ऋग्वेद · सूक्त 9.25

9.25.1

पव॑स्व दक्ष॒साध॑नो दे॒वेभ्यः॑ पी॒तये॑ हरे ।
म॒रुद्भ्यो॑ वा॒यवे॒ मदः॑ ॥

हे हरे, दक्षाला सिद्ध करणाऱ्या सोमा, देवांच्या पानासाठी वाहा; मरुतांसाठी आणि वायूसाठी मद हो.

पव॑मान धि॒या हि॒तोऽभि योनिं॒ कनि॑क्रदत् ।
धर्म॑णा वा॒युमा वि॑श ॥

हे पवमाना, बुद्धीने प्रेरित होऊन, उगमाकडे गर्जत, धर्माच्या नियमाने वायूत प्रवेश कर.

सं दे॒वैः शो॑भते॒ वृषा॑ क॒विर्योना॒वधि॑ प्रि॒यः ।
वृ॒त्र॒हा दे॑व॒वीत॑मः ॥

देवांसह तो वृषभ, कवी, आपल्या स्थानी प्रिय होऊन शोभतो; तो वृत्राचा वध करणारा, देवांना अत्यंत प्रिय असा सोम आहे.

विश्वा॑ रू॒पाण्या॑वि॒शन्पु॑ना॒नो या॑ति हर्य॒तः ।
यत्रा॒मृता॑स॒ आस॑ते ॥

सर्व रूपांत प्रवेश करत, शुद्ध होत, सोनेरी रंगाने तो जातो; जिथे अमर राहतात.

अ॒रु॒षो ज॒नय॒न्गिरः॒ सोमः॑ पवत आयु॒षक् ।
इन्द्रं॒ गच्छ॑न्क॒विक्र॑तुः ॥

लालसर प्रकाशाने गीते निर्माण करत सोम वाहतो, जिवंत होऊन; इंद्राकडे जाणारा, कवी-संकल्पाचा.

आ प॑वस्व मदिन्तम प॒वित्रं॒ धार॑या कवे ।
अ॒र्कस्य॒ योनि॑मा॒सद॑म् ॥

हे अत्यंत मदकारी, हे कवी, धारेने पवित्र गाळणीतून पुढे वाहा; मंत्राच्या स्थानी बसण्यासाठी.