
मृ॒जन्ति॑ दे॒वता॑तये ॥

ସେହି ବଳବାନ ତୁମକୁ, ବୁଦ୍ଧିରେ ପ୍ରେରିତ ଜ୍ଞାନୀ ଓ ମନୁଷ୍ୟମାନେ, ସାହାଯ୍ୟ ଇଚ୍ଛା କରି, ଦେବତାଙ୍କ ଅନୁଗ୍ରହ ପାଇଁ ଶୁଦ୍ଧ କରନ୍ତି।

मधो॒र्धारा॒मनु॑ क्षर ती॒व्रः स॒धस्थ॒मास॑दः ।
चारु॑र्ऋ॒ताय॑ पी॒तये॑ ॥

ମଧୁର ଧାରା ସହିତ ପ୍ରବାହିତ ହୁଅ; ଦ୍ରୁତ ହୋଇ ନିଜ ଆସନରେ ବସ। ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ତୁମେ ଋତ ପାଇଁ, ପାନ ପାଇଁ।